II SA/Kr 1049/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie : Sędzia WSA Ewa Rynczak (spr.) Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2011 r. sprawy ze skargi B. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 18 lutego 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy skargę oddala. Burmistrz Miasta i Gminy [...] decyzją z dnia 16 października 2010r. znak: [...], działając na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 4, art. 61 ust. 1, 6 i 7 i art. 63 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80. poz. 717 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588) w zw. z art. 104 i art. 107 k.p.a., odmówił ustalenia warunków zabudowy działki nr "1" w obr. [...] na cele realizacji jednorodzinnego budynku mieszkalnego z infrastrukturą techniczną. Uzasadniając powyższe organ podał, że z analizy stanu faktycznego wynika, że działka ewid. nr "1" nie posiada sąsiedztwa zabudowy pozwalającego na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w szczególności w zakresie kontynuacji funkcji oraz parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu wymaganego zgodnie z § 2 oraz § 4 - § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003r. Istniejące i projektowane uzbrojenie terenu jest niewystarczające dla zamierzenia budowlanego. Działka usytuowana jest w terenie generalnie nieuzbrojonym, odznaczającym się utrudnioną dostępnością (gdyż droga wewnętrzna dojazdowa na dz. ewid. nr "2’ jest drogą nieutwardzoną, trawiastą, figurującą tylko na mapie). Inwestor nie posiada zapewnienia w formie umowy odbioru nieczystości ciekłych, odbioru odpadów komunalnych, zapewnienia zasilania w energię elektryczną oraz zaopatrzenia w wodę z wodociągu, zasilanego ujęciem spoza strefy ochrony sanitarnej 150m od czynnego cmentarza w S.. Zamierzenie inwestycyjne nie jest w pełni zgodne z przepisami odrębnymi tj. rozporządzeniem Nr 92/06 Wojewody Małopolskiego z dnia 24 listopada 2006r. w sprawie Południowomałopolskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz. Urzęd. Wojew. Małopolskiego Nr 806, poz. 4862), zgodnie z którym na obszarze tym obowiązują zasady racjonalnego zagospodarowania obszarów m. in. poprzez kształtowanie zróżnicowanego krajobrazu rolniczego, zachowanie mozaiki pól uprawnych, miedz, ochronę istniejących zadrzewień i zakrzewień śródpolnych i przydrożnych, zachowanie korytarzy ekologicznych, utrzymanie i zwiększanie powierzchni trwałych użytków zielonych itp. Inicjowanie zabudowy mieszkalnej na działce nr "1" tj. w terenach otwartych o wysokich walorach krajobrazowych i przyrodniczych oraz na trasie ciągu ekologicznego jest sprzeczne z w/w zasadami zagospodarowania Południowomałopolskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu. Od decyzji tej odwołał się B. W., zarzucając naruszenie art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wszystkich przepisów rozporządzenia, oraz art. 6, 7, 8, 9, 10 § 1,11, 12 § 1, 35 § 1 i § 3 oraz 36 k.p.a. W uzasadnieniu odwołania zarzucił, że twierdzenie o "braku sąsiedztwa" jest nieprawdziwe, gdyż na działce nr "3’ znajdującej się w analizowanym obszarze -jest jednorodzinny budynek mieszkalny, co pozwala na spełnienie wymagań przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Działka nr "1" posiada dostęp do drogi publicznej za pośrednictwem drogi wewnętrznej, spełniając wymagania ustawy. Nic nie stało na przeszkodzie, by analizą objąć działki nr "4’ i "5’ z istniejącą na nich zabudową. W kwestii uzbrojenia terenu inwestor posiada opinię Zakładu Energetycznego oraz [...] Przedsiębiorstwa Komunalnego. Natomiast zaopatrzenie w wodę planowane jest z ujęcia własnego. Chybione są wywody organu w kwestii rzekomego naruszenia zasad ochrony krajobrazu i inicjowania zabudowy ciągów ekologicznych. Zaś wręcz "kuriozalne" są twierdzenia organu o nieracjonalności ekonomicznej realizacji planowanej zabudowy. Organ w toku postępowania naruszył obowiązujące terminy załatwienia sprawy (art. 35 K.p.a.). Nie ma żadnych