II SA/Kr 899/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Niecikowski Sędziowie: WSA Jacek Bursa WSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Protokolant: Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2011 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 15 marca 2011 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w sprawie warunków zabudowy skargę oddala Decyzją z dnia 16 grudnia 2010 r., nr [...] Prezydent Miasta K. stwierdził wygaśnięcie swej własnej decyzji z dnia 9 marca 2007 r., nr [...] orzekającej o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie czterech elementów konstrukcyjnych, nośnych z przeznaczeniem do zainstalowania urządzeń reklamowych na działkach nr "1’, "2", "3", "4", "5", "6", "7" (obr. [...]) przy ul. [...] w K.. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że zgodnie z art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 27marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli inny wnioskodawca uzyskał pozwolenie na budowę (art. 65 ust. 1 pkt 1) lub też dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji (art. 65 ust. 1 pkt 2), przy czym tego ostatniego przepisu nie stosuje się, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. Organ I instancji podał, że na terenie objętym decyzją o ustaleniu warunków zabudowy z dnia 9 marca 2007 r., nr [...] obowiązuje od dnia 22 sierpnia 2010 r., miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" - przyjęty uchwałą nr CV/1411/10 Rady Miasta Krakowa z dnia 7 lipca 2010 r. (Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego z dnia 22 lipca 2010 r., nr 372, poz. 2563). Przeprowadzona przez organ analiza wykazała, że ustalenia tego planu są inne niż warunki zabudowy zawarte w decyzji z dnia 9 marca 2007 r., a jednocześnie na podstawie decyzji ustalającej warunki zabudowy nie została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. W szczególności podano, że na rysunku planu obowiązującą linię zabudowy wyznaczono wzdłuż pasa drogowego ul. [...], natomiast nieprzekraczalną linię zabudowy od strony ul. [...], podczas gdy w decyzji o warunkach zabudowy nieprzekraczalną linię zabudowy wyznaczono zarówno od strony ul. [...], jak i od strony ul. [...]. Ponadto zwrócono również uwagę na to, że przebieg powyższych linii zabudowy wyznaczony w planie miejscowym, jest odmienny od tego, który wyznaczony został w decyzji o warunkach zabudowy. Organ I instancji podał również, że wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej wynikający z planu miejscowego wynosi nie mniej niż 20%, podczas gdy w decyzji o warunkach zabudowy został ustalony na poziomie min. 60% oraz że ustalenia planu dla terenów zabudowy usługowej (symbol 9U) obowiązującego na działkach objętych decyzją o warunkach zabudowy nie określają żadnych warunków, ani parametrów dla lokalizowanych na nim urządzeń reklamowych. Wobec powyższego Prezydent Miasta K., powołując się także na art. 65 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., orzekł o stwierdzeniu wygaśnięcia swej własnej decyzji z dnia 9 marca 2007 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla wyżej opisanej inwestycji. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła Spółka z o.o. "[...]" z siedzibą w K. podnosząc, iż organ I instancji nie wykazał niezgodności pomiędzy ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]", a zapisami decyzji o warunkach zabudowy z dnia 9 marca 2007 r. W zakresie linii zabudowy podano, powołując się także na pogląd Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wyrażony w postanowieniu z dnia 12 listopada 2010 r., nr [...], iż w praktyce pojęcia "obowiązującej linii zabudowy" oraz "nieprzekraczalnej linii zabudowy" są tożsame, ponieważ w taki sam sposób określają granice obszaru zabudowy, nie nakazując przy tym, by planowane obiekty przylegały do linii zabudowy. W związku z tym nie zachodzi sprzeczność postanowień decyzji ustalającej warunki zabudowy z ustaleniami planu miejscowego obszaru "[...]", w zakresie linii zabudowy. Sprzeczność taka nie zachodzi również - w ocenie odwołującej się Spółki - pod względem ustalenia wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, ponieważ sprzeczność taka zachodziłaby wówczas, gdyby w