II SA/Sz 555/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Protokolant Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 września 2011 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji zezwalającej na zajęcia pasa drogowego oddala skargę. Pismem z dnia [...] F. Spółka z o.o. w [...] wniosła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z[...]. Powołując się na treść art. 156 § 1 pkt 4 kpa Spółka podniosła, że decyzja została skierowana do podmiotu niebędącego stroną w sprawie. Decyzją z dnia [...] na podstawie art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku F. sp. z o.o. z dnia [...] o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...]zezwalającej F. sp. z o.o. na zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej ul. [...]o powierzchni [...] m2 w terminie od dnia [...]r. odmówił stwierdzenia jej nieważności. Z ustaleń organu wynika, że decyzją z dnia [...]Prezydent Miasta , po rozpatrzeniu wniosku F. sp. z o.o., zezwolił tejże Spółce na zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej ul. [...]przy posesjach nr [..]o powierzchni [...]m2 w terminie od dnia [...]w celu wykonania izolacji pionowej ścian piwnicy. Wnioskiem z dnia [...] F. sp. z o.o. zwróciła się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o stwierdzenie na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 kpa nieważności powyższej decyzji. W uzasadnieniu Spółka wskazała, iż rzeczywistym inwestorem prac związanych z izolacją [...] była Wspólnota Mieszkaniowa przy ul.[...]. Przedmiotowe roboty były bowiem realizowane w oparciu o uchwałę Wspólnoty Mieszkaniowej nr [...] i w całości finansowane ze środków finansowych zgromadzonych uprzednio na funduszu remontowym Wspólnoty. Również wszystkie związane z inwestycją faktury zostały wystawione na Wspólnotę. Określona we wniosku o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego z dnia [...] jako inwestor F. sp. z o.o. sprawuje, na mocy uchwały nr [...] funkcję zarządcy wymienionej Wspólnoty w rozumieniu art. 18 ust. 1 ustawy o własności lokali, co stosownie do uregulowań wskazanej ustawy oraz treści stosunku prawnego łączącego strony, uprawnia Spółkę do reprezentacji Wspólnoty oraz administrowania jej majątkiem. Z uwagi na te kompetencje Spółka była zobowiązana do przygotowania dokumentacji oraz wniosku o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Zdaniem Spółki tylko pomyłką można tłumaczyć użycie niewłaściwej pieczątki i umieszczenie w rubryce "dane wnioskodawcy (inwestor)" danych Spółki zamiast prawidłowych, tj. danych Wspólnoty. Zdaniem Spółki nie zmienia to jednak faktu, iż to wymieniona Wspólnota jako inwestor, miała interes prawny w rozstrzygnięciu administracyjnym co do zajęcia pasa drogowego. W konsekwencji to Wspólnota jako strona postępowania w rozumieniu art. 28 kpa powinna być adresatem decyzji. Omyłkowe skierowanie decyzji do podmiotu zarządzającego, nawet jeśli miało źródło w uchybieniu jego pracownika, nie może prowadzić do przypisania jej uprawnień i obowiązków z zakresu prawa materialnego. W ocenie Spółki zaskarżona decyzja z dnia [...] r. dotknięta jest wadą nieważności w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 4 kpa, bowiem została skierowana do podmiotu nie będącego stroną w sprawie. W oparciu o tak ustalony stan faktyczny Kolegium wyjaśniło, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem nadzwyczajnym, którego przedmiotem jest ustalenie, czy na podstawie ściśle określonych przesłanek, wbrew wyrażonej w art. 16 § 1 kpa zasadzie trwałości decyzji administracyjnych, można wzruszyć określone rozstrzygnięcie. Powołując się na treść art. 156 § 1 kpa Kolegium wskazało, że rozstrzygając w oparciu o ten przepis organ bada jedynie czy w dacie wydania kontrolowanej decyzji wystąpiły przesłanki z katalogowane w tym przepisie, nie rozstrzyga natomiast o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania w trybie zwykłym. Działanie organu w trybie wniosku o stwierdzenie nieważności wymaga zupełnie innego