VIII SA/Wa 393/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Leszek Kobylski, Protokolant Referent Justyna Kapusta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2011 r. sprawy ze skargi H. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę. Decyzją z dnia [...] października 2010 r., nr [...], Wójt Gminy P. ustalił na rzecz B. G. warunki zabudowy na działkach i części działek o nr geodezyjnych [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] obrębu Z. położonych przy drodze powiatowej nr [...] na terenie wsi Z. gmina P. dla zmiany zagospodarowania terenu dotyczącej rozbudowy zakładu przerobu drewna, polegającej na budowie budynku produkcyjno-magazynowego i budynku suszarni wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, budowie zbiornika wodnego, przeciwpożarowego, zabudowie rowu [...] obiektu [...] w km [...] - [...] rurociągiem żelbetowym, przebudowie rurociągów drenarskich w dziale nr [...] obiektu melioracyjnego [...]. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji przedstawił stan faktyczny sprawy i wskazał, że tereny zamierzenia inwestycyjnego nie są użytkowane rolniczo. Posiadają bezpośredni dostęp do publicznej drogi powiatowej wyposażonej w infrastrukturę techniczną niezbędną dla realizacji zamierzonego przedsięwzięcia. Działki wchodzące w skład zamierzenia inwestycyjnego, objęte wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy są działkami częściowo zabudowanymi obiektami związanymi z przerobem drewna, zrealizowanymi w ramach I etapu budowy. Działki sąsiednie w obszarze analizowanym i dostępne z tej samej drogi są działkami zabudowanymi. W granicach obszaru analizowanego istnieje zabudowa mieszkaniowa, zagrodowa i jednorodzinna oraz zabudowa produkcyjna (cztery zakłady drzewne). Istniejąca zabudowa pozwala na określenie wymagań dla nowej zabudowy produkcyjnej w ramach istniejącego zakładu. Ze względu na istniejące podobne zainwestowanie w sąsiedztwie i zrealizowane obiekty w ramach I etapu można stwierdzić, że nowe obiekty nie będą stanowiły dysonansu w krajobrazie, choć spowodują przekształcenia terenu. Nastąpią one jednak w miejscu terenu zakładu, w którym takie zmiany już nastąpiły. Z tego też względu oraz przy zastosowaniu zabezpieczeń wskazanych w decyzjach uzyskiwanych na poszczególnych etapach postępowań administracyjnych (np. pozwoleń wodno-prawnych, decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia) w tym niniejszej decyzji, planowana rozbudowa nie powinna mieć wpływu na otaczający świat roślinny i zwierzęcy usytuowany poza granicami inwestycji. Pozostałe, istotne w sprawie, ustalenia odnośnie stanu faktycznego zostały uwzględnione w analizie w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Planowana inwestycja zlokalizowana jest na terenie nie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W takim przypadku zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenie warunków zabudowy poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest jedynie możliwe w przypadku łącznego spełnienia wyznaczonych w ustawie warunków. Wnioskowana inwestycja spełnia łącznie warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, z 2003 r. poz. 717 z późniejszymi zmianami), co zostało ustalone w analizie, wykonanej na podstawie przepisów Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164 z dn. 19 września 2003 r., poz. 1588), stanowiącej załącznik nr 2 do niniejszej decyzji. Tereny inwestycji położone są w granicach otuliny [...] Parku Krajobrazowego imienia P. R. Z.. Rozporządzenie Nr 11 Wojewody [...] z dnia 4 kwietnia 2005 roku w sprawie [...] Parku Krajobrazowego imienia P. R. Z. (Dz. Urz. Woj. Mazow. Nr 75 poz. 1980 z 2005 roku) wyznacza zakazy i nakazy tylko dla Parku. Z uwagi na fakt, że planowane zamierzenie inwestycyjne odbędzie się w otulinie Parku, zawarte przepisy w rozporządzeniu nie dotyczą przedmiotu sprawy. Na podstawie nieobowiązującego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy P., zatwierdzonego uchwałą Nr XXXI/142/94 Rady Gminy P. z dnia 26 maja 1994 roku (Dz. Urz. Woj. Rad. Nr 10 poz. 92 z 05 lipca 1994 r.) tereny planowanego zamierzenia inwestycyjnego położone były w granicach strefy mieszkaniowo-usługowej oznaczonej symbolem [...] i strefy rolno-osadniczej oznaczonej symbolem [...] Zgodnie z ustaleniami zawartymi na stronie 5 tekstu planu, dla terenów tych obowiązywały ustalenia zawarte w rysunku planu i tekście planu, które były integralnymi częściami planu miejscowego. Pomimo, iż w rysunku planu nie były to tereny produkcyjne, ustalenia planu zawarte na stronie 9 w pkt 1 tekstu planu w brzmieniu: "Na terenie strefy dopuszczalne są realizacje wszelkich form budownictwa mieszkaniowego oraz usługowego i produkcyjnego nieuciążliwego dla otoczenia, z zachowaniem przepisów sanitarnych oraz regulacji wynikających z prawa budowlanego", na stronie 10 w pkt 1.5. tekstu planu w brzmieniu: "Dopuszcza się lokalizowanie obiektów o małej uciążliwości (warsztaty rzemieślnicze) pod warunkiem zachowania strefy sanitarnej w obrębie własnej działki (nie naruszając praw osób trzecich)", na stronie 12 w pkt 2.10. tekstu planu w brzmieniu: "Dopuszcza się lokalizowanie warsztatów rzemieślniczych i obiektów drobnej wytwórczości o uciążliwym charakterze, które z uwagi na ich uciążliwość nie powinny być lokalizowane w obrębie terenów mieszkaniowych, z dopuszczeniem funkcji mieszkaniowej dla ich właścicieli. Wymagane uzyskanie zgody rolnej oraz zachowanie strefy ochrony sanitarnej w obrębie swojej własności", wyznaczały lokalizację istniejącego zakładu produkcyjnego. Organ I instancji wskazał, że na podstawie tych przepisów powstały inne obecnie funkcjonujące zakłady przerobu drewna. Dodatkowo nadmienił, że zapisy nieobowiązującego planu zawarte na stronie 2 tekstu planu informują, że tekst planu został zredagowany w 1991 roku na podstawie planu ogólnego zatwierdzonego uchwałą Nr VII/51/81 Rady Narodowej Gminy w P. z dnia 06.08 1981 r. i zmian w prowadzonych w 1987, 1988 i 1990 roku. W okresie sporządzania planu obowiązywały wytyczne ustalające rodzaje zakładów rzemieślniczych i usługowych oraz stref obowiązujących od nich do najbliższej zabudowy, wyznaczone przez Ministerstwo Zdrowia i Opieki Społecznej, Departament Inspekcji Sanitarnej przy piśmie nr [...] z dnia [...]