II GSK 821/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia NSA Zofia Przegalińska (spr.) Sędzia del. NSA Stanisław Śliwa Protokolant Beata Kołosowska po rozpoznaniu w dniu 26 września 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej W. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 25 stycznia 2012 r. sygn. akt V SA/Wa 1580/11 w sprawie ze skargi W. N. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania 1. prostuje z urzędu oczywistą omyłkę w sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 25 stycznia 2012 r., sygn. akt V SA/Wa 1580/11 w ten sposób, że w sentencji, w miejsce daty: "25 stycznia 2011 r." wpisuje "25 stycznia 2012 r.; 2. uchyla zaskarżony wyrok w punkcie 2 dotyczącym przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu i w tej części przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. do ponownego rozpoznania; 3. oddala skargę kasacyjną w pozostałej części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 25 stycznia 2012 r. sygn. akt V SA/Wa 1580/11 oddalił skargę W. N. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] maja 2011 r. w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd przedstawił następujący stan faktyczny sprawy. W. N. w dniu [...] czerwca 2004 r. złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w O. z/s w R. wniosek o przyznanie płatności z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2004 (zadeklarował działki rolne o łącznej powierzchni 34,11 ha w ramach I strefy nizinnej ONW). W dniu [...] grudnia 2004 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w O. z/s w R. wydał decyzję przyznającą W. N. płatność ONW w wysokości 6105,69 zł (do powierzchni 34,11 ha). Płatność ustalona tą decyzją została w dniu [...] stycznia 2005 r. zrealizowana na wskazany przez producenta rachunek bankowy. Zatem dzień 31 stycznia 2005 r. należało uznać jako dzień podjętego 5-letniego zobowiązania ONW. W dniu [...] maja 2005 r. W. N. złożył wniosek o przyznanie płatności z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2005 (zadeklarował działki rolne o łącznej powierzchni 39,73 ha w ramach I strefy nizinnej ONW). Decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w O. z/s w R. przyznał mu płatność ONW na rok 2005 w wysokości 7111,67 zł (do powierzchni 39,73 ha). Podobnie było w latach 2006-2008. W dniu [...] maja 2009 r. W. N. złożył wniosek, w którym powierzchnia zadeklarowana wynosiła 8,21 ha w ramach I strefy nizinnej ONW. Do wniosku dołączył następującą informację: "W wyniku nieprzedłużenia umowy dzierżawy z Agencją Nieruchomości Rolnej na działki [...] oraz [...] na łączną powierzchnię 34,11 ha, działki te nie zostały zadeklarowane we wniosku na rok 2009 i tym samym nie zostało dotrzymane zobowiązanie ONW. Umowa dzierżawy została zawarta na okres 15 lat i wygasła w grudniu w 2008 r. Po przystąpieniu do przetargu na dzierżawę na następne lata zaproponowana cena znacznie przekraczała jego możliwości finansowe. W związku z tym odstąpił od przetargu". W konsekwencji decyzją z dnia [...] października 2009 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR przyznał W. N. płatność ONW w wysokości 1467,80 zł do powierzchni 8,20 ha. W związku z wykryciem nieprawidłowości związanej z zadeklarowaniem w roku gospodarczym 2009 powierzchni mniejszej niż objęta zobowiązaniem ONW, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR, z upoważnienia Prezesa ARiMR, wystosował dnia [...] grudnia 2010 r. wezwanie do złożenia wyjaśnień. W. N. zapoznał się ze zgromadzonymi aktami sprawy oraz oświadczył, iż dobrowolny zwrot na kwotę 23189,45 zł przekracza jego możliwości finansowe. Decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa ustalił kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania w łącznej wysokości 23189,45 zł. W uzasadnieniu podał, że powyższa kwota wynika z faktu niedotrzymania zobowiązań wieloletnich ONW, powstałych z dniem wypłaty płatności ONW otrzymanych na mocy decyzji z dnia [...] grudnia 2004 r. