II GSK 2356/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Krystyna Anna Stec po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej E. S.A. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 21 września 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 1421/11 w sprawie ze skargi E.S.A. w S. na informację Ministra Gospodarki z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej postanawia: pozostawić skargę kasacyjną bez rozpatrzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 21 września 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 1421/11, oddalił skargę E. S.A z siedzibą w S. na informację Ministra Gospodarki z dnia [...] stycznia 2011 r. w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu. Odpis wyroku z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi Spółki w dniu 31 października 2011 r. (karta 162 akt Sądu I instancji). Od powyższego wyroku Spółka wniosła na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. w dniu 30 listopada 2011 r. (data stempla pocztowego) skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny przekazał do Naczelnego Sądu Administracyjnego według właściwości w dniu 7 grudnia 2011 r. W skardze kasacyjnej zaskarżono wyrok Sądu I instancji w całości domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokowi zarzucono naruszenie: 1. art. 7, art. 20, art. 22, art. 32 Konstytucji RP 2. art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych 3. art. 138 k.p.a. 4. art. 10 § 1 k.p.a. 5. art. 54 § 3 kodeksu postępowania przed sądami administracyjnymi 6. art. 155 i art. 163 k.p.a. 7. zasad z art. 6 do 16 k.p.a. art. 57 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych 8. przepisów zmienionego w trakcie postępowania Prawa energetycznego 9. art. 1, art. 2, art. 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jednolity: Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.) zwanej dalej: u.z.p.p.r., oraz przepisów wymienionych w uzasadnieniu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 30e u.z.p.p.r.: "W zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, 146, 150 i 152 tej ustawy". Taki sposób opisania wyłączeń stosowania przepisów p.p.s.a. nie oznacza jednak, że wszystkie niewymienione w cytowanym przepisie jednostki redakcyjne p.p.s.a. znajdują zastosowanie w postępowaniach sądowoadministracyjnych w sprawach do jakich odnosi się ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Mimo na pozór enumeratywnego wyliczenia niepodlegających zastosowaniu przepisów, ustawodawca wprowadza regulacje stanowiące przepisy szczególne wyłączające w niektórych przypadkach stosowanie niewymienionych jednostek redakcyjnych p.p.s.a. względnie powodując daleko idące modyfikacje. Nie jest również klarowny system odpowiedniego stosowania przepisów w obrębie samej ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Mimo że w art. 30e u.z.p.p.r. ustawodawca nie wymienia jako niepodlegających stosowaniu przepisów działu IV p.p.s.a., w art. 30 d ust. 1 zdanie pierwsze wprowadza inny niż w art. 177 § 1 p.p.s.a., czternastodniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej liczony od dnia doręczenia rozstrzygnięcia sądu I instancji. W zdaniu drugim nakazuje odpowiednio stosować art. 30c ust. 2 omawianej ustawy regulujący kompleksowo sposób wnoszenia skargi do sądu administracyjnego (pierwszej instancji). Jak z tego wynika, w pierwszej kolejności rozważać należy możność stosowania wprost lub modyfikowania art. 30c ust. 2 w ten sposób, by możliwe było jego zastosowanie do trybu i sposobu wnoszenia skargi kasacyjnej, a dopiero wtedy, gdy tego przepisu w niektórych częściach nie da się odnieść do postępowania kasacyjnego, nawet po zmodyfikowaniu, uzasadnione staje się sięgnięcie do przepisów p.p.s.a. o środkach odwoławczych. Zgodnie z art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r.: "Skarga, o której mowa w ust. 1 [wnoszona do sądu I instancji], jest wnoszona przez wnioskodawcę (...) bezpośrednio do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego (...). Skarga podlega