. 06. 1985 roku. Wytyczne te do rzemiosła drzewnego zaliczały działalność gospodarczą w zakresie: - tartacznictwa, - wytwarzania listew i parkietów, - wytwarzanie płyt, sklejek, okien i obłogów, - wytwarzanie bindry, - stolarstwa usługowego, - stolarstwa produkcyjnego. Ustalenie zapisów nieobowiązującego planu miejscowego dla terenów inwestycji było konieczną czynnością w procesie przygotowywania projektu decyzji celem ustalenia, czy w oparciu o przeznaczenie terenów inwestycji w nieobowiązującym planie miejscowym planowana inwestycja może być zwolniona na podstawie przepisów art. 61 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z warunku sąsiedztwa i czy inwestycja musi uzyskać zgodę rolną na przeznaczenie gruntów rolnych na cele produkcyjne. Jak wskazano wyżej zakład drzewny został zlokalizowany w oparciu o ww. ustalenia, nieobowiązującego w chwili obecnej planu miejscowego, a planowane zamierzenie inwestycyjne jest rozbudową zakładu, umożliwiającą osiągnięcie planowanej wielkości produkcji określonej na etapie lokalizacji zakładu. Planowana produkcja w zakładzie, oparta na liniach technologicznych produkcji parkietu, mozaiki i pokryć, na podstawie § 3 ust. 1 pkt 46 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257 poz. 2573 z 2004 r., Dz. U. Nr 92 poz.769 z 2005 r.), należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Dlatego planowana inwestycja w oparciu o przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska musi uzyskać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Realizacja zabezpieczeń ograniczających negatywne oddziaływanie na środowisko przyczyni się do ograniczenia przewidywanych uciążliwości i wpływu planowanej inwestycji na środowisko do granic planowanej inwestycji. Zakład posiada: - bezpośredni dostęp do drogi publicznej (powiatowej) wyposażonej w infrastrukturę techniczną niezbędną dla realizacji zamierzenia inwestycyjnego, - odbiorców na wszystkie rodzaje odpadów i gospodarkę odpadami prowadzi w oparciu o uzyskane pozwolenie na wytwarzanie odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne, - uporządkowaną gospodarkę wodno-ściekową prowadzoną w oparciu o uzyskane pozwolenia wodnoprawne, zabezpieczające również wielkość emisji dla rozbudowanego zakładu, - nałożony obowiązek w pozwoleniu wodnoprawnym [...] z dnia [...] września 2005 roku ponoszenia kosztów ewentualnych szkód powstałych u osób trzecich w wyniku negatywnych skutków wykonania tego pozwolenia wodnoprawnego. Inwestycja nie wymaga utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania oraz uzyskania zgody rolnej. W oparciu o ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy P. uchwalone uchwałą Nr XXXIX/206/2002 Rady Gminy P. z dnia 28 czerwca 2002 roku, ustala się że w granicach przedsięwzięcia nie występują inne obszary lub obiekty prawnie chronione wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony przyrody i ochrony zabytków i opieki nad zabytkami, o których mowa w ustawach. Nie obejmują go więc nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenu wynikające z tych ustaw. Według rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 21 lipca 2004 roku w sprawie obszarów specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 (Dz. U. Nr 229 poz. 2313 z późniejszymi zmianami) tereny planowanej inwestycji leżą w granicach obszaru specjalnej ochrony ptaków (OSO wg Dyrektywy Ptasiej) oznaczonego symbolem – kodem obszaru [...] jako Ostoja K.. Według Dyrektywy Siedliskowej tereny planowanej inwestycji leżą w granicach projektowanego obszaru, na którym w ramach europejskiej sieci ekologicznej Natura 2000 przewiduje się utworzenie specjalnego obszaru ochrony (SOO) oznaczonego symbolem [...] jako Puszcza K.. W ramach Natura 2000 decyzja zabrania, stosownie do art. 33 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92 poz. 880 z 2004 r. z późniejszymi zmianami), podejmowania działań mogących w znaczący sposób pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych oraz siedlisk gatunków roślin i zwierząt, a także w znaczący sposób wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których ochrony zostały wyznaczone obszary Natura 2000. Celem wyznaczenia wskazanych obszarów w ramach tworzenia ekologicznej sieci Natura 2000 ma być ochrona różnorodności biologicznej na terytorium krajów członkowskich Unii Europejskiej tworząc system obszarów, chroniących najcenniejsze siedliska oraz gatunki fauny i flory na ich terytorium. W myśl wytycznych dyrektyw ochronę obszarów SOO i OSO można będzie realizować poprzez przewidziane ustawą o ochronie przyrody formy ochrony obszarowej, takie jak np. parki krajobrazowe z otulinami. Taką właśnie formą ochrony obszarowej (K. Park Krajobrazowy z otuliną) analizowany teren jest już objęty. Wyznaczenie obszarów SOO i OSO nie oznacza automatycznego objęcia ścisłą ochroną, tzn. wyłączenia z działalności gospodarczej, czego potwierdzeniem jest art. 36 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody. Ponadto w związku z istniejącymi uwarunkowaniami, przepisami szczególnymi i przeprowadzoną analizą stanowiącą załącznik nr 2 do niniejszej decyzji, projekt decyzji został uzgodniony w niezbędnym zakresie z organami wymienionymi na wstępie decyzji. Jednocześnie lokalizacja planowanej inwestycji nie będzie położona w miejscowości uzdrowiskowej, nie będzie leżeć w granicach obszarów objętych ochroną konserwatorską, nie będzie leżeć w granicach pasa technicznego- ochronnego oraz morskich