II SA/Kr 910/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Niecikowski Sędziowie: WSA Jacek Bursa WSA Mirosław Bator (spr.) Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi [...] Telefonii [...] Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia 11 kwietnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na budowę skargę oddala Decyzją z dnia 19 października 2010 r. znak: [....] Starosta O. , po rozpatrzeniu wniosku [....] sp. z. o.o. z siedzibą w W. - odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej PTC, w skład której wejdą - wieża kratowa system anten nadawczo-odbiorczych wraz z okablowaniem, kontenerem technicznym i ogrodzeniem, na działce położonej w miejscowości K. , i oznaczonej w ewidencji gruntów nr [....] , z powodu bezskutecznego upływu terminu na usunięcie braków dokumentacji budowlanej. Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazano art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo Budowlane (Dz. U. Nr 156 poz. 1118) oraz art. 104 k.p.a. W uzasadnieniu organ wskazał, że w związku z brakami w dokumentacji budowlanej, postanowieniem z dnia 29 września 2010 r. wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane nałożył na inwestora obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin na ich usunięcie do 15 października 2010 r. W przedmiotowej sprawie należało w związku z lokalizacją zamierzenia budowlanego w granicach otuliny Parku Krajobrazowego Orlich Gniazd uzupełnić projekt zagospodarowania terenu o analizę spełnienia wymogu § 5 ust. 9 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy W. (Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego z 15 grudnia 2008 r., Nr 852). W dniu 11 października 2010 r., inwestor złożył pismo, w którym ustosunkowując się do obowiązku usunięcia wskazanych w postanowieniu nieprawidłowości podniósł, że projekt budowlany nie pozostaje w sprzeczności z treścią uchwały Rady Miejskiej w W. z dnia 21 października 2008 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy W. , co mogłoby stanowić o zastosowaniu art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zdaniem inwestora, nie może ustanawiać nakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwić lokalizowania inwestycji celu publicznego. Inwestor podniósł także, że zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 1 lit. a miejscowego planu, inwestycja jest dopuszczalna, a zgodność, o której mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane oznacza brak sprzeczności, a nie dosłowną zgodność polegającą na dokładnym przepisaniu ustaleń. Zdaniem Starosty O. inwestor źle zinterpretował zapisy § 9 ust. 1 pkt. 1 lit a oraz § 5 ust. 9 miejscowego planu w odniesieniu do wskazanego w postanowieniu obowiązku uzupełnienia projektu zagospodarowania terenu o analizę, co stanowiłoby o spełnieniu wymogu § 5 ust. 9 miejscowego planu ustalającego dodatkowe warunki, których spełnienie jest z kolei warunkiem bezwzględnym możliwości realizacji urządzeń infrastruktury technicznej - wolnostojących masztów o wysokości powyżej 20 m (energetycznych i telekomunikacyjnych) w terenach objętych planem w ramach użytkowania dopuszczalnego, w granicach otuliny Parku Krajobrazowego Orlich Gniazd, oraz w strefie ochrony krajobrazu. Ponieważ we wskazanym terminie inwestor nie przedłożył poprawionej dokumentacji organ, zgodnie z treścią art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane odmówił zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła [....] sp. z o.o. w W. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej PTC, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zdaniem strony odwołującej, projekt budowlany nie pozostaje w sprzeczności z treścią uchwały Rady Miejskiej w W. z dnia 21 października 2008 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy W. , co mogłoby stanowić o zastosowaniu art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Nie można też zgodzić się z twierdzeniem organu, że doszło do bezskutecznego upływu terminu na usunięcie braków dokumentacji projektowej, ponieważ odpowiadała ona prawu. Powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Krakowie z dnia 29 maja 2009 r. sygn. akt. II SA/Kr 565/09, strona odwołująca podniosła, że zgodność, o której mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane oznacza brak sprzeczności, a nie dosłowną zgodność polegającą na dokładnym przepisaniu ustaleń. Oznacza to, że postanowienie § 11 miejscowego planu