VI SA/Wa 2201/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Protokolant Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2010 r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego - organ II instancji - decyzją z dnia [...] października 2009 r. nr [...] działając podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), art. 18, art. 18b ust. 1 pkt 2 i 3,ust. 2 pkt 2 i 3, art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874 z późn. zm.) oraz lp. 2.2.ust. 3 załącznika do ww. ustawy, po rozpatrzeniu odwołania skarżącej – A. D. - od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2009 r. o nałożeniu kary pieniężnej utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy. Podczas kontroli drogowej pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], przeprowadzonej w dniu [...] sierpnia 2007 r. w miejscowości [...] na parkingu [...] ustalono, że skarżącą wykonywała transport drogowy osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu co do wyznaczonych przystanków. Wskazano, że pojazdem kierował H. N., który wykonywał regularny przewóz osób na trasie [...]-[...]. Powyższe potwierdzono protokołem kontroli nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] października 2007 r., nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 3000 zł. za ww. naruszenie. W wyniku złożonego odwołania, organ II instancji decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 18 czerwca 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 720/08 uchylił decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Sąd wskazał, iż należy w sposób jednoznaczny dokonać oceny przesłanych przez stronę dokumentów oraz argumentacji strony przez pryzmat przepisów ustawy o transporcie drogowym dotyczących uzgadniania przebiegu linii komunikacyjnej. Ponadto Sąd wskazał, że nie ustalono kiedy zostało wszczęte postępowanie o wydanie zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów drogowych zakończonego wydaniem zezwolenia obejmującego sporny przystanek. Nadto organ ponownie rozpoznając sprawę powinien wyjaśnić jakie znaczenie w rozpatrywanej sprawie miała zgoda Burmistrza Gminy [...], wydana przed dniem kontroli, na bezpłatne korzystanie przez skarżącą z przystanku przy ul. [...] oraz konieczność zmiany lokalizacji postoju o którym mowa w piśmie z dnia [...] lipca 2007r. przedłożonym przed organem I instancji. Jednocześnie wskazał, że organ I instancji ma obowiązek rozpatrzenia sprawy pod kątem art. 20a ustawy o transporcie drogowym, który stanowi, że warunków określonych w zezwoleniu nie stosuje się w przypadku wystąpienia okoliczności niezależnych od przedsiębiorcy uniemożliwiających wykonywanie przewozów zgodnie z zezwoleniem. Decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego ponownie nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 3000 zł z tytułu wykonywania transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących wyznaczonych przystanków. Pismem z dnia [...] grudnia 2008 r. strona złożyła odwołanie od ww. decyzji. Organ odwoławczy decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. organ I instancji nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 3000 zł z tytułu wykonywania transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących wyznaczonych przystanków. W odwołaniu od ww. decyzji skarżąca podnosi, że została ona wydana bez podstaw prawnych oraz z naruszeniem procedury administracyjnej. Organ I instancji zignorował zdaniem odwołującej, zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz organu II instancji. W opinii strony w toku ponownego rozpatrywania sprawy Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego podjął jedynie czynności mogące zmierzać do "zaciemnienia" obrazu sprawy, w żadnym razie zaś do jej wyjaśnienia. Za takie działania można uznać kolejne zapytania wystosowane do organów administracji samorządowej. Odnosząc się do meritum sprawy strona raz jeszcze podtrzymuje swoje wyjaśnienia składane w niniejszej sprawie. Wskazuje, że zaszły okoliczności uniemożliwiające wykonywanie przewozów zgodnie z określonym w zezwoleniu przebiegiem trasy przewozów (na skutek robót remontowych). Strona nie mogła "z dnia na dzień" zmienić rozkładu jazdy, choćby z uwagi na fakt, że kilkudziesięciu pasażerów miało już wykupione bilety miesięczne. Byli oni sukcesywnie zawiadamiani o zmianie lokalizacji przystanku, wywołanej remontem