podejścia do sprawy i zasadniczo się różni od postępowania zwykłego. Obowiązkiem organu jest zajęcie się kwestiami ściśle prawnymi. W ich efekcie może co najwyżej dojść do wydania decyzji kasatoryjnej. Oznacza to, że w postępowaniu zmierzającym do ewentualnego wydania tego rodzaju decyzji nie ma proceduralnej możliwości poszerzenia materiału dowodowego sprawy. Tym samym nie jest również możliwe poczynienie dodatkowych (uzupełniających) ustaleń faktycznych. W postępowaniu tym organ ogranicza się jedynie do poszukiwania uchybień i wadliwości, tak proceduralnych, jak i dotyczących prawa materialnego wskazanych w przepisach dotyczących stwierdzenia nieważności decyzji. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy organ wskazał, że zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Zezwolenie takie jest wymagane w przypadku prowadzenia robót w pasie drogowym (art. 40 ust. 2 pkt 1 ustawy o drogach publicznych). Stosownie natomiast do § 1 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004r. w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (Dz. U. Nr 140, poz. 1481) zajmujący pas drogowy przed planowanym zajęciem pasa składa wniosek do zarządcy drogi o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, który powinien zawierać m.in. imię i nazwisko oraz adres lub nazwę i siedzibę podmiotu występującego o zajęcie pasa drogowego. Jak wynika z akt sprawy w dniu [...] składając formularz "zawiadomienie awaryjne o wydanie zezwolenia awaryjnego na czasowe zajęcie pasa drogowego na cele związane z prowadzeniem robót budowlanych i instalacyjnych", F. sp. z o.o. zwróciła się do Zarządu Dróg i Transportu Miejskiego z prośbą o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ul. [...] o powierzchni [...] m2 w celu wykonania izolacji pionowej ścian piwnic wraz z reprofilacją terenu w okresie od[..] . Następnie w dniu [...]r. Spółka złożyła na właściwym formularzu wniosek o wydanie zezwolenia na zajęcie rzeczonego pasa drogowego o powierzchni [...] m2 w okresie od [...] r. w wyżej wskazanym celu. Postępowanie w sprawie wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego zostało zainicjowane oraz prowadzone na wniosek F. sp. z o.o. Zarówno z treści zawiadomienia awaryjnego z dnia [...] jak i wniosku z dnia [...] r. nie wynika aby F. sp. z o.o. działała jako pełnomocnik Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości przy ul.[...]. Decyzją z dnia[...], działający z upoważnienia Prezydenta Miasta Z-ca Dyrektora Zarządu Dróg i Transportu Miejskiego, zezwolił F. sp. z o.o. na zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej ul. [...]o powierzchni [...] m2 w terminie od dnia [...] w celu wykonania izolacji pionowej ścian piwnicy. Zdaniem Kolegium nie można uznać jakoby decyzja została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie. Do skierowania decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie dochodzi m.in. gdy decyzja została skierowana do osoby, której nie przysługuje przymiot strony danego postępowania. W trakcie prowadzonego postępowania Kolegium nie stwierdziło aby istniały dowody na to, że decyzja w sprawie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego została wydana na rzecz innej osoby niż ta która złożyła wniosek o zezwolenie na to zajęcie. Organ wskazał na specyfikę postępowania w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, w którym z wnioskiem o wydanie zezwolenia do zarządcy drogi zwraca się podmiot mający zamiar dokonania zajęcia. Nie ma zatem znaczenia w ocenie SKO argumentacja Spółki, która wskazała, iż rzeczywistym inwestorem prac związanych z izolacją pionową piwnicy była Wspólnota Mieszkaniowa, roboty były realizowane w oparciu o uchwałę Wspólnoty i w całości przez nią finansowane, a faktury za prace wystawione zostały na Wspólnotę. Spółka podniosła, że sprawuje funkcję zarządcy Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości przy ul. [...] i stosownie do postanowień ustawy o własności lokali oraz treści stosunku prawnego łączącego strony uprawnia ją do reprezentacji Wspólnoty oraz administrowania jej majątkiem i to Wspólnota - jako inwestor - miała interes prawny w rozstrzygnięciu administracyjnym co do zajęcia pasa drogowego. Kolegium wyjaśniło, iż legitymację w postępowaniu administracyjnym określają przepisy administracyjnego prawa materialnego a nie stosunki cywilnoprawne łączące określone podmioty. Inicjując postępowanie w sprawie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego Spółka nie wskazała, iż działa na rzecz Wspólnoty. Co więcej po doręczeniu jej decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego nie kwestionowała - chociażby w postępowaniu odwoławczym - faktu, iż zezwolenie zostało udzielone Spółce i że nie jest ona stroną tego postępowania. Z okoliczności, że Wspólnota powierzyła zarząd Spółce F., podjęła uchwałę w sprawie wykonania określonych prac remontowych, finansuje te prace nie można wywodzić, iż jest ona podmiotem zajmującym pas drogowy i ma przymiot strony w postępowaniu o zezwolenie na zajęcie tegoż pasa. Od powyższej decyzji "F" Spółka z o.o. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy w trybie art. 127 § 3 kpa. W uzasadnieniu wniosku Spółka podniosła, że zgodnie z art. 28 kpa dla tego, aby uznać podmiot za stronę postępowania istotna jest kategoria interesu prawnego, nie zaś faktyczne ujęcie danego podmiotu w dokumentacji przedłożonej organowi. W pozostałym zakresie Spółka podtrzymała swoje dotychczasowe argumenty zawarte we wniosku z dnia [...] Nadto wskazała, że pozycja Spółki jest zbliżona do roli pełnomocnika Wspólnoty i przez analogię należałoby zastosować pogląd wyrażony w orzecznictwie sądów administracyjnych i piśmiennictwo, że adresowanie decyzji do pełnomocnika zamiast do podmiotu reprezentowanego należy uznać jako kwalifikowane uchybienia ujęte w art. 156 § 1 pkt 4 kpa. Zdaniem Spółki omyłkowe skierowanie decyzji do podmiotu zarządzającego, nawet jeśli miało źródło w uchybieniu jego pracownika, nie może przesądzać o istnieniu interesu prawnego w rozumieniu art. 28 kpa. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia 12 kwietnia 2011r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w danym składzie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) oraz § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (Dz. U. z 2004 r. Nr 140, poz. 1481) utrzymało w mocy decyzję Kolegium z dnia [...]. Przytaczając w uzasadnieniu poprzednie ustalenia i rozważania zawarte w decyzji z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że postępowanie prowadzone na podstawie art. 156 § 1 kpa jest szczególnym trybem postępowania i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji, umożliwiając wzruszenie decyzji ostatecznych. Celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z jednego punktu widzenia, a mianowicie czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa i wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji dotkniętej, taką wadą. Biorąc pod uwagę okoliczności przedmiotowej sprawy Kolegium wskazało, że zasadnicze znaczenie ma ocena zaistnienia przesłanki określonej w pkt 4 art. 156 § 1 kpa, przewidującego jako przyczynę stwierdzenia nieważności decyzji skierowanie jej do osoby nie będącej stroną w sprawie. Zgodnie z art. 28 kpa stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie strony, jakim posługuje się art. 28 kpa, może być wyprowadzone tylko z przepisów prawa materialnego, czyli normy prawnej, która stanowi podstawę ustalenia uprawnienia lub obowiązku (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 1995 r., sygn. akt: I SA 1326/93). Zgodnie z treścią art. 40 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o drogach publicznych zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Zezwolenie to dotyczy m.in. prowadzenia robót w pasie drogowym. W myśl zaś § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004r. w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (Dz. U. z 2004 r. Nr 140, poz. 1481) - wydanego na podstawie art. 40 ust. 16 