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ zaskarżoną decyzją utrzymał powyższe rozstrzygnięcie w mocy. W uzasadnieniu podkreślił, że § 9 ust. 5 pkt 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)", objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 40, poz. 329, z późn. zm., dalej: rozporządzenie ONW) wskazuje, że płatność ONW nie podlega zwrotowi w przypadku wygaśnięcia umowy dzierżawy gruntów rolnych, na których są położone, objęte zobowiązaniem działki rolne lub ich części jedynie z powodu upływu czasu, na jaki została zawarta ta umowa, jeżeli jej wygaśnięcie nastąpiło po upływie 5 lat i 30 dnia od dnia, w którym decyzja o przyznaniu pierwszej płatności ONW stała się ostateczna, a przed upływem 5 lat od dnia wypłaty tej płatności. Podejmując zatem zobowiązanie do prowadzenia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania prze okres 5 lat od dnia otrzymania pierwszej płatności, tj. od dnia 31 stycznia 2005 r., na powierzchni 34,11 ha, W. N. był świadomy, iż umowa dzierżawy wygaśnie z dniem 30 listopada 2008 r. Jednocześnie podniósł, że zwrot płatności uznanej za nienależną ulega przedawnieniu, jeżeli okres między datą płatności pomocy a datą pierwszego powiadomienia beneficjenta przez właściwe władze o nieuzasadnionym charakterze danej płatności jest dłuższy niż dziesięć lat. Okres ten ogranicza się do czterech lat, jeżeli beneficjent działał w dobrej wierze (art. 49 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001). W skardze na powyższą decyzję skarżący podał, że jako dzierżawca działek ewidencyjnych nr [...] i [...] położonych w obrębie N. w latach 2004-2009 składając do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w O. wnioski o przyznanie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania zamierzał dalej prowadzić gospodarstwo i nie zamierzał z tego zrezygnować. Wiedząc o tym, że umowa dzierżawy gruntów wygasa w roku 2008, był kilkakrotnie zapewniany przez właściciela gruntów o przedłużeniu dzierżawy na dalszy czas. Jednak przed upływem terminu wygaśnięcia umowy poważnie rozchorował się i nie był w stanie dłużej prowadzić gospodarstwa. Stan zdrowia na tyle się pogorszył, że wymagał opieki osoby drugiej w podstawowych czynnościach życia codziennego. W związku z taką okolicznością nie był w stanie uprawiać ziemi i nie została przedłużona umowa dzierżawy. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 25 stycznia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę W. N., wskazując, że skarżący do wniosku o przyznanie płatności na rok 2009 dołączył informację, w której wskazał, że zadeklarował mniejszą powierzchnię gruntów niż w latach poprzednich, albowiem wygasła łącząca go z ich właścicielem (Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa) umowa dzierżawy. Poza tym odstąpił od przetargu na dzierżawę tychże gruntów, ponieważ proponowane warunki dzierżawy przekraczały jego możliwości finansowe. Sąd podkreślił, że skarżący nie podnosił wówczas okoliczności dotyczących jego stanu zdrowia, które uniemożliwiałyby mu dalsze gospodarowanie na nieruchomościach rolnych. Takie okoliczności pojawiają się dopiero we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a następnie w skardze. Nawet jednak wówczas skarżący nie uwiarygodnia ich jakimikolwiek dowodami. Oznacza to, iż w postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji de facto nie zaistniała żadna z okoliczności, która mogłaby być uznana za przypadek siły wyższej bądź szczególnych okoliczności. Gdyby nawet jednak przyjąć, iż którakolwiek z nich zaistniała, to i tak należałoby uznać, że skarżący uchybił terminowi 10 dni (o którym wyżej mowa), który pozwalał na jej skuteczne zgłoszenie. Jeśli chodzi natomiast o eksponowaną przez skarżącego trudną sytuację materialną, to może być ona ewentualnie wzięta pod uwagę, o ile skarżący wystąpi o rozłożenie na raty obciążającej go kwoty. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł W. N., zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów: 1) postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 i 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 w zw. z art. 134 § 1 i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 6, 7, 8, 9, 11, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a. polegającym na oddaleniu skargi, w sytuacji gdy obowiązkiem Sądu dokonującego kontroli legalności działania organu administracji publicznej było uchylenie decyzji Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] maja 2011 r. i poprzedzającej ją decyzji Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] stycznia 2011 r. z uwagi na nieustalenie przez organ prowadzący postępowanie administracyjne, czy zaistniała przesłanka przedawnienia obowiązku zwrotu dopłaty przez skarżącego wynoszącego 4 lata od daty płatności (art. 49 ust. 5 zd. 2 rozporządzenia z dnia 11 grudnia 2001 r. Komisji nr 2419/2001 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92 (Dz.U.UE.L Nr 327, poz.11. dalej: rozporządzenie 2419) oraz art. 73 ust. 5 zd. 2 rozporządzenia Komisji nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz.U.UE.L. Nr 141, poz. 18, dalej: rozporządzenie 796); 2) prawa materialnego, tj. § 18 pkt 1 ppkt 1 lit. c/ w zw. z § 18 pkt 1 ppkt 1 lit. a/ i § 6 ppkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ("rozporządzenie") poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na zasądzeniu od Skarbu Państwa na rzecz pełnomocnika skarżącego kwoty 240 zł oraz kwoty 55,20 zł tytułem podatku VAT, w sytuacji gdy przedmiotem zaskarżenia była należność pieniężna w wysokości 23.189,45 zł określona decyzją, tym samym wynagrodzenie pełnomocnika z urzędu powinno wynieść, zgodnie z § 18 pkt 1 ppkt 1 lit. a/ i § 6 ppkt 5 rozporządzenia, 2.400 zł oraz 552 zł tytułem podatku VAT. W związku z powyższym wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu, która nie została opłacona ani w części ani w całości. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podkreślił, że z zaskarżonej decyzji w ogóle nie wynika, czy organ prowadzący postępowanie zbadał, czy skarżący działał w dobrej wierze, a tym samym, czy okres przedawnienia możliwości dochodzenia zwrotu kwot nienależnie pobranych uległ skróceniu z 10-letniego okresu do okresu 4 lat. W przypadku, gdyby wobec skarżącego zaistniała przesłanka, o której mowa w art. 49 ust. 5 zd. 2 rozporządzenia nr 2419, skracająca okres przedawnienia możliwości dochodzenia nienależnie pobranych kwot, organ administracji nie mógłby wydać decyzji nakazującej zwrot nienależnie pobranych kwot, dlatego też organ w decyzji administracyjnej powinien był ze szczególną wnikliwością rozpatrzyć te kwestie. Nie czyniąc tego Prezes ARiMR rażąco naruszył naczelne zasady postępowania administracyjnego, tj. art. 6, 7, 8, 9, 11 k.p.a. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej, wskazując, że z § 9 ust. 5 pkt 4 rozporządzenia ONW wynika, że przed upływem 5 lat i 30 dni od dnia, w którym decyzja o przyznaniu pierwszej płatności ONW stała się ostateczna, wyłączenie obowiązku zwrotu nienależnie pobranej płatności nie jest dopuszczalne - niezależnie od istnienia lub braku dobrej wiary po stronie beneficjenta. Natomiast z art. 49 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 wynika, że jako zasadę przyjmuje się dziesięcioletni okres przedawnienia liczony od przyznania płatności do pierwszego powiadomienia o niezasadnym charakterze płatności, z wyjątkami w sytuacji gdy beneficjent działał w dobrej wierze. Organ zwrócił też