II FSK 2916/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Stefan Babiarz (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej R. G. i J. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 września 2011 r. sygn. akt I SA/Gd 856/11 w sprawie ze skargi R. G. i J. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 9 czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. 1. Postanowieniem z dnia 5 września 2011 r., I SA/Gd 856/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę R. G. i J. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 9 czerwca 2011 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. 2. Ze stanu spawy przyjętego przez sąd pierwszej instancji wynikało, że Dyrektor Izby Skarbowej w G. decyzją z dnia 13 stycznia 2010 r., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. określającą R. G. i J. G. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 rok. Powyższą decyzję, zawierającą prawidłowe pouczenie o trybie i terminie zaskarżenia doręczono stronom w dniu 21 czerwca 2011 r. Na powyższą decyzję organu odwoławczego R. G. i J. G., działając przez pełnomocnika, pismem nadanym w Urzędzie Pocztowym w dniu 27 lipca 2011 r. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. 3. W ocenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zgodnie z art. 53 § 1 w zw. z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 z poźn. zm.) zwanej dalej: p.p.s.a. - termin do wniesienia skargi upływał w dniu 21 lipca 2011 r. Tym samym, strona skarżąca nadając przesyłkę zawierającą skargę w Urzędzie Pocztowym w dniu 27 lipca 2011 r. nie dochowała ustawowego trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia. Dlatego też sąd odrzucił skargę. 4. W skardze kasacyjnej podatnicy zaskarżyli powyższe postanowienie w całości zarzucając mu naruszenie art. 53 § 1 w zw. z art. 54 § 1 oraz art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Wnieśli również o zwrócenie się do Poczty Polskiej o podanie informacji o terminach przyjęcia, awizowania oraz doręczenia przesyłki o numerze (00)259007731704409183. W uzasadnieniu między innymi wskazano, że wbrew wywodom sądu odpis zaskarżonej decyzji został doręczony stronie w dniu 28 czerwca 2011 r. bowiem ze stempli pocztowych wynikało, że była ona dwukrotnie awizowana w dniach 13 czerwca i 21 czerwca 2011 r. Wskazano, że również w odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że przesyłka była awizowana w w/w terminach. Konkludując skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna ma uzasadnione podstawy i dlatego zaskarżone postanowienie podlega uchyleniu. 5. Jak wynika z treści art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie zaś z art. 54 § 1 Skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Mając na uwadze treść powyższych przepisów należy podnieść, że sąd pierwszej instancji błędnie odczytał treść znajdującego się w aktach administracyjnych zwrotnego potwierdzenia odbioru dotyczącego doręczenia stronie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej. Nie ulega wątpliwości, że przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję była dwukrotnie awizowana – w dniu 13 i 21 czerwca 2011 r. Wydana natomiast została stronie w dniu 28 czerwca 2011 r. Tym samym sąd pierwszej instancji błędnie przyjął, jako dzień odbioru korespondencji 21 czerwca 2011 r. Należy zatem zauważyć, że skarżący odebrał przesyłkę w Urzędzie Pocztowym w dniu 28 czerwca 2011 r. Jednakże termin do wniesienia skargi zaczął biec od dnia 27 czerwca 2011 r., czyli po upływie 14 dniowego terminu na jaki przesyłka została zostawiona w urzędzie pocztowym. Bez znaczenia w tej sytuacji pozostaje fakt, że skarżący odebrał przesyłkę dzień po terminie w Urzędzie Pocztowym. Zgodnie bowiem z art. 150 § 1 pkt 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149 poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę. Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Skoro zatem pierwsze awizowanie przesyłki miało miejsce w dniu 13 czerwca 2011 r. to 14 dniowy termin mijał w dniu 27 czerwca 2011 r., bowiem 26 czerwca 2011 r. była niedziela. Konsekwencją tego jest to, że ostatnim dniem do wniesienia skargi był 27 lipca 2011 r. Ze znajdującej się w aktach sprawy koperty, w której została wysłana skarga (karta 7 akt WSA) wynika, że przesyłka została nadana na Urzędzie Pocztowym w dniu 27 lipca 2011 r., jako przesyłka rejestrowana. A zatem strona zachowała termin do jej wniesienia. W konsekwencji sąd pierwszej instancji błędnie przyjął, że strona wniosła skargę z uchybieniem art. 53 § 1 w zw. z art. 54 § 1 p.p.s.a. 6. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 182 § 1 w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.