II OZ 1324/11

Dnia 20 grudnia 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marzenna Linska – Wawrzon po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. U. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Gd 592/11, o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenia uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 września 2011 r. w sprawie ze skargi A. U. na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących egzekucji w sprawach nakazu rozbiórki postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 21 września 2011r., sygn. akt II SA/Gd 592/11, oddalił skargę A. U. na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących egzekucji w sprawach nakazu rozbiórki. Skarżąca w dniu 18 października 2011 r. wniosła o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jego doręczenie, przedkładając równocześnie wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Wyjaśniła, że niedotrzymanie przez nią "terminu wyznaczonego przez Sąd" wynikało z bardzo złego stanu zdrowia, który uniemożliwił skarżącej szybszy kontakt z Sądem. Postanowieniem z dnia 4 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Gd 592/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił skarżącej przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenia uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 września 2011 r. W ocenie Sądu, skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Zły stan zdrowia na który powołuje się skarżąca mógłby zostać uznany za okoliczność uniemożliwiającą dokonanie czynności procesowej, w tym przypadku polegającej na sporządzeniu i nadaniu w urzędzie pocztowym wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, bądź osobiste złożenie go w sądzie. Jednakże, stan choroby powinien zostać przez skarżącą wykazany stosowanymi zaświadczeniami lekarskimi, czy np.: kartą informacyjną leczenia szpitalnego. Tymczasem skarżąca ograniczyła się od sformułowań gołosłownych nie stanowiących wystarczającej podstawy do uwzględnienia wniosku. Z tego względu Sąd uznał, że niedochowanie przez skarżącą terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku było przez nią zawinione. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca, wnosząc o jego uchylenie, podniosła, że w czasie przewidzianym na złożenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia miała problemy zdrowotne (stan depresji). Wskazała również, że nie ma odpowiedniej wiedzy prawniczej co do terminów sądowych i nie stać ją na pomoc prawnika, który poprowadziłby jej sprawę. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwane dalej "p.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia, w piśmie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu (art.87 § 1 i 2 P.p.s.a.). Przy ocenie braku winy w uchybieniu terminu przyjąć należy pewien obiektywny miernik staranności, co oznacza, że tylko stwierdzenie, że strona danej przeszkody nie była w stanie przewidzieć, uzasadnia uwzględnienie wniosku. Chodzi więc o okoliczności od strony całkowicie niezależne i nieprzewidywalne. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd Wojewódzki oceniając wniosek o przywrócenie terminu miał podstawy by uznać, że strona nie wykazała, braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Trafnie Sąd podniósł, że o braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Wprawdzie Sąd I instancji, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 6 p.p.s.a. nie pouczył strony o obowiązku uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu i nie dokonał stosownego wezwania, to jednak uchybienie to nie mogło być powodem uwzględnienia zażalenia. Zaznaczyć bowiem należy, ze w zaskarżonym postanowieniu wskazane zostały powody nieuwzględnienia wniosku, a w szczególności fakt nieudokumentowania złego stanu zdrowia, jako przyczyny spóźnionego podjęcia czynności procesowej. Mimo to, skarżąca również w zażaleniu ogólnikowo powołała się na problemy zdrowotne, nie przedstawiając żadnego zaświadczenia lekarskiego. Tymczasem, aby zaistniała przesłanka do przywrócenia terminu strona musiałaby uprawdopodobnić, że stan zdrowia uniemożliwił jej dokonanie czynności w terminie na to przewidzianym. Na marginesie wskazać również należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym dominuje pogląd, według którego nie każda choroba jest przeszkodą do dokonywania określonej czynności procesowej. Za taką przeszkodę uznaje się z reguły nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą. Nawet taka choroba, która wymaga leżenia, nie uzasadnia przywrócenia terminu, jeżeli skarżąca mogła nadać pismo w ustawowym terminie korzystając z pomocy domowników (postanowienie NSA z dnia 15 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 809/04). Również zwolnienie lekarskie nie wyklucza możliwości dokonania czynności procesowej przez stronę oraz nadania pisma osobiście lub przy pomocy osoby trzeciej (postanowienie NSA z 25 sierpnia 2009 r. sygn. akt II GZ 179/09). Z tych też przyczyn nie można było uznać, że do uchybienia terminu doszło bez winy skarżącej. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 w zw. z art.197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.