nawierzchni. Skarżąca uznaje, że zgodnie z art. 20a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, miała obowiązek wystąpienia o zmianę zezwolenia, ale żaden z przepisów nie wyznacza sztywnego terminu do wystąpienia o taką zmianę. Nieuzasadnione jest więc twierdzenie organu I instancji, że skarżąca nie dopełniła obowiązku uzyskania stosownej zgody organu wydającego zezwolenia w stosownym terminie, gdyż termin ten nie jest określony. Strona zwraca również uwagę, że procedura zmiany zezwolenia jest skomplikowana i w istocie niewiele się różni od procedury jego uzyskania. Organ I instancji zawarł również w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji "kłamliwe" twierdzenia, jak choćby to, że Urząd Gminy i Miasta [...] definitywnie cofa zgodę na korzystanie przez odwołującą z przystanku Taxi przy ul. [...]. W rzeczywistości zaś, w najbliższym czasie plac ten zostanie oddany do dyspozycji strony. W opinii organu odwoławczego argumenty strony podniesione w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie. Jego zdaniem w sprawie nie wystąpiły żadne okoliczności, które zmuszałyby skarżącą do korzystania z dodatkowego przystanku w miejscowości [...]. W tym stanie rzeczy nie ma możliwości wyłączenia odpowiedzialności strony za stwierdzone w czasie kontroli naruszenia na podstawie art. 20a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Zdaniem organu II instancji korzystanie przez skarżącą z przystanku przy ul. [...] miało charakter stałej praktyki i nie spowodowane było żadną z okoliczności, o których mowa w art. 20a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Nie może zatem mieć zastosowania wyjątek w tym przepisie przewidziany. Okoliczności zdaniem organu, o których mowa w wyżej cytowanym art. 20a ustawy o transporcie drogowym odnoszą się do sytuacji, w której nie można się zatrzymywać na dotychczasowym przystanku. W rozpatrywanej sprawie organ wskazał, że skarżąca zatrzymała się w miejscowości [...] na przystanku wyszczególnionym w rozkładzie jazdy ([...] - [...]), jak i dodatkowo na innym przystanku (przy ul. [...]). Zdaniem organu fakt remontu stanowiłby zatem przesłankę do zastosowania w stwierdzonym stanie faktycznym art. 20a ustawy o transporcie drogowym w przypadku np. zmiany trasy przejazdu czy niemożności korzystania z przystanku wymienionego w rozkładzie jazdy. Strona korzystała jednak w dniu kontroli bez przeszkód z przystanku określonego w zezwoleniu jako [...] ([...]). Nie budzi natomiast wątpliwości organu, że strona zatrzymała się w dniu kontroli również na drugim przystanku w miejscowości [...] pomimo, iż zgodnie z udzielonym zezwoleniem nie miała do tego prawa. Fakt remontu nawierzchni nie miał zatem istotnego znaczenia w sytuacji, gdy strona zatrzymywała się dodatkowo na przystanku nie wyszczególnionym w rozkładzie jazdy. W ocenie organu skarżąca bezzasadnie uznała, iż do wykorzystywania przy wykonywaniu przewozu, przystanku przy ul. [...] wystarczająca jest zgoda Burmistrza [...], którą uzyskała w dniu [...] lutego 2007 r. Wskazano, że zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym zgoda taka stanowi jedynie jeden z załączników do wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym. Sama w sobie nie uprawnia zaś do korzystania z przystanku. Zdaniem organu realizowanie przez stroną przewozu niezgodnie z zezwoleniem nie było również wynikiem nadzwyczajnych okoliczności lub zdarzeń, o których mowa w art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z tym przepisem nie nakłada się kary pieniężnej na przedsiębiorcę jeżeli stwierdzone zostanie, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć. Takim zdarzeniem nie można uznać zdaniem organu podnoszone przez stronę okoliczności w postaci np. możliwych strat finansowych związanych ze - sprzedanymi już dla pasażerów biletami miesięcznym. Podkreślono, że w sprawie nie wystąpiły żadne okoliczności, które zmuszałyby skarżącą do korzystania z dodatkowego przystanku w miejscowości [...]