ustawy o drogach publicznych - wniosek do zarządcy drogi o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego przed planowanym zajęciem składa zajmujący pas drogowy. Przepisy powołanego rozporządzenia regulują też wymogi wniosku wskazując, że powinien on m. in. zawierać imię i nazwisko oraz adres lub nazwę i siedzibę podmiotu występującego o zajęcie pasa drogowego (§ 1 ust. 2 pkt 1). Oznaczenie podmiotu występującego o zajęcie pasa drogowego powinno też zostać określone w zezwoleniu na zajęcie pasa drogowego (§ 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia). Przepisy ustawy o drogach publicznych jak i przepisy aktu wykonawczego do tej ustawy pozwalają więc na wyprowadzenie wniosku, że postępowanie w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego wszczyna się (na zasadzie przewidzianej art. 61 § 1 i § 3 kpa) na wniosek zajmującego pas drogowy, nie precyzując konkretnie kto może być zajmującym pas drogowy, w szczególności nie ograniczając kręgu "zajmujących pas drogowy" do właścicieli danych obiektów czy też wspólnoty mieszkaniowej. Zatem decyzja kończąca postępowanie w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego dotyczy i kierowana jest do podmiotu, który zainicjował to postępowanie i wyraził wolę zajęcia pasa drogowego. Postępowanie w przedmiocie wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego zostało wszczęte oraz prowadzone z inicjatywy F. sp. z o.o., która zwróciła się do Zarządu Dróg i Transportu Miejskiego z prośbą o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ul.[...], o powierzchni [...] m2, w okresie od[...], jako cel zajęcia wskazując konieczność wykonania izolacji pionowej ścian piwnic wraz z reprofilacją terenu. Decyzją z dnia [...], działający z upoważnienia Prezydenta Miasta [...] Z-ca Dyrektora Zarządu Dróg i Transportu Miejskiego, zezwolił F. sp. z o.o. na zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej ul. [...]o powierzchni [...] m2 w terminie od dnia [...]r. w celu wykonania izolacji pionowej ścian piwnicy. Nie można zatem w ocenie Kolegium uznać jakoby decyzja została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, a tym samym aby została spełniona przesłanka wskazana w art. 156 § 1 pkt 4 kpa. Do skierowania decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie dochodzi m.in. gdy decyzja została skierowana do osoby, której nie przysługuje przymiot strony danego postępowania. Kolegium nie stwierdziło aby istniały dowody na to, że decyzja w sprawie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego została wydana na rzecz innego podmiotu niż ten który złożył wniosek o zezwolenie na to zajęcie. W ocenie organu nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja Spółki, która wskazuje, iż rzeczywistym inwestorem prac związanych z izolacją pionową piwnicy była Wspólnota Mieszkaniowa, roboty były realizowane w oparciu o uchwałę Wspólnoty i w całości były finansowane ze środków finansowych zgromadzonych uprzednio na funduszu remontowym Wspólnoty oraz że faktury za prace wystawione zostały na Wspólnotę. Okoliczności te nie przesądzają o tym, że Wspólnota miała interes prawny - jak wywodzi Spółka - aby uzyskać zezwolenie na zajęcie pasa drogowego. Niewątpliwie okoliczności te stanowią o interesie faktycznym Wspólnoty, jakim było przeprowadzenie remontu budynku. Kolegium nie podzieliło również argumentacji Spółki dotyczącej potraktowania jej, przez analogię, jak pełnomocnika Wspólnoty. F. sp. z o.o. podała, że to Wspólnota miała zamiar zająć pas drogowy, natomiast rola Spółki w przedmiotowej sprawie ograniczała się do sprawowania zarządu Wspólnoty w rozumieniu art. 18 ust. 1 ustawy o własności lokali, co stosownie do uregulowań tejże ustawy oraz treści stosunku prawnego łączącego strony uprawniało ją do reprezentacji Wspólnoty oraz administrowania jej majątkiem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po ponownym rozpatrzeniu sprawy podzieliło stanowisko wyrażone w decyzji Kolegium z dnia [...]r., że legitymację w postępowaniu administracyjnym określają przepisy administracyjnego prawa materialnego a nie stosunki cywilnoprawne łączące określone podmioty. Inicjując postępowanie w sprawie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego Spółka nie wskazała, iż działa na rzecz Wspólnoty. Ani z treści zawiadomienia awaryjnego z dnia [...] nie wynika aby F. sp. z o.o. działała jako pełnomocnik Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości przy ul.