II SA/Gl 190/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek,, Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Protokolant referent Joanna Drożdżał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2011 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę. Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją, wydaną po ponownie przeprowadzonym postępowaniu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza K. z dnia [...] r., Nr [...], mocą której odmówiono obecnie skarżącej "A" Spółce z o.o. w B. określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia pod nazwą "[...]" wraz z urządzeniami do przesyłania energii elektrycznej i infrastrukturą towarzyszącą zlokalizowanej na terenach rolnych w obrębach S., L., D. i K.. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania. Swoje rozstrzygnięcie oparł na ustaleniu, że realizacja planowanego przedsięwzięcia jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Takie ustalenie w ocenie organu czyni zbędnym przeprowadzenie postępowania, o którym mowa w art. 63 i nast. ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.), zwanej dalej u.i.o.ś. W przypadku bowiem niezgodności przedsięwzięcia z miejscowym planem wynik postępowania jest z góry znany, co zwalnia organ z konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie, w tym przeprowadzenia postępowania uzgodnieniowego z innymi organami. Podstawę prawną do wydania decyzji odmownej stanowi art. 80 ust. 2 u.i.o.ś. Dalej organ wskazał na zapisy planu miejscowego dla terenów objętych wnioskiem (uchwała Rady Miejskiej w Krzepicach z dnia 14 czerwca 2005 r., Nr XXX/298/2005, Dz.Urz. Woj.Śl. z 2005 r., Nr 102, poz. 2742), wykazując sprzeczność planowanego przedsięwzięcia z tymi zapisami. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, bądź o stwierdzenie nieważności tych decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Wniosła ponadto o zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie art. 63 ust. 1 i 4 oraz art. 64 ust. 1 i 2 u.i.o.ś. polegające na niezastosowaniu dyspozycji tej normy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; naruszenie art. 64 ust. 2 pkt 3 u.i.o.ś. poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie; naruszenie art. 77 ust. 1 i 2 oraz art. 80 ust. 2 u.i.o.ś. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie; rażące naruszenie art. 107 § 3 w zw. z art. 11 i 140 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie wszystkich zarzutów i wniosków odwołania oraz rażące naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. przez przesądzenie treści rozstrzygnięcia sprawy przez organ pierwszej instancji przez jej negatywne załatwienie dla odwołującego się. W obszernym uzasadnieniu wskazano w szczególności, że żaden przepis ustawy nie zwalnia organów z obowiązku przeprowadzenia postępowania określonego w powołanych przepisach u.i.o.ś. nawet w przypadku, gdy inwestycja nie jest zgodna z ustaleniami planu miejscowego. Taki stan rzeczy uniemożliwia wnioskodawcy sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko. Pominięcie uzgodnień i opinii innych organów powoduje z kolei wadę decyzji, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. W postępowaniu uzgodnieniowym organy uzgadniające nie dokonują oceny zgodności przedsięwzięcia z ustaleniami planu miejscowego przed wydaniem postanowienia, o którym mowa w art. 63 u.i.o.ś. Obowiązek i uprawnienie organu do badania zgodności przedsięwzięcia z ustaleniami planu miejscowego wynika dopiero z art. 80 ust. 2 ustawy, a więc po przeprowadzeniu procedury określonej w art. 63 i nast. Uzasadniając zarzuty naruszenia przepisów k.p.a. skarżąca wskazała, że organ odwoławczy nie odniósł się w sposób wyczerpujący do wszystkich podniesionych przez nią zarzutów odwołania. Z kolei naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. polegało na tym, iż organ odwoławczy w swojej poprzedniej decyzji z dnia 7 września 2010 r. wydanej na podstawie tego właśnie przepisu stwierdził, że niecelowym jest przeprowadzenie całego postępowania w przypadku niezgodności inwestycji z planem miejscowym. Tym samym organ odwoławczy przesądził treść rozstrzygnięcia w sprawie. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał swoje stanowisko prezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 21 września 2011 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał skargę. Wniósł ponadto o dopuszczenie dowodu z zeznań świadka na okoliczność postępowania innych gmin w sytuacji niezgodności z planem zagospodarowania przestrzennego. Z kolei pełnomocnik organu odwoławczego wnosił i wywodził jak w odpowiedzi na skargę. Dodatkowo oświadczył, że procedura zmiany planu jest nadal w toku i do dnia dzisiejszego nie doszło do zmiany tego planu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Jakkolwiek słusznie zauważa skarżąca, że kontrolowane w niniejszej sprawie decyzje zostały wydane z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, to jednak w ocenie Sądu naruszenia te nie miały wpływu na wynik sprawy. Również naruszenie przepisów postępowania nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Skoro tak, to brak było podstaw do uchylenia decyzji na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) lub c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Z przyczyn wskazanych w dalszej części uzasadnienia brak jest także podstaw do stwierdzenia, że doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 k.p.a.). Matarialnoprawną podstawą rozstrzygnięć zawartych w zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji stanowił art. 80 ust. 2 u.i.o.