. Organ uznał, że pozbawiony jest podstaw zarzut niezastosowania się przez organ I instancji do zaleceń organu II instancji oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wskazano, że Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego ustalił datę wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia stronie nowego zezwolenia uwzględniającego zmianę w postaci ujęcia w rozkładzie jazdy przystanku przy ul. [...] oraz wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przesłanki, którymi kierował się przy kwalifikacji prawnej stwierdzonego w sprawie stanu faktycznego. Celom powyższym służyły również zapytanie z którymi organ I instancji występował do właściwych organów samorządowych, a co jak cytuje organ miało zdaniem skarżącej "zaciemniać" obraz sprawy. Zdaniem organu skarżąca została właściwie powiadomiona o wszczęciu postępowania w sprawie oraz pouczona o uprawnieniach wynikających z treści art. 10 Kpa. Odnosząc się do kwestii adresowanych do strony wezwań wskazano, że zgodnie z treścią art. 50 § 1 Kpa. organ administracji publicznej może wzywać osoby do udziału w podejmowanych czynnościach i do złożenia wyjaśnień lub zeznań osobiście, przez pełnomocnika lub na piśmie, jeżeli jest to niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy lub dla wykonywania czynności urzędowych. W żaden sposób organ I instancji, wzywając stronę do wykonania określonych czynności nie przeniósł na nią ciężaru dowodowego. W zawiadomieniu z dnia [...] czerwca 2009 r. organ I instancji ponownie zawiadomił stronę o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, wskazując jednocześnie, że po upływie siedmiu dni od dnia otrzymania przez skarżącą przedmiotowego pisma zostanie wydana decyzja. Nie można zatem mieć wątpliwości, że w ten sposób odwołująca została powiadomiona o zakończeniu postępowania w sprawie, choć zwrot taki wprost w przedmiotowym dokumencie się nie znalazł. Na ww. decyzję strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzuciła błędną wykładnie art. 20 a ust 2 ustawy o transporcie drogowym, według której przewoźnik ma obowiązek wystąpić z wnioskiem w sprawie odstępstwa od warunków określonych w zezwoleniu w terminie 14 dni od zaistnienia niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności uniemożliwiających wykonywanie przewozów zgodnie z określonym w zezwoleniu przebiegiem trasy przewozów; nieuwzględnienie art. 22 b ust 1 ww. ustawy oraz rozszerzenie przedmiotowego postępowania o naruszenie art. 18 b ust 1 pkt 2 ww. ustawy. Skarżąca zarzuciła nieprawidłową kwalifikację prawną zarzutu określoną jako naruszenie przepisów określonych w art. 92 ust 1 i art. 92 ust 4 ustawy o transporcie drogowym oraz zignorowanie zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 18 czerwca 2008 r. (sygn. akt VI SA/Wa 720/08). Ponadto zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez obrazę zasad ogólnych postępowania tj. państwa prawa, praworządności, pogłębiania zaufania obywateli, informowania stron, uczestnictwa stron w postępowaniu i szybkości postępowania, a tym samym obrazę podstawowych zasad konstytucji RP i innych przepisów k.p.a. Zdaniem skarżącej w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 20a ust 1. Skarżąca twierdzi, że dopełniła formalności, o których mowa w art. 20a ust 2. Do czasu uzyskania decyzji w sprawie odstępstw od warunków określonych w zezwoleniu jej autobusy korzystały z przystanku dotychczasowego. Jedynie w celu "badania rynku" od około [...] sierpnia 2007 r. autobusy strony zaczęły zatrzymywać się na przystanku przy ul. [...] w [...]. Na korzystanie z ww. miała zgodę Burmistrza [...]. Strona twierdzi, że nie mogła z dnia na dzień zmienić trasy przejazdu autobusów, ani przystanku, na którym te autobusy się zatrzymywały, ponieważ do momentu uzyskania przez skarżącą wiedzy o terminie remontu kilkadziesiąt osób wykupiło bilety miesięczne na przejazd tą trasą. Skarżąca twierdzi, iż pismem z dnia [...] września 2007 r. tj. przed określonym w art. 22 b ust 1 terminem na zgłoszenie wszelkich zmian danych zwróciła się z wnioskiem o uzgodnienie nowej trasy. Wskazuje, iż w uzasadnieniu skarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego znajduje się sformułowanie "na przedmiotowym przystanku nie był udostępniony do publicznej wiadomości rozkład jazdy, co stanowi naruszenie art. 18 b ust 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym". Skarżąca podnosi, iż ww. zarzut naruszenia przepisów pojawił się dopiero w decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Podnosi, iż organ I instancji wydał decyzję bez uprzedniego zawiadomienia strony o tym, że postępowanie zostało zakończone i strona ma prawo się wypowiedzieć co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji. Zdaniem strony pismo Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] nie precyzuje, że chodzi o wypowiedzenie się przed wydaniem decyzji. W jej opinii organ nie wskazał w zawiadomieniu przedmiotu postępowania, precyzując go dopiero w swojej decyzji kończącej postępowanie. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego prowadząc po raz trzeci postępowanie w tej samej sprawie, ograniczył się do skompletowania tych samych dokumentów, co uczynił już wcześniej dwukrotnie, wywodząc z nich takie same, jak dwukrotnie wcześniej, bezpodstawne wnioski. Organ podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji oraz wskazał, że w dniu kontroli autobus należący do skarżącej zatrzymał się na właściwym wg. rozkładu jazdy przystanku w miejscowości [...], po czym zatrzymał się na dodatkowym przystanku w tej miejscowości, nieuwzględnionym w rozkładzie jazdy. Stosownie do treści art. 20a ust 1 ustawy o transporcie drogowym warunków określonych w zezwoleniu nie stosuje się w przypadku wystąpienia niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności uniemożliwiających wykonywanie przewozów zgodnie z określonym w zezwoleniu przebiegiem trasy przewozów, w szczególności awarii sieci, robót drogowych, lub blokad drogowych. Okoliczności, o których mowa w art. 20 a ww. ustawy odnoszą się do sytuacji, w której nie można się zatrzymywać na dotychczasowym przystanku. Skoro autobus skarżącej zatrzymywał się na przystanku ujętym w rozkładzie jazdy, brak jest podstaw do przyjęcia, iż takie okoliczności uniemożliwiające wykonywanie przewozów zgodnie z rozkładem jazdy wystąpiły. Jego zdaniem nie można mówić, o możliwości zastosowania art. 20a ww. ustawy, gdy strona wykonywała przewóz zgodnie z rozkładem jazdy, a dodatkowo zatrzymał się na przystanku nie wyszczególnionym w ww. rozkładzie jazdy. Z treści złożonych przez kierowcę zeznań w charakterze świadka, wynika, iż realizując rozkład jazdy, codziennie wykonuje przejazd na linii [...]-[...] zatrzymując się na tych dwóch przystankach. Zdaniem organu pobawiony jest podstaw zarzut niezastosowania się przez organ I instancji do zaleceń organu II instancji oraz zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Organ I instancji ustalił datę wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia skarżącej nowego zezwolenia uwzględniającego zmianę w postaci ujęcia w rozkładzie jazdy przystanku przy ul. [...] oraz wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przesłanki, którymi kierował się kwalifikując naruszenie. Prezydent Miasta [...] w piśmie nr [...] wyjaśnił, iż w rozkładzie jazdy do zezwolenia nr [...] występuje jedynie przystanek "[...]-[...]". Przystanek przy ul. [...] umieszczony został w rozkładzie jazdy stanowiącym załącznik do zezwolenia nr [...]. Postępowanie o wydanie zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów drogowych z uwzględnieniem przystanku przy ul. [...] zostało wszczęte w dniu [...] września 2007 r. Protokół kontroli został doręczony skarżącej wraz z zawiadomieniem z dnia [...] października 2008 r. nr [...]. W ww. zawiadomieniu Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, jednoznacznie wskazał, iż postępowanie dotyczy stwierdzonego podczas kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu [...] sierpnia 2007 r. naruszenia określonego w załączniku do ustawy o transporcie drogowym w lp. 2.2 lit. 3 jako wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków. Pismem z dnia [...] czerwca 2009 r. organ I instancji ponownie zawiadomił stronę o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym. Odnosząc się do argumentów skarżącej organ stwierdził, że nie stanowią one podstawy do zmiany zaskarżonej decyzji. W skardze do sądu skarżąca podnosi ponowie, że decyzja została wydana bez podstaw prawnych oraz z naruszeniem procedury administracyjnej. Wskazuje, że zignorowane zostały zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz organu II instancji. W opinii strony w toku ponownego rozpatrywania sprawy Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego podjął jedynie czynności mogące zmierzać do "zaciemnienia" obrazu sprawy, w żadnym razie zaś do jej wyjaśnienia. Za takie działania można uznać kolejne zapytania wystosowane do organów administracji samorządowej. Odnosząc się do meritum sprawy strona raz jeszcze podtrzymuje swoje wyjaśnienia składane w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej także: p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa. Zgodnie z art. 2 Konstytucji, Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Stosownie zaś do art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. W świetle powołanych wyżej przepisów decyzja administracyjna, a w szczególności, jak to ma miejsce w okolicznościach niniejszej sprawy, nakładająca na podmiot obowiązki lub karę, jest oparta na obowiązującym przepisie prawa i zgodna z jego treścią. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga uzyskania stosownego zezwolenia. Zgodnie z art. 18b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym przewozy regularne w krajowym transporcie drogowym wykonywane są według następujących zasad: – rozkład jazdy jest podawany do publicznej wiadomości przez ogłoszenia na wszystkich wymienionych w rozkładzie jazdy przystankach lub dworcach autobusowych (pkt 2); – wsiadanie i wysiadanie pasażerów odbywa się tylko na przystankach określonych w rozkładzie jazdy (pkt 3). Zgodnie z art. 18b ust. 2 ustawy o transporcie drogowym podczas wykonywania przewozów regularnych zabrania się korzystania z przystanków, na których nie została zamieszczona informacja o realizowanym rozkładzie jazdy zawierająca także nazwę, adres siedziby przewoźnika i numer telefonu przewoźnika lub niezgodnie z podanymi w tej informacji dniami i godzinami odjazdów (pkt 2); oraz zabierania i wysadzania pasażerów poza przystankami określonymi w rozkładzie jazdy (pkt 3). Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy, w zezwoleniu określa się w szczególności: warunki wykonywania przewozów, przebieg trasy przewozów, w tym miejscowości, w których znajdują się miejsca początkowe i docelowe przewozów, miejscowości, w których znajdują się przystanki. Zgodnie z art. 92 ust. 1 cytowanej ustawy, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15000 złotych. Konsekwencją tego rozwiązania jest zapis lp. 2.2. ust. 3 załącznika do ww. ustawy, który karą pieniężną w wysokości 3000 złotych sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków. W dniu [...] sierpnia 2007 r. w miejscowości [...] na parkingu [...] (przystanek autobusowy [...]) poddano kontroli autobus marki [...] o nr rej.: [...], do którego wsiadło 6 osób. Na żądanie kontrolującego kierowca okazał m.in. wypis nr [...] z zezwolenia nr: [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym, wydany w dniu [...] stycznia 2007 r. przez Prezydenta Miasta [...] dla skarżącej wraz z rozkładem jazdy na regularną linię autobusową na trasę [...] - [...] przez [...],[...],[...] i [...] ważny do [...] stycznia 2012 r. Do ww. wypisu z zezwolenia załączono rozkład jazdy, na którym w miejscowości [...] widnieje tylko jeden przystanek określony jako [...] (Pętla). Następnie kierowca udał się na przystanek przy ul. [...] w [...], gdzie do pojazdu wsiadło kolejnych 7 osób. Ponadto w trakcie kontroli sporządzono dokumentację fotograficzną oraz przesłuchano w charakterze świadka kontrolowanego kierowcę, który pouczony o odpowiedzialności za składanie fałszywych zeznań potwierdził, że podczas kontroli na przystanku na parkingu przy [...] (Pętla) do autobusu wsiadło 6 osób, oraz że w trakcie wykonywania czynności kontrolnych bez powiadomienia kontrolującego udał się na drugi przystanek przy ul. [...], na którym wsiadło 7 osób. Ponadto kierowca dodał, że realizując rozkład jazdy codziennie wykonuje przejazd na linii [...] - [...] zatrzymując się na tych dwóch przystankach. Skarżąca wyjaśniła, że "na skontrolowanej linii autobusowej [...] - [...] - [...], autobusy firmy "[...]" aktualnie zatrzymują się na dwóch przystankach: przy [...] oraz na ul. [...] (na żądanie)". Pismem z dnia [...] września 2007 r. strona przesłała do Prezydenta Miasta [...] siedem egzemplarzy "zmodyfikowanego" rozkładu jazdy na linii autobusowej [...] - [...]. Pani A. D. wyjaśniła, że postulowane zmiany w rozkładzie jazdy podyktowane zostały "aktualnymi potrzebami przewożonych ludzi", a także zmiany lokalizacji przystanków "narzuconej" przez Burmistrza Gminy [...]. W dniu [...] października 2007 r. Prezydent Miasta [...] udzielił stronie zezwolenia nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej [...] (ul. [...]) - [...] (Pętla). W stanowiącym załącznik do ww. zezwolenia rozkładzie jazdy zostały wymienione następujące przystanki w miejscowości [...]: ul. [...] (na żądanie) oraz Pętla. Zdaniem Sądu bezspornym w sprawie pozostaje fakt, że w dniu kontroli, tj. [...] sierpnia 2007 r. skarżąca nie dysponowała dokumentem uprawniającym do zatrzymywania się na przystanku przy ul. [...] w [...] w trakcie realizowania przewozu na podstawie zezwolenia nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób na linii [...] - [...]