portów i przystani, nie będzie leżeć na terenach górniczych, nie będzie leżeć na terenach narażonych osuwaniem się mas ziemnych, nie będzie leżeć w granicach parku narodowego i jego otuliny, nie będzie leżeć na obszarach wyznaczonych w planach miejscowych które utraciły moc pod inwestycje celu publicznego o znaczeniu ponad lokalnym, a także inwestycja nie jest zaliczona do przedsięwzięcia wymagającego uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, do wydania którego organem właściwym jest marszałek województwa lub dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej. Dlatego projekt decyzji nie podlega uzgodnieniu z : - ministrem właściwym do spraw zdrowia w zakresie art. 53 ust. 4 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, - wojewódzkim konserwatorem zabytków w zakresie art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, - dyrektorem właściwego urzędu morskiego w zakresie art. 53 ust. 4 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, - właściwym organem nadzoru górniczego w zakresie art. 53 ust. 4 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, - właściwym organem administracji geologicznej w zakresie art. 53 ust. 4 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, - dyrektorem parku narodowego w zakresie art. 53 ust. 4 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, - wojewodą, marszałkiem województwa oraz starostą w zakresie art. 53 ust. 4 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, - wojewodą, marszałkiem województwa, regionalnym dyrektorem ochrony środowiska oraz starostą w zakresie art. 53 ust. 4 pkt 10a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, - dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej w zakresie art. 53 ust. 4 pkt 11 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W świetle powyższych ustaleń organ I instancji stwierdził, że planowana inwestycja jest zgodna z przepisami obowiązującego prawa. Wobec powyższego, zgodnie z art. 56 i art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, z 2003 r. poz. 717 z późniejszymi zmianami), organ wyznaczył warunki zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli M. K.i H. G.. W odwołaniu podnieśli, że część uzgodnień z organami właściwymi przeprowadzona została bez ich udziału, co narusza przepis art.106 kpa. Odwołujący się H. G. wniósł o wznowienie postępowań uzgadniających przed Wojewodą M. i Starostą R. w zakresie ochrony gruntów rolnych, lecz wnioski te przekazane zostały Wójtowi Gminy P., który nie podjął żadnych działań. Ponadto uzgodnienia dotyczyły innego projektu decyzji niż decyzja, która ostatecznie została wydana przez Wójta Gminy P.. Zwłaszcza dotyczy to kwestii związanych z warunkami i wymaganiami ochrony i kształtu ładu przestrzennego. Organy uzgadniające nie znały także treści wniosku, który został uzupełniony w 2010 r. Uzgodnienie, którego dokonał Wojewoda M. w zakresie obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody zostało wydane cztery lata temu, a od stycznia 2010 r. tereny objęte inwestycją są obszarem ochrony związanym z programem Natura 2000. W dalszej treści odwołania odwołujący się podnieśli, że organ nie wskazał, która z sąsiednich działek jest zabudowana w sposób zbieżny z planowaną inwestycją przemysłową. Nadto w decyzji nie jest wskazane, gdzie są umiejscowione zakłady produkcyjne, jaki mają charakter, jaka jest charakterystyka urbanistyczna i architektoniczna zabudowy już istniejącej. Określenie powyższej charakterystyki dotyczącej m.in. gabarytów i formy architektonicznej jest obowiązkiem organu. Planowana inwestycja jest sprzeczna z nieobowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, mimo, że na zgodność z tym planem powołuje się zaskarżona decyzja. Istniejące budynki zakładu drzewnego nr 2 zostały wzniesione w warunkach samowoli budowlanej, zatem nie można w decyzji powoływać się na istniejącą zabudowę działek inwestycyjnych. Skoro inwestycja ma dotyczyć rozbudowy zakładu drzewnego, to powinien być najpierw uregulowany stan prawny już istniejących budynków. Decyzja dotyczy też zabudowy rowu [...] obiektu [...] rurociągiem żelbetowym, jednakże inwestor już w 2005 r. dokonał zakrycia kręgami żelbetonowymi ww. rowu. Organ nie rozważył też, czy planowana inwestycja może być usytuowana w środku zabudowanej miejscowości i czy rozbudowa takiej inwestycji może zaistnieć w tym konkretnym miejscu z uwagi na uprawnienia właścicieli sąsiednich działek. Odwołujący się wnieśli o uchylenie decyzji i odmówienie uzgodnienia bądź przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r., znak [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że stosownie do art. 59 ust. 1 ustawy z 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenie warunków zabudowy poprzez wydanie decyzji administracyjnej następuje wówczas, gdy w terenie zamierzonej inwestycji nie obowiązuje plan miejscowy. Postępowanie wszczyna się na wniosek inwestora. Wniosek taki złożyła B. G. w dniu [...].10.2005r., który to wniosek w trakcie postępowania był uzupełniany przez inwestora. Organ odwoławczy wskazał, że jeżeli w terenie zamierzonej inwestycji nie obowiązuje plan miejscowy, to wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy uzależnione jest od łącznego spełnienia warunków o których mowa w art. 61 ust. 1-5 cyt. ustawy. Jedną z przesłanek wymienioną w tym przepisie jest spełnienie warunku tzw. kontynuacji funkcji. Warunek ten stanowi, że co najmniej jedna działka, dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów, formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. W celu stwierdzenia, czy planowana inwestycja spełnia warunki wskazane w tym przepisie, organ właściwy do wydania decyzji, w myśl art. 53 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 1 cyt. ustawy, dokonuje analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, którą to analizę wykonuje osoba do tego uprawniona. Dla prawidłowego sporządzenia takiej analizy, organ musi uwzględnić przepisy wykonawcze zawarte w rozporządzeniu Min. Infrastruktury z 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przepis § 3 ust. 1 i 2 wskazanego wyżej rozporządzenia stanowi, że dla przeprowadzenia analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 cyt. ustawy, właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek, obszar analizowany i przeprowadza analizę. