II OZ 1018/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Włodzimierz Ryms po rozpoznaniu w dniu 25 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Stowarzyszenia "T" z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 września 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 1206/11 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Stowarzyszenia "T" z siedzibą w W. na decyzję Głównego Lekarza Weterynarii z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić zażalenie Zaskarżonym postanowieniem z dnia 1 września 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu wniosku skarżącego Stowarzyszenia "T" z siedzibą w W., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Lekarza Weterynarii z dnia [...] maja 2011 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o zakazie prowadzenia Schroniska [...] oraz skreśleniu z rejestru podmiotów prowadzących działalność nadzorowaną. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarżące Stowarzyszenie nie wykazało, że wykonanie zaskarżonej decyzji z dnia [...] maja 2011 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji o zakazie prowadzenia schroniska może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej P.p.s.a. Przedstawiona we wniosku argumentacja w istocie dotyczy wykonalności decyzji o zakazie prowadzenia schroniska i skreślenia z rejestru podmiotów prowadzących działalność nadzorowaną, a nie decyzji z dnia [...] maja 2011 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji. W zażaleniu na postanowienie z dnia 1 września 2011 r. skarżące Stowarzyszenie poniosło, że zastępcze wykonanie obowiązku umieszczenia [...] psów, [...] kotów w schronisku przez inną osobę może okazać się niemożliwe z przyczyn technicznych. Skarżące Stowarzyszenie podniosło, że Główny Lekarz Weterynarii winien stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera usprawiedliwiony podstaw. Jakkolwiek, oddalając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd pierwszej instancji przyjął wadliwe założenie, że przedmiotem wstrzymania nie może być decyzja o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji, ponieważ nie podlega wykonaniu, to wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Lekarza Weterynarii z dnia [...] maja 2011 r. słusznie został oddalony, z uwagi na to, że skarżące Stowarzyszenie nie wskazało takich okoliczności, które świadczyłyby o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. O możliwości przyznania ochrony, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a, nie decyduje rodzaj aktu będącego przedmiotem skargi, ale to, czy w postępowaniu sądowoadministracyjnym prowadzonym w graniach sprawy zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem administracyjnym, w wyniku wstrzymania wykonania tego aktu, nastąpi ochrona strony, przed skutkami, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji może polegać na wstrzymaniu skutków prawnych, które decyzja ta wywołuje. Z przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu przez sąd może nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, co oznacza, że skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu obowiązany jest wskazać okoliczności, które w jego ocenie uzasadniają wniosek co do tego, że wykonanie aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. O takim potencjalnym niebezpieczeństwie jest mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. i z tą sytuacją należy wiązać możliwość wyrządzenia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżące Stowarzyszenie nie przytoczyło takich okoliczności, które uzasadniają wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Lekarza Weterynarii z dnia [...] maja 2011 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o zakazie prowadzenia Schroniska [...] oraz skreśleniu z rejestru podmiotów prowadzących działalność nadzorowaną. Podniesiony w zażaleniu zarzut, że zaskarżona decyzja jest niewykonalna i z tego powodu Główny Lekarz Weterynarii winien stwierdzić jej nieważność, dotyczy istoty sprawy i nie może być brany pod uwagę w toku rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ponieważ celem instytucji wstrzymania wykonania decyzji jest ukształtowanie stosunków do czasu prawomocnego rozpoznania sprawy w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom, a nie ocena legalności tej decyzji. Pozostałe zarzuty jak słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji dotyczą w istocie wykonania decyzji wydanych w trybie zwykłym (w przedmiocie zakazu prowadzenia schroniska i skreślenia z rejestru podmiotów prowadzących działalność nadzorowaną), które w rozpoznawanej sprawie nie zostały objęte wnioskiem o wstrzymanie wykonania. Niezależnie od tego należy wskazać, że postanowieniem z dnia 21 września 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 1373/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wstrzymał wykonanie decyzji [...] Lekarza Weterynarii z dnia [...] grudnia 2010 r. utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] z [...] października 2010 r., którą zakazano prowadzenia Schroniska [...] oraz skreślono [...] z rejestru podmiotów prowadzących działalność nadzorowaną. Odnosząc się do twierdzeń skarżącego Stowarzyszenia, że jest ono zwolnione z opłat sądowych, w związku z brzmieniem art. 24 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o pożytku publicznym i wolontariacie (Dz. U. z 2010 r., Nr 234, poz. 1536 ze zm.) należy wskazać, że powołany przepis nie jest podstawą do przyjęcia, że organizacje pożytku publicznego z mocy prawa są zwolnione od kosztów sądowych. Art. 24 ust. 1 pkt 5 ustawy o pożytku publicznym i wolontariacie stanowi, że organizacji pożytku publicznego przysługuje, na zasadach określonych w przepisach odrębnych, zwolnienie od opłat sądowych w odniesieniu do prowadzonej przez nią działalności pożytku publicznego. Przepis art. 24 ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie odsyła do przepisów odrębnych, a zatem nie stanowi samodzielnej podstawy zwolnienia od opłat sądowych. Natomiast przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują z mocy prawa zwolnienia od opłat sądowych organizacji pożytku publicznego. Zgodnie z art. 240 P.p.s.a. Rada Ministrów może, w drodze rozporządzenia, zwolnić organizacje społeczne od obowiązku uiszczania wpisu w ich własnych sprawach. Takie rozporządzenie nie zostało jednak wydane, dlatego też nie można zgodzić się z poglądem zaprezentowanym w zażaleniu, że skarżące Stowarzyszenie jest zwolnione od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji