I SA/Wa 1897/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz Sędziowie: WSA Jolanta Dargas WSA Gabriela Nowak (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2011 r. sprawy ze skargi Prezydenta Miasta W. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu 1. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz Prezydenta Miasta W. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji stwierdził uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją tego organu z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...] w części dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 1992 r., nr [...]. Postanowienie wydane zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, po rozpoznaniu wniosku Prezydenta W. o ponowne rozpatrzenie sprawy, uchylił własną decyzję z dnia [...] września 2005 r., nr [...] i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 1992 r. w części dotyczącej sprzedanych lokali nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w budynku położonym w W., przy ul. [...], lokali nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w budynku położonym w W. przy ul. [...], lokali nr [...], [...], [...], [...] w budynku położonym w W., przy ul. [...] oraz stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 1992 r. w części dotyczącej stwierdzenia nabycia przez Gminę W. prawa własności lokali znajdujących się w budynkach położonych przy ul. [...], [...], które nie zostały sprzedane osobom fizycznym. Wnioskiem z dnia 16 sierpnia 2007 r. Prezydent W. wystąpił o stwierdzenie nieważności orzeczenia z dnia [...] kwietnia 2007 r. w części dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 1992 r. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] kwietnia 2007 r. we wskazanej we wniosku części. Wnioskiem z dnia 10 maja 2010 r. Prezydent W. wystąpił o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej powyższą decyzją. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r. Minister Spraw Wewnętrznych i administracji stwierdził uchybienie do wniesienia tego wniosku. Od powyższego postanowienia skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Prezydent W. wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu skargi wskazał, że wbrew twierdzeniom organu przedmiotowy wniosek przekazany został do kancelarii Biura [...] Urzędu W. w dniu 11 maja 2010 r. Ponadto skarżący podał argumentację przemawiającą jego zdaniem za nieprawidłowością decyzji z dnia [...] kwietnia 2010 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wskazał, że w przypadku zaistnienia wątpliwości co do ustalenia daty doręczenia decyzji, czy też daty nadania środka zaskarżenia, na organie ciąży obowiązek poczynienia niezbędnych ustaleń w tym zakresie. W niniejszej sprawie z informacji uzyskanej z Urzędu W. wynika, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nadano w dniu 13 maja 2010 r., a zatem z uchybieniem terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przepis art. 10 § 1 kpa ustanawia ogólną zasadę udziału strony w postępowaniu. Należy stwierdzić, że stroną postępowania administracyjnego jest, stosownie do art. 28 kpa, każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Stroną postępowania nadzorczego dotyczącego decyzji stwierdzającej nabycie przez gminę prawa własności nieruchomości jest niewątpliwie właściciel lokalu znajdującego się w budynku posadowionym na tej nieruchomości oraz użytkownik wieczysty gruntu. W tej sytuacji obowiązkiem organu jest ustalenie osób będących aktualnie właścicielami lokali w budynkach zlokalizowanych na nieruchomości, bądź jej użytkownikami wieczystymi. Z akt postępowania administracyjnego wynika jednoznacznie, że właścicielem lokalu nr [...] znajdującego się w budynku przy ul. [...] w W. oraz użytkownikiem wieczystym udziału w ww. nieruchomości wynoszącym [...] części, stała się na mocy aktu notarialnego z dnia [...] września 1998 r. E. C., a tym samym przysługiwał jej przymiot strony w niniejszym postępowaniu. Z kolei z odpisu skróconego aktu zgonu nr [...] wynika, że E. C. zmarła w dniu [...] marca 2006 r., a zatem przed wydaniem przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji zaskarżonego postanowienia z dnia [...] lipca 2010 r. Oznacza to, że postępowanie prowadzone przez organ oraz wydane w tym postępowaniu postanowienie skierowane zostało do osoby zmarłej, a więc osoby, która nie mogła mieć statusu strony w rozumieniu art. 28 kpa. Skoro zatem w przedmiotowej sprawie doszło do wydania przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowienia w stosunku do osoby zmarłej, a więc osoby nie będącej stroną, przyjąć należało, że rozstrzygnięcie to obarczone jest wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa co skutkować musi stwierdzeniem jego nieważności na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Rozpoznając ponownie sprawę organ weźmie pod uwagę powyższe ustalenia, których treść ma istotne znaczenie dla przedmiotowej sprawy i określi właściwe strony postępowania, do których należy skierować podjęte w sprawie rozstrzygnięcia. Mając na uwadze, że zaskarżone postanowienie podlega wyeliminowaniu z obrotu prawnego ze wskazanej wyżej przyczyny, Sąd nie badał go merytorycznie pod względem zgodności z prawem, uznając to za przedwczesne. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy.