III SA/Wr 260/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska, , Sędziowie Sędzia WSA Sędzia WSA Marcin Miemiec, Magdalena Jankowska - Szostak (sprawozdawca), , Protokolant Monika Tarasiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 6 września 2011 r. sprawy ze skargi W.K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym za bezzasadny oddala skargę. UZASADNEINIE Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we W. w dniu [...] r. wydał decyzję o nr [...], orzekającą odpowiedzialność W. K. za zobowiązanie "A" S.A. z siedzibą we W., gdyż egzekucja w stosunku do majątku spółki okazała się bezskuteczna. W dniu [...] r. Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we W. – jako wierzyciel – wystawił tytuły wykonawcze od nr [...] do nr [...], obejmujące zaległości W. K. z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne, za wyszczególnione miesiące lat [...] oraz skierował je do organu egzekucyjnego z wnioskiem o wszczęcie postępowania egzekucyjnego. W dniu [...] r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia rachunku skarżącego. Odpisy tytułów wykonawczych wraz z zajęciami skarżący otrzymał [...] r. W dniu [...] r. W. K. wniósł zarzut w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego polegający na niespełnieniu wymogów określonych w art. 27 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm., dalej w skrócie u.p.e.a.) poprzez niewskazanie prawidłowej podstawy prawnej dochodzonej należności – numeru decyzji nakładającej obowiązek. Jednocześnie wniesiono o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych we W., w związku z wniesionym zarzutem, postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], zawiesił prowadzone postępowanie egzekucyjne. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych we W. uznał wniesiony zarzut za nieuzasadniony i w tym samym dniu postanowieniem nr [...] podjął zawieszone postępowanie. W postanowieniu o bezzasadności zarzutu organ egzekucyjny wskazał, że tytuły wykonawcze zawierają wszystkie niezbędne elementy przewidziane w art. 27 u.p.e.a., w tym także numer decyzji. W zażaleniu od postanowienia o uznaniu zarzutu za nieuzasadniony, skarżący wniósł o uchylenie tego postanowienia oraz o umorzenie i wstrzymanie postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu podkreślono, że w wystawionych tytułach wykonawczych jako podstawa prawna należności wskazano orzeczenie z dnia [...] r., nr [...], co narusza art. 27 § 1 pkt 6 u.p.e.a. Postanowieniem z dnia [...] r. (znak [...]) Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ odwoławczy stwierdził, że tytuły wykonawcze od nr [...] do nr [...] zostały wystawione prawidłowo i bez wątpienia dotyczą dochodzonych należności. Organ podkreślił, że należy odróżnić wskazanie podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku od wskazania podstawy prawnej egzekucji. Strona zarzut niewskazania właściwego numeru decyzji utożsamiała – jak podkreślił organ – z podstawą prawną egzekucji. Organ odwoławczy wskazał przy tym, że wystarczające jest wskazanie w tytułach wykonawczych – jako podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku – decyzji określającej obowiązek. Podkreślono także, że orzeczenie z dnia [...] r., nr [...] stanowi podstawę do identyfikacji konkretnego pisma, tj. decyzji nr [...] z [...] r. o orzeczeniu odpowiedzialności za zobowiązania spółki akcyjnej. Umieszczony na tytułach wykonawczych numer decyzji ([...]) stanowi wystarczającą podstawę do zidentyfikowania konkretnej decyzji, a zatem podstawa prawna dochodzonej należności – w ocenie organu – została oznaczona w sposób prawidłowy. Podkreślono przy tym, że wstępna część sygnatury decyzji ([...]) to stały i niezmienny element decyzji, stanowiący podstawę identyfikacji jednostki organizacyjnej ZUS, komórki organizacyjnej danej jednostki oraz zakresu rozstrzygnięcia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący wniósł o uchylenie postanowienia z dnia [...] r., zarzucając mu: - mające wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 27 § 1 pkt 3 i pkt 6 u.p.e.a poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie brak wskazania prawidłowej podstawy prawnej dochodzonej należności na podstawie wystawionych przez Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych we W. tytułów egzekucyjnych od nr [...] do nr [...], z dnia [...] r., nie stanowi naruszenia prawa, wobec stwierdzenia, że wierzyciel zawarł wszystkie dane potrzebne do identyfikacji podstawy prawnej obowiązku; - mające wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 33 pkt 10 u.p.e.a. poprzez nieuznanie zarzutów wniesionych w sprawie mimo spełnienia przesłanek określonych w tym przepisie; - naruszenie przepisów art. 6, art. 7, art. 8 oraz art. 124 § 2 w zw. z art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez stwierdzenie, że wbrew art. 27 § 1 u.p.e.a. w tytule wykonawczym wierzyciel może nie wskazać pełnej podstawy prawnej decyzji, w tym jej pełnego numeru oraz że umieszczony w tytułach wykonawczych numer stanowi wystarczającą podstawę do zidentyfikowania konkretnej decyzji, a nadto, że niewskazanie w tytule wykonawczym jednego z elementów wymienionych w art. 27 § 1 u.p.e.a. nie skutkuje uznaniem zasadności zarzutów. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych błędnie przyjął, że tytuły wykonawcze od nr [...] do nr [...] z dnia [...] r. wskazując jako podstawę prawną decyzję z dnia [...] r. i oznaczając jej numer jako [...], zawierają wszystkie dane potrzebne do identyfikacji podstawy prawnej obowiązku. Odnosząc się do treści art. 27 u.p.e.a. skarżący podkreślił, że jednym z wymogów tytułu wykonawczego jest wskazanie podstawy prawnej należności, przez którą należy rozumieć wskazanie w tytule egzekucyjnym decyzji określającej obowiązek. W sytuacji natomiast, gdy w tytule wykonawczym wskazano jedynie datę decyzji i jej niepełny numer, nie można przyjąć – zdaniem skarżącego – że organ egzekucyjny zawarł dane pozwalające na identyfikację podstawy prawnej. Bez sprecyzowania danych identyfikujących decyzję jako podstawę prawną dochodzonego obowiązku, wystawiony tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Podkreślono ponadto, że wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Natomiast zgodnie z art. 33 pkt 10 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być niespełnienie wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."). W ocenie Sądu skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie nie naruszało prawa uzasadniającego jego wyeliminowanie z obrotu. Podstawy zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej reguluje art. 33 u.p.e.a. Skarżący w toku prowadzenia egzekucji administracyjnej zgłosił zarzut niewskazania prawidłowej podstawy prawnej należności w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym, poprzez wskazanie w pozycji nr 30 tytułu wykonawczego niepełnego numeru decyzji stanowiącej podstawę prowadzenia egzekucji - tj. zarzut z art. 33 pkt 10 u.p.e.a. w zw. z art. 27 § 1 pkt 6 u.p.e.a. Zgodnie natomiast z art. 27 § 1 pkt 6 u.p.e.a. tytuł wykonawczy zawiera wskazanie podstawy prawnej prowadzenia egzekucji administracyjnej. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że organy egzekucyjne słusznie podkreśliły, iż należy odróżnić wskazanie podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku od wskazania podstawy prawnej egzekucji. W konsekwencji zatem przyjąć należało, że strona skarżąca zarzucając błędne wskazanie podstawy prawnej należności, poprzez błędne wskazanie numeru decyzji, w istocie zarzuciła – mimo powołania art. 26 § 1 pkt 6 u.p.e.a. – błędne wskazanie podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku, który to element również powinien zawierać tytuł wykonawczy w myśl art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Odnosząc się do podniesionego przez stronę skarżącą zarzutu niewskazania podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku, należy podkreślić, że zarzut ten został prawidłowo