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem, nie mniej jednak niż 50 m. Jak wynika z akt sprawy, organ I instancji sporządził taką analizę. Analiza sporządzona została na prawidłowej mapie, na której wskazano szerokość frontu działek objętych wnioskiem i wyznaczono obszar analizowany. W części opisowej analizy odniesiono się do sposobu wyznaczenia tego obszaru i podano, które numery działek wchodzą w obszar analizowany. Analiza zawiera też ustalenia co do rodzaju, cech i parametrów istniejącej w obszarze analizowanym zabudowy. Dane te zostały szczegółowo wymienione w załączniku nr 2G analizy tekstowej, stanowiącym zestawienie działek objętych granicami obszaru analizowanego i podstawowych wskaźników zabudowy. W tekście analizy w punkcie 3 ppkt 1 lit. b stwierdzono, że w obszarze analizowanym oprócz zabudowy mieszkaniowej, gospodarczo-inwentarskiej, istnieje też zabudowa produkcyjna na działkach: nr [...] /[...]/ i [...],[...] i [...] /[...]/. Zatem uznano, że planowana rozbudowa zakładu będzie kontynuacją funkcji istniejących zakładów, a istniejąca na terenie tych zakładów zabudowa pozwala na określenie wymagań dla nowej zabudowy produkcyjnej. Analiza wskazuje także sposób ustalenia linii zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy, szerokości elewacji frontowej, geometrii dachu. Analiza zawiera też ustalenia odnośnie spełnienia pozostałych warunków wskazanych w art. 61 ust. 1 pkt 2, 3, 4 i 5 cyt. ustawy. Organ odwoławczy stwierdził, że wykonana analiza spełnia wymagania cytowanego uprzednio rozporządzenia Min. Infrastruktury i mogła stanowić podstawę do wydania zaskarżonej decyzji. Zgodnie z przepisem art. 53 ust. 4 cyt. ustawy, wydanie decyzji musi być poprzedzone uzgodnieniami z właściwymi organami wymienionymi w tym przepisie. Jak wynika z akt sprawy, organ I instancji dokonał uzgodnienia zaskarżonej decyzji z odpowiednimi organami, wskazanymi w decyzji. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że wszystkie postanowienia uzgadniające są pozytywne i ostateczne i mogły posłużyć do wydania zaskarżonej decyzji. Przed wydaniem zaskarżonej decyzji organ zawiadomił strony w trybie art. 10 § 1 kpa o możliwości zapoznania się z aktami sprawy w wyznaczonym terminie. Analizując materiał dowodowy Kolegium uznało, że na jego podstawie organ mógł ustalić warunki zabudowy dla inwestycji wskazanej w tej decyzji, a wydana na podstawie tego materiału decyzja jest prawidłowa. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy wyjaśnił, że zarzut dotyczący braku uczestnictwa Skarżących w części postępowań uzgodnieniowych jest prawdziwy. Dotyczy to postanowienia uzgadniającego z dnia [...].12.2005 r. w zakresie ochrony gruntów rolnych, postanowienia uzgadniającego z Zarządem Dróg z [...].12.2005 r., Wojewody [...] z [...].04.2008 r. i decyzji Starosty R. z [...].03.2008 r., w których to postępowaniach skarżący nie brali udziału. Jednakże wskazane postanowienia są ostateczne i ich wzruszenie może nastąpić jedynie w trybie wznowienia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie ma możliwości prawnych do weryfikacji postanowień uzgodnieniowych w trybie wznowienia z urzędu. W ocenie organu odwoławczego niezrozumiałym jest stwierdzenie zawarte w odwołaniu, że uzgodnienia dotyczyły innego projektu decyzji, niż decyzja, która została wydana przez Wójta Gminy P.. Zwłaszcza dotyczy to kwestii związanych z warunkami i wymaganiami ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. Projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy nie jest bowiem uzgadniany z żadnym organem pod kątem ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. Prawdą jest, że projekt decyzji z 2005 r. uzgodniony z organami właściwymi /k-[...] - tom I organu I instancji/ jest zgodny z treścią zaskarżonej decyzji co do rodzaju inwestycji i terenu przeznaczonego pod tę inwestycję. Konkretyzacja w 2010 r. przez inwestora wniosku dotyczyła liczby suszarni /jedna zamiast dwóch/ i przedłożenia w formie graficznej wyglądu obiektów. Wobec takiej, zmiany wniosku zbędne było ponowne uzgadnianie projektu decyzji. Kolejnym zarzutem odwołania jest okoliczność, iż uzgodnienie dotyczące ochrony przyrody wydane zostało w 2006 r., a od tej pory zmienił się stan faktyczny i prawny. Zdaniem organu odwoławczego zarzut ten nie może być uznany za zasadny, bowiem zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych /wyrok NSA w Warszawie z 15.V.2007r. II OSK 764/06/ postanowienia organów współdziałających funkcjonują w obrocie prawnym i dopóki w prawem przewidziany sposób nie zostaną z obrotu tego wyeliminowane, brak jest podstaw po stronie organu I instancji, który prowadził sprawę o ustalenie warunków zabudowy, do ponownego występowania w tej sprawie do tych samych organów o wydanie opinii w trybie art. 106 § 5 kpa. W ocenie organu odwoławczego niezasadny jest też zarzut braku spełnienia warunku kontynuacji funkcji, bowiem w obszarze analizowanym znajdują się działki zabudowane budynkami produkcyjnymi, co szczegółowo wskazano i omówiono w analizie. Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych /wyrok NSA z 17.IV.2007 r. II OSK 646/06/ pojęcie działki sąsiedniej powinno być rozumiane szeroko, bowiem za takim rozumieniem przemawia zarówno ochrona prawa własności, jak i deklarowana w art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zasada wolności zagospodarowania terenu. Pojęcie "działki sąsiedniej" winno być interpretowane funkcjonalnie. Decyzja o warunkach zabudowy nie może wskazywać konkretnego umiejscowienia zakładów produkcyjnych, bowiem ta kwestia należy do organu zatwierdzającego projekt budowlany i udzielającego pozwolenia na budowę. Decyzja o warunkach zabudowy określa linie rozgraniczające teren inwestycji oraz wymagania dla nowej zabudowy odnośnie cech i parametrów. Zdaniem organu odwoławczego niezrozumiałym jest zarzut, że w uzasadnieniu decyzji nie wskazano, jaka jest charakterystyka urbanistyczna i architektoniczna zabudowy już istniejącej, bowiem analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu zawiera te dane odnośnie zabudowy w obszarze analizowanym, a decyzja jest wynikiem ustaleń zawartych w tej analizie, stanowiącej załącznik do decyzji. Powoływanie się w decyzji na zapisy nieobowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może mieć wyłącznie charakter informacyjny, bowiem z chwilą utraty przez miejscowy plan mocy obowiązującej, jego zapisy nie mogą stanowić podstawy do jakichkolwiek ustaleń decyzji, również w zakresie funkcji terenu. Dlatego nawet ewentualna sprzeczność zaskarżonej decyzji z zapisami nieobowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego nie ma znaczenia dla oceny prawidłowości tej decyzji. W punkcie IV odwołania odwołujący się podnieśli, że dotychczasowe budynki zakładu drzewnego nr [...] zostały wzniesione w warunkach samowoli budowlanej, bowiem wszelkie decyzje o warunkach zabudowy, pozwolenie na budowę oraz pozwolenia na użytkowanie zostały uznane przez nadrzędne organy budowlane za nieważne. Zatem, zdaniem Skarżących, skoro inwestycja dotyczy rozbudowy zakładu, to powinien zostać najpierw uregulowany stan prawny istniejących budynków, w przeciwnym razie nie można powoływać się na już istniejącą zabudowę. Odnosząc się do tego zarzutu, Kolegium również nie podzieliło jego zasadności. Rozbudowa istniejącego zakładu polegać ma na budowie nowych budynków, zatem okoliczność, czy już istniejące budynki wzniesione zostały niezgodnie z prawem nie ma wpływu na prawidłowość skarżonej decyzji, tym bardziej, że ustalając czy spełniony został warunek tzw. kontynuacji funkcji organ nie bada, czy istniejące budynki wzniesione zostały zgodnie z prawem. Dodatkowo Kolegium wyjaśniło, że przy ustalaniu spełnienia warunku tzw. kontynuacji funkcji organ wziął pod uwagę również inne działki zabudowane zabudową produkcyjną. Zarzut podniesiony w punkcie V, a dotyczący zakrycia kręgami żelbetonowymi rowu przez inwestora w 2005 r., nie może być przedmiotem rozpoznania w niniejszym postępowaniu, bowiem Kolegium nie jest organem właściwym do kontroli legalności i prawidłowości wykonanych robót z tym związanych. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji w sposób prawidłowy ustalił, że spełniony został warunek tzw. dobrego sąsiedztwa, bowiem w terenie przyjętym do analizy istnieje zabudowa produkcyjna i dlatego zarzut podniesiony w punkcie VI odwołania jest niezasadny. Organ odwoławczy wskazał, że ewentualne uciążliwości jakie może stwarzać nowa inwestycja dla nieruchomości sąsiednich, będą przedmiotem postępowania o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie wniósł H. G. (dalej jako skarżący). Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1. art.106 § 2 kpa polegające na błędnym przyjęciu, że nie zachodzi konieczność powtórzenia postępowań uzgodnieniowych; 2. art. 61 ust. 1 pkt 1, 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym polegające na błędnym przyjęciu, że został spełniony warunek dobrego sąsiedztwa oraz nie jest wymagane uzyskanie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze; 3. art. 107 § 3 kpa polegający na brakach w uzasadnieniu w zakresie rozważań faktycznych i prawnych dotyczących dobrego sąsiedztwa. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że organ prowadzący postępowanie główne ma obowiązek ustalić, czy w postępowaniach uzgadniających wykonano obowiązek zawiadomienia stron w trybie art. 106 § 2 kpa, czy strony brały w nich udział i czy składały zażalenia na wydane postanowienia oraz jak zakończyło się postępowanie zażaleniowe. Jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ, wydanie decyzji przed rozpoznaniem zażalenia na postanowienie w przedmiocie zajęcia stanowiska, o którym mowa w art. 106 § 5 kpa, narusza przepis art. 106 § 1 kpa, co wynika z zasady zawartej w uchwale 7 sędziów NSA z 9 listopada 1998 r. (OPS 8/98, ONSA 1999, nr 1, poz. 7). Przyjęcie, że organ prowadzący postępowanie główne nie może w żadnym stopniu kontrolować przebiegu i efektów postępowań organów współdziałających czyniłoby niewykonalną cytowaną wyżej uchwałę NSA, która została wpisana do księgi zasad prawnych. W niniejszej sprawie, organ I Instancji przeprowadził 7 postępowań uzgodnieniowych, z których w 4 skarżący nie był stroną. Skarżący podniósł, że również organ odwoławczy przez kilka lat odmawiał mu prawa strony w niniejszym postępowaniu, przez co nie był uczestnikiem postępowań uzgodnieniowych. Dzięki wadliwemu poglądowi SKO może obecnie stwierdzić, że postępowania uzgodnieniowe są prawomocnie zakończone i nie może ich wzruszyć. Skarżący złożył wnioski o wznowienie postępowań uzgodnieniowych przed Wojewodą [...] i Starostą R. w zakresie ochrony gruntów rolnych. Zostały one przekazane według właściwości Wójtowi Gminy P., który pomimo upływu ponad 10 miesięcy nie podjął żadnych czynności w zakresie wznowienia postępowania. Pomimo, że było możliwe powtórzenie postępowań uzgodnieniowych po uchyleniu poprzedniej decyzji wzizt w ramach kolejnego postępowania. Dodatkowo skarżący zwrócił uwagę, że postępowanie główne trwa ponad 5 lat i w tym długim czasookresie nie udało się organowi I instancji nawet prawidłowo przeprowadzić postępowań uzgodnieniowych. Organ odwoławczy mimo licznych uchybień związanych z uzyskaniem uzgodnień, które miały