decyzji o warunkach zabudowy wskaźnik ten był ustalony na poziomie niższym niż przewidziany planem miejscowym. Tymczasem plan miejscowy obszaru "[...]" przewiduje wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej na poziomie nie mniejszym niż 20%, zaś decyzja o warunkach zabudowy nie mniej niż 60%. W odwołaniu wskazano również, że brak jest także podstaw do przyjęcia sprzeczności ustaleń planu za zapisami decyzji o warunkach zabudowy z tego powodu, że plan miejscowy nie zawiera określenia warunków lub parametrów dla urządzeń reklamowych. Zdaniem odwołującej się Spółki, sprzeczność powinna polegać na niezgodności pomiędzy postanowieniami obu aktów, zaś brak powtórzenia jednego z warunków decyzji w zapisach planu miejscowego nie świadczy o niezgodności, zwłaszcza gdy warunki wynikające z decyzji są niejako uszczegółowieniem planu, a zamierzenie inwestycyjne, dla którego decyzją ustalono warunki zabudowy, mogłoby zostać zrealizowane także w oparciu o ustalenia planu miejscowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 15 marca 2011 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 16 grudnia 2010 r., nr [...] stwierdzającą wygaśnięcie decyzji tego organu z dnia 9 marca 2007 r. nr [...] orzekającej o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji p.n.: budowa czterech elementów konstrukcyjnych, nośnych z przeznaczeniem do zainstalowania urządzeń reklamowych na działkach nr "1", "2", "3", "4", "5", "6", "7" (obr. [...]) przy ul. [...] w K.. Kolegium Odwoławcze wskazało na przepisy art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz 65 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.) ustanawiające przesłanki wygaśnięcia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Wskazano, że organ administracji, który wydał decyzję o warunkach zabudowy, stwierdza jej wygaśnięcie, w trybie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Organ odwoławczy podniósł, że w dniu 7 lipca 2010 r. Rada Miasta Krakowa podjęła uchwałę nr CV/1411/10 w sprawie przyjęcia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]". W planie tym działki nr "1", "2", "3", "4", "5", "6", "7" (obr. [...]), dla których decyzją z dnia 9 marca 2007 r. ustalono warunki zabudowy, usytuowane są w obszarze oznaczonym symbolem "9U", opisanym jako "tereny zabudowy usługowej" (§ 28 ustaleń planu). Ustalonym w planie przeznaczeniem podstawowym tego terenu są: zabudowa usługowa oraz zabudowa i zagospodarowanie towarzyszące i funkcjonalnie z nią związane, w tym: zieleń urządzona, niewydzielone na rysunku planu drogi, dojazdy i dojścia do budynków, naziemne i podziemne miejsca postojowe, w tym wielopoziomowe budynki garażowe. Jako przeznaczenie dopuszczalne na tych terenach przyjęto natomiast lokalizację obiektów małej architektury oraz obiektów, sieci i urządzeń infrastruktury technicznej. Ponadto, w zakresie warunków zagospodarowania ustalonych dla terenów zabudowy usługowej wprowadzono zastrzeżenie, iż wskaźnik dopuszczalnej powierzchni zainwestowania nie może przekraczać 80%, zaś wskaźnik powierzchni terenu biologicznie czynnego nie może być mniejszy niż 20%. Kolegium stwierdziło, że powyższe oznacza, że w tej części ustalenia decyzji o warunkach zabudowy z dnia 9 marca 2007 r., nr [...], nie są sprzeczne z ustaleniami planu miejscowego obszaru "[...]", ponieważ w decyzji tej (pkt II.1. lit.b załącznika nr 1) wskaźnik udziału powierzchni biologicznie czynnej dla terenu inwestycji ustalono na poziomie nie mniejszym niż 60%, czyli, że w przypadku inwestycji, dla której ustalono warunki zabudowy, udział powierzchni biologicznie czynnej winien być znacznie większy niż to wynika z zapisów obowiązującego obecnie planu miejscowego. Wobec powyższego Kolegium Odwoławcze w [...] nie podzieliło stanowiska zaprezentowanego w tym zakresie w rozstrzygnięciu organu I instancji. Podobnie, nie jest uzasadniony - w ocenie organu odwoławczego - pogląd o kolizji ustaleń decyzji o warunkach zabudowy z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]", w szczególności obowiązujących dla obszaru "9U", wyrażającej się w tym, iż ustalenia tego planu nie przewidują warunków ani parametrów obowiązujących dla lokalizowanych urządzeń reklamowych. Zdaniem Kolegium Odwoławczego, fakt