VI SA/Wa 2175/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2010 r. sprawy ze skargi B. M. na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r., wydaną na skutek uchylenia przez Komendanta Policji, decyzją z dnia [...] marca 2009 r., uprzedniej decyzji z dnia [...] października 2008 r., Komendant Powiatowy Policji w P., na podstawie art. 93 ust. 1, art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j. t. Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) i lp. 1.4, lp. 1.8 ust. 1 i ust. 3, lp. 4.1 załącznika do tej ustawy, nałożył na B. M. kary pieniężne w kwotach: 2000 zł za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia; 500 zł za nieskierowanie kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne; 500 zł za niewystawienie kierowcy zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie oraz spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą i 3000 zł za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych. W sumie została nałożona kara pieniężna w kwocie 6000 zł. Decyzję wydano przy następujących ustaleniach; W dniu 25 sierpnia 2008 r. przeprowadzono kontrolę przewozu pojazdem o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 t. Pojazdem stanowiącym własność R.C. kierował T. M., który podpisał protokół kontroli nie zgłaszając uwag. W wyniku kontroli stwierdzono naruszenia opisane w ww. decyzji. W dniu kontroli przesłuchano w charakterze świadka kierowcę, który podał, że nie posiada zaświadczenia na transport rzeczy na potrzeby własne, karty opłaty drogowej oraz zaświadczenia poświadczającego zatrudnienie i spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą o transporcie drogowym w zakresie badań lekarskich i psychologicznych, gdyż w te dokumenty nie wyposażył go B. M. Do protokółu kontroli załączono dokument wz. nr [...] stwierdzający, że sprzedawcą przewożonego ładunku był B. M., przedsiębiorca prowadzący zakład betoniarski K. w N., a jego nabywcą G. G. Zawiadomieniem z dnia 8 września 2008 r. poinformowano B. M. o wszczęciu postępowania administracyjnego, a pismem z dnia 18 maja 2008 r. o prawach przysługujących stronie postępowania. Strona przez swojego pełnomocnika skorzystała z przysługujących jej praw i zapoznała się z aktami sprawy. Po otrzymaniu protokołu kontroli B. M. pismem z dnia 21 września 2008 r. wystąpił o umorzenie postępowania administracyjnego. Przedsiębiorca stwierdzał, że jak wynika z druku protokołu kontroli, kontrolę przeprowadzono w oparciu o nieaktualne rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 19 stycznia 2006 r. bowiem zostało ono zastąpione rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 30 kwietnia 2008 r. obowiązującym od dnia 4 maja 2008 r. w sprawie kontroli w zakresie przewozu drogowego (Dz. U. Nr 76, poz. 454). W związku z tym zdaniem przedsiębiorcy oznacza to, że kontrola była bezprawna, a poczynione i utrwalone ustalenia w przedmiotowym protokole kontroli nie mogły stanowić podstawy do wydania decyzji administracyjnej. Zwrócono również uwagę na powołanie w protokole kontroli nieaktualnej wersji ustawy o transporcie drogowym, gdyż wskazano jej tekst opublikowany w Dzienniku Ustaw nr 204 poz. 2088 z 2004 r. Wymienioną na wstępie decyzją administracyjną nałożono na B. M. kary pieniężne za naruszenia opisane w tej decyzji. Odnosząc się do zarzutu o nieaktualnych przepisach prawnych wskazanych w protokole kontroli organ administracji stwierdził, że kontrolujący nie posiadali w dacie kontroli aktualnych druków protokołów co zmusiło funkcjonariuszy do dokumentowania czynności na drukach, które były aktualnie dostępne. Zdaniem organu to uchybienie nie miało wpływu na dokonane ustalenia, gdyż opierały się one na przepisach obowiązujących w dacie