podstaw twierdzenie organu, jakoby rozporządzenie Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze - "działało również w drugą stronę". Decyzją z dnia 18 lutego 2011r. znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., w związku z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) oraz w zw. z § 3 ust. 1 i 2 i § 9 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia stwierdzono między innymi, że okoliczności towarzyszące, przedstawione w "Analizie warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla działki nr "1" w obr. [...]" stanowią wiarygodne i wystarczające (również w zrozumieniu art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a) uzasadnienie do ustalenia zasięgu obszaru analizowanego (jako "obszaru sąsiedniego") zgodnie z zasadą określoną w § 3 ust. 2 w/w rozporządzenia. Przy froncie działki nr "1" wynoszącym 32 m, wyznaczony obszar analizy nie może być mniejszy niż jego trzykrotna wielkość, czyli 96 m. W takim też zasięgu został on przyjęty przez organ i z tego tytułu nie może być uzasadniony zarzut działania organu niezgodnego z prawem. W tak zakreślonym obszarze nie ma żadnej zabudowy, która mogłaby być podstawą spełnienia przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie kontynuacji funkcji oraz parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym, gabarytów i formy architektonicznej obiektów oraz intensywności wykorzystania terenu. Nie ma też podstaw do ustalenia linii zabudowy. Zasięg terenu "sąsiedniego", ograniczonego linią określającą obszar analizy wyznacza organ sporządzający analizę. Nie ma w takiej sytuacji znaczenia, czy poza obszarem -jeżeli tylko jego zasięg nie jest mniejszy niż trzykrotna szerokość frontu działki inwestycji - znajduje się zabudowa. Zasięg takiego obszaru podlegać winien wyłącznie kryteriom obiektywnym. Mimo bowiem, że nie może to być bezpośrednią przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy dla działki nr "1’ -niezaprzeczalnym faktem jest, że działka ta znajduje się w terenie całkowicie otwartym, pozbawionym jakiejkolwiek zabudowy. Lokalizacja zabudowy na tej działce stanowiłaby bezsprzecznie precedens który skutkowałby zabudową obszaru położonego na północny wschód od cmentarza. W kwestii realizowanego na działce nr "6’ cmentarza komunalnego - Kolegium stwierdziło, że sąsiedztwo cmentarza (55 m od działki nr "1’) nie stanowi przeszkody w zabudowie działki B. W. i nie jest samo w sobie przesłanką odmowy. To samo dotyczy warunków uzbrojenia, które nie wykluczają - jak słusznie wywodzi skarżący - możliwości realizacji budynku na działce nr "1". Nie są też samoistną przesłanką odmowy ustalania warunków zabudowy zasady obowiązujące w obszarze chronionego krajobrazu. Są to jednak łącznie ujmując -uwarunkowania dodatkowe, które organ jest obowiązany brać pod uwagę dla uzasadnienia kryterium wyznaczenia granicy obszaru analizy urbanistycznej. Przesłanki "ekonomiczne" planowanej lokalizacji załączniku nr 2 do decyzji nie należą do materii, która może mieć znaczenie w kwestii ustalenia warunków zabudowy. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożył B. W., zarzucając naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu skarżący wywodzi że "nieprawdziwe" jest twierdzenie o "braku sąsiedztwa", ponieważ na działce nr "3", t.j. w zasięgu analizowanego obszaru, znajduje się jednorodzinny budynek mieszkalny, na podstawie którego jest możliwe określenie wszystkich parametrów i wskaźników wymaganych w art. 61 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy. Jest to przy tym budynek dostępny z tej samej drogi publicznej za pośrednictwem drogi wewnętrznej. Przepis nie wymaga by w obszarze analizowanym znajdował się budynek, a wystarczy, że w ten obszar wchodzi działka zabudowana (istotnie w rozpatrywanym przypadku niewielki fragment dz. Nr "3’ jest z zasięgu 3 - krotnej szerokości frontu działki przewidywanej do zabudowy, jednakże sam budynek jest poza zasięgiem obszaru analizy). Ponadto pominięto znajdujący