uwagę między innymi na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2012 r., sygn. akt II GSK 600/11, z którego wynika, że wyjątek od zasady dziesięcioletniego terminu przedawnienia obowiązku zwrotu nienależnie pobranych płatności może być rozważany tylko wówczas, gdy producent rolny w toku postępowania ustalającego kwotę nienależnie pobranej pomocy powoła się na okoliczności wskazujące na działanie w dobrej wierze. Skarżący w toku postępowania nie podnosił argumentów wskazujących na jego działanie w dobrej wierze, a jedynie okoliczności związane z brakiem możliwości finansowych pozwalających mu na przystąpienie do przetargu na dzierżawę gruntów od Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa lub na okoliczności siły wyższej. W związku z tym organ administracji nie miał obowiązku przeprowadzenia analizy dotyczącej pozostawania skarżącego w dobrej wierze, skoro on sam na swoją dobrą wiarę się nie powoływał, nie wykazywał jej, ani okoliczność ta nie wynikała z akt sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Zarzut naruszenia przepisów postępowania należy ocenić jako niemający usprawiedliwionych podstaw. Analiza art. 49 ust. 5 rozporządzenia nr 2419/2001, jak i art. 73 ust. 5 rozporządzenia nr 796/2004 prowadzi do wniosku, że beneficjent co do zasady jest zobowiązany do zwrotu nienależnych płatności. Obowiązek ten został ograniczony w czasie. Zgodnie z ust. 5 powołanych przepisów obowiązek zwrotu nie ma zastosowania, jeżeli okres między datą płatności pomocy a datą pierwszego powiadomienia beneficjenta przez właściwe władze o nieuzasadnionym charakterze danej płatności jest dłuższy niż dziesięć lat. Z przepisów tych wynika, że jako zasadę przyjmuje się dziesięcioletni okres przedawnienia liczony od przyznania płatności do pierwszego powiadomienia o niezasadnym charakterze płatności, z wyjątkiem sytuacji, gdy beneficjent działał w dobrej wierze. Taka treść przepisu oznacza, że okoliczności dobrej wiary ustalające okres przedawnienia na cztery lata powinny być przez organ rozważone. Zaznaczyć jednak należy, iż to, czy w określonej sytuacji faktycznej występuje dobra wiara wiąże się ze sferą faktów i ich oceną. Kwestia zaś właściwego określenia działania beneficjenta w dobrej wierze lub złej wierze wymaga wskazania, że obowiązujące przepisy prawa w tej mierze nie zawierają żadnych definicji. Pojęcia te wiążą się z tzw. klauzulami generalnymi w prawie. Ich istotą jest możliwość uwzględnienia w ocenie stanu faktycznego różnych okoliczności faktycznych, które w oderwaniu od konkretnej sprawy nie mogą być ocenione raz na zawsze i w jednakowy sposób według schematu o walorze bezwzględnym. Dla oceny dobrej lub złej wiary istotna jest świadomość beneficjenta. Generalnie przyjmuje się, że dobra wiara polega na usprawiedliwionym w danych okolicznościach przekonaniu, że podmiotowi przysługuje prawo, czyli że działał zgodnie z prawem. Może to być więc błędne, ale w danych okolicznościach usprawiedliwione przekonanie, że działa zgodnie z prawem. Dobra wiara jest oparta na przesłankach obiektywnych, wywodzących się ze stosunku będącego podstawą i przyczyną konkretnego stanu faktycznego. W dobrej wierze jest ten, kto powołuje się na pewne prawa lub stosunek prawny mniemając, że to istnieje, choćby mniemanie to było błędne, jeżeli tylko błędność mniemania należy w danych okolicznościach uznać za usprawiedliwioną. W złej wierze jest ten, kto powołując się na pewne prawo lub stosunek prawny wie, że owo prawo lub stosunek prawy nie istnieje, albo też wprawdzie tego nie wie, ale jego braku wiedzy w danych okolicznościach nie można usprawiedliwić. Określenie dobrej lub złej wiary oparte jest więc na istnieniu domniemania wiedzy o prawie, przy uwzględnieniu usprawiedliwionego błędu. Zła wiara występuje, gdy brak świadomości o nieistnieniu pewnego