należy rozumieć w sposób dopuszczający realizację inwestycji. Ponadto § 5 ust. 9 miejscowego planu, dopuszcza możliwość, w terenach objętych planem w ramach użytkowania dotyczącego możliwości realizacji urządzeń infrastruktury technicznej poza granicami Parku Krajobrazowego Orlich Gniazd realizację wolnostojących masztów o wysokości powyżej 20 m (energetycznych i telekomunikacyjnych) pod warunkiem zachowania minimalnej odległości 100 m od terenów zabudowy mieszkaniowej określonych w niniejszym planie. Strona odwołująca zarzuciła ponadto, że uzasadnienie decyzji nie jest właściwie skonstruowane. Poprawne uzasadnienie nie może sprowadzać się wyłączenie do zacytowania określonych definicji. Powyższe stanowi więc naruszenie art. 107 k.p.a. Decyzja z dnia 11 kwietnia 2011r. znak: [....] Wojewoda [....] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazał art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W uzasadnieniu organ poparł w całości ustalenia i pogląd prawny wyrażony przez organ I instancji a ponadto wskazał, iż weryfikacja dokumentacji sprawy dokonana przez organ odwoławczy wykazała, iż przedłożony do akceptacji projekt budowlany nie spełnia wymogów Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Na rysunku projektu zagospodarowania terenu nie przedstawiono wszystkich granic działki, na której planowana jest przedmiotowa inwestycja i tym samym nie wskazano zakresu inwestycji, obszaru oddziaływania oraz odległości projektowanej stacji bazowej względem granic działki, a także względem istniejącej zieleni oraz zabudowy mieszkaniowej, zgodnie z wymogami § 5 ust. 9 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto część rysunkowa projektu zagospodarowania terenu nie spełnia również wymagań § 6 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie. Linie rozgraniczające teren o różnym przeznaczeniu, wynikające z treści ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego, w projekcie zagospodarowania działki nie zostały wrysowane przez uprawnionego geodetę. Organ zwrócił również uwagę, że w projekcie nie oznaczono wejść i wjazdów, brak także wrysowanego dojazdu do działki. Projektowana stacja bazowa powinna mieć zapewniony dojazd do dróg publicznych. Z przedstawionej dokumentacji projektowej nie wynika, czy dojazd taki istnieje. Inwestor nie wykazał, iż posiada prawo dojazdu do działki, na której planowana jest budowa stacji bazowej i nie dołączył do akt sprawy oświadczenia zarządcy drogi, zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 3 b ustawy Prawo budowlane. Z przedłożonej dokumentacji wynika, że inwestor nie uzupełnił wskazanych w postanowieniu z dnia 29 września 2010 r., nieprawidłowości w dokumentacji sprawy i nie spełnił tym samym wymogów zapisanych w § 5 ust. 9 obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ zaznaczył, że ustalenia planu, w ramach użytkowania dopuszczalnego dają możliwość realizacji urządzeń infrastruktury technicznej, w obszarze Otuliny Parku Krajobrazowego Orlich Gniazd, jednak jedynie w sytuacji spełnienia warunków określonych w miejscowym planie. Obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego stanowi podstawowy element prawa miejscowego i jest w całości wiążący dla organu administracji architektoniczno-budowlanej, właściwej do udzielenia pozwolenia na budowę. Analizie winna więc podlegać zgodność inwestycji z zawartymi w nim ustaleniami, w odniesieniu do wszystkich poszczególnych zagadnień. A zatem wymogi zapisane w planie powinny być bezwzględnie respektowane przez inwestora, w celu uzyskania pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyła [....] sp. z o.o. w W. Skarga stanowi powtórzenie zarzutów podniesionych w odwołaniu. Strona skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności: - wadliwą wykładnią art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 3 i w zw. z art. 4 ustawy Prawo budowlane poprzez nietrafne przyjęcie, że postanowienie uchwały Rady Miejskiej w W. z dnia 21 października 2008 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy W. stanowi o niedopuszczalności realizacji inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej; - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. w zakresie wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego przez organy administracji publicznej i ocenę przedsięwzięcia z punktu widzenia zgodności z przepisami miejscowego planu. W związku z powyższym strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody [....] oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty O. i zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Wojewody [....] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakwie zważył, co następuje. Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji i postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty - w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania. Przepis art. 151 p.p.s.a. mówi z kolei, iż w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z dyspozycja art. 35 ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Z kolei przepis art. 25 ust 3 w/w ustawy przesądza, iż w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Redakcja przytoczonych wyżej przepisów jest jasna i nie nasuwa kłopotów interpretacyjnych. Organ ma obowiązek dokonania sprawdzenia między innymi zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (o ile plan taki został uchwalony) oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z obowiązującymi przepisami. Wbrew stanowisku strony skarżącej w przytoczonym wyżej w przepisie, co wynika wprost z jego brzmienia, chodzi nie o stwierdzenie braku sprzeczności pomiędzy zapisami planu miejscowego a projektem budowlanym, ale stwierdzenie zgodności pomiędzy aktem prawa miejscowego jakim plan zagospodarowania przestrzennego a składanym organowi przez inwestora projektem budowlanym. Oczywiście projekt budowlany w swojej treści nie musi zawierać zapisów planu miejscowego (w tym zakresie w pełni należy się zgodzić ze stanowiskiem zajętym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 29 maja 2009 r. II SA/Kr 565/09) nie oznacza to jednak, iż treść ta nie musi być wystarczająca, by organ dokonując kontroli o jakiej mowa art. 35 ust 1 ustawy Prawo budowlane miał podstawy do stwierdzenia zgodności o jakiej mowa w tym przepisie. Wszelkie wątpliwości organu związane z zachowaniem zgodności o której mowa wyżej, organ ma obowiązek wyjaśniać w trybie art. 35 ust 3 Prawa budowlanego. Naruszeniem przepisu art. 35 ust 1 jest bowiem złożenie projektu budowlanego z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę i zatwierdzenia tego projektu, w postaci który nie pozwala na jednoznaczna ocenę, czy projekt ten pozostaje w zgodzie z przepisami prawa miejscowego. Tym bardziej naruszeniem przepisu art. 35 ust 1 jest złożenie projektu budowlanego którego zapisy wskazują, iż zgodności taka nie zachodzi. Zaistnienie takiej sytuacji obliguje organ do stosowania trybu o którym mowa w art. 35 ust 3 tj. do nałożenia na inwestora obowiązku usunięcia nieprawidłowości a w razie niezastosowania się do wezwania, wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Sytuacja taka zaistniała w niniejszym postępowaniu. Złożony przez stronę skarżącą projekt budowlany z wnioskiem o jego zatwierdzenie i udzielenie pozwolenia na budowę, nie pozwalał ocenić czy pozostaje on w zgodzie z zapisami miejscowego planu zagospodarowana przestrzennego miasta i gminy W. ((Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego z 15 grudnia 2008 r., Nr 852), w szczególności § 5 ust 9 tego planu, który stanowi, iż w terenach objętych planem w ramach użytkowania dopuszczalnego dotyczącego możliwości realizacji urządzeń infrastruktury technicznej dopuszcza się poza granicami Parku Krajobrazowego Orlich Gniazd możliwość realizacji wolnostojących masztów o wysokości powyżej 20 m (energetycznych i telekomunikacyjnych) pod warunkiem zachowania minimalnej odległości 100 m od terenów zabudowy mieszkaniowej określonych w niniejszym planie. W granicach otuliny Parku Krajobrazowego Orlich Gniazd oraz strefie ochrony krajobrazu obiekty te mogą być lokalizowane jedynie wśród skupisk (min. 20 sztuk) istniejącej zieleni wysokiej lub na tle ściany lasu (max 10 m od linii lasu). Odrodzenia oraz kontenerowe obiekty towarzyszące musza być obsadzone zielenią rodzimą dorastająca do wysokości obiektów kontenerowych. Co więcej lektura przedłożonego projektu budowlanego zdaniem sądu świadczy, iż zgodność taka prawdopodobnie nie zachodzi. W projekcie zagospodarowania terenu w pkt 2.10 (zagospodarowanie zieleni) jest zapis, iż "... inwestycja nie koliduje z rosnącymi w pobliżu drzewami, w związku z czym nie zachodzi konieczność ich wycinki. Planowana inwestycja postanie wśród skupiska zieleni wysokiej. Wokół ogrodzenia obiektu posadzona zostanie zieleń – tuja żywotnik w ilości 23 sztuk, co spełnia wymogi zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w