VII SA/Wa 787/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Paweł Groński (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2011 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w ramach nadzoru budowlanego skargę oddala Decyzją z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: [...]WINB), działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn. Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. (dalej: kpa) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane -tekst jedn. Dz. U. z 2006r. nr 156 poz. 1118 ze zm. (dalej: Prawo budowlane), po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" reprezentowanej przez firmę A. Sp. z o.o. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. W. (dalej: PINB dla m.W.) z dnia [...] sierpnia 2010 r. Nr [...] umarzającej na podstawie art. 104 i 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego postępowanie administracyjne w ramach nadzoru budowlanego w sprawie dotyczącej sposobu użytkowania lokalu nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w W., uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że w dniu 16 lutego 2010 r. do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego dla m. W. wpłynął wniosek firmy A. Sp. z o. o., administratora budynku Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" przy ul. [...] w W. o sprawdzenie legalności użytkowania lokalu nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...]. Z informacji A. Sp. z o. o. wynikało, że w lokalu prowadzona jest działalność gospodarcza. W piśmie z dnia 29 marca 2010 r. zarządca ponowił prośbę o dokonanie kontroli ww. lokalu, którego właścicielem jest A. B. Z kolei w piśmie z dnia 4 maja 2010 r. zarządca sprostował podane wcześniej informacje wskazując, że z aktu notarialnego Rep. A nr [...] wynika, iż właścicielem lokalu mieszkalnego przy ul. [...] jest firma U. Sp. z o.o. z siedzibą w P., w której imieniu akt notarialny podpisywał A. B. W wyniku czynności kontrolnych dokonanych przez przedstawiciela PINB dla m. W. w dniu 18 maja 2010 r. stwierdzono, że w budynku wielorodzinnym na 4 piętrze znajduje się lokal mieszkalny nr [...]. Na podstawie aktu notarialnego z dnia [...] września 2009 r. Rep. A nr [...] oraz zaświadczenia z dnia 6 maja 2010 r., wydanego przez A. Sp. z o. o. ustalono, że wspomniany lokal przeznaczony jest na cele mieszkalne. Podczas oględzin przedstawiciel PINB dla m. W. nie stwierdził zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego lokalu. W związku z powyższym PINB dla m. W., uznając postępowanie administracyjne prowadzone w ramach nadzoru budowlanego w sprawie dotyczącej sposobu użytkowania lokalu nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w W. za bezprzedmiotowe, umorzył je decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. Nr [...]. Odwołanie od ww. decyzji PINB dla m. W. Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. złożyła Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" reprezentowana przez firmę A. Sp. z o. o. Rozpatrując odwołanie [...]WINB uznał, że w niniejszej sprawie nie wystąpiła przesłanka bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego prowadzonego w ramach nadzoru budowlanego, gdyż po wydaniu decyzji z dnia [...] sierpnia 2010 r. do organu I instancji wpłynęły dokumenty mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Organ odwoławczy podał, że w dniu 9 sierpnia 2010 r. do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego dla m. W. wpłynęła decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2010 r. Nr [...], z której wynika, że w dniu 14 maja 2010 r. firma U. Sp. z o. o. zgłosiła zamiar zmiany przeznaczenia lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku przy ul. [...] w W. na cele biurowe, zaś Prezydent m. W. decyzją z dnia [...] maja 2010 r. Nr [...] wniósł wobec tego rozstrzygnięcia sprzeciw, uzasadniając rozstrzygnięcie faktem dokonania przez inwestora zgłoszenia już po dokonaniu zmiany sposobu użytkowania. Ponadto [...]WINB