[...]. Spółka nie skorzystała z możliwości zaskarżenia decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego w trybie odwoławczym, i nie kwestionowała tego, że zezwolenie zostało jej udzielone i że nie jest stroną tego postępowania. Z okoliczności, że Wspólnota powierzyła zarząd F. sp. z o.o., podjęła uchwałę w sprawie wykonania określonych prac remontowych, sfinansowała te prace nie można wywodzić, iż była ona podmiotem zajmującym pas drogowy i przysługiwał jej przymiot strony w postępowaniu o zezwolenie na zajęcie tegoż pasa. Powyższą decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie F. Spółka z o.o. w [...]. W skardze zarzuciła naruszenie przepisu art. 156 § 1 pkt 2 kpa i wniosła o: 1. stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] wraz z uprzednią decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia[...], 2. zasądzenie od organu administracyjnego na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi strona podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko zawarte we wniosku o [...] o stwierdzenie nieważności, jak i z dnia [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podkreśliła, iż zgodnie z art. 28 kpa dla waloru bycia stroną postępowania istotna jest kategoria interesu prawnego, nie zaś faktyczne ujęcie danego podmiotu w dokumentacji przedłożonej organowi. Mając na względzie wskazaną uwagę strona przypomniała, iż rzeczywistym inwestorem prac związanych z izolacją pionową piwnicy była Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...]przedmiotowe roboty były realizowane w oparciu o uchwałę Wspólnoty Mieszkaniowej nr[...]. i w całości finansowane ze środków finansowych zgromadzonych uprzednio na funduszu remontowym Wspólnoty. Także wszystkie związane z inwestycją faktury zostały wystawione na Wspólnotę. Zatem, wbrew stanowisku SKO, to Wspólnota, planując przeprowadzenie opisanych prac, zamierzała zająć pas drogowy, natomiast intencji takiej nigdy nie miała jako samodzielny podmiot F. Sp. z o.o., której rola w niniejszej sprawie ogranicza się do tego, iż na mocy uchwały nr [...]sprawuje funkcję zarządcy wymienionej Wspólnoty, w rozumieniu art. 18 ust. 1 ustawy o własności lokali /t.j. Dz. U. 2000r. Nr 80 poz. 903 z późn. zm./, co stosownie do uregulowań wskazanej ustawy oraz treści stosunku prawnego łączącego strony, uprawnia wskazaną Spółkę do reprezentacji Wspólnoty oraz administrowania jej majątkiem. Z uwagi na powyższe kompetencje F. Sp. z o.o. była zobowiązana do przygotowania dokumentacji oraz wniosku o wydanie zezwolenia na czasowe zajęcia pasa drogowego. Tylko pomyłką można było tłumaczyć użycie niewłaściwej pieczątki i umieszczenie w rubryce "dane wnioskodawcy (Inwestora)" danych Spółki, zamiast prawidłowych tj. danych Wspólnoty. Powyższa uwaga nie zmienia jednak faktu, iż to wymieniona Wspólnota, jako inwestor, miała interes prawny w rozstrzygnięciu administracyjnym co do zajęcia pasa drogowego. W konsekwencji to Wspólnota jako strona postępowania w rozumieniu art. 28 kpa powinna być adresatem decyzji. Omyłkowe skierowanie decyzji do podmiotu zarządzającego, nawet jeśli miało źródło w uchybieniu jego pracownika, nie może prowadzić do przypisania jej uprawnień i obowiązków z zakresu prawa materialnego, co wyczerpuje zdaniem Spółki dyspozycję art. 156 § 1 pkt. 4 kpa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Postępowanie prowadzone na podstawie art. 156 § 1 kpa jako szczególny tryb postępowania stanowi wyjątek od zasady stabilności orzeczenia i wymaga bezspornego ustalenia, że wzruszona decyzja dotknięta jest jedną