że zapisy planu takich konkretnych wskazań nie zawierają, nie może przesądzać o sprzeczności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy planem miejscowym, ponieważ skoro brak jest ustalenia warunków i parametrów w planie miejscowym dla urządzeń reklamowych, to w rezultacie nie wiadomo do jakich wartości, czy punktu odniesienia, porównywać parametry, które ustalone zostały w decyzji o warunkach zabudowy. Jednakże Kolegium za prawidłowe uznało stanowisko organu I instancji wyrażone w kwestii odmienności ustaleń zawartych w decyzji o warunkach zabudowy i zapisach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" co do linii zabudowy. Kolegium wskazało, że składowi orzekającemu jest znane stanowisko Kolegium Odwoławczego wyrażone w postanowieniu z dnia 12 listopada 2010 r., nr [...], z tym jednak, że zostało ono wyrażone na gruncie innej sprawy administracyjnej, w szczególności dotyczącej wyjaśnienia treści decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, w zakresie interpretacji, użytego w § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczącej nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, póz. 1588). Wskazano, że powyższe zastrzeżenie jest istotne z tego względu, że powołane rozporządzenie odnosi się do zasad ustalania wymagań dla nowej zabudowy w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (a zatem sytuacji odmiennej od stanu faktycznego niniejszej sprawy), dodatkowo zaś nie zawiera definicji pojęcia "obowiązującej linii nowej zabudowy", lecz jedynie określa zasady, według których następować winno wyznaczenie tej linii. Tymczasem, jak wskazało Kolegium, w przedmiotowej sprawie sytuacja jest inna, ponieważ obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" zawiera definicje legalne "obowiązującej linii zabudowy" oraz "nieprzekraczalnej linii zabudowy". Zgodnie bowiem z § 6 pkt 5 ustaleń planu obowiązująca linia zabudowy oznacza linię zabudowy pierzei ulicy, w której to linii należy usytuować wszystkie budynki elewacją frontową wraz z ich nadziemnymi (np. nadwieszenie, balkon, wykusz, ganek, taras, słupy) i podziemnymi (np. garaż) częściami oraz podziemne budowle kubaturowe. Nieprzekraczalna linia zabudowy oznacza linię, poza którą nie można sytuować nowych i rozbudowywanych budynków, tj. budynki mogą być sytuowane w tej linii lub w głąb terenu; linia ta dotyczy również nadziemnych (np. nadwieszenie, balkon, wykusz, ganek, taras, słupy) i podziemnych (np. garaż) części budynków oraz podziemnych budowli kubaturowych (§ 6 pkt. 6 ustaleń planu). Na gruncie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" oznacza to, że pojęcia "obowiązującej linii zabudowy" oraz "nieprzekraczalnej linii zabudowy" nie są tożsame, a zatem stanowisko odwołującej się Spółki prezentowane w tym zakresie nie może zostać uznane za trafne. Zaznaczono, że zgodnie z przepisem art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego, a to z kolei oznacza, że wiąże on obywateli i organy administracyjne w toku prowadzonych indywidualnych postępowań administracyjnych. Powoduje to, że nie jest możliwe odstąpienie od regulacji zawartych w ustaleniach planu, zwłaszcza w sytuacji, gdy ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, we wskazanym wcześniej art. 65 ust. 1 pkt 2, w istocie rzeczy nakazuje weryfikację ustaleń zawartych w decyzjach o warunkach zabudowy, wydanych przed uchwaleniem planu miejscowego, z ustaleniami tegoż planu, w szczególności pod względem tego, czy ustalenia planu nie są odmienne od ustaleń zawartych w decyzji. Z powyższego wynika zatem, że zaistniały przesłanki do wydania rozstrzygnięcia o stwierdzeniu wygaśnięcia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, w związku z uchwaleniem planu miejscowego, ponieważ jego ustalenia, w zakresie linii zabudowy, są inne niż przewidziane w decyzji o warunkach zabudowy. Kolegium Odwoławcze zwróciło również uwagę na przepis art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który przewiduje zasadę, iż ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, zaś ustalanie tego przeznaczenia i sposobów zagospodarowania i zabudowy terenu w drodze decyzji administracyjnej o warunkach zabudowy jest wyjątkiem, który ma miejsce wówczas, gdy na