II SA/Sz 648/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Włodarczak-Siuda, Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant Teresa Zauerman, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 września 2011 r. sprawy ze skargi R. G. na rozkaz personalny Komendanta Policji z dnia [... r., nr [...] w przedmiocie wysługi lat oddala skargę Wnioskiem z dnia [...] r. [...] R. G. zwrócił się do Komendanta Policji o zaliczenie całego okresu pomiędzy wydaleniem ze służby, a przywróceniem do służby do okresu służby, tj. wysługi lat niezbędnej do emerytury. Komendant Policji rozkazem personalnym Nr [...], z dnia [...] r., wydanym na podstawie § 4 i § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), art. 42 ust. 5 oraz art. 107 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), ustalił dla [...] R. G. na dzień przywrócenia do służby tj. [...] r. wysługę lat uwzględnioną przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego: [...] i określił termin nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień [...] r. w wysokości [...] %. Jako okres równorzędny ze służbą w Policji uznano okres [...] miesięcy, za który wypłacono funkcjonariuszowi świadczenie pieniężne w związku z przywróceniem go do służby w Policji. R. G. odwołał się od ww. rozkazu personalnego wnosząc o zaliczenie do okresu służby okresu czasu pozostawania poza służbą, tj. okresu od dnia [...] r. do dnia [...] r. Komendant Policji, po rozpatrzeniu złożonego odwołania, rozkazem personalnym z dnia [...] r., Nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu Komendant przytoczył ustalenia Komendanta Policji, który zaliczył [...] R. G. do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego na dzień przywrócenia do służby, tj. [...] r.: pracę zawodową - [...], zasiłek dla bezrobotnych -[...], służbę wojskową-[...], * służbę w Policji - [...] (w tym [...] miesięcy z tytułu rekompensaty za okres pozostawania poza służbą przyznanej rozkazem personalnym Komendanta Policji nr [...] z dnia [...]r.), czyli łącznie [...]. Po doliczeniu do powyższego służby w Policji za okres od dnia przywrócenia do [...] r. ([...]) łączna wysługa do celów uposażeniowych na dzień [...] r. wyniosła [...]. Organ odwoławczy, na podstawie akt sprawy, ustalił następującą chronologię zdarzeń związanych z przebiegiem służby [...] R. G.: [...] r. - przyjęcie do służby w Policji, 2) [...] r. - zwolnienie ze służby w Policji w związku z wymierzeniem kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby, rozkazem personalnym Komendanta Policji Nr [...] z dnia [...] r.; 3) w związku ze złożonym odwołaniem Komendant Policji rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] r. utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz; 4) uniewinnienie od popełnienia zarzucanych mu przestępstw - wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] sygn. akt [...] z [...] r., wyrok ten został utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] sygn. akt [...] z dnia [...] r.; 5) [...] r. - przywrócenie do służby rozkazem personalnym Komendanta Policji Nr [...] z dnia [...] r.; jednocześnie na podstawie art. 42 ust. 5 ustawy o Policji przyznanie świadczenia rekompensacyjnego za okres pozostawania poza służbą w maksymalnej wysokości sześciomiesięcznego uposażenia, przysługującego przed zwolnieniem ze służby; 6) rozkazem personalnym Komendanta Policji nr [...] z dnia [...] r. zaliczono wysługę lat do celów uposażeniowych na dzień przywrócenia do służby tj. [...] r.: pracę zawodową - [...], zasiłek dla bezrobotnych -[...], służbę wojskową-[...], * służbę w Policji - [...], czyli łącznie [...]. Następnie organ odwoławczy podał, że zgodnie z dyspozycją art. 42 ust. 1 ustawy o Policji uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia policjanta do służby na stanowisko równorzędne. Wadliwa decyzja wywołuje skutki prawne, dopóki nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego, natomiast skutków, które już nastąpiły nie uważa się za niebyłe. Oznacza to, że w okresie pomiędzy zwolnieniem a przywróceniem policjant pozostawał poza służbą. Policjantowi przywróconemu do służby, według przepisu art. 42 ust. 5 ustawy o Policji, przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Okres, za który policjantowi przysługuje świadczenie pieniężne, wlicza się do okresu służby, od którego zależą uprawnienia określone m.in. w art. 101 ust. 1 ustawy - w tym prawo do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat (art. 42 ust. 6). Dalej organ odwoławczy stwierdził, że art. 42 ust. 6 ustawy o Policji zezwala wyłącznie na częściową reaktywację rozwiązanego stosunku służbowego - wyłącznie na okres, za który przyznano stosowne świadczenie pieniężne (od 1 do 6 miesięcy). Świadczenie to stanowi całkowitą lub częściową rekompensatę uposażenia utraconego ze względu na zwolnienie ze służby. Do okresu służby, od którego zależy wymieniony enumeratywnie katalog uprawnień wlicza się bowiem wyłącznie okres, za który przysługuje policjantowi wspomniane świadczenie pieniężne. Reasumując Komendant wyjaśnił, że ustalenie wysługi lat do celów uposażeniowych nie może obejmować okresów pozostawania poza służbą, a także tych okresów, za które nie przysługiwało prawo do uposażenia zasadniczego. Za czas, w którym stosunek służbowy nie istniał, skarżący nie może dochodzić żadnych roszczeń poza tymi, o których stanowią przepisy ustawy o Policji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, R. G., działając przez pełnomocnika, zarzucił decyzji Komendanta Policji rażące naruszenie przepisu prawa materialnego tj. art. 42 ust. 6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji poprzez jego błędną wykładnię, co skutkowało bezzasadnym przyjęciem, iż okresu pozostawania przez policjanta poza służbą w związku z bezprawnym zwolnieniem ze służby nie wlicza się do okresu służby, od którego uzależnione są uprawnienia uzależnione od nieprzerwanego jego biegu, w tym prawo do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat. Mając na uwadze powyższe zarzuty wniósł o uchylenie rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Policji z dnia [...] r. w całości. W uzasadnieniu skargi podniósł, że w dniu przywrócenia do służby obowiązywały przepisy, zgodnie z którymi do czasu służby, od którego uzależnione są wszelkie uprawnienia, wlicza się tylko czas, za który przyznane zostanie uposażenie, a więc w niniejszej sprawie byłby to okres [...] miesięcy. Przepisy te uległy zmianie 21 lipca 2006 r. i od tego dnia, do okresu służby wlicza się cały czas pozostawania poza służbą, nawet ten okres, za który nie przyznano uposażenia. Skarżący podkreślił, iż do stosunków administracyjno-prawnych należy stosować przepisy nowe, które weszły w życie 20 września 2006 r., zgodnie z którymi do okresu służby, od którego zależą uprawnienia, w tym również do emerytury i wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat, wlicza się cały okres pozostawania poza służbą, w tym również okres, za który nie wypłacono uposażenia. Skarżący podkreślił również, że w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego Komendant w ogóle nie odnosi się do zarzutów stawianych w odwołaniu z dnia [...] r., w treści którego wskazał, iż zgodnie z treścią art. 42 ust. 6 ustawy o Policji okresu pozostawania poza służbą, za który policjant nie otrzymał świadczenia, nie uważa się za przerwę w służbie w zakresie uprawnień uzależnionych od nieprzerwanego jej biegu. Komendant nie wyjaśnia dlaczego w jego ocenie okresu, za który policjant nie otrzymał świadczenia, nie traktuje się jako przerwy w służbie, co wyraźnie wynika z treści art. 46 ust. 6 zdanie drugie ustawy o Policji. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) Sąd właściwy jest do kontroli decyzji i postanowień administracyjnych tylko w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Powyższe określenie kompetencji Sądu skutkuje tym, że w przypadku stwierdzenia, iż postanowienie dotknięte jest istotnymi wadami prawnymi, mającymi postać naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, Sąd eliminuje takie wadliwe orzeczenie – w zależności od rodzaju stwierdzonego uchybienia – poprzez jego uchylenie lub stwierdzenie jego nieważności. Mając na uwadze zakres kompetencji sądu administracyjnego i zebrany w sprawie materiał dowodowy należało stwierdzić, że skarga oraz wnioski w niej zawarte nie zasługują na uwzględnienie. Prawidłowo organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przytoczył i zinterpretował treści przepisu art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem uchylenie decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji stanowiące podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne powoduje konieczność ponownego nawiązania tego stosunku. Pomimo swojej wadliwości, zwolnienie ze służby doprowadza bowiem do rozwiązania stosunku prawnego łączącego jego strony, a uchylenie decyzji o zwolnieniu nie stanowi rozstrzygnięcia o bezskuteczności zwolnienia ze służby, doprowadzającego do przywrócenia stosunku służbowego. Jeżeli nawet zwolnienie ze służby byłoby bezprawne, powoduje zakończenie stosunku służbowego, a funkcjonariusz może jedynie, w przypadku uchylenia bezprawnie wydanej decyzji, dochodzić ponownego nawiązania stosunku służbowego. Rację też ma Komendant Policji, że za okres czasu, w którym stosunek służbowy nie istniał, skarżący nie mógł dochodzić żadnych uprawnień poza tymi, o których wyraźnie mowa jest w ustawie o Policji. O takich uprawnieniach mowa jest w art. 42 ust. 1, 5 i ust. 6 o Policji. Ustawodawca mając na względzie interes funkcjonariuszy przywróconych do służby przede wszystkim zapewnił im gwarancję równorzędnego stanowiska, a ponadto zagwarantował uzyskanie rekompensaty w formie świadczenia pieniężnego ograniczonego do maksymalnego okresu 6 miesięcy. Nie zagwarantował natomiast pełnej reaktywacji rozwiązanego stosunku służbowego. W przepisie art. 42 ust. 6 ustawy o Policji (zdanie drugie) określa się, iż tylko okres, za który policjantowi przysługuje świadczenie pieniężne, wlicza się do okresu służby, od którego zależy skatalogowany enumeratywnie rodzaj uprawnień. Do takich uprawnień ustawodawca zaliczył wysługę lat, od której uzależniona została wysokość uposażenia zasadniczego policjanta. Ze wskazanego powyżej przepisu jednoznacznie wynika, że okresu pozostawania poza służbą, za który policjant nie otrzymał świadczenia nie można zaliczyć funkcjonariuszowi do uprawnień wymienionych w treści art. 42 ust. 6 zdanie pierwsze ustawy o Policji. Wysługa lat, prawo do urlopu wypoczynkowego i jego długość, uprawnienia emerytalne czy prawo do nagrody jubileuszowej, to uprawnienia uzależnione od czasu pozostawania w służbie. Uprawnienia te nie są uzależnione od nieprzerwanego biegu służby, jak przykładowo odprawa należna policjantowi zwalnianemu ze służby – art. 115 ust. 1 ustawy o Policji. Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu, iż w przedmiotowej sprawie organy nie zastosowały zmienionych przepisów, które weszły w życie 20 września 2006 r., to należy uznać go za całkowicie bezpodstawny. Zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o aktualne brzmienie przepisów ustawy o Policji, uwzględniających wszystkie wprowadzone w jej tekście zmiany. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.