kontroli, a organ kontrolny był umocowany do jej przeprowadzenia. Do decyzji załączono upoważnienie Komendanta Powiatowego Policji w Pruszkowie dla wydającego decyzję do jej wydania. Od decyzji B.M. przez ustanowionego pełnomocnika złożył odwołanie domagając się jej uchylenia i umorzenie postępowania. Postępowaniu zarzucono przesłuchanie świadka według przepisów o postępowaniu karnym, a nie przepisów o postępowaniu administracyjnym bez uprzedzenia świadka na podstawie przepisów k.p.a. o odmowie składania zeznań, a w związku z tym niedopuszczalne przyjęcie jego zeznań jako dowodu w sprawie. Zarzucono protokołowi brak cech dokumentu urzędowego. Zdaniem skarżącego w decyzji nie powołano podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz nie podano nagannych zachowań skarżącego uzasadniających nałożenie kar pieniężnych oraz niewykonanie wytycznych organu odwoławczego. Skarżący podkreślał, że w protokole z przesłuchania świadka określono T. M. jako "obcego" w stosunku do B. M., podczas gdy świadek jest jego bratem co umożliwiało mu skorzystanie z prawa odmowy złożenia zeznań, o czym nie został uprzedzony. W tych okolicznościach przesłuchanie tego świadka powinno zostać ponowione w trybie Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie skarżącego protokół kontroli nie ma mocy dokumentu urzędowego z powodu wskazanych jego wad. Powołując się na art. 63 § 1 k.p.a. skarżący uznał, że postępowanie administracyjne zostało wszczęte z datą widniejącą na zawiadomieniu o jego wszczęciu, a więc w dniu 8 września 2008 r., co prowadzi do wniosku, że protokół kontroli z dnia 25 sierpnia 2008 r. został sporządzony poza postępowaniem administracyjnym a tym samym nie może stanowić dowodu w sprawie. Skoro więc nie ma dowodów umożliwiających wydanie decyzji to postępowanie powinno zostać umorzone jako bezprzedmiotowe. Podkreślano również, iż w osnowie decyzji powołano jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, a jest to przepis kompetencyjny nie stanowiący materialnej normy prawnej rozstrzygnięcia zawartego w decyzji. Ta norma prawna została powołana dopiero w uzasadnieniu decyzji i to dosyć ogólnie bowiem nie wskazano na konkretne przepisy określające poszczególne naruszenia, a jedynie na przepisy określające wysokości kar pieniężnych. Podkreślając, że uzasadnienie decyzji nie jest rozstrzygnięciem, skarżący uznał jej wadliwość dającą podstawę do żądania stwierdzenia nieważności. Nadto wskazywano na brak zawiadomienia strony o zakończeniu postępowania pomimo tego, że organ odwoławczy uchylając poprzednią decyzję wskazywał na konieczność zawiadomienia strony o tym fakcie. W piśmie z dnia 9 lipca 2009 r. skarżący poddawał w wątpliwość wydanie decyzji w Komendzie Powiatowej Policji w P., gdyż decyzja mogła zostać parafowana przez Zespół Radców Prawnych Komendy Policji. W odpowiedzi Naczelnik Ruchu Drogowego KRP w P. w piśmie z dnia 22 lipca 2009 r. poinformował, że decyzja nie była akceptowana przez prawników KSP. Komendant Policji decyzją z dnia [...] października 2009 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem organu odwoławczego nie wystąpiły przesłanki do umorzenia postępowania administracyjnego z powodu jego bezprzedmiotowości. Wskazując na przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego organ administracji podkreślał, że właściwe przepisy nie określają wzoru protokołu przesłuchania świadka. Zatem posłużenie się wzorem protokołu używanym w postępowaniu karnym nie może dyskwalifikować tego dowodu. Ponieważ świadek zadeklarował się jako obcy w stosunku do strony nie było potrzeby uprzedzania go o prawie odmowy składania zeznań i odpowiedzi na pytania. Zeznający został uprzedzony o odpowiedzialność karnej za fałszywe zeznania co