ś. Zgodnie z tym przepisem, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Taka regulacja wskazuje zatem wprost, że w wypadku obowiązywania na danym obszarze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wydanie pozytywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach możliwe jest wyłącznie wówczas, gdy jest ono zgodne z ustaleniami planu. A contrario, jeżeli przedsięwzięcie naruszałoby przepisy zawarte w planie miejscowym, organ administracji publicznej jest obligowany do odmowy wydania wnioskowanej decyzji. Ocena zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego należy do organu wydającego decyzję i winna być dokonywana już na etapie wstępnym postępowania. Procedowanie w sprawie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko oraz określania konkretnych warunków w zakresie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia niezgodnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jest bezprzedmiotowe. Następująca w drodze decyzji odmowa ustalania środowiskowych uwarunkowania z uwagi na niezgodność przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie wymaga zatem ani wyczerpania trybu wstępnego, określonego w art. 61 – 65 ustawy , ani tym bardziej sporządzania raportu oraz dokonania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko na zasadach określonych w art. 77 – 79 ustawy. Wyjątek od powyższej zasady wynika z art. 80 ust. 2 zd. drugie u.i.o.ś., które stanowi, że w wypadku obowiązywania na danym obszarze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest wymagane stwierdzenie przez organ właściwy zgodności przedsięwzięcia z tym planem przy decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej dla drogi publicznej, dla linii kolejowej o znaczeniu państwowym, dla przedsięwzięć Euro 2012, dla przedsięwzięć wymagających koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin oraz dla inwestycji w zakresie terminalu. W sprawie nie jest kwestionowane, oraz nie budzi zastrzeżeń w ramach dokonywanej obecnie kontroli, że objęte wnioskiem działki znajdują się na terenie, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Nie jest również sporne, że planowane przedsięwzięcie nie jest zgodne z zapisami tego planu. Potwierdza to sama skarżąca powołując się w postępowaniu odwoławczym na okoliczność, że wystąpiła z wnioskiem o zmianę planu, a procedura planistyczna jest w toku. W świetle powyższych wywodów należy uznać, że w sprawie niniejszej organy administracji publicznej obu instancji dokonały właściwej wykładni przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którego regulacje nie pozwalają na odmienną ocenę przedsięwzięcia opisanego we wniosku. Prawidłowo też wydały rozstrzygnięcia na podstawie art. 80 ust. 2 ustawy nie czyniąc ustaleń zbędnych, których dokonanie pozostawałoby bez znaczenia dla wyniku sprawy. Wskazać też przyjdzie, że plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego i jego postanowienia wiążą zarówno organy, jak i strony postępowania. Oznacza to, że procedura zmierzająca do ewentualnej zmiany zapisów planu miejscowego nie może stanowić podstawy do orzekania w niniejszej sprawie, ani też do ewentualnego zawieszenia postępowania. Postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań, bez względu na jego przebieg, kończy się wydaniem decyzji w tym przedmiocie. Zwrócić należy uwagę, że nawet gdyby we wstępnym etapie postępowania doszło do wydania postanowienia nie stwierdzającego potrzeby przeprowadzenia oddziaływania na środowisko, to i tak postępowanie kończy się decyzją, o której mowa w art. 84 ust. 1 u.i.o.ś. Taka decyzja również mogłaby być wydana jedynie po uprzednim stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami planu w trybie art. 80 ust. 2 ustawy. Powyższe wskazuje, że nie doszło w sprawie do takiego naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Wbrew twierdzeniom skarżącej nie zaistniała też przesłanka wznowieniowa, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. Skoro bowiem w sytuacji niezgodności przedsięwzięcia z planem miejscowym bezprzedmiotowym stało się uzyskanie stanowiska innych organów, to brak tego stanowiska nie stanowił przeszkody do wydania decyzji. Skład orzekający podziela w tym zakresie przytoczony przez organ odwoławczy pogląd K. G. wyrażony w komentarzu do u.i.o.ś. Pozostałe zarzuty dotyczące tak postępowania, jak i wydanych w jego wyniku decyzji nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, albowiem pozostają bez wpływu na ustalenie niespełnienia warunku z art. 80 ust. 2 u.i.o.ś. w zakresie zgodności przedsięwzięcia z ustaleniami planu, a właśnie ta okoliczność stanowiła jedyną podstawę wydania decyzji o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wniosek pełnomocnika skarżącej o dopuszczenie dowodu z zeznań świadka Sąd oddalił na rozprawie mając na względzie treść art. 106 § 3 p.p.s.a.