zwrócił uwagę, że decyzja PINB dla m. W. z dnia [...] sierpnia 2010 r. Nr [...] zaadresowana do A. B. została odebrana przez pracownika firmy, co również sugeruje, że lokal nr [...] przy ul. [...] w W. użytkowany jest na cele biurowe, nie zaś mieszkalne. Dodatkowo mieszkańcy bloku ul. [...] skierowali do Zarządcy Nieruchomości - firmy A. Sp z. o. o. pismo z którego wynika, że w lokalu nr [...] w klatce [...] ma siedzibę firma C. Na oficjalnej stronie internetowej tej firmy podano adres biura handlowego - ul. [...] lok. [...], [...] W. W związku z powyższym organ II instancji nie zgodził się ze stanowiskiem PINB dla m. W., że postępowanie prowadzone w ramach nadzoru budowlanego należy umorzyć jako bezprzedmiotowe i uznał, że organ I instancji powinien uzupełnić postępowanie dowodowe, w szczególności przeprowadzając ponownie oględziny. Ponadto ocenił, że PINB dla m. W. powinien również wziąć pod uwagę dokumentację zgromadzoną przez Wydział Architektury i Budownictwa Dzielnicy [...] Urzędu m. W., na podstawie której zgłoszony został sprzeciw wobec zgłoszenia zmiany przeznaczenia lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku przy ul. [...] w W. na cele biurowe. Decyzja [...]WINB z dnia [...] listopada 2010 r. stała się przedmiotem skargi A. B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący, reprezentowany przez r.pr. M. M. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: 1. art. 134 kpa w zw. z art. 127 § 1 kpa, przez jego niezastosowanie, ponieważ nie wykazano, że spółka A. Sp. z o.o. miała upoważnienie do wniesienia odwołania w imieniu Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]", 2. art. 138 § 2 kpa w zw. z art. 12 oraz art. 7 i art. 8 kpa poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy stan sprawy pozwalał na merytoryczne rozpoznanie sprawy, 3. art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy stan sprawy pozwalał na merytoryczne rozpoznanie sprawy. W uzasadnieniu skargi podniósł, że nie wykazano, iż środek odwoławczy został złożony przez uprawniony do tego podmiot. Wskazał, że firma A. Sp. z o.o., jedynie administruje budynkiem Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]", w związku z czym nie posiada legitymacji procesowej czynnej, albowiem zgodnie z przepisami rozdziału 4 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali legitymacja podmiotu do występowania w postępowaniach administracyjnych i sądowych w imieniu wspólnoty mieszkaniowej powinna wynikać z treści umowy powierzającej zarząd, której nie przedstawiono. W związku z tym, zdaniem skarżącego, organ odwoławczy powinien był stwierdzić niedopuszczalność odwołania na podstawie art. 134 kpa. Skarżący podniósł również, że organ odwoławczy nie dokonał analizy zakresu postępowania dowodowego wyznaczonego przepisami kodeksu w kontekście art. 136 kpa wskazując, że braki w postępowaniu dowodowym przeprowadzonym przez organ pierwszej instancji w sprawie rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją mogły być usunięte i uzupełnione przez organ II instancji albo przez organ pierwszej na zlecenie organu odwoławczego. Zwrócił uwagę, że organ pierwszej instancji przeprowadził wszystkie niezbędne czynności wyjaśniające, w tym w dniu 18 maja 2010r. wizję przedmiotowego lokalu mieszkalnego i w wyniku dokonanych oględzin, nie stwierdzono, aby doszło do zmiany sposobu użytkowania lokalu. Dlatego jako niezasadne skarżący uznał przypuszczenia organu odwoławczego, że w lokalu tym jest prowadzona działalność gospodarcza, wyłącznie na podstawie poszlak wskazywanych w odwołaniu, co przeczy ustaleniom organu I instancji. Ponadto skarżący zarzucił brak mocy dowodowej okoliczności że decyzja z dnia [...] sierpnia 2010 r., została odebrana przez pracownika firmy. Organ bowiem nie wskazał konkretnie danych osoby, która odebrała decyzję PINB dla m. W. z dnia [...] sierpnia 2010 r., ani nie wskazał, jakiej firmy pracownik miała odebrać korespondencję. Podkreślił, że decyzja zaadresowana była do osoby