potwierdził swoim podpisem pod protokołem z zeznań, który został przez niego przeczytany i zeznający nie zakwestionował tego, że określił się jako "obcy" dla strony. To, że na druku protokołu z kontroli widnieją nieaktualne akty prawne nie było zdaniem organu administracji uchybieniem istotnym, skutkującym unieważnieniem postępowania. W dacie jego sporządzania była właściwa podstawa prawna określająca zarówno zasady jego sporządzenia, jak i organ kontroli był upoważniony do przeprowadzenia kontroli. Natomiast przed wydaniem decyzji w pierwszej instancji strona była powiadomiona o przysługujących jej prawach, z czego skorzystała przez swojego pełnomocnika zapoznając się z aktami, a w sprawie nie były prowadzone dalsze czynności wymagające zawiadomienia o nich strony. W związku z tym strona nie była pozbawiona czynnego udziału w postępowaniu. Do decyzji załączono upoważnienie dla osoby, która ją wydała. Na decyzje pełnomocnik B. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę z wnioskiem o uchylenie obu decyzji administracyjnych. Decyzji zarzucono nieprawidłowości w zakresie określonym uprzednio w odwołaniu - przesłuchanie świadka na protokole o postępowaniu karnym, a nie na druku protokołu w postępowaniu administracyjnym bez uprzedzenia świadka na podstawie przepisów k.p.a. o odmowie składania zeznań, a w związku z tym nieprawidłowe przyjęcie jego zeznań jako dowodu w sprawie. Zarzucono protokołowi kontroli brak cech dokumentu urzędowego. Zdaniem skarżącego w decyzji nie powołano podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz nie podano nagannych zachowań skarżącego uzasadniających nałożenie kar pieniężnych oraz niewykonanie zaleceń organu odwoławczego przez organ I instancji. Analogicznie jak w odwołaniu zarzucono oparcie rozstrzygnięcia na zeznaniach świadka, od którego nieprawidłowo odebrano zeznania protokołem używanym w postępowaniu karnym, a nie w postępowaniu administracyjnym. Ponieważ wszczęcie postępowania administracyjnego nastąpiło, zdaniem skarżącego, z datą zawiadomienia o jego wszczęciu (8 września 2008 r.) to przesłuchanie świadka miało miejsce poza tym postępowanie, bowiem czynność tę wykonano w dniu 25 sierpnia 2008 r. Tymczasem zgodnie z art. 79 § 1 k.p.a. strona powinna być zawiadomiona o przeprowadzeniu tego dowodu na siedem dni wcześniej, a ponieważ nie miało to miejsca naruszono zarówno ten przepis, jak i art. 10 § 1 k.p.a. Z tych okoliczności skarżący wywodził, że przesłuchanie świadka mogło nastąpić najwcześniej po doręczeniu stronie zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego. Tymczasem z protokołu tego przesłuchania wynika, że świadek został przesłuchany w jakimś bliżej nie ustalonym postępowaniu karnym, a nie w postępowaniu administracyjnym. Ponownie zarzucono nieprawidłowe uznanie w protokole z przesłuchania świadka jako obcego dla strony podczas, gdy faktycznie jest on bratem skarżącego i nie pouczenie go o przysługujących mu prawach według k.p.a. w tym o prawie do odmowy składania zeznań lub odmowy na pytania. Skarżący postawił zarzut nieustosunkowania się organu odwoławczego do tego, czy uznaje protokół kontroli za dokument urzędowy, gdyż zdaniem skarżącego jest on obarczony zasadniczymi wadami, które opisywał w odwołaniu, dyskwalifikującymi go jako taki dokument. Nadto organ odwoławczy nie zajął stanowiska, czy uznaje, że protokół kontroli został sporządzony w toku postępowania administracyjnego. W dalszej części skargi podnoszono zarzuty jak w odwołaniu, które dotyczyły braku zawarcia w jej osnowie przepisu prawa materialnego określającego podstawę nałożenia kar pieniężnych. Podanie natomiast właściwych przepisów dopiero w uzasadnieniu decyzji było nieprawidłowe. Natomiast w ocenie skarżącego