temacie lokalizacji wolnostojących masztów wysokości powyżej 20 m planowanych w granicach otuliny Parku Krajobrazowego Orlich Gniazd". Ten niejasny zapis świadczyłby raczej, iż inwestor dopiero zamierza posadzić drzewa a nie, że inwestycja ma być lokowana w skupisku istniejącej już zieleni wysokiej. Podkreślić należy, iż zapis § 5 ust 9 planu mówi, iż granicach otuliny Parku Krajobrazowego Orlich Gniazd oraz strefie ochrony krajobrazu obiekty te mogą być lokalizowane jedynie wśród skupisk (min. 20 sztuk) istniejącej zieleni wysokiej. W tej sytuacji zachodziła konieczność wyjaśnienia tych co najmniej uzasadnionej wątpliwości co do zachowania zgodności projektu budowlanego z zapisami planu. Żądana przez organ analiza była konieczna do oceny projektu budowlanego przez pryzmat art. 35 ust 1 ustawy Prawo budowlane, do czego organ był zobligowany. Obowiązek nałożony przez organ pozwalał inwestorowi wykazać, iż zgodność projektu budowlanego z planem miejscowym zachodzi (o ile fakt taki miał miejsce) czy to przez wskazanie, iż wysoka zieleń w dostatecznie bliskim otoczeniu planowanej inwestycji by można przyjąć będzie ona zlokalizowana wśród skupiska zieleni już istnieje, a inwestor ma jedynie zamiar zasadzić zieleń dodatkową, bądź przez wykazanie, iż co prawda drzewa mają być dopiero posadzone ale inwestycja będzie zlokalizowana na tle ściany lasu w odległości o której mowa w § 5 ust 9 planu. Do obowiązku nałożonego przez organ postanowieniem z dnia 29 września 2010 r. inwestor się nie zastosował (w żadnym razie spełnienia wymogu dostarczenia analizy, nie spełnia złożenie pisma z 11 października 2010 r.), co obligowało organ do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Decyzję tą należy więc uznać za w pełni prawidłową. Wbrew stanowisku strony skarżącej, przepis § 9 ust 1 pkt 1a planu miejscowego samodzielnie nie zezwala na prowadzenie przedmiotowej inwestycji. Wskazać tu należy, iż stanowi on jedynie, iż na terenach rolniczych z podstawowym przeznaczeniem pod uprawy jako przeznaczenie dopuszczalne ustala się możliwość realizacji sieci i urządzeń infrastruktury technicznej. Przepis ten dopuszcza jedynie lokowanie infrastruktury technicznej na terenach rolniczych, nie niweczy jednakże pozostałych zapisów planu – w szczególności zamieszczonych w rozdziale drugim w tym § 5 określającym zasady ochrony środowiska przyrody i krajobrazu kulturowego. Zapis ten należy rozumieć, iż na terenach rolniczych dopuszcza się możliwość realizacji sieci i urządzeń infrastruktury technicznej w tym wolnostojących masztów telekomunikacyjnych o wysokości powyżej 20 m pod tym warunkiem, że obiekty te będą lokalizowane wśród skupisk (min. 20 sztuk) istniejącej zieleni wysokiej lub na tle ściany lasu (max 10 m od linii lasu). Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut naruszenie przez organ odwoławczy zasady dwuinstancyjności. Zdaniem skarżącego dopiero na etapie decyzji organu odwoławczego wskazano na rzekome zastrzeżenia co do zgodności projektu budowlanego z § 7 wymogów Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego oraz zgodności części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu wymagań § 6 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie. Skarżący nie miał wcześniej możliwości ustosunkowana się do podniesionych zastrzeżeń co skutkuje tym, że decyzja została wydana z naruszeniem obowiązujących przepisów. Wskazać tu należy, iż organ wyższego stopnia nie ogranicza się do kontroli instancyjnej decyzji będącej przedmiotem odwołania, ale ponownie rozpatruje sprawę dokonując ponownej oceny materiału dowodowego (w razie konieczności materiał ten uzupełnia) i wydaje własne merytoryczne rozstrzygnięcie - w razie konieczności także o charakterze reformacyjnym – co w żadnym razie nie stanowi naruszenia obowiązujących przepisów a wręcz przeciwnie świadczy o prawidłowym działaniu organu. W niniejszej sprawie organ odwoławczy podzielając stanowisko organu II instancji, zwrócił jedynie dodatkowo uwagę na uchybienia jakich dopuścił się inwertor składając niekompletny projekt budowlany (w zakresie projektu zagospodarowania terenu) których to uchybień nie dostrzegł organ I instancji. Nie wpłynęło to w żaden sposób na rozstrzygnięcie a stanowiło jedynie emanację uprawnień jakie w procesie orzekania ma organ II instancji. Mając na uwadze powyższe okoliczności, sąd na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił jako niezasadną.