fizycznej, tj. A. B., nie zaś do jakiejkolwiek firmy, wobec czego obowiązkiem organu była jedynie ocena, czy decyzja została skutecznie doręczona. Odnosząc się do twierdzeń organu dotyczących siedziby firmy "C." Sp. z o.o. skarżący wyjaśnił, że zamierzał zawrzeć z firmą "C. " Sp. z o.o. umowę najmu wspomnianego lokalu po zmianie sposobu przeznaczenia. W związku z tym w spornym lokalu odbywały się spotkania z przedstawicielami "C. " Sp. z o.o w sprawie negocjacji na temat zawarcia umowy, co jednak nie miało nic wspólnego z prowadzeniem działalności gospodarczej i zmianą przeznaczenia lokalu. Wyraził przypuszczenie, że ww. firma, licząc na szybkie zawarcie umowy wskazała dane adresowe lokalu jako adres do doręczeń, tym niemniej jak wynika z aktualnego wydruku strony internetowej firmy, nie posługuje się ona powyższym adresem jako adresem do doręczeń, tylko adresem zgodnym z wpisem w KRS. Decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] [...]WINB, działając w oparciu o art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uwzględnił w całości skargę A. B. i uchylił własną decyzję z dnia [...] listopada 2010 r. oraz na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa umorzył postępowanie odwoławcze od decyzji PINB dla m.W. z dnia [...] sierpnia 2010 r. Powyższa decyzja wydana w trybie autokontroli została zaskarżona przez Wspólnotę Mieszkaniową "[...]". W wyniku uwzględnienia tej skargi w całości [...]WINB decyzją z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] uchylił własną decyzję z dnia [...] stycznia 2011 r. W rezultacie powyższego konieczne stało się rozpatrzenie przez Sąd skargi A. B. na decyzję [...]WINB z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...]. W odpowiedzi na skargę [...]WINB wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia z dnia [...] listopada 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. (dalej: ppsa) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Analizując skargę przy zastosowaniu powyższych kryteriów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. W pierwszej kolejności, odnosząc się do zarzutu braku czynnej legitymacji procesowej w postępowaniu odwoławczym firmy A. Sp. z o.o. reprezentującej Wspólnotę Mieszkaniową "[...]" należy zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, że legitymacja do występowania w postępowaniu administracyjnym i sądowym w imieniu wspólnoty mieszkaniowej powinna wynikać z treści umowy powierzającej zarząd. Tym niemniej należy zauważyć, że w aktach niniejszej sprawy znajduje się sporządzona w formie aktu notarialnego z dnia [...] kwietnia 2009 r. Rep. A nr [...] umowa ustanowienia odrębnej własności lokalu i sprzedaży. Z § 8 tego aktu wynika wprost, że do czasu powołania zarządu wspólnoty mieszkaniowej i przejęcia przez zarząd czynności związanych z zarządzaniem i administrowaniem, sprawowanie zarządu nieruchomością wspólną powierza się spółce pod firmą A. Sp. z o.o. z siedzibą w W., stosownie do treści art. 18 ust. 1 ustawy o własności lokali oraz art. 185 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Z dalszej treści umowy wynika, że zakres obowiązków zarządcy będzie obejmował podejmowanie decyzji i dokonywanie czynności mających na celu zapewnienie właściwej gospodarki ekonomiczno-finansowej nieruchomości oraz zapewnienia bezpieczeństwa użytkowania i właściwej eksploatacji nieruchomości, w tym bieżące administrowanie nieruchomością, jak również czynności zmierzające do utrzymania nieruchomości w stanie niepogorszonym zgodnie z jej przeznaczeniem oraz do uzasadnionego inwestowania w tę nieruchomość. Należy podkreślić, że zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.) właściciele lokali mogą w umowie o ustanowieniu odrębnej własności lokali albo w umowie zawartej później w formie aktu notarialnego określić sposób zarządu nieruchomością wspólną, a w szczególności mogą powierzyć zarząd osobie fizycznej albo prawnej. Zmiana ustalonego w tym trybie sposobu zarządu nieruchomością