na celu wykluczenie skarżącego i innych uprawnionych z udziału w nich w sposób celowy, uważa że nie jest uprawniony do ich kontroli. Postępowania uzgodnieniowe stanowią część składową postępowania o uzyskanie decyzji wzizt i winny podlegać ocenie przez SKO mając na uwadze sposób jaki organ wydający decyzję prowadził postępowanie z punktu widzenia podstawowych zasad postępowania administracyjnego wymienionych w art. 7, 8, 9, 10 kpa. Skarżący zgodził się z SKO, że obecne przepisy umożliwiają zaskarżenie postanowienia uzgodnieniowego wyłącznie inwestorowi. Jednakże nie pozbawia to innych stron uczestnictwa w postępowaniu uzgodnieniowym i obowiązku doręczenia im postanowienia uzgodnieniowego. Rzeczywiście postanowienia uzgodnieniowe, które uzyskał inwestor nie zostały wyeliminowane z obrotu. Nie oznacza to jednak, że postanowienia uzgodnieniowe zachowują ważność przez nieokreślony czas. Jeżeli od momentu wydania postanowienia uzgodnieniowego do czasu wydania decyzji wzizt upływa klika lat, to należy ocenić przydatność takiego uzgodnienia ze względu na stan prawny i faktyczny. W sprawie 3 najważniejsze uzgodnienia zostały wydane w 2006 roku, a więc cztery lata temu. W tym czasie, doszło do zmiany stanu faktycznego (projekt decyzji nie zawiera informacji o budowie obiektu wyrobu brykietu, który został wzniesiony w grudniu 2008 r. na działce nr [...], wybudowania w 2010 roku kolejnego domu mieszkalnego na działce [...], czego nie odzwierciedlają mapy) oraz przepisów prawa - m.in. tereny objęte inwestycją są od stycznia 2010 roku objęte specjalnym obszarem ochrony związanym z programem Natura 2000. Zdaniem skarżącego, w związku ze zmianą istotnych okoliczności faktycznych i prawnych w przeciągu 5 lat, wydane postanowienia uzgodnieniowe są nieprzydatne i procedura uzgodnień powinna być powtórzona. Skarżący wyjaśnił, że zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dotyczy przyjęcia przez SKO, że co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu w stosunku do planowanej inwestycji. Organ odwoławczy uznał zarzut, że działki na której ma być realizowana inwestycja nie można uznać za działkę sąsiednią. Kolegium nie zawarło natomiast w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak również w uzasadnieniu organ I instancji, które z sąsiednich działek, dostępnych z tej samej drogi mają podobną zabudowę architektoniczną. Z zestawienia działek objętych granicami wyznaczonego obszaru analizowanego skarżący domniemuje, że są to działki o numerze [...],[...] i [...]. Działka o numerze [...] jest położona w miejscowości B. i nie jest dostępna z tej samej drogi publicznej, co działki na których planowana jest inwestycja. Pomiędzy planowaną inwestycją, a działką o numerze [...] znajduje się klika hektarów łąk, które rozdziela rzeka L.. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak i organ I instancji nie wskazali żadnych argumentów dla których uznali, że działka numer [...] nie mająca dostępu do drogi powiatowej nr [...] przebiegającej przez miejscowość Z. może stanowić odniesienie architektoniczne do planowanej inwestycji. Dlatego też skarżący nie jest w stanie ocenić, czy w tym zakresie warunek dobrego sąsiedztwa został spełniony. Z kolei działki o numerze [...] i [...] stanowią własność inwestora i jego najbliższych członków rodziny, na których jest prowadzony zakład drzewny. Przy czym na działce [...] jest prowadzony tartak drzewny. Faktycznie tylko działka numer [...] jest zabudowana w podobny sposób jak wzniesione obiekty budowlane i planowane na działkach objętych inwestycją. Tylko na tych działkach znajdują się zakłady przerobu drzewa w postaci budynków produkcyjnych, suszarnie, brykieciarnie. W analizach przygotowanych przez inwestora nie został ujawnione, że tylko na tych dwóch działkach w całym obszarze analizowanym znajdują się suszarnie wraz z kominami stalowymi o wysokości ponad 20 metrów. Przy ocenie, czy działka numer [...] może być odniesieniem do planowanej inwestycji nie można pominąć faktów dotyczących, czy działka ta jest zabudowana zgodnie z wydanymi decyzjami. W rejestrze pozwoleń na budowę z 1988 r. widnieje wpis, że inwestor uzyskał w dniu [...] marca 1988 r. pozwolenie na budowę warsztatu stolarskiego - numer pozwolenia [...] (zał.1). Natomiast inwestor dysponuje drukiem decyzji o tym samym numerze i z tego samego dnia obejmującym pozwolenie na budowę budynku produkcyjnego, budynku suszarni i hali magazynowej (zał. 2). Na tym druku nie ma informacji, że jest to oryginał lub odpis decyzji. Jednocześnie druk-decyzja z dnia [...] marca 1988 r. jest opieczętowana pieczęcią Urzędu Gminy w P. zawierającym godło III Rzeczypospolitej Polskiej "orła w koronie". Z przedstawionych faktów wynika niezbicie, że przedstawiona decyzja na budowę budynku produkcyjnego, budynku suszarni i hali magazynowej na działce nr [...] jest sfałszowana, a budynki zostały wzniesione w warunkach samowoli budowlanej. W ocenie skarżącego działka numer [...] nie może stanowić odniesienia architektonicznego do planowanej inwestycji, ponieważ stoi to w oczywistej sprzeczności z konstytucyjną zasadą praworządności. Inwestor nie może wykorzystywać bezprawnych działań budowlanych, w celu uzyskania decyzji o wzizt, mającej stanowić podstawę do budowy kolejnych obiektów budowlanych. Fakt, że jedna z działek dostępnych z tej samej drogi publicznej w obszarze analizowanym ma taką samą zabudowę jak planowana inwestycja nie oznacza automatycznie, że ten warunek został spełniony. Inaczej należy ustalać sąsiedztwo urbanistyczne w przypadku inwestycji przemysłowej, która ma być umiejscowiona w środku zabudowanej domami mieszkalnymi i budynkami z przeznaczeniem na produkcję rolniczą miejscowości. W takiej sytuacji, należy poszukiwać zgodności w odniesieniu do działek w najbliższym sąsiedztwie, na co wskazuje bogate orzecznictwo, w tym zacytowany przez SKO wyrok. Wbrew