również decyzja pierwszoinstancyjna (jej druk) nie spełnia wymagań, co do jej sporządzenia, właściwego rozporządzenia Ministra Infrastruktury, jako sporządzona według załącznika nr 3, a nie załącznika nr 4. Określenie ogólnej kary pieniężnej było również niewłaściwe, gdyż kary powinny być określane za każde naruszenie określające zachowanie strony i przypisanie tym zachowaniem konkretnego przepisu prawa. Z tych względów zdaniem skarżącego wzory decyzji odnosić się mogą wyłącznie do jednego naruszenia i nałożenia kary pieniężnej za jedno naruszenie. Dlatego w sprawie powinno być wydanych tyle decyzji ile zostało stwierdzonych naruszeń podczas jednej kontroli. Uznając jednak to założenie za absurdalne, skarżący stwierdził, że świadczy to jednak o wadliwości formularzy decyzji. Ponownie podniesiono zarzut nie powiadomienia strony o zakończeniu postępowania administracyjnego, pomimo wskazania uprzednio w decyzji uchylającej decyzję organu I instancji na taki obowiązek. Strona zapoznając się z aktami przed wydaniem decyzji w I instancji stwierdziła, że pierwotny materiał dowodowy nie uległ poszerzeniu, co utwierdziło ją w przekonaniu, że będzie prowadzone dalsze postępowanie wyjaśniające, o zakończeniu którego będzie powiadomiona. Ponieważ tak się nie stało i materiał w sprawie nie został poszerzony takie postępowanie organu I instancji uzasadnia, zdaniem skarżącego, zlekceważenie zaleceń organu odwoławczego i obrazę art. 138 § 2 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Komendant Policji wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona niezasadna. Istota zarzutów skarżącego nie sprowadza się do kwestionowania rozstrzygnięcia merytorycznego dokonanego przez organ administracji publicznej, lecz do kwestionowania właściwych druków użytych w postępowaniu administracyjnym, z czego wyprowadzane są zarzuty o przydatności zgromadzonych dowodów oraz zarzut pozyskania tych dowodów poza postępowaniem administracyjnym. Postawiono również zarzut o niepoinformowaniu strony o zakończeniu postępowania. Odnosząc się do ostatniego z zarzutów, brak powiadomienia strony o zakończeniu postępowania nie stanowił, w ocenie Sądu, naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak wynika bowiem z akt administracyjnych, przed wydaniem decyzji, a po zapoznaniu się przez skarżącego tymi z akta, nie były prowadzone żadne czynności, z którymi strona powinna zostać zapoznana i co do których miała prawo wypowiedzieć się. Skarżący większą wagę przydaje wzorom druków protokołów kontroli i decyzji organu pierwszej instancji, niż prawidłowości poczynionych ustaleń przez organ administracji publicznej, które odpowiadają przepisom art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. i oceny zgromadzonych dowodów w sprawie zgodnie z art. 80 k.p.a. Przy czym skarga oraz wcześniejsze odwołanie nie kwestionują merytorycznych ustaleń kontroli. Zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym do kontroli dokumentów, o których mowa w art. 87, oraz warunków w nich określonych, z zastrzeżeniem ust. 2 (ograniczenie to nie dotyczyło przeprowadzonej kontroli), uprawnieni są funkcjonariusze Policji. Kontrola była wykonana przez funkcjonariuszy Policji, a więc przez osoby uprawnione według wskazanego przepisu. Kontrola to czynność materialno - techniczna ustalająca pewien stan faktyczny w dacie jej przeprowadzenia. Dokumentuje się ją protokołem, określającym poczynione ustalenia, które są w postępowaniu administracyjnym przedmiotem podlegającym rozpatrzeniu i ocenie przez organ administracji. Dlatego osoba będąca obecna przy kontroli potwierdza własnym podpisem fakt przeprowadzenia kontroli i ustalenia, które organ kontrolujący dokonał w jej obecności. Osoba ta może