I OZ 77/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Janina Antosiewicz po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T.O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 września 2011 r., sygn. akt II SO/Wa 13/11 o oddaleniu wniosku T.O. o wymierzenie grzywny Mazowieckiemu Kuratorowi Oświaty w Warszawie za nieprzekazanie w terminie skargi wraz z odpowiedzią i aktami sprawy postanawia: oddalić zażalenie Zaskarżonym postanowieniem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wymierzenia Mazowieckiemu Kuratorowi Oświaty w Warszawie grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą P.p.s.a., za nieprzekazanie w terminie skargi T.O., wraz z odpowiedzią na tę skargę oraz aktami sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny, odmawiając wymierzenia grzywny, podkreślił, że wymierzenie grzywny i jej ewentualna wysokość zależą od uznania sądu, który bada okoliczności sprawy. Sąd stwierdził, iż skarga T.O. na bezczynność organu złożona została w dniu 19 listopada 2011 r., zaś organ w dniu 16 grudnia przesłał do Sądu odpowiedź na skargę i akta sprawy, załączając jednocześnie do pisma kopię skargi strony. Oryginał skargi przesłany został w dniu 4 stycznia 2012 r. i tylko ta część dokumentów, do przesłania których zobligowany był organ, przekazana została z uchybieniem terminu o jakim mowa w art. 54 § 2 ustawy P.p.s.a. Sąd podkreślił przy tym, iż opóźnienie to było najprawdopodobniej wynikiem omyłki i nie było celowym działaniem organu, mającym opóźniać rozpoznanie strawy. Sąd I instancji stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki do wymierzenia grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy P.p.s.a., bowiem przekazane akta sprawy były kompletne, a organ niezwłocznie naprawił popełnioną przez siebie omyłkę. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła T.O., reprezentowana przez adwokata ustanowionego z urzędu, zarzucając Sądowi naruszenie art. 55 § 1 w zw. z art. 54 § 2 ustawy P.p.s.a. Skarżąca podniosła, iż Sąd błędnie uznał, że w sprawie nie zachodziły przesłanki wymierzenia organowi grzywny, bowiem przekazane akta okazały się niepełne, co miało wpływ na czas postępowania oraz wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 55 § 1 P.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o jakich mowa w art. 54 § 2 powołanej ustawy, tj. przekazania skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia, sąd może na wniosek skarżącego orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy. Grzywna, o jakiej mowa w powyższym przepisie ma charakter mieszany tj. dyscyplinująco – restrykcyjny. Na przyjęcie wyłącznie dyscyplinującego bądź jedynie restrykcyjnego charakteru grzywny wskazanej w art. 55 § 1 P.p.s.a. nie pozwala dyspozycja tego przepisu w zestawieniu z art. 54 § 2 tej ustawy. Art. 55 § 1 P.p.s.a. zawiera stwierdzenie, iż w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd może orzec o wymierzeniu organowi grzywny. Oznacza to, że wyłączną przesłanką takiego orzeczenia jest niewypełnienie obowiązków określonych w art. 54 § 2 P.p.s.a., do których należy przekazanie przez organ skargi, akt sprawy, odpowiedzi na skargę, przy czym wszystkie te dokumenty winny być przedstawione sądowi w terminie 30 dni. W przedmiotowej sprawie skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Mazowieckiego Kuratora Oświaty w Warszawie w dniu 19 listopada 2011 r., zatem, stosownie do art. w art. 54 § 2 P.p.s.a., organ ten miał obowiązek przekazać skargę wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy w ciągu trzydziestu dni. W ustawowym terminie przekazana została całość akt administracyjnych, odpowiedź na skargę oraz jej kopia, której oryginał organ przesłał po wyjaśnieniu omyłki w dniu 4 stycznia 2012 r. Przyjąć zatem trzeba, iż w organ w istocie wykonał ciążący na nim obowiązek, mimo tego, iż pierwotnie nadesłał jedynie kopię skargi. Brak ten jednak nie uniemożliwiał nadania sprawie biegu, szczególnie iż został on niezwłocznie uzupełniony, bez ponagleń ze strony Sądu. Należy stwierdzić, iż wymierzenie grzywny z art. 55 § 1 ustawy P.p.s.a. nie jest obligatoryjne. Użycie przez ustawodawcę słowa "może" oznacza, iż Sąd winien, nawet przy przekroczeniu terminu, uwzględniać specyfikę i charakter danej sprawy, a także ewentualne rozmiary zwłoki w przekazaniu skargi. W przedmiotowej sprawie zwłoki takiej w istocie nie było, a wszelkie niedopatrzenia powstały nie wskutek zawinionych działań organu, ale jedynie z uwagi na pomyłkę. Nie można więc przyjąć, aby zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem prawa, a tylko stwierdzenie takiego uchybienia mogłoby spowodować jego uchylenie. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozstrzygnięcie o wynagrodzeniu pełnomocnika ustanowionego z urzędu, za wykonaną pomoc prawną, przysługującym mu od Skarbu Państwa, nastąpi przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, który jest w tym przedmiocie Sądem pierwszej instancji, co wynika z art. 250, 258 § 2 pkt 8 i § 3 oraz art. 259 i 260 ustawy P.p.s.a Stosownie do § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) pełnomocnik skarżącej złoży temu Sądowi stosowne oświadczenie, o jakim mowa w tym przepisie.