I FZ 224/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie sędzia NSA Barbara Wasilewska po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia P. C. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 lipca 2011 r., sygn. akt I SA/Wr 962/11 wzywające do uiszczenia wpisu sądowego od skargi P.C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 14 kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od maja do grudnia 2005 r. postanawia oddalić zażalenie. Zarządzeniem z dnia 12 lipca 2011 r., sygn. I SA/Wr 962/11, Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), wezwał P. C. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 14 kwietnia 2011 r. Wysokość wpisu określono w oparciu o treść § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r., w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 221, poz. 2193). P.C. złożył zażalenie na powyższe zarządzenie, domagając się jego uchylenia. W ocenie autora zażalenia, wykładnia art. 231 p.p.s.a. i § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi wskazuje na to, że spraw z zakresu zobowiązań podatkowych nie należy utożsamiać ze sprawami o należności pieniężne. Stąd też, zdaniem skarżącego, w miejsce zasądzonego wpisu stosunkowego powinien być zasądzony wpis stały. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z uwagi na argumentację zaprezentowaną w złożonym zażaleniu, wymaga wyjaśnienia czy zasadnie w zaskarżonym zarządzeniu przyjęto, że wpisem należnym od wniesionej przez P.C. skargi był wpis stosunkowy. Jednakże, żeby odpowiedzieć na powyższe pytanie należy w pierwszej kolejności odnieść się do pojęcia "wartość przedmiotu zaskarżenia", gdyż właśnie ta wartość determinuje charakter oraz wysokość należnego wpisu. W myśl art. 231 p.p.s.a., który jest jednym z przepisów regulujących kwestię wpisów, "wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W innych sprawach pobiera się wpis stały". Dychotomiczny podział obu kategorii spraw, nie jest jednak podziałem prostym, gdyż użyte w przepisie sformułowanie "...w sprawach, których - przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne..." jest wyrażeniem nieostrym i stanowi daleko idące uproszczenie. Należy również zauważyć, że ustawodawca w art. 215 p.p.s.a. nakazuje stronie w każdym piśmie wszczynającym postępowanie podać "wartość przedmiotu zaskarżenia". Z kolei w art. 216 p.p.s.a. ustawodawca podaje, że jeżeli "przedmiotem zaskarżenia" jest należność pieniężna, stanowi ona "wartość przedmiotu zaskarżenia". Takie sformułowanie przepisu rodzi pewne komplikacje, gdyż przedmiotem zaskarżenie nie mogą być należności pieniężne (zob. również B.Dauter, B.Gruszczyński , A.Kabat, M.Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Zakamycze 2005, s. 231). Dokonując literalnej wykładni przepisów należałoby dość do wniosku, że w sprawach sądowoadministracyjnych każde pismo strony podlegałoby opłacie stałej, gdyż przedmiotem zaskarżenia mogą być wyłącznie akty lub czynności organów administracji publicznej. Dlatego też, "przedmiot zaskarżenia" należy rozumieć szerzej, jako przedmiot postępowania objęty zaskarżonym aktem bądź czynnością, o którym mowa w art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a. Prawodawca o wiele zręczniej wypowiedział się w tej kwestii w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r., w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdzie w § 1 wskazał, że "wpis stosunkowy zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem". Mając powyższe na uwadze, należy zatem stwierdzić, że kluczowe jest ustalenie co określały/obejmowały zaskarżone przez stronę decyzje. Z akt sprawy wynika, że wniesione przez stronę skarżącą w obu sprawach skargi były środkami zaskarżenia od decyzji wydanych przez Dyrektora Izby Skarbowej we W. utrzymujących w mocy decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. Decyzje organu podatkowego I instancji zostały wydane w wyniku wszczęcia postępowania w sprawie określenia podatku od towarów i usług w prawidłowej wysokości. Bez wątpienia decyzje tego typu obejmują swoim zakresem określoną należność pieniężną, a co za tym idzie, skargi od tego typu decyzji będą podlegać wpisowi stosunkowemu. Podatek określony decyzją zawsze będzie świadczeniem pieniężnym. W tym stanie rzeczy, zasadnie ustalono w zaskarżonym zarządzeniu wpis stosunkowy w oparciu o § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.