III SA/Wa 209/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Beata Sobocha, Sędziowie Sędzia WSA Marek Krawczak (sprawozdawca), Sędzia WSA Anna Wesołowska, Protokolant ref. staż. Patrycja Kęcik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2011 r. sprawy ze skargi R. D. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów zgłoszonych na postępowanie egzekucyjne oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z [...] października 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z [...] sierpnia 2010r., w którym wierzyciel uznał za nieuzasadnione zarzuty Skarżącego – R. D. w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Z akt sprawy wynika, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego W. prowadzi administracyjne postępowanie egzekucyjne wobec majątku Skarżącego, dotyczące należności z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r., na podstawie tytułów wykonawczych z 5 stycznia 2010r. o nr: [...] i [...], wystawionych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w E.. Pismem z 14 kwietnia 2010 r. Skarżący wniósł zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji na podstawie art. 33 pkt 7, 9 i 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005r. nr 229, poz. 1954 ze zm.) – dalej: u.p.e.a. Zarzucił: brak uprzedniego doręczenia mu upomnienia, czym naruszono także art. 15 § 1 u.p.e.a., prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny oraz niespełnienie przez tytuły wykonawcze wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. wobec ręcznych poprawek w poz. 7 tytułów (zmiana organu) bez określenia "korekta". Podniósł, że na tle art. 22 § 2 u.p.e.a. w okresie, którego dotyczą tytuły, właściwym organem egzekucyjnym był Naczelnik Urzędu Skarbowego w E., gdyż dopiero od 18 listopada 2007r. zamieszkuje w W., przy ul. O.. Ponadto wskazał, iż w sposób nieprawidłowy naniesiono zmiany w poz. 7 tytułów wykonawczych – bez klauzuli "aktualizacja" i bez podania imienia, nazwiska, stanowiska służbowego i upoważnienia osoby dokonującej tych zmian. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. jako organ egzekucyjny pismem z 28 kwietnia 2010r., zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a., przekazał zarzuty do wierzyciela Naczelnika Urzędu Skarbowego w E. celem zajęcia stanowiska w sprawie. Postanowieniem z [...] maja 2010r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w E. uznał zarzuty zobowiązanego za nieuzasadnione. Pismem z 31 maja 2010r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. wystąpił do wierzyciela o udzielenie informacji czy postanowienie z [...] maja 2010r. stało się prawomocne. W odpowiedzi na powyższe pismo Naczelnik Urzędu Skarbowego w E. poinformował organ egzekucyjny, iż zobowiązany w dniu 7 czerwca 2010r. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. W dniu 10 sierpnia 2010r. do Urzędu Skarbowego W. wpłynęło postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w O. z [...] sierpnia 2010r., w którym utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w E. z [...] maja 2010r. uznające zarzuty zobowiązanego za nieuzasadnione. Po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela Naczelnik Urzędu Skarbowego W. postanowieniem z [...] sierpnia 2010 r. również uznał zarzuty wniesione przez zobowiązanego za nieuzasadnione. Na wstępie, powołując się na art. 33 i art. 34 § 1 u.p.e.a. organ wskazał, iż jest związany stanowiskiem wierzyciela. Ponadto wyjaśnił, iż podstawą wystawienia ww. tytułów wykonawczych była decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O. z [...] kwietnia 2009r., w której zostało określone zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004r. W związku z powyższym, w ocenie organu, w świetle § 13 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137, poz. 1541 ze zm.), wierzyciel zwolniony jest z obowiązku doręczenia zobowiązanemu upomnienia, gdyż należność pieniężna została określona w orzeczeniu. Odnosząc się do zarzutu prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny, Naczelnik Urzędu Skarbowego wskazał, iż zobowiązany od 29 listopada 2007r. zamieszkuje w W. przy ul. O. [...] i w związku z tym właściwym miejscowo do prowadzenia postępowania egzekucyjnego jest, stosownie do art. 22 § 2 u.p.e.a., Naczelnik Urzędu Skarbowego W.. W konsekwencji organ za bezzasadny uznał zarzut zaniechania doręczenia dłużnikowi pisemnego upomnienia i prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny. Ustosunkowując się do kolejnego zarzutu Skarżącego wskazującego, iż tytuły wykonawcze, będące przedmiotem niniejszego postępowania, nie zawierały wszystkich wymaganych prawem elementów oraz wystawione zostały w sposób nieprawidłowy, w tym przez osoby nieuprawnione - nie będące wierzycielem, Naczelnik Urzędu Skarbowego wyjaśnił, iż organ egzekucyjny w toku postępowania egzekucyjnego nie stwierdził, aby tytuły wykonawcze zawierały wady uniemożliwiające przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego, które nie były znane organowi egzekucyjnemu w chwili skierowania tych tytułów do egzekucji. Tytuły wykonawcze spełniały bowiem wymogi określone w art. 27 u.p.e.a. Ponadto organ zauważył, iż w postanowieniu z [...] maja 2010r. w sprawie stanowiska wierzyciela Naczelnik Urzędu Skarbowego w E. wskazał, iż tytuły wykonawcze zostały wystawione i podpisane przez pracowników Urzędu Skarbowego w E. na podstawie upoważnień nadanych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w E.. Jak wynika z wypowiedzi wierzyciela ww. tytuły wykonawcze w dniu ich wystawienia w poz. 7 zostały uzupełnione "ręcznie" poprzez wskazanie organu egzekucyjnego, do którego były kierowane. Poprawek dokonał pracownik organu będącego wierzycielem, poprawki nie miały wpływu na wysokość zobowiązania podatkowego, czego nie należy utożsamiać z aktualizacją tytułów wykonawczych, którą sporządza się stosownie do § 9 pkt 1b rozporządzenia Ministra Finansów z 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżący wniósł o jego zmianę i uznanie zarzutów za zasadne. W uzasadnieniu zażalenia Skarżący zakwestionował prawidłowość wystawienia tytułów wykonawczych o nr [...] i [...] przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w E. i prowadzenia postępowania przez niewłaściwy organ, w czym upatrywał naruszenie: - art. 33 pkt 7 u.p.e.a. przez brak uprzedniego doręczenia mu upomnienia; - art. 33 pkt 9 u.p.e.a. wskutek prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; - art. 33 pkt 10 u.p.e.a. przez niespełnienie wymogów określonych w art. 27 tej ustawy, polegające na ręcznym dokonaniu poprawek (w poz. 7 tytułów, co zmieniło właściwość miejscową organu podatkowego), bez określenia - korekta. Ponadto Skarżacy podniósł, iż wyrokiem z 23 czerwca 2010 r., wydanym w sprawie o sygn. akt I SA/OL/144/10, Wojewódzki Sąd Administarcyjny w Olsztynie uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z [...] grudnia 2009 r., utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O. z [...] września 2009 r., określającą zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r., co zdaniem Skarżącego oznacza, iż powyższa decyzja nie jest ostateczna i jako taka nie podlega wykonaniu, zgodnie z art. 239a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm). Postanowieniem z [...] października 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji, stosownie do art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.) – dalej: Kpa w zw. z art. 18, art. 34 § 4 i 5 oraz art. 33 pkt 7,9,10 u.p.e.a. Organ wskazał, iż w przypadku zarzutów wniesionych na podstawie art. 33 pkt 7,9,10 u.p.e.a stanowisko wierzyciela, choć jest w sprawie konieczne, to jednak wbrew twierdzeniom organu I instancji, nie jest dla organu egzekucyjnego wiążące. W opinii Dyrektora Izby Skarbowej organ egzekucyjny, po uzyskaniu ostatecznego stanowiska wierzyciela, prawidłowo wyjaśnił kwestię zarzutu naruszenia przez wierzyciela art. 27 w związku z art. 1a pkt 13 oraz 5 § 1 u.p.e.a., tj. wystawienia tytułów wykonawczych przez nieuprawnioną osobę nie będącą wierzycielem oraz niespełnienia przez tytuły wykonawcze nr [...] oraz [...] wszystkich niezbędnych elementów. Ponadto Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż wymienione w art. 27 u.p.e.a. elementy tytułu wykonawczego mają charakter obligatoryjny. Jednocześnie zauważył, iż pozycja 7 tytułu wykonawczego dotyczy wskazania organu egzekucyjnego, do którego kierowany jest tytuł wykonawczych i jest to element fakultatywny tytułu wykonawczego. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził również, iż zarówno postanowienie wierzyciela i organu egzekucyjnego zawiera wyjaśnienie, iż tytuły wykonawcze zostały wystawione i podpisane przez pracowników Urzędu Skarbowego w E. na podstawie upoważnień nadanych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w E.. Poprawki w tytule wykonawczej w poz. 7 dokonał pracownik organu będącego wierzycielem, która nie wpływa na wysokość dochodzonej należności podatkowej, a tym samym nie należy jej utożsamiać z aktualizacją tytułu wykonawczego, o której mowa w § 9 rozporządzenia Ministra Finansów z 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Odnosząc się do zarzutu wskazującego na brak uprzedniego doręczenia Skarżącemu upomnienia Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że skoro podstawą wystawienia tytułów wykonawczych o nr [...] i [...] z 5 stycznia 2010r. była decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O. określająca zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r., to w świetle § 13 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wierzyciel zwolniony był od obowiązku doręczenia upomnienia. Ustosunkowując się natomiast do zarzutu prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w E. działając na podstawie art. 22 § 2 u.p.e.a. prawidłowo określił właściwy organ do prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Organ odwoławczy wyjaśnił, że z ustaleń wierzyciela jak i organu egzekucyjnego wynika, iż zobowiązany od 29 listopada 2007r. mieszka w W. przy ul. O. [...]