wnieść uwagi do ustaleń zawartych w protokole kontroli, może nie zgadzać się z pewnymi zapisami, może również odmówić podpisania protokołu. Kierowca podpisał protokół kontroli bez zgłaszania zastrzeżeń do protokołu. W związku z tym organ administracji miał prawo uznać, że ustalenia kontroli na drodze odpowiadały stanowi faktycznemu. Protokół zawierał opis gdzie zatrzymano pojazd do kontroli, kto kierował pojazdem, jakie dokumenty kierowca przedłożył do kontroli oraz opis poszczególnych naruszeń. Stanowił zatem "ilustrację" czynności wykonanych przez kontrolującego i to co kontrolujący ustalił podczas kontroli. Zostały zatem spełnione podstawowe wymagania procedury wstępnej, określone art. 7 k.p.a., zmierzające do ewentualnego podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Postępowanie kontrolne jest postępowaniem, które może doprowadzić do rozpoczęcia dalszego procedowania zmierzającego do ukarania przewoźnika za dopuszczenie się nieprawidłowości ujawnionych w czasie kontroli lub może zakończyć się jedynie sprawdzeniem, czy przewóz nie narusza właściwych przepisów, bez wszczynania postępowania administracyjnego. Postępowanie kontrolne może również zakończyć się, nawet przy stwierdzeniu zaistnienia naruszeń właściwych przepisów dotyczących transportu drogowego w sposób podanym w art. 92a ust. 4 ustawy o transporcie drogowym (dalej jako u.t.d.), kiedy to postępowania administracyjnego wobec przedsiębiorcy lub podmiotu, o którym mowa w art. 3 ust. 2 pkt 3, nie wszczyna się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Innymi słowy wszczęcie postępowania wobec przewoźnika, w celu ukarania go za ustalone podczas kontroli na drodze naruszenia lub odstąpienie od nałożenia na niego kary jest skutkiem ustaleń poczynionych w czasie tej kontroli. Nie można zatem odrywać kontroli od postępowania administracyjnego, bądź umiejscawiać jej jako inne (odrębne) postępowanie nie mające związku z dalszymi działaniami organu administracji. Jest to bowiem postępowanie wstępne, wyjaśniające, którego celem jest zebranie materiału dowodowego i ustaleń niezbędnych do wydania ewentualnego rozstrzygnięcia. W związku z powyższym, w ocenie Sądu w składzie orzekającym, datę 8 września 2008 r. (powiadomienie skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego) nie należy traktować jako datę, od której organ administracji mógł dopiero rozpocząć przeprowadzanie wszelkich czynności, w tym czynności kontrolnych przewozu i przesłuchania świadka. Skarżący został powiadomiony o wszczęciu postępowania administracyjnego w związku z ustaleniami kontroli o naruszeniu przepisów ustawy o transporcie drogowym, które to naruszenia zostały w zawiadomieniu wymienione. Nie można uznać więc za zasadne stanowisko skarżącego, iż dopiero od daty przedmiotowego zawiadomienia organ administracji był uprawniony do działania w sprawie. Zawiadomienie to stwierdzało, iż w wyniku ustaleń kontrolnych ujawniono nieprawidłowości uzasadniające rozpoczęcie procedury zmierzającej do wydania decyzji. Stosownie do art. 93 ust. 1 u.t.d. uprawnieni do kontroli, o których mowa w art. 89 ust. 1, mają prawo nałożyć na wykonującego przewozy drogowe lub inne czynności związane z tym przewozem karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Jak zatem wynika z powołanego przepisu kontrola jest elementem postępowania administracyjnego, w którym dochodzi do wydania decyzji administracyjnej o nałożeniu kary pieniężnej. W konsekwencji należy więc uznać, że inne czynności związane z kontrolą, jak przesłuchanie kierowcy w charakterze świadka, są czynnościami objętymi postępowaniem administracyjnym kończącym się wydaniem decyzji administracyjnej. Przesłuchanie kierowcy odbywa się w czasie kontroli na