rozpatrzony przez organy administracyjne, co znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia pierwszoinstancyjnego. Organy słusznie wskazały, powołując się w tym zakresie na orzecznictwo sądów administracyjnych, że analiza treści art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. nie pozwala na stwierdzenie, że poprzez wskazanie podstawy prawnej obowiązku będącego przedmiotem egzekucji należy rozumieć wskazanie jednocześnie decyzji i aktu prawnego, na podstawie którego ową decyzję wydano. Jeżeli dany obowiązek wynika z decyzji administracyjnej, to powołanie jako podstawy prawnej obowiązku samej decyzji spełnia wymóg określony w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. (por. wyrok NSA z dnia 27 lutego 2007 r., sygn. akt II FSK 304/06). Podkreślić również należy, że art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. nie obliguje do wskazania organu, który wydał decyzję stanowiącą podstawę prawną obowiązku podlegającego egzekucji. Zauważyć należy, że wskazane w pozycji nr 30 tytułu wykonawczego orzeczenie z dnia [...] r., którego numer określono jako "[...]" zamiast "[...]", stanowiło podstawę do identyfikacji konkretnego pisma, tj. decyzji nr [...] z [...] r. o orzeczeniu o odpowiedzialności za zobowiązania spółki akcyjnej. W konsekwencji zatem trzeba przyjąć, że tak określony numer pozwalał na jednoznaczną identyfikację decyzji, którą określono dochodzoną w drodze egzekucji administracyjnej należność. Jak wyjaśniły bowiem organy egzekucyjne, wstępna część sygnatury decyzji, tj. "[...]" to stały i niezmienny element decyzji, stanowiący podstawę identyfikacji jednostki organizacyjnej ZUS, komórki organizacyjnej danej jednostki oraz zakresu rozstrzygnięcia. Podkreślić także należy, że z treści tytułów wykonawczych wynika jednoznacznie, co stanowiło podstawę prawną dochodzonej należności (poz. 30), jaki akt normatywny był podstawą wydania decyzji określającej zobowiązanie (poz. 29), jakiego okresu dotyczyło zobowiązanie (poz. 32), wysokość należności głównej (poz. 33). Ponadto tytuły te zawierają oznaczenie danych identyfikujących osobę zobowiązanego (poz. 10- 14). W żaden więc sposób nie zmodyfikowano w treści tytułu wykonawczego zobowiązania skarżącego. Dlatego też wystawione tytuły wykonawcze, pomimo wskazania w nich niepełnego numeru decyzji orzekającej o odpowiedzialności za zobowiązania, mogły być podstawą prowadzonej egzekucji administracyjnej. W konsekwencji zatem skarżący niesłusznie zarzucił naruszenie art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 27 § 1 pkt 6 u.p.e.a. podnieść należy, że we wszystkich tytułach wykonawczych, w poz. 42 została wskazana podstawa prawna prowadzenia egzekucji, poprzez powołanie odpowiednich aktów normatywnych. Dodatkowo podkreślić należy, że formułując zarzut naruszenia art. 27 § 1 pkt 6 u.p.e.a., jednoczenie skarżący w treści skargi nie podnosił braku, czy też nieprawidłowego wypełnienia poz. 42 tytułów wykonawczych, a jedynie kwestionował prawidłowość powołanego w nich numeru decyzji, będącej podstawą egzekwowanego obowiązku. Powyższe prowadzi do wniosku, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów art. 27 § 1 pkt 3 i 6 u.p.e.a. oraz art. 33 pkt 10 u.p.e.a. Jeżeli chodzi natomiast o podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, podkreślić należy, że zaskarżone postanowienie, jak też poprzedzające je postanowienie organu I instancji zawierały wszystkie niezbędne elementy, a także prawidłowe i wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne odnoszące się do wszystkich podniesionych przez stronę skarżącą kwestii. Uznając natomiast wniesiony zarzut za nieuzasadniony, organy działały w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa, w pełni realizując zasadę praworządności i zaufania do organów administracyjnych. Reasumując powyższe Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa materialnego i procesowego i wobec tego na podstawie art. 151 – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.