. Zatem kierując się zasadą przestrzegania właściwości miejscowej przez organy administracji publicznej oraz terytorialnym zasięgiem działania naczelników urzędów skarbowych ustalonym w Rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 19 listopada 2003r. w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib naczelników urzędów skarbowych i dyrektorów izb skarbowych (Dz. U. z 2003r. Nr 209 poz. 2027 ze zm.) wierzyciel prawidłowo wystawił i przekazał do realizacji tytuły wykonawcze wystawione na Skarżącego Naczelnikowi Urzędu Skarbowego W.. Ponadto odnosząc sie do podniesionego w zażaleniu dodatkowego zarzutu dotyczącego braku wymagalności obowiązku z uwagi na uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administarcyjny w Olsztynie w dniu 23 czerwca 2010 r. decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w O. z [...] września 2009 r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r., Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż nie moze on być przedmiotem rozstrzygnięcia w postępowaniu odwoławczym, gdyż zarzuty są środkiem zaskarżenia przysługującym w fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego, co w praktyce oznacza, iż nie można się nim posłużyć w następnych stadiach postępowania. Dodatkowo organ podkreślił, iż zgodnie z orzecznictwem sądów administarcyjnych, jeżeli zobowiązany w zarzutach wniesionych w terminie siedniu dni od otrzymania tytułu wykonawczego ograniczy je wyłącznie do jednej lub kilku podstaw wymienionych w art. 33 u.p.e.a., to traci możliwość późniejszego zgłaszania nowych podstaw zarzutów, w szczególności w toku postępowania zażaleniowego czy też sądowoadministarcyjnego. W skardze na powyższe postanowienie Skarżący wniósł o jego uchylenie oraz poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego W., a także zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania. Podtrzymując dotychczasowe stanowisko, przedstawione w piśmie z 14 kwietnia 2010r. oraz zażaleniu, zarzucił naruszenie: - art. 33 pkt 7 u.p.e.a. przez brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia; - art. 33 pkt 9 u.p.e.a przez prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; - art. 33 pkt 10 u.p.e.a. przez niespełnienie wymogów określonych w art. 27 ustawy egzekucyjnej, polegające na ręcznym dokonaniu poprawek (w poz. 7 tytułów, co zmieniło właściwość miejscową organu podatkowego), bez określenia - korekta. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Uzupełnieniem skargi z dnia 8 sierpnia 2011 r. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania. W piśmie tym Skarżący zarzucił, iż w dniu wydania decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O. określającej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w E. nie był dla Skarżącego właściwym organem podatkowym w rozumieniu art. 25 ustawy o kontroli skarbowej i w związku z powyższym nie może być wierzycielem. Ponadto Skarżący podniósł, iż tytuły wykonawcze wystawione w dniu 5 stycznia 2010 r. zostały wystawione do decyzji nieostatecznej i zasadny jest wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) - sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności jej działania z prawem powszechnie obowiązującym. Ocenie sądu podlegają w szczególności wydane przez organy administracji skarbowej takie akty działania władzy publicznej, jak decyzje i postanowienia, jednakże po wyczerpaniu administracyjnego toku instancji. Sąd administracyjny nie jest kolejną instancją merytoryczną rozstrzygającą o takiej łub innej sprawie z zakresu administracji, ale ma tylko i wyłącznie uprawnienia kasacyjne. Kontrola sądów administracyjnych ograniczona jest zatem tylko i wyłącznie do zbadania, czy w niniejszej sprawie skarbowe organy egzekucyjne nie naruszyły materialnego lub procesowego prawa powszechnie obowiązującego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena przy tym legalności postanowień wydawanych przez skarbowy organ egzekucyjny, a dotyczących zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne dokonywana jest według stanu prawnego w dniu ich wydania i na podstawie dostarczonych Sądowi akt administracyjnych postępowania egzekucyjnego. Przeprowadzona przez Sąd kontrola pod względem zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. utrzymującego w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. w przedmiocie uznania zarzutów za nieuzasadnione doprowadziła Sąd do przekonania, że wydane w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia nie naruszają przepisów prawa materialnego, w stopniu dającym podstawę do ich uchylenia, jak również przepisów proceduralnych w stopniu mającym istotny wpływ na wynik przedmiotowej sprawy. Sąd nie dopatrzył się także innych uchybień powodujących