. Nie budzi wątpliwości fakt, że strona realizując w tym dniu przewóz osób w ramach linii regularnej [...] - [...] korzystała z ww. przystanku. Na przedmiotowym przystanku nie był udostępniony do publicznej wiadomości rozkład jazdy, co stanowi naruszenie art. 18b ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym. Uprawnienie do korzystania w trakcie wykonywania przewozu z przystanku przy ul. [...] w [...] skarżąca uzyskała dopiero w dniu [...] października 2007 r., tj. z dniem udzielania stronie przez Prezydenta Miasta [...] zezwolenia nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej [...] (ul. [...]) - [...] (Pętla). W stanowiącym załącznik do ww. zezwolenia rozkładzie jazdy zostały wymienione następujące przystanki w miejscowości [...]: ul. [...] (na żądanie) oraz Pętla. Postępowanie administracyjne w wyniku którego odwołującej udzielono zezwolenia nr [...] zostało wszczęte w wyniku jej wniosku z dnia [...] września 2007 r. (data wpływu do Prezydenta Miasta [...] w dniu [...] września 2007 r.). Przyczyną odstąpienia przez skarżącą w dniu kontroli tj. w dniu [...] sierpnia 2007 r. od wyznaczonych w zezwoleniu przystanków nie były jednak okoliczności niezależne od przewoźnika, o których mowa w art. 20a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, do których zasadniczą wagę przywiązuje strona i organ I instancji. Zgodnie z tym przepisem warunków określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18, nie stosuje się w przypadku wystąpienia niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności uniemożliwiających wykonywanie przewozów zgodnie z określonym w zezwoleniu przebiegiem trasy przewozów, w szczególności awarii sieci, robót drogowych, lub blokad drogowych. W dniu kontroli strona zatrzymała się na jedynym przystanku w miejscowości [...] wyszczególnionym w rozkładzie jazdy ([...] - Pętla), a następnie zatrzymała się również na dodatkowym przystanku w tej miejscowości, nieuwzględnionym w rozkładzie jazdy. W ocenie sądu skarżąca bezzasadnie uznaje, iż do wykorzystywania przy wykonywaniu przewozu, przystanku przy ul. [...] wystarczająca jest zgoda Burmistrza [...], którą uzyskała w dniu [...] lutego 2007 r. Zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym zgoda taka stanowi jedynie jeden z załączników do wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym. Zgoda taka sama w sobie nie uprawnia zaś do korzystania z przystanku. Zdaniem sądu realizowanie przez stroną przewozu niezgodnie z zezwoleniem nie było również wynikiem nadzwyczajnych okoliczności lub zdarzeń, o których mowa w art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z tym przepisem nie nakłada się kary pieniężnej na przedsiębiorcę jeżeli stwierdzone zostanie, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć. Takim zdarzeniem nie można uznać podnoszonych przez stronę okoliczności w postaci np. możliwych strat finansowych związanych ze sprzedanymi już dla pasażerów biletami miesięcznym. W sprawie nie wystąpiły żadne okoliczności, które zmuszałyby skarżącą do korzystania z dodatkowego przystanku w miejscowości [...]. Pozbawiony jest podstaw zarzut niezastosowania się przez organ I instancji do zaleceń organu II instancji oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Organ I instancji ustalił datę wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia stronie nowego zezwolenia uwzględniającego zmianę w postaci ujęcia w rozkładzie jazdy przystanku przy ul. [...] oraz wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przesłanki, którymi kierował się przy kwalifikacji prawnej stwierdzonego w sprawie stanu faktycznego. Zdaniem sądu celom tym służyły zapytanie, z którymi organ I instancji występował do właściwych organów samorządowych, a co nie miało "zaciemniać" obrazu sprawy ale ją wyjaśnić. Skarżąca została właściwie powiadomiona o wszczęciu postępowania w sprawie oraz pouczona o uprawnieniach wynikających z treści art. 10 Kpa. Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy administracji - rozstrzygając sprawę - oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) orzekł jak w sentencji.