drodze, i jako jej element z przyczyn zasadniczych przeważnie nie odbędzie się z udziałem przedsiębiorcy. Zdaniem Sądu w składzie orzekającym nie można stawiać kontroli na drodze wymagań nie do spełnienia, by na przykład kontrolujący z przesłuchaniem kierowcy oczekiwali na przyjazd przedsiębiorcy, który nierzadko znajduje się kilkaset kilometrów od miejsca kontroli lub nawet znajduje się za granicą, gdyż przeprowadzenie tego dowodu stawałoby się iluzoryczne. Tym samym zazwyczaj nie może mieć do tej czynności zastosowania przepis art. 79 k.p.a. co jednakże nie wyklucza czynnego udziału strony w tych czynnościach, jeżeli zgłosi ona dowód z ponownego przesłuchania świadka. Wówczas wszelkie wymagania z tego przepisu powinny zostać zachowane, jednakże skarżący takiego dowodu nie zgłosił. Od świadka T. M. zostały faktycznie odebrane zeznania na protokole przesłuchania świadka zawierającym przepisy postępowania karnego. Jednakże istotą tego dowodu jest stwierdzenie kto przesłuchuje świadka, na jakie okoliczności, kim jest przesłuchiwany, czy świadek został uprzedzony o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań oraz o prawie odmowy składania zeznań lub o odmowie udzielenia odpowiedzi na poszczególne pytania i jakiej treści zeznania złożył. T. M. został uprzedzony o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywych zeznań, a podpisując się pod nimi podał, że w stosunku do skarżącego jest obcy. Przy czym należy zauważyć, iż wyłącznym prawem świadka jest odmowa złożenia zeznań lub odmowa odpowiedzi na poszczególne pytania, jeżeli występują okoliczności wskazane w art. 83 § 1 i § 2 k.p.a., a nie taki obowiązek. Zeznający jako świadek T. M. został poinformowany o tych prawach o czym świadczy podpis złożony przez niego na protokole zeznań w jego części pierwszej, a w treści zeznań nie podał by wystąpiły okoliczności uprawniające go do odmowy złożenia zeznań lub odpowiedzi na poszczególne pytania. Zatem organ administracji publicznej nie miał podstaw do uznania tego dowodu za pozyskany z naruszeniem prawa. Zgodnie z art. 92 ust. 1 u.t.d. kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy - podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. Jak wskazuje art. 92 ust. 2 pkt 1 u.t.d. suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli nie może przekroczyć kwoty 15.000 złotych - w odniesieniu do kontroli drogowej. W czasie kontroli ustalono naruszenia wymienione w decyzji, a orzeczona kara pieniężna nie przekracza kwoty granicznej podanej w art. 92 ust. 2 pkt 1 u.t.d. Zeznania świadka potwierdzają w istocie jedynie ustalenia kontroli, tj. to, że kierujący pojazdem nie posiadał wymaganych dokumentów określonych ustawą o transporcie drogowym. Jednocześnie tych ustaleń przedsiębiorca, o czym wspomniano wyżej, nie podważał. Zatem skarżący nie kwestionując samych ustaleń dokonanych przez organ administracji publicznej zgodził się z ich treścią. Naruszenia stwierdzone w toku kontroli zostały przez organ administracji w decyzji opisane treścią przepisów prawa o konkretnych obowiązkach, których przewoźnik nie dopełnił. Powołanie natomiast art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym stanowi wskazanie na ogół obowiązków, które przedsiębiorcy wykonującemu przewozy drogowe powinny być znane. W decyzji organ administracji, wskazując na przepis art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, wymienił naruszenia tej ustawy przez sprecyzowanie ich treści. Jako jednostkę redakcyjną jednego z tych przepisów wskazano art. 33 u.t.d. dotyczący obowiązku posiadania zaświadczenia uprawniającego do przewozów drogowych na potrzeby własne. Zaświadczenia takiego przewoźnik nie posiadał, a przynajmniej nie okazał w trakcie postępowania