z wad określonych w art. 156 § 1 kpa, w tym przypadku pkt 4, przewidującego przyczyną stwierdzenia nieważności decyzji skierowania jej do osoby nie będącej stroną w sprawie. Zgodnie z art. 28 kpa stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie strony, jakim posługuje się art. 28 kpa, może być wyprowadzone tylko z przepisów prawa materialnego, czyli normy prawnej, która stanowi podstawę ustalenia uprawnienia lub obowiązku. W przedmiotowej sprawie chodziło o uzyskanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w celu przeprowadzenia remontu budynku – wykonania izolacji pionowej ścieku piwnic przy ul.[...]. Zgodnie z treścią art. 40 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o drogach publicznych zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymanie i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Zezwolenie to dotyczy m.in. prowadzenia robót w pasie drogowym. W myśl zaś § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004r. w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (Dz. U. z 2004r., Nr 140, poz. 1481) – wydanego na podstawie art. 40 ust. 16 ustawy o drogach publicznych – wniosek do zarządcy drogi o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego przed planowanym zajęciem składa zajmujący pas drogowy. Przepisy powołanego rozporządzenia regulują też wymogi wniosku wskazując, że powinien on m.in. zawierać imię i nazwisko oraz adres lub nazwę i siedzibę podmiotu występującego o zajęcie pasa drogowego (§ 1 ust. 2 pkt 1). Oznaczenie podmiotu występującego o zajęcie pasa drogowego powinno też zostać określone w zezwoleniu na zajęcie pasa drogowego (§ 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia). W ocenie Sądu stanowisko zaprezentowane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej decyzji, iż przepisy o drogach publicznych jak i przepisy wykonawcze do tej ustawy nie określają kategorii osób uprawnionych do złożenia wniosku o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego, a w szczególności nie ogranicza się kręgu podmiotów zajmujących pas drogowy do kręgu właścicieli danych obiektów w tym wspólnoty mieszkaniowej. Właściwy jest pogląd wyrażony przez organ, iż decyzja kończąca postępowanie w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego dotyczy i kierowana jest do podmiotu, który zainicjował to postępowanie i wyraził wolę zajęcia pasa drogowego. Postępowanie w przedmiocie wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego zostało wszczęte oraz prowadzone z inicjatywy F. sp. z o.o., która zwróciła się do Zarządu Dróg i Transportu Miejskiego z prośbą o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ul. [...] o powierzchni [...] m2, w okresie od [...] jako cel zajęcia wskazując konieczność wykonania izolacji pionowej ścian piwnic wraz z reprofilacją terenu. Decyzją z dnia [...] działający z upoważnienia Prezydenta Miasta Z-ca Dyrektora Zarządu Dróg i Transportu Miejskiego, zezwolił F. sp. z o.o. na zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej ul. [...] przy posesjach nr [...] o powierzchni [...] m2 w terminie od dnia [...]r. w celu wykonania izolacji pionowej ścian piwnicy. Nie można zatem uznać jakoby decyzja została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, a tym samym aby została spełniona przesłanka wskazana w art. 156 § 1 pkt 4 kpa. Do skierowania decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie doszłoby m.in. gdyby decyzja została skierowana do osoby, która nie złożyła wniosku w sprawie o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego. W niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała, że kto inny był wnioskodawcą, a na kogo innego została wydana decyzja z [...]r. Spółka "F" składając wniosek o wydanie decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego nie powoływała się na pełnomocnictwo udzielone jej przez Wspólnotę, z którego wynikałoby, że działa w imieniu innego podmiotu i na jego rzecz. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak na wstępie.