się na działce nr "7" (a więc w obszarze analizy) budynek rekreacyjny. Także linia nowej zabudowy mogła być w rozpatrywanym przypadku ustalona w "inny" sposób, dopuszczony przepisem § 4 ust. 4 w/w rozporządzenia. Nie godzi się skarżący z tezą, jakoby dopuszczenie zabudowy na działce nr "1’ stanowić miało precedens do zabudowy całego, wolnego dotychczas, terenu. Wywody swoje skarżący wspiera fotograficzną dokumentacją zabudowy na działkach nr "7", "3", "4", "5’, "8", "9’, "10", "11", "12" -dostępnej w jego ocenie z tej samej drogi publicznej, w większości zrealizowaną niedawno, lub znajdującą się w fazie realizacji. Postępowanie organów obu instancji narusza zasadę równości obywateli wobec prawa. Nic nie stało na przeszkodzie, by objąć analizą obszar większy" ponad wymaganą minimalną trzykrotność frontu działki objętej wnioskiem. Próba ochrony terenu otwartego wokół działki wnioskodawcy jest nieracjonalna, bowiem zabudowa całego kwartału (powyżej cmentarza) rozwija się dynamicznie. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji. W odpowiedzi na skargę skarżony organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko i argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego obowiązujących w dacie wydania zaskarżonego aktu. Wady postępowania administracyjnego, skutkujące koniecznością: uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi sąd w myśl art. 151 p.p.s.a. skargę oddala. Skarga jest nieuzasadniona, gdyż zarówno zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] jak i decyzja Burmistrza Miasta i Gminy [...], o odmowie ustalenia warunków zabudowy, są prawidłowe i nie naruszyły prawa. Zarzuty zawarte w skardze odnosiły się przede wszystkim do naruszenia przez organy administracji publicznej art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80. póz. 717 ze zm.) w zakresie nieprawidłowego przyjęcia braku spełnienia przez planowaną inwestycję przesłanki kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Skarżący B. W. wskazywał przy tym na naruszenie § 4 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588) poprzez nieprawidłowe wyznaczenie obszaru analizowanego. Zarzuty te nie zasługują w ocenie Sądu na uwzględnienie. Stosownie do art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 - 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Oznacza to, że niespełnienie któregokolwiek z warunków skutkuje tym, że brak jest podstaw prawnych do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Odnośnie pkt 1 art. 61 ust. 1 warunek nie został spełniony. Zgodnie z treścią § 3 ust. 1-2 cyt. rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. l-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Stosownie zaś do § 4 ust. 1-3cyt. rozporządzenia obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. W przypadku niezgodności linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej z przepisami odrębnymi, obowiązującą linię nowej zabudowy należy ustalić zgodnie z tymi przepisami. Jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego. Ust. 4 zaś stanowi, że dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Organy nie naruszyły powyższych przepisów, ponieważ w sposób prawidłowy zbadały spełnienie powyższych przesłanek i uzasadniły swoje rozstrzygnięcie, w sposób pozwalający na dokonanie kontroli sądowej. Sąd podziela ustalenia organów, że obszar analizowany został wyznaczony w sposób prawidłowy, zgodnie z zasadą określoną w § 3 ust. 2 w/w rozporządzenia, tj. przy froncie działki nr "1’ wynoszącym 32 m, jego trzykrotność wynosi 96 m. W tak zakreślonym obszarze brak jakiejkolwiek działki sąsiedniej dostępnej z tej samej drogi publicznej zabudowanej w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy, która mogłaby być podstawą spełnienia przesłanki kontynuacji funkcji oraz parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazywana przez inwestora działka nr "7" znajdująca się w granicach obszaru analizowanego zabudowana jest obiektem typowo rekreacyjnym i w związku