prawa lub stosunku prawnego jest "wynikiem niedbalstwa, niezachowania w danych okolicznościach stosowności". Zła wiara nie wie o prawie, ale przyjąć należy, że wiedziałaby, gdyby się zachowała należycie, a więc gdyby w konkretnej sytuacji postępowała rozsądnie i zgodnie z zasadami współżycia społecznego. Ocena okoliczności konkretnej sytuacji (np. co do uznania błędu za usprawiedliwiony) i zasadność postępowania z ogólnie przyjętymi normami postępowania powinna być poddana bardzo surowym i ostrym kryteriom. Oczywiście szczególny przepis może wprowadzić w sposób wyraźny lub dorozumiany pewne modyfikacje w rozumieniu pojęcia dobrej wiary. Analizowane przepisy tego rodzaju unormowań nie zawierają. Zatem obowiązujące w tym względzie powinny być ogólne pojęcia co do rozumienia dobrej i złej wiary z uwagi na zasadę jednolitości systemu prawa (por. wyrok NSA z 18 stycznia 2012 r. sygn. akt II GSK 1209/11). Z okoliczności niniejszej sprawy wynika, że skarżący nie pozostawał w usprawiedliwionym błędzie w odniesieniu do jakiegokolwiek elementu stanu faktycznego. Przeciwnie, podejmując zobowiązanie do prowadzenia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania przez okres 5 lat od dnia otrzymania pierwszej płatności, tj. od dnia 31 stycznia 2005 r., na powierzchni 34,11 ha wiedział, iż umowa dzierżawy wygaśnie z dniem 30 listopada 2008 r. Jednocześnie w informacji dołączonej do dokumentacji sam wskazał, iż "nie zostało dotrzymane zobowiązanie ONW". Wobec tego nie ma podstaw do uznania, że skarżący pozostawał w przeświadczeniu o istnieniu stosunku prawnego. Podkreślić należy, że skarżący w toku postępowania nie podnosił argumentów wskazujących na jego działanie w dobrej wierze, a jedynie okoliczność braku środków finansowych pozwalających mu na przystąpienie do przetargu. W skardze natomiast powoływał się na zły stan zdrowia, jednak, jak podkreślił to Sąd I instancji, w żaden sposób tej okoliczności nie wykazał. Zarzut skargi kasacyjnej wskazujący na naruszenie przepisów postępowania, skierowany do wyroku Sądu I instancji, sprowadza się do twierdzenia, że Sąd ten naruszył wymienione w nim przepisy z uwagi na nieustalenie przez organ prowadzący postępowanie administracyjne czy zaistniała przesłanka przedawnienia obowiązku zwrotu dopłaty przez skarżącego wynoszącego 4 lata od daty płatności (art. 49 ust. 5 zd. 2 rozporządzenia Komisji z dnia 11 grudnia 2011 r. nr 2419/2001). Jak wyżej wskazano, skarżący przed organem nie powoływał się na działanie w dobrej wierze, nie wykazał też w żaden sposób, że uzyskał zapewnienie o możliwości kontynuowania umowy dzierżawy. W tych okolicznościach organ administracyjny nie miał obowiązku badania czy skarżący działał w dobrej wierze. Przed Sądem I instancji powoływał się na zły stan zdrowia i ta okoliczność została przez Sąd rozważona i oceniona. Trafny natomiast okazał się zarzut naruszenia § 18 pkt 1 ppkt 1 lit. c/ w związku z § 18 pkt 1 ppkt 1 lit. a/ i § 6 ppkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na zasądzeniu od Skarbu Państwa na rzecz skarżącego 240 zł oraz kwoty 55,20 zł tytułem podatku VAT. Przedmiotem zaskarżenia do Sądu I instancji była należność pieniężna w wysokości 23.189,45 zł określona decyzją. W tej sytuacji Sąd I instancji powinien zastosować § 18 pkt 1 ppkt 1 lit. a/ w związku z § 6 ppkt 5 rozporządzenia. Stosownie do art. 156 § 1 i 3 w związku z art. 166 p.p.s.a. Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. W wyniku oczywistej omyłki w sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 25 stycznia 2012 r. sygn. akt V SA/Wa 1580/11 wadliwie oznaczono datę rozstrzygnięcia. Prawidłowa data tego rozstrzygnięcia, jak to wynika z akt sądowych, to data: [...] stycznia 2012 r., a nie jak omyłkowo wpisano [...] stycznia 2011 r. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.