danym terenie brak jest miejscowego planu zagospodarowania terenu. Jeśli zaś chodzi o kwestię pojęcia "innych ustaleń" planu miejscowego w stosunku do ustaleń zawartych w decyzji o warunkach zabudowy, to pojęcie "inne" jest pojęciem szerszym niż "sprzeczne", czy nawet "niezgodne". Pojęcie to należy interpretować szeroko, w związku z tym, że jego zastosowanie tworzy wyjątek od zasady inwestowania na podstawie planu miejscowego, a nie decyzji, na obszarach objętych planem. Ustawodawca dopuszcza konkurencję (współistnienie) planu i decyzji (wydanych przed jego wejściem w życie), jako podstaw procesu inwestycyjnego, ale tylko wtedy, gdy warunki i zasady zagospodarowania terenu wynikające z decyzji są identyczne jak te, które wynikają z planu (por. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Komentarz pod redakcją prof. Z. Niewiadomskiego, wyd. C.H. Beck Warszawa 2004, str. 527). Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 15 marca 2011 r., nr [...] złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Spółka [...] sp. z o.o. w K. wnosząc o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Strona skarżąca podniosła w skardze, iż zaskarżona decyzja podjęta została z naruszeniem przepisu art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ponieważ nie zostało wykazane, że istnieje niezgodność pomiędzy ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy a zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]". W ocenie skarżącej Spółki nie można przyjąć, że definicje ustalone w planie miejscowym mają zastosowanie i bezpośrednie przełożenie na wydaną wcześniej decyzję o ustaleniu warunków zabudowy, gdyż wprowadzenie w planie zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" legalnych definicji "obowiązującej linii zabudowy" i "nieprzekraczalnej linii zabudowy" ma znaczenie i zastosowanie tylko do decyzji wydawanych na podstawie tego planu. W związku z tym w skardze wskazano, że decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 9 marca 2007 r. o ustaleniu warunków zabudowy powinna być interpretowana z uwzględnieniem stanowiska Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wyrażonego w postanowieniu z dnia 12 listopada 2010 r. nr [...], w myśl którego obowiązująca linia zabudowy określa nieprzekraczalną granicę terenu planowanej inwestycji, przy czym jest to granica obszaru, lecz niekoniecznie linia, do której budynki muszą przylegać, zaś linię nieprzekraczalną można interpretować jako linię rozgraniczającą obszar, na którym dopuszcza się wznoszenie budynków oraz określonego rodzaju budowli naziemnych, z tym, że obiekty budowlane nie muszą do niej przylegać, lecz mogą być dowolnie rozmieszczone w obrębie ograniczonego przez nią obszaru. Jak zaznaczyła skarżąca Spółka, z punktu widzenia powyższej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, pojęcia te są zatem tożsame, a zatem nie istnieje sprzeczność ustaleń tej decyzji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]". W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie w całości podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zakwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, iż sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego aktu podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania tego rozstrzygnięcia. Podkreślić należy, że w świetle art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04). Zgodnie z art. 65 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r., nr 80, poz. 717 ze zm.) organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji, chyba że została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. Niewątpliwie regulacja powyższa zapobiega występowaniu w obrocie prawnym dwóch różnych podstaw prawnych do realizacji danej inwestycji i wynika ze szczególnej relacji, jaka zachodzi pomiędzy decyzjami o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu a miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego. Decyzje te są bowiem wydawane w sytuacji braku planu zagospodarowania, przyjąć zatem należy że ustalenia planu mają pierwszeństwo przed ustaleniami decyzji. Ustawodawca posługuje się sformułowaniem "innych ustaleń" planu miejscowego w stosunku do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu stanowiąc, że zaistnienie tych "innych ustaleń" uzasadnia stwierdzenie wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (tj. zarówno decyzji o warunkach zabudowy, jak i decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego). Problem interpretacyjny dotyczy zatem rozumienia pojęcia "innych ustaleń" planu miejscowego w stosunku do decyzji. "Inne" nie tylko z punktu widzenia wykładni językowej jest pojęciem szerszym niż "sprzeczne" czy nawet "niezgodne", lecz również użycie tego pojęcia w art. 65 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – w kontekście wykładni systemowej i celowościowej – wskazuje na zasadność jego szerokiego rozumienia. Zasadnie podnosi się w piśmiennictwie, że "pojęcie to należy interpretować szeroko w związku z tym, że jego zastosowanie tworzy wyjątek od zasady inwestowania na podstawie planu miejscowego, a nie decyzji, na obszarach objętych planem. Ustawodawca dopuszcza konkurencję (współistnienie) planu i decyzji (wydanych przed jego wejściem w życie), jako podstaw procesu inwestycyjnego tylko wtedy, gdy warunki i zasady zagospodarowania terenu wynikające z decyzji są takie same z tymi, które wynikają z planu" (por. Z. Niewiadomski (red.): Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Warszawa 2004, s. 527). W istocie chodzi zatem o to, aby merytoryczne ustalenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie różniły się od merytorycznych postanowień planu miejscowego dla danego terenu. Merytoryczne ustalenia decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 9 marca 2007 r., nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie czterech elementów konstrukcyjnych, nośnych z przeznaczeniem do zainstalowania urządzeń reklamowych na działkach nr "1", "2", "3", "4", :"5", "6", "7" (obr. [...]) przy ul. [...] w K. są inne niż dotyczące powyższych działek merytoryczne postanowienia uchwały Rady Miasta Krakowa nr CV/1411/10 z dnia 7 lipca 2010 r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]". W oparciu o decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 9 marca 2007 r., nr [...] ustalono nieprzekraczalną linię usytuowania nośnika reklamowego zarówno od ul. [...], jak i od ul. [...], co wynika ze stanowiącego integralną część decyzji jej załącznika graficznego. Zasadnie twierdzi organ odwoławczy, jak i strona skarżąca, że interpretacja decyzji w zakresie rozumienia niezdefiniowanego przez ustawodawcę pojecia "nieprzekraczalnej linii zabudowy" prowadzi do wniosku, że gdy chodzi o decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 9 marca 2007 r., nr [...] dopuszczalne jest utożsamianie pojęcia "nieprzekraczalnej linii zabudowy" i "obowiązującej linii zabudowy". Wynika to z korzystnej dla inwestora interpretacji pojęcia "linii zabudowy" użytego w § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczącej nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1588). Powołane rozporządzenie odnosi się do zasad ustalania wymagań dla nowej zabudowy w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (a zatem może dotyczy ustaleń zawartych w decyzji o warunkach zabudowy), dodatkowo zaś nie zawiera definicji pojęcia "obowiązującej linii nowej zabudowy", lecz jedynie określa zasady, według których następować winno wyznaczenie tej linii. Zasadne jest stanowisko strony skarżącej nawiązujące do poglądu wyrażonego przez SKO w [...] w postanowieniu z dnia 12 listopada 2010 r., sygn. akt: [...], że gdy chodzi o decyzje o warunkach zabudowy to pojęcie "obowiązującej linii zabudowy" oznacza nieprzekraczalną granicę terenu planowanej inwestycji, przy czym jest to granica obszaru, lecz niekoniecznie jest to linia, do której budynki muszą przylegać, natomiast pojęcie "nieprzekraczalnej linii zabudowy" nie mające definicji legalnej należy rozumieć jako linię rozgraniczającą obszar, na którym dopuszcza się wznoszenie budynków oraz określonych rodzajów budowli naziemnych, z tym że obiekty budowlane nie muszą do niej przylegać, lecz mogą być dowolnie rozmieszczone w obrębie ograniczonego przez nią obszaru. W konsekwencji należy przyjąć, że skoro zgodnie z decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 9 marca 2007 r., nr [...] inwestorowi ustalono warunki zabudowy