wspólną może nastąpić na podstawie uchwały właścicieli lokali zaprotokołowanej przez notariusza. Uchwała ta stanowi podstawę wpisu do księgi wieczystej (art. 18 ust. 2a ustawy o własności lokali). W rezultacie, nie można podzielić zarzutów skarżącego, że w niniejszej sprawie A. Sp. z o.o. wyłącznie administruje budynkiem wielorodzinnym przy ul. [...] w W., albowiem z treści ww. aktu notarialnego oraz art. 18 ust. 1 ustawy o własności lokali wynika wprost, że firma ta – oprócz czynności składających się na bieżące administrowanie, o którym mowa w art. 185 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.) – sprawuje zarząd nieruchomością wspólną. W konsekwencji, wbrew twierdzeniom skarżącego, może reprezentować Wspólnotę Mieszkaniową "[...]" w postępowaniu administracyjnym, a [...]WINB prawidłowo rozpoznał merytorycznie odwołanie od decyzji PINB dla m.W. z dnia [...] sierpnia 2010 r. Nr [...]. Niezasadny okazał się również zarzut naruszenia przez [...]WINB art. 138 § 2 kpa. Zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Przewidziana w art. 138 § 2 kpa możliwość przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji jest wyjątkiem od zasady merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy. Dlatego skorzystanie z tego instrumentu jest możliwe w przypadku, gdy organ odwoławczy stwierdzi, że postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone w sposób niewystarczający, a zgromadzony materiał dowodowy zawiera takie braki, które znacznie utrudniają lub wręcz uniemożliwiają orzekanie w sprawie przez organ odwoławczy. Skorzystanie z możliwości przewidzianej w art. 138 § 2 jest zatem zasadne w sytuacji, gdy materiał dowodowy musi zostać skompletowany w znacznym stopniu, a braki nie mogą zostać usunięte w trybie uzupełniającego postępowania dowodowego opartego na art. 136 kpa. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 12 kpa organy administracji publicznej obowiązane są do działania wnikliwie i szybko oraz posługiwania się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy. Ścisłe przestrzeganie tej zasady i dbałość o szybkość postępowania nie mogą jednak prowadzić do naruszenia innej bardzo ważnej zasady, a mianowicie wyrażonego w art. 7 kpa obowiązku podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zasada prawdy obiektywnej wymaga od organu zebrania w sposób wyczerpujący i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 §1 kpa). Jeżeli zatem okaże się, że organ odwoławczy na podstawie akt postępowania uzna, że w sprawie brak jest znacznej części materiału dowodowego powinien wydać rozstrzygnięcie w oparciu o art. 138 § 2 kpa i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia. Dopiero bowiem właściwe postępowanie dowodowe i wyjaśniające może stanowić podstawę prawidłowego rozstrzygnięcia. Właściwe zastosowanie reguł dowodowych w postępowaniu ma także wpływ na ocenę zachowania art. 10 kpa i konieczność zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwienie im wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Działanie organu odwoławczego, który nie dysponując odpowiednim materiałem dowodowym przeprowadziłby całe postępowanie we własnym zakresie mogłoby zostać uznane za równoznaczne z postępowaniem jednoinstancyjnym naruszającym gwarancje procesowe stron określone w art. 10 i 15 kpa. W niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki z art. 138 § 2 kpa, które uzasadniały wydanie przez [...]WINB decyzji kasacyjnej. Wprawdzie PINB dla m.W. przeprowadził czynność dowodową w postaci oględzin dokonanych w dniu 18 maja 2010 r., w trakcie których organ nie stwierdził zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego lokalu. Tym niemniej z akt postępowania administracyjnego wynika, że po wydaniu decyzji z dnia [...] sierpnia 2010 r. do organu I instancji wpłynęły dokumenty mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy związane właśnie z kwestią użytkowania spornego lokalu. W szczególności należy wskazać na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2010 r. Nr [...] umarzająca postępowanie odwoławcze w sprawie decyzji Prezydenta m.W. z dnia [...] maja 2010 r. Nr [...]