II OZ 1087/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Spółdzielni Mieszkaniowej Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 września 2011 r., sygn. akt II SA/Gd 616/11 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia postanawia: oddalić zażalenie Pismem z dnia 20 czerwca 2011 r. Spółdzielnia Mieszkaniowa Z. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na rewitalizacji historycznego zespołu hipodromu w Sopocie wraz z remontem i rozbudową. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który jednak nie zawierał żadnego uzasadnienia. Postanowieniem z dnia 2 września 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Jak wskazał Sąd, analiza wniosku Spółdzielni Mieszkaniowej Z. w oparciu o wymogi stawiane przez art. 61 § 3 p.p.s.a. pozwoliła przyjąć, iż brak jest podstaw do jego uwzględnienia. Wymieniony przepis zawiera wyczerpujący katalog przesłanek wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Możliwość udzielenia skarżącemu ochrony tymczasowej jest uzależniona od niebezpieczeństwa wystąpienia wskazanych w przepisie skutków ich wykonania. "Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków" są przesłankami wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, które winny być oceniane indywidualnie w każdej sprawie i dotyczyć muszą podmiotu skarżącego. Nie zmienia to faktu, iż to na skarżącym ciążył obowiązek uprawdopodobnienia poniesienia szkody albo trudnych do odwrócenia skutków, w związku z zaskarżoną decyzją ani innymi decyzjami pozostającymi w granicach sprawy, czego jednak skarżący nie uczynił, gdyż wniosek o wstrzymanie wykonania w ogóle nie został uzasadniony. Samo zaś złożenie takiego wniosku nie nakłada na Sąd obowiązku analizowania z urzędu i oceny co do spełnienia kryteriów, o których mowa w przytoczonym wyżej przepisie. Na powyższe postanowienie Spółdzielnia Mieszkaniowa Z. wniosła zażalenie podnosząc, że w skardze znalazło się obszerne uzasadnienie, które odnosi się również do wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji ma zostać przez stronę uzasadniony, ale żaden przepis nie wymaga, aby było to odrębne i wyraźnie oddzielone uzasadnienie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, iż to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli uzna, że spełniona jest ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostaną wykonane. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (vide: postanowienie NSA z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06). Na stronie skarżącej spoczywa zatem obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (vide: postanowienie NSA z dnia 8 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 666/06). Podzielając powyższe poglądy należy stwierdzić, że zasadnie Sąd I instancji uznał, że skarżąca nie wykazała, iż wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a.. Jak bowiem trafnie zauważył Sąd I instancji, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został w ogóle uzasadniony. Odnosząc się do argumentów podniesionych w zażaleniu należy natomiast wskazać, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji powinien zostać odrębnie uzasadniony nie wystarczy, iż zdaniem skarżącej, okoliczności przemawiające za jego uwzględnieniem mogą wynikać z treści uzasadnienia skargi. Sąd nie ma bowiem obowiązku domniemywać, które z argumentów podniesionych w uzasadnieniu skargi dotyczą również wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w sytuacji, w której jak wyżej wskazano, to na skarżącym ciąży obowiązek wykazania przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił zażalenie oddalić.