usytuowania nośnika reklamowego w nieprzekraczalnej linii zabudowy zarówno od ul. [...], jak i od ul. [...], to oznaczało to dopuszczalność rozmieszczenia inwestycji w obrębie obszaru ograniczonego przez "nieprzekraczalną linię zabudowy" bez konieczności przylegania obiektu budowlanego do tej linii. Treść uchwały Rady Miasta Krakowa nr CV/1411/10 z dnia 7 lipca 2010 r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" w części odnoszącej się do terenów objętych decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 9 marca 2007 r., nr [...] jest inna. Od strony ulicy [...] w granicy działek stanowiących teren inwestycji plan przewiduje "obowiązującą linię zabudowy", jest to przy tym linia przesunięta w stronę ulicy [...] w stosunku do jej odpowiednika w decyzji z dnia 9 marca 2007 r., nr [...]. Od strony ulicy [...] w granicy działek stanowiących teren inwestycji plan przewiduje "nieprzekraczalną linię zabudowy", przy czym przebieg tej linii w części graniczącej z ul. [...] odbiega od przebiegu "nieprzekraczalnej linii zabudowy" wyznaczonej w decyzji o warunkach zabudowy. Już sama ta okoliczność wskazuje, że w inny sposób niż to wynika z decyzji, plan miejscowy ustala obszar możliwej zabudowy działek inwestora. Ponadto, na co zasadnie wskazuje organ odwoławczy, uchwała w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" zawiera definicje legalne "obowiązującej linii zabudowy" i "nieprzekraczalnej linię zabudowy", z których wynika, że nie są to – gdy chodzi o treść planu - pojęcia tożsame. Zgodnie z § 6 pkt 5 uchwały "obowiązująca linia zabudowy" oznacza linię zabudowy pierzei ulicy, w której to linii należy usytuować wszystkie budynki elewacją frontową wraz z ich nadziemnymi (np. nadwieszenie, balkon, wykusz, ganek, taras, słupy) i podziemnymi (np. garaż) częściami oraz podziemne budowle kubaturowe, natomiast "nieprzekraczalna linia zabudowy" oznacza - zgodnie z § 6 pkt 6 uchwały - linię, poza którą nie można sytuować nowych i rozbudowywanych budynków, tj. budynki mogą być sytuowane w tej linii lub w głąb terenu; linia ta dotyczy również nadziemnych (np. nadwieszenie, balkon, wykusz, ganek, taras, słupy) i podziemnych (np. garaż) części budynków oraz podziemnych budowli kubaturowych. W konsekwencji, zgodnie z ustaleniami planu od strony ulicy [...] istnieje obowiązek realizacji zabudowy w granicy ulicy, czego nie przewidywała decyzja o warunkach zabudowy. Nie ulega zatem wątpliwości, że dla terenu objętego decyzją z dnia 9 marca 2007 r., nr [...] uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji, co w związku z faktem, że nie została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, obligowało organ administracji do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z dnia 9 marca 2007 r., nr [...] na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz 65 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Niezrozumiały jest zarzut strony skarżącej, jakoby organ odwoławczy stał na stanowisku, że definicje ustalone w planie miejscowym mają zastosowanie i bezpośrednie przełożenie na wydaną wcześniej decyzję o ustaleniu warunków zabudowy. Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika jednoznacznie, że organ odwoławczy zasadnie interpretuje treść decyzji mając na uwadze odnoszący się do niej stan prawny istniejący w chwili wydania decyzji, natomiast treść planu miejscowego interpretuje zgodnie z definicjami jakie zostały przyjęte w tym planie, który jest obowiązującym aktem prawa miejscowego, tj. prawa powszechnie obowiązującego. Zestawienie treści tych dwóch aktów, tj. aktu indywidualnego i aktu normatywnego wskazuje, że w stosunku do działek objętych decyzją o warunkach zabudowy, ustalenia tych aktów są inne. Z kolei konieczność odniesienia treści obowiązującego planu do treści decyzji o warunkach zabudowy wydanej w sytuacji braku planu wynika wprost z treści art. 65 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W tym stanie rzeczy podzielając w całości stanowisko organu odwoławczego, również w zakresie niekwestionowanym w skardze oraz nie stwierdzając niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji, skargę należało oddalić jako nieuzasadnioną, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.