. Z treści uzasadnienia tej decyzji wynika, że w dniu 14 maja 2010 r. firma U. Sp. z o. o. zgłosiła zamiar zmiany przeznaczenia lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku przy ul. [...] w W. na cele biurowe. W wyniku jego rozpatrzenia Prezydent m. W. decyzją z dnia [...] maja 2010 r. Nr [...] wniósł sprzeciw ze względu na zgłoszeniu przez inwestora zamiaru już po zmianie sposobu użytkowania. Ponadto w aktach sprawy znajduje się pismo mieszkańców budynku przy ul. [...] z dnia 15 lipca 2010 r., z którego wynika, że w lokalu nr [...] prowadzona jest działalność gospodarcza, czego przejawem jest m.in. duża liczba interesantów i kurierów. Z oświadczenia mieszkańców oraz zarządcy wynika, że buro zorganizowane jest w spornym lokalu nr [...], na IV piętrze budynku, na którym nie przewidziano funkcji usługowych, a właściciel lokalu nie dopełnił formalności związanych z przekształceniem lokalu mieszkalnego na usługowy. Zamiar dokonania takiego przekształcenia potwierdza wniosek właściciela lokalu złożony do Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" w sprawie poddania pod głosowanie uchwały w ww. sprawie. Ponadto z akt sprawy wynika, że jedna z firm (C.) podaje ww. adres jako siedzibę biura handlowego. Wskazany podmiot posiada koncesję umożliwiającą prowadzenie działalności polegającej na wytwarzaniu i obrocie materiałami budowlanymi, broni, amunicji oraz wyrobami o przeznaczeniu wojskowym i policyjnym, co wywołuje znaczne obawy o bezpieczeństwo u mieszkańców budynku. W ocenie Sądu powyższe okoliczności w sposób dostateczny uzasadniają rozstrzygnięcie organu, który uznał, że w niniejszej sprawie nie zachodzi bezprzedmiotowość postępowania. Z bezprzedmiotowością postępowania administracyjnego mamy bowiem do czynienia w sytuacji, gdy brak jest sprawy administracyjnej, o której mowa w art. 1 pkt kpa, a organ w świetle ustaleń faktycznych i prawnych stwierdza, że nie dysponuje materialnoprawnymi podstawami do wydania władczego rozstrzygnięcia merytorycznie załatwiającego sprawę. Sprawą administracyjną będącą przedmiotem postępowania prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.W. jest kwestia zmiany sposobu użytkowania lokalu nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w W., a okoliczności faktyczne sprawy wskazują, że odstąpienie od dalszych ustaleń faktycznych obejmujących znaczny zakres postępowania były przedwczesne. Ponadto wbrew twierdzeniom skarżącego, na oficjalnej stronie internetowej firmy C. nadal znajduje się informacja, że biuro handlowe firmy znajduje się właśnie na ul. [..] w lokalu [...] w W. Sąd rozpatrując sprawę z urzędu dostrzegł dodatkowy powód, dla którego konieczne stało się uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i ponowne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w znacznej części. Należy bowiem podkreślić, że uwadze organów obu instancji uszła w niniejszej sprawie kwestia prawidłowego ustalenia adresata decyzji wydawanych w przedmiocie samowolnej zmiany użytkowania lokalu mieszkalnego. Postępowanie zarówno w pierwszej, jak i drugiej instancji prowadzone było w stosunku do A. B. Także skargę do tutejszego Sądu złożył A. B. Tymczasem z aktu notarialnego Rep. A nr [...] wynika, iż właścicielem lokalu mieszkalnego przy ul. [...] jest firma U. Sp. z o.o. z siedzibą w P., w której imieniu akt notarialny podpisywał A. B. Również adresatem decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2010 r. Nr [...] umarzającej postępowanie odwoławcze w sprawie zmiany sposobu użytkowania jest U. Sp. z o.o., a nie A. B. Dlatego organ pierwszej instancji, po przekazaniu sprawy na podstawie art. 138 § 2 kpa, jest zobowiązany do dokonania właściwych, daleko idących ustaleń także w tym zakresie. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ppsa należało orzec jak w sentencji wyroku.