opłacie sądowej". Skoro w art. 30d ust. 2 zdanie drugie mowa o odpowiednim stosowaniu cytowanego przepisu, prawidłowo odkodowana norma prawna brzmi: "skarga kasacyjna jest wnoszona przez wnioskodawcę lub właściwą instytucję pośredniczącą lub zarządzającą bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarga kasacyjna podlega opłacie sądowej". Modyfikacja sformułowań dotyczących skargi przez zastąpienie ich wymienionym w art. 30d ust. 1 określeniem środka odwoławczego jest oczywista. Zastosowane w art. 30c ust. 2 wskazanie podmiotu legitymowanego do wniesienia skargi do sądu I instancji nie może natomiast być przeniesione do regulacji dotyczących postępowania kasacyjnego. Łączy się ściśle z tokiem postępowania pierwszoinstancyjnego (legitymacją do wniesienia skargi) i nie może ograniczać praw innych podmiotów do wniesienia skargi kasacyjnej. W art. 30d ust. 1 omawianego aktu prawnego ustawodawca wyraźnie wskazał, jakie podmioty są legitymowane do wniesienia skargi kasacyjnej, nie ma więc podstaw do odpowiedniego stosowania innych przepisów. Określenie sądu, do którego należy wnieść skargę kasacyjną bez pośrednictwa innych podmiotów jest wynikiem prostego zastąpienia opisu Sądu I instancji wskazaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego. Taki sposób modyfikacji odpowiada najbardziej klarownej metodzie modyfikacji odpowiednio stosowanego przepisu. Za zastosowaniem takiego rozwiązania przemawia cel, odmiennej niż w ramach p.p.s.a., regulacji postępowania sądowoadministracyjnego. Skrócenie terminów do wniesienia skargi i skargi kasacyjnej, wyłączenie pośrednictwa i autokontroli organu oceniającego projekt wnioskodawcy, wprowadzenie terminu do rozpatrzenia skargi kasacyjnej, zmierzają do uzyskania efektu szybkości postępowania idącego dalej niż to umożliwia realizacja przepisów p.p.s.a. Wyłączenie udziału Sądu I instancji w postępowaniu kasacyjnym sprzyja realizacji celu regulacji, w zakresie dotyczącym postępowania sądowoadministracyjnego w wymienionych w omawianej ustawie sprawach. Mając powyższe na uwadze skargę kasacyjną w sprawach, o jakich mowa w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju wnosi się bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego w terminie czternastu dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia wojewódzkiego sądu administracyjnego. Art. 177 § 1 p.p.s.a. nie ma zastosowania. W niniejszej sprawie rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 31 października 2011 r. Następnego dnia rozpoczął bieg termin do wniesienia skargi kasacyjnej, który upłynął 14 listopada 2011 r. Skargę kasacyjną nadano w polskim urzędzie pocztowym w dniu 30 listopada 2011 r., a zatem po terminie. Za datę wniesienia skargi kasacyjnej uznać należy dzień przekazania jej przez wojewódzki sąd administracyjny do Naczelnego Sądu Administracyjnego, co w niniejszej sprawie nastąpiło w dniu 7 grudnia 2011 r. Wskazać również należy, że z akt sprawy nie wynika aby Spółka uiściła opłatę sądową od skargi kasacyjnej, co zgodnie z art. 30c ust. 5 pkt 3 powoduje pozostawienie skargi bez rozpatrzenia. W związku z powyższym ustaleniem Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaszła przesłanka do pozostawienia wniesionej skargi kasacyjnej bez rozpatrzenia, stosownie do art. 30c ust. 5 pkt 1 oraz pkt 3 u.z.p.p.r. Zgodnie bowiem z art. 30d ust. 2 zdanie drugie ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju do postępowania kasacyjnego regulowanego tą ustawą stosuje się odpowiednio art. 30c ust. 5 tejże ustawy. Art. 178 p.p.s.a. w ogóle nie ma zastosowania, skoro skargi kasacyjnej nie wnosi się za pośrednictwem wojewódzkiego sądu administracyjnego i nie jest możliwe dokonywanie przez ten sąd jakichkolwiek czynności w postępowaniu kasacyjnym. Zmodyfikowany art. 180 p.p.s.a. rozumiany może być więc jedynie w ten sposób, że stanowi podstawę do pozostawienia skargi kasacyjnej bez rozpatrzenia na posiedzeniu niejawnym. Z wymienionych przyczyn i na wskazanych podstawach prawnych orzeczono jak w sentencji postanowienia.