administracyjnego. Należy podkreślić, iż już w wezwaniu z dnia 8 września 2008 r. powołano art. 89 u.t.d., zgodnie z którym do kontroli dokumentów, o których mowa w art. 87, oraz warunków w nich określonych, z zastrzeżeniem ust. 2, uprawnieni są funkcjonariusze Policji (pkt 1 tego przepisu). Wymieniony w tym przepisie art. 87 u.t.d. w ust. 1 podaje, że do kontroli drogowej należy okazać m.in. kartę opłaty za przejazd po drogach krajowych. Natomiast ust. 3 art. 87 wymaga, by przedsiębiorca lub podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 2, wykonujący przewozy na potrzeby własne, wyposażył kierowcę wykonującego transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne w wymagane dokumenty. Do tych dokumentów ustawa o transporcie drogowym zalicza także dokumenty potwierdzające aktualne badania lekarskie i psychologiczne kierowcy (art. 39j ust. 1 i 39k ust. 1 u.t.d.). Wezwano więc przedsiębiorcę do przedłożenia m.in. kopii zaświadczenia uprawniającego do przewozów na potrzeby własne i zaświadczenia (oświadczenia) o spełnieniu wszystkich wymagań określonych ustawą dotyczących kierowcy, a więc również zaświadczenia o jego zatrudnieniu, gdyż jak stanowi art. 4 pkt 4 lit. a) u.t.d., by uznać kontrolowany przewóz za wykonywany niezarobkowo na potrzeby własne kierowca powinien być pracownikiem przewoźnika. W zawiadomieniu z dnia 8 września 2008 r. o wszczęciu postępowania administracyjnego organ Policji sprecyzował w sprawie jakich naruszeń wszczął to postępowanie, m.in. w związku z wykonywaniem przewozu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych (pkt 2 zawiadomienia) oraz w związku z wykonywaniem przewozu drogowego z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania go na badania lekarskie i psychologiczne (pkt 3 zawiadomienia). W wezwaniu i zawiadomieniu o wszczęciu postępowania administracyjnego określono do jakich naruszeń doszło, tj. jakie dokumenty nie zostały okazane do kontroli. Dlatego w pismach tych organ administracji publicznej również domagał się, by przewoźnik te dokumenty przedłożył. Jednakże skarżący w toku postępowania administracyjnego żadnych z tych dokumentów nie okazał skupiając się wyłącznie na kwestiach podnoszonych w odwołaniu i w skardze. W zaskarżonej decyzji zostały podane treści naruszeń zarzucanych przewoźnikowi, przy czym skarżący nie kwestionował, by nie znajdowały one oparcia w obowiązujących w dacie kontroli przepisach regulujących transport drogowy w tym przewóz na potrzeby własne. Jego zarzut sprowadzał się do niepodania wszystkich jednostek redakcyjnych przepisów, których treść została przytoczona przez organ administracji publicznej w decyzji. Innymi słowy decyzja wyjaśniała przewoźnikowi jakich naruszeń się dopuścił zgodnie z przepisami obowiązującej w dacie kontroli ustawy o transporcie drogowym i z tymi naruszeniami skarżący nie polemizuje. Zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. przy uwzględnieniu wskazań zawartych w art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej konkretyzacja naruszeń zawartych w zaskarżonej decyzji powinna mieć postać jednoznacznego i precyzyjnego wskazania obowiązków, jakich skarżący nie dopełnił. W świetle ustaleń merytorycznych, których skarżący nie podważa, decyzja wymagania te spełnia, przez co jej treść odpowiada prawu. Natomiast ewentualne naruszenia przepisów postępowania nie mogły mieć, w ocenie Sądu, istotnego wpływu na wynik sprawy. Uzasadnienie decyzji precyzyjnie określa naruszenia obowiązków zawartych w ustawie o transporcie drogowym ustalone w toku kontroli wskazując jednocześnie na przepisy regulujący wysokości kar pieniężnych nałożonych przez organ administracji publicznej. W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.