z tym planowany przez inwestora jednorodzinny budynek mieszkalny z infrastrukturą techniczną, nie spełnia warunku kontynuacji funkcji. Pozostałe wskazywane w skardze działki nr: "3", "4", "5", "8", "9", "10", "11", "12" znajdują się poza granicami obszaru analizowanego. Potwierdza to ocenę organu zawartą w odpowiedzi na skargę, że w obrębie 100-150m od działki inwestora brak jest zabudowy, co do której można przyjąć, iż planowa inwestycja będzie stanowiła kontynuację dotychczasowej zabudowy. Wskazywany powyżej ust. 4 § 4 cyt. rozporządzenia dopuszcza inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Organy jednak wykazały, że sporządzona analiza nie dała podstaw do rozszerzenia obszaru analizowanego. Brak jest podstaw do przyjęcia, że zwiększenie obszaru analizowanego tworzyłoby logiczną całość z istniejącym od strony południowo wschodniej zespołem zabudowy, a zatem wnioskowane zwiększenie przez skarżącego prowadziłoby do naruszenia ładu przestrzennego. Trafnie zatem organ ustalił z analizy, że działka inwestora nr "1’ znajduje się w terenie całkowicie otwartym, pozbawionym jakiejkolwiek zabudowy oraz brak jest zabudowy dostępnej z tej samej drogi publicznej. Ponadto inwestor nie wykazał, aby spełnił też warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust.5, a więc aby wykonanie uzbrojenia terenu zostało zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. Inwestor do wniosku nie przedłożył żadnej umowy. Zgodnie z ust. 5 art. 61 warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. Nie został też spełniony przez inwestora warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 5, ponieważ planowana inwestycja jest sprzeczna z przepisami ustawy z dnia 31 stycznia 1959r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych (Dz.U. z 2011r. Nr 118, poz. 687) w zw. z § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959r. w sprawie określenia jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze (Dz.U. 1959 nr 52 poz. 315), biorąc oczywiście pod uwagę obecne okoliczności faktyczne sprawy. Stosownie do cyt. § 3 ust.1 wskazanego rozporządzenia odległość cmentarza od zabudowań mieszkalnych, od zakładów produkujących artykuły żywności, zakładów żywienia zbiorowego bądź zakładów przechowujących artykuły żywności oraz studzien, źródeł i strumieni, służących do czerpania wody do picia i potrzeb gospodarczych, powinna wynosić co najmniej 150 m; odległość ta może być zmniejszona do 50 m pod warunkiem, że teren w granicach od 50 do 150 m odległości od cmentarza posiada sieć wodociągową i wszystkie budynki korzystające z wody są do tej sieci podłączone. Działka inwestora znajduje się w odległości około 55 m od czynnego cmentarza. Z analizy wynika, że obszar analizowany jest generalnie nieuzbrojony, brak jest możliwości zaopatrzenia w wodę z wodociągu, brak jest kanalizacji sanitarnej i planowana inwestycja mogłaby zostać zrealizowana pod warunkiem istnienia sieci wodociągowej. Cyt. rozporządzenie wskazuje, iż inwestycja byłaby dopuszczalna gdyby znajdowała się w odległości 150 m od czynnego cmentarza przy braku sieci wodociągowej. Odległość 150 m stanowi strefę ochronną pośrednią od czynnego cmentarza. W związku z powyższym skoro inwestor nie spełnił warunków określonych w przepisie art. 61 ust. 1 pkt 1,3 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, to tym samym zaskarżona decyzja jak i decyzja organu l instancji są zgodne z prawem. Organy w sposób prawidłowy przeprowadziły postępowanie administracyjne zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 7 k.pa. i art. 77 § 1 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia też wymogi prawidłowo sporządzonego uzasadnienia, o którym mowa w art. 107 § 3 k.p.a.. Organ wskazał okoliczności faktyczne na których się oparł, dokonał w sposób prawidłowy oceny zebranego materiału oraz wskazał przepisy prawa, które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), w myśl którego w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.