obowiązek wycofania z obrotu prawnego zaskarżonych aktów administracyjnych. W sprawie zaskarżono postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2010 r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] sierpnia 2010 r. w przedmiocie uznania zarzutów za nieuzasadnione. Zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., możliwość wniesienia zarzutów jest ograniczona w czasie. Dłużnik może złożyć zarzuty w stosunku do tytułu wykonawczego w terminie 7 dni od daty jego doręczenia. Odpisy tytułów wykonawczych skarżący otrzymał 9 kwietnia 2009 r. Skarżący zarzuty wniósł 14 kwietnia 2009 r. do organu egzekucyjnego - Naczelnika Urzędu Skarbowego W.. Stosownie do art. 34 §1 u.p.e.a organ egzekucyjny ma obowiązek rozpatrzenia zarzutów dopiero po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów. Stanowisko to musi być zgodnie z art. 34 § 2 w/w ustawy ostateczne (skoro przysługuje na nie zażalenie). Wypowiedź wierzyciela w zakresie zarzutów o których mowa w art. 33 pkt 1-5 jest dla organu egzekucyjnego wiążąca (zgodnie z art. 34 § 1). Rozpatrując zarzuty wierzyciel - Naczelnik Urzędu Skarbowego w E. wydał postanowienie, w którym stwierdził iż nie są one uzasadnione. Dyrektor Izby Skarbowej w O. utrzymał w mocy postanowienie wierzyciela (karty 48 – 50 akt sprawy). Po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela Naczelnik Urzędu Skarbowego W. postanowieniem z [...] sierpnia 2010 r. również uznał zarzuty wniesione przez zobowiązanego za nieuzasadnione. Postanowieniem z [...] października 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Zdaniem Sądu prawidłowo organ uznał, że należności pieniężne zostały określone w decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2009 r., zatem zgodnie z treścią przepisu § 13 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U z 2001r. Nr 137, poz. 1541 ze zm.) organ podatkowy nie miał obowiązku doręczenia zobowiązanemu upomnienia. W związku ze zmianą miejsca zamieszkania przez skarżącego z dniem 29 listopada 2007 r., właściwym organem egzekucyjnym stał się Naczelnik Urzędu Skarbowego W., zgodnie z treścią art. 22 § 2 u.p.e.a. Z akt sprawy wynika, iż nie nastąpiła natomiast zmiana wierzyciela, którym zgodnie z art. 1 a pkt 13 w związku z art. 5 § 1 pkt 1 u.p.e.a. nadal pozostaje Naczelnik Urzędu Skarbowego w E.. Nie można też podzielić zarzutu niespełnienia wymogów określonych w art. 33 pkt 10 u.p.e.a. Tytuły wykonawcze wystawione i podpisane zostały przez pracowników Urzędu Skarbowego w E. na podstawie upoważnień nadanych przez Naczelnika tego Urzędu. Uzupełniono je "ręcznie" w dniu ich wystawienia i czynność ta nie jest jednak tożsama z aktualizacją tytułów wykonawczych, której można dokonać tylko w określonych przypadkach, w związku ze zmianą stanu zaległości, objętych tytułem wykonawczym (taki też pogląd wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia 1 grudnia 2010 r. sygn. akt. I SA/OI 729/10 po rozpatrzeniu skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w O.). Odnosząc się do treści uzupełnienia skargi z dnia 8 sierpnia 2011 r. i zawartych tam twierdzeń Skarżącego, następnie ponowionych na rozprawie należy na wstępie podkreślić, że Sąd administracyjny - co do zasady - nie dokonuje rekonstrukcji stanu faktycznego sprawy a sprawowana przez niego kontrola legalności aktu administracyjnego opiera się na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem wydającym zaskarżony akt (art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej w dalszej części "p.p.s.a."). Kwestia okoliczność, że decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej nie jest decyzją ostateczną była przedmiotem oceny Dyrektora Izby Skarbowej wydającego zaskarżone postanowienie i Sąd podziela argumentację organu w tym zakresie. Sąd w składzie rozpoznającym sprawę niniejszą sprawę podziela pogląd wyrażony w w/w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 1 grudnia 2010 r., iż Skarżącemu, w sytuacji kiedy decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu, przysługuje prawo do złożenia wniosku na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie w/w tytułów wykonawczych. Rzeczą organu egzekucyjnego będzie ustalenie, czy dalsze prowadzenie postępowania egzekucyjnego w oparciu o dotychczasowe tytuły będzie możliwe. Odnośnie podniesionej w uzupełnieniu skargi kwestii, iż tytuły wykonawcze zostały wydane przez nieuprawniony organ a zatem nie mogą stanowić podstawy prowadzenia egzekucji Sąd zauważa, iż kwestia ta nie była przedmiotem zarzutów egzekucyjnych a więc w tym zakresie organ egzekucyjny się nie wypowiadał i nie czynił tego również organ rozpoznający zażalenie. W tej sytuacji również Sąd nie ma podstawy do rozważania tej kwestii. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że bezzasadne były wszystkie zarzuty podnoszone w skardze przeciwko zaskarżonemu postanowieniu i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.