I OZ 973/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2011 r. zażalenia Wójta Gminy N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 września 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 1641/11 odmawiającego wstrzymania wykonania decyzji Wojewody M. z dnia [...] lipca 2011 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty P. z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w sprawie ze skargi Wójta Gminy N. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty P. z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...]. Wójt Gminy N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody M. z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty P. z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...] ustalającą na rzecz J. W. odszkodowanie w wysokości 18.348 złotych z tytułu nabycia przez Gminę N. z mocy prawa własności nieruchomości położonej we wsi R., przeznaczonej pod poszerzenie drogi publicznej oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr ew. [...] o pow. [...] m2. Wraz z wniesioną skargą strona skarżąca wystąpiła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej w całości, uzasadniając to tym, iż kwota odszkodowania wypłacona ma być z budżetu gminy, a więc środków publicznych. Wniesienie przedmiotowej skargi ma na celu poddanie kontroli Sądu zasadności samego orzeczenia o odszkodowanie, ale przede wszystkim o jego wysokości. Zdaniem skarżącego, wysokość odszkodowania orzeczona została bez wiarygodnych źródeł odniesienia dla dokonanej wyceny oraz miarodajnych danych porównawczych. Dlatego też wypłatę odszkodowania w orzeczonej wysokości uznać będzie można za uzasadnioną dopiero po poddaniu jej kontroli sądowej. Postanowieniem z dnia 9 września 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., odmówi wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty P. z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...]. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że powołane przez stronę skarżącą w uzasadnieniu wniosku okoliczności nie dają podstaw do stwierdzenia, że w niniejszej sprawie przesłanki wskazane w wyżej powołanym przepisie zachodzą. Wskazać bowiem należy, iż niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Zdaniem Sądu wykonanie decyzji w sprawie ustalenia odszkodowania z tytułu nabycia przez Gminę z mocy prawa własności nieruchomości pod poszerzenie drogi publicznej nie w każdym wypadku musi się łączyć z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub z trudnymi do odwrócenia skutkami, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji skarżący może otrzymać zwrot wypłaconej kwoty odszkodowania. Wójt Gminy N. pismem z dnia 21 października 2011 r. złożył zażalenie na postanowienie WSA w Warszawie z dnia 9 września 2011 r. wnosząc o jego uchylenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podlega rozpoznaniu, jak zasadnie uznał Sąd I instancji, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., który wymaga wskazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rozpatrując wniosek Wójta Gminy N., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie, ponieważ nie zostały w nim wykazane przesłanki uprawdopodabniające zasadność tego wniosku zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy zgodzić się z Sądem I instancji, że brak wskazania okoliczności uprawdopodabniających szkodę lub trudne do odwrócenia skutki jakie spowoduje wykonanie zaskarżonej decyzji, co do zasady skutkuje nieuwzględnieniem takiego wniosku. Niemniej jednak Sąd I instancji, rozpatrując złożony wniosek, nie wziął pod uwagę, iż przedmiotem skargi wójta Gminy N. jest decyzja Wojewody M. z dnia [...] lipca 2011 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty P. z dnia [...] stycznia 2011 r. w przedmiocie ustalenia na rzecz J. W. odszkodowanie w wysokości 18.348 złotych z tytułu nabycia przez Gminę N. z mocy prawa własności nieruchomości położonej we wsi Rusiec, przeznaczonej pod poszerzenie drogi publicznej oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr ew. [...] o pow. [...] m2, podjęta na podstawie art. 98 ust. 3 i art. 129 ust. 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. 2010 Nr 102, poz. 651 ze zm.), czyli przepisów Działu III tej ustawy. Natomiast art. 9 wskazanej ustawy stanowi, iż w przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego w sprawach, o których mowa w przepisach Działu III, z wyłączeniem art. 97 ust. 3 pkt 1, art. 122 i art. 126, organ, który wydał decyzję, wstrzymuje z urzędu jej wykonanie w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie. Jak wynika z akt sprawy organ takiego postanowienia nie wydał. Dlatego tez należy wskazać, iż w sytuacji, kiedy organ nie wykonał obowiązku nałożonego art. 9 ustawy o gospodarce nieruchomościami, to niezależnie od argumentacji powołanej we wniosku, czy też jej braku lub lakonicznych stwierdzeniach we wniosku uzasadnione było wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na wniosek skarżącej przez Sąd I instancji. Takie stanowisko jest również prezentowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 8 października 2008 r. sygn. akt I OZ 770/08). Z powyższych względów należało uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 września 2011 r. oraz uwzględnić wniosek o wstrzymanie wykonania powołanej decyzji. Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 w zw. z art. 197 § 2 oraz na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.