twierdzeniom SKO, żadna z działek obszaru analizowanego (ponad 45 działek), oprócz działki numer [...] nie ma funkcji, ani cech zabudowy i zagospodarowania zbieżnych z planowaną inwestycją. W zestawieniu działek objętych obszarem analizowanym zostały podane nieprawdziwe informacje odnośnie maksymalnej wysokości budynków. Szczególnie rażące są dane dotyczące działek nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], na których zabudowa nie przekracza 5 metrów. Podobnie się ma rzecz z szerokościami budynków. Podawanie nieprawdziwych informacji o wysokościach budynków ma na celu wykazanie, że planowana inwestycja będzie architektonicznie zgodna z zabudową mieszkaniową i gospodarczą innych działek. Analiza funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania terenu oraz inne dokumenty załączone do decyzji zostały przygotowane przez inwestora. Treść uzasadnienia decyzji SKO wskazuje, że nie zostały one w żaden sposób zweryfikowane, tylko skomentowane, że analiza zawiera dane odnośnie zabudowy w analizowanym obszarze. Planowana inwestycja od zachodu i południa otoczona jest działkami mieszkaniowymi, a od wschodu i północy gruntami rolnymi i łąkami. Nadto pomiędzy działką numer [...], a planowaną inwestycją jest umiejscowionych 8 działek, z których 5 jest już zabudowanych domami mieszkalnymi ([...],[...],[...],[...]), a w niedługim czasie będzie taką funkcję spełniać kolejna ([...]) oraz 4 działki wykorzystywane w celach rolniczych. W przypadku działki mieszkaniowej skarżącego jeden zakład przemysłowy od strony południowej jest w odległości [...] metrów, a drugi będzie od strony północnej w odległości [...] metrów. Nadto droga powiatowa będzie stanowiła drogę wewnętrzną pomiędzy zakładami drzewnymi, co już się dzieje i utrudnia ruch. Z art. 6 ustawy o planowaniu przestrzennym wynika obowiązek uwzględniania uprawnień właścicielskich inwestora, który jest ograniczony chronionym prawem interesem publicznym oraz osób trzecich. Dlatego też, planowanie inwestycji, która w sposób oczywisty będzie sprzeczna z zabudową sąsiednich działek i będzie źródłem konfliktów nie może mieć znaczenia priorytetowego. SKO w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podniosło, że nieobowiązujący plan ogólny zagospodarowania przestrzennego gminy P. z 1994 r. ma charakter jedynie informacyjny. Jednakże organ I instancji, aż 1/3 uzasadnienia decyzji poświęca na odwołanie się do tegoż planu. W ocenie skarżącego, nieobowiązujący plan ogólny zagospodarowania przestrzennego gminy P. z 1994 r. jest wskazówką, jak ma być zabudowywana miejscowość Z.. Z tego, że planu wynika, że dopuszcza się lokalizowanie w miejscowości Z. obiektów o małej uciążliwości (warsztatów rzemieślniczych), a nie zakładów przemysłowych. Tego faktu, SKO nie uwzględniło przy ocenie warunków dobrego sąsiedztwa. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO, nie wskazał argumentów dla których uznał, że teren planowanej inwestycji nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych. Teren planowanej inwestycji zajmuje kilka hektarów gruntów rolnych i łąk. W związku z czym, inwestor powinien uzyskać zgodę na zmianę ich przeznaczenia. Również Wójt Gminy P. nie wykazał w uzasadnieniu decyzji I instancyjnej z jakich przyczyn taka zmiana przeznaczenia gruntów rolnych nie jest wymagana. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zaprezentowaną argumentację. Nadto organ odwoławczy wskazał, że nowym zarzutem w stosunku do tych podniesionych w odwołaniu jest zarzut dotyczący sfałszowania przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę budynku produkcyjnego, budynku suszarni i hali magazynowej, które to obiekty już istnieją, a zostały wzniesione w warunkach samowoli budowlanej. SKO wyjaśniło, że odnosiło się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do zarzutów odwołującego się co do samowoli budowlanej, natomiast ewentualne sfałszowanie decyzji nie wchodzi w zakres postępowania administracyjnego, lecz sprawa ta może być badana jedynie przez organy ścigania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Stosownie do treści art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717 ze zm., dalej u.p.z.p.), zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Zgodnie zaś z art. 59 ust. 2, przepis ust. 1 stosuje się również do zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę, z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu, trwającej do roku. Z kolei art. 61 ww. ustawy ma następujące brzmienie: 1. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. 2. Przepisów ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do inwestycji produkcyjnych lokalizowanych na terenach przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Odnosząc te przepisy do realiów niniejszej sprawy w pierwszej kolejności należy wskazać, że wbrew twierdzeniom skarżącego organy w sposób prawidłowy ustaliły stan faktyczny na podstawie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego. Decyzja organu I instancji jest w prawidłowy sposób uzasadniona. Należy zgodzić się z twierdzeniem organów, że inwestor przedłożył komplet wymaganych dokumentów, a wydanie decyzji odbyło się po uzgodnieniu z właściwymi organami zgodnie z cytowanym wyżej przepisem. Odnosząc się do zarzutu skargi co do upływu znacznego okresu czasu od wydania postanowień uzgodnieniowych do chwili wydania skarżonej decyzji należy stwierdzić, że przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie ograniczają w czasie obowiązywania postanowień wydanych w trybie uzgodnieniowym. Oczywiście dotyczy to sytuacji tożsamości projektu decyzji poddanej uzgodnieniom i wydanej decyzji. W przedmiotowej sprawie nie możemy mówić o istotnych różnicach w obu dokumentach, a tylko takie mogłyby być skutecznym zarzutem. W związku z tym dopóki postanowienia funkcjonują w obrocie prawnym są one wiążące dla organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy. W jednym z orzeczeń Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że ,,Wydanie przez organ współdziałający postanowienia w przedmiocie uzgodnienia w trybie art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p., jest wyrażeniem stanowiska tego organu co do wszystkich form ochrony przyrody ustalonych na danym obszarze, a treść tego postanowienia jest wiążąca dla organów do chwili kiedy pozostaje ono w obrocie prawnym." LEX nr 597586 Podzielając ten pogląd należy uznać, że organ I instancji wydając decyzję był związany treścią postanowień wydanych przez organy współdziałające. Przechodząc do kolejnego zagadnienia wskazać należy, że podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił również art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), zgodnie z którym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., realizując tzw. zasadę dobrego sąsiedztwa, uzależnia zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania się do określonych cech terenu działek sąsiednich. Celem tej zasady jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego treścią art. 2 pkt 1 ustawy i rozumianego jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo - społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno - estetyczne. Warto także wskazać, iż po myśli art. 6 ust. 2 u.p.z.p., każdy ma prawo w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz interesu osób trzecich. Oznacza to, iż prawo właściciela do dysponowania działką i jej zabudowy nie jest nieograniczone, a prawo właściciela do inwestowania nie może pozostawać w konflikcie z innymi zasadami rządzącymi zagospodarowaniem terenu i chronionym prawem interesem publicznym oraz interesem innych podmiotów. W rozpatrywanej sprawie zauważyć należy, iż organy w sposób prawidłowy przeprowadziły analizę urbanistyczną, konieczną do ustalenia wymagań dla projektowanej zabudowy i zagospodarowania terenu. Przesłankę kontynuacji cech, parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy, wskazaną w art. 61 ust. 1 pkt 1 należy odnieść do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich w szerokim rozumieniu pojęcia "działka sąsiednia". W zakresie kontynuacji mieści się taka zabudowa, która nie godzi w zastany stan rzeczy. Pojęcie "kontynuacji" należy rozumieć szeroko, zgodnie z wykładnią systemową, która każe rozstrzygać wątpliwości na rzecz uprawnień właściciela czy inwestora po to, aby mogła być zachowana zasada wolności zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy. Przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy może być tylko projektowanie inwestycji sprzecznej z dotychczasową funkcją terenu (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2008 r., w sprawie o sygn. akt II OSK 58/07, Lex nr 465665). Celem ustawodawcy, wprowadzającego w życie u.p.z.p., nie było zahamowanie możliwości zagospodarowania terenów, a jedynie zracjonalizowanie sposobu tego zagospodarowania, przy wykorzystaniu kontynuacji cech i funkcji dotychczasowej zabudowy. Kontynuacja funkcji oznacza, iż nowa zabudowa, czy też nowy sposób użytkowania obiektu budowlanego, muszą się mieścić w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu, w tym użytkowania obiektów. Nowa zabudowa (nowy sposób użytkowania obiektu budowlanego) jest zatem dopuszczalna o tyle, o ile można ją pogodzić z już istniejącą funkcją. Dopiero z momentem wykazania sprzeczności przestaje być ona dopuszczalna. W przypadku, gdy nieruchomości sąsiednie są zabudowane i planowana inwestycja jest dostosowana do dotychczasowej zabudowy pod względem urbanistycznym i architektonicznym, a nadto można ją pogodzić z istniejącą na tym terenie funkcją zabudowy, organ nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy. Brak jest przy tym podstaw, aby funkcję terenu i zabudowy interpretować zawężająco, chociażby jako możliwość powstawania budynków tylko tego samego rodzaju i tej samej funkcji, co już istniejące. Podstawę odmowy wydania decyzji stanowić bowiem może jedynie sprzeczność projektowanej inwestycji z funkcją obiektów już istniejących. Organ wydający decyzję w niniejszej sprawie dokonał analizy planowanej zabudowy pod kątem zgodności z zabudową istniejącą dochodząc do wniosku, że pozostaje z nią w konflikcie. Swoje stanowisko w tym zakresie należycie uzasadnił. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd organu co do tego, że nie ma znaczenia w sprawie okoliczność, że planowana inwestycja była porównywana z nieruchomościami stanowiącymi własność rodziny inwestora jak też organ nie może dokonywać kontroli legalności już istniejących obiektów. Na dzień wydawania decyzji przez organy należało przyjmować, że obiekty budowlane powstały w oparciu o pozwolenie na budowę. Dodatkowo można wskazać, że lokalizacja rozbudowy istniejącego zakładu z każdego punktu widzenia uzasadniona jest w pobliżu tego zakładu a nie w oddaleniu od niego. Umiejscowienie nowych obiektów w pobliżu istniejących powoduje, że stanowią one jedną zharmonizowaną architektonicznie całość spełniającą uwarunkowania i wymagania funkcjonalne i gospodarczo – społeczne. Kłóciłoby się z tą zasadą lokalizowanie nowych obiektów w innym miejscu. Na zakończenie podkreślić też należy, iż w przedmiotowej sprawie wydana została decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zamierzonej inwestycji, co w świetle art. 86 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z dnia 7 listopada 2008 r.) wiąże organ wydający decyzję o warunkach zabudowy. Reasumując Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie stwierdził naruszenia przez organ wskazanych przez skarżącego przepisów postępowania, jak i jakichkolwiek innych przepisów, które skutkowałyby uchyleniem lub stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a skarga na tą decyzję jako niezasadna, na podstawie art. 151 p.p.s.a., podlega oddaleniu.