II SA/Łd 808/11

Dnia 21 września 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Zgierski Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.) Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant asystent sędziego Agnieszka Gortych-Ratajczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2011 roku sprawy ze skargi H. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...], znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] Nr [...]; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego H. M. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] nr [...] znak: [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania H. M. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J. T. i R. T. pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej o mocy 250 kW, stacji transformatorowej i linii kablowych na działce o nr ewid. 386, obręb [...] (gmina M.), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wyjaśnił, że w dniu 9 marca 2010r. wpłynął wniosek inwestora o udzielenie pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej o mocy 250 kW, stacji transformatorowej i linii kablowych na działce nr ew. 386 obręb [...] (gmina M.). Po rozpatrzeniu tego wniosku organ I instancji udzielił pozwolenia na budowę decyzją z dnia [...] nr [...], która na skutek odwołania H. M. została uchylona decyzją Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] i przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Powodem uchylenia decyzji organu I instancji był fakt uzyskania przez H. M. decyzji o pozwoleniu na budowę na działce nr 388, położonej w niedalekim sąsiedztwie od działki nr 386. Organ odwoławczy stwierdził, że w toku postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej zmienił się stan faktyczny obszaru wokół planowanej inwestycji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Starosta [...] udzielił pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej decyzją z dnia [...] nr [...]. Decyzja ta w wyniku kolejnego odwołania H. M. została uchylona decyzją Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] i skierowana do ponownego rozpatrzenia do organu I instancji. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego odnośnie ustalenia wpływu projektowanej inwestycji na teren nieruchomości sąsiednich. Postanowieniem z dnia [...] organ I instancji nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia przedłożonego projektu budowlanego w zakresie wskazania wzajemnych odległości projektowanych obiektów w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich wraz z opisem wszystkich naniesionych elementów, a także uzupełnienia i zweryfikowania przedłożonego projektu budowlanego w zakresie wpływu przedmiotowej inwestycji na zabudowę mieszkaniową istniejącą i projektowaną (z uwzględnieniem działki nr ewid. 388), jak również przedłożenia analizy dotyczącej dopuszczalnego poziomu hałasu generowanego przez projektowaną elektrownię wiatrową poza teren nieruchomości inwestora, w odniesieniu do terenów mieszkaniowo-usługowych i zabudowy zagrodowej - zgodnie z zapisami decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Po uzupełnieniu przez inwestora we wskazanym terminie projektu budowlanego organ I instancji stwierdził, że inwestycja jest zgodna z warunkami określonymi w ostatecznych decyzjach Wójta Gminy M.: o lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia [...] Nr [...] znak: [...] oraz o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia z dnia [...] nr [...] znak: [...]. W ocenie organu I instancji zarzuty H. M. dotyczące niebezpieczeństwa związanego z możliwymi awariami oraz przekroczeniem hałasu nie znalazły oparcia w przepisach prawa, jak i w załączonych dokumentach. Zgodnie z zapisami decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, tegoż przedsięwzięcia nie zakwalifikowano jako stwarzającego zagrożenia wystąpienia poważnych awarii i uznano, że eksploatacja elektrowni wiatrowej nie będzie powodowała ponadnormatywnych uciążliwości dla środowiska i warunków życia ludzi. Ponadto ustalenia decyzji środowiskowej zobowiązują inwestora do emisji dopuszczalnego hałasu poza teren nieruchomości inwestora, w odniesieniu do terenów mieszkaniowo-usługowych i zabudowy zagrodowej do poziomu: LAeqD= 55[dB], LAeqN = 45 [dB]. W zaprojektowanym obiekcie o całkowitej wysokości nie przekraczającej 45 m i o mocy 250 kW uwzględniono obowiązujące normy dotyczące hałasu. Na podstawie wyciągu z "Raportu o oddziaływaniu na środowisko elektrowni wiatrowej w miejscowości S. gm. M." sporządzonego w ramach oceny oddziaływania na środowisko przeprowadzonej przez Wójta Gminy M. oraz kopii raportu organ ustalił, że zasięg dopuszczalnego poziomu hałasu dla zabudowy mieszkaniowo-usługowej i zagrodowej w porze dziennej (55 dB) będzie obejmować obszar w promieniu około 30 m od podstawy słupa nośnego wiatrowni, natomiast zasięg dopuszczalnego poziomu hałasu w porze nocnej (45 dB) będzie obejmował obszar o promieniu około 80 m od podstawy słupa nośnego wiatrowni. Najbliższe tereny chronione, w tym projektowana zabudowa na działce nr ew. 388 położonej w odległości 105 m od osi słupa wiatrowni do granicy działki, znajdują się poza zasięgiem dopuszczalnego poziomu hałasu, zarówno dla pory nocnej jak i pory dziennej. W związku z powyższym, decyzją dnia [...] nr [...] Starosta [...], na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2006r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) i art. 104 K.p.a. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę wnioskowanej inwestycji. Odwołanie od decyzji organu I instancji wniósł H. M., podnosząc, że wydano mu pozwolenie na budowę domu mieszkalnego na działce nr ewid 388, której jest właścicielem a działka ta znajduje się w bezpośredniej bliskości od planowanej budowy elektrowni wiatrowej. W jego ocenie raport oddziaływania na środowisko dotyczący przedmiotowej elektrowni wiatrowej jest opracowany chaotycznie, niedokładnie i stronniczo. W raporcie nie odniesiono się do wartości poziomu generowanego hałasu podanego przez producenta dla tego konkretnego urządzenia (certyfikowany pomiar natężenia hałasu) a tylko do norm określonych prawem, natomiast urządzenia takiego typu jak elektrownia wiatrowa dużej mocy (100 kW i więcej), generują znacznie większy hałas niż wynika to z raportu i powinny być oddalone od zabudowań znacznie dalej niż 100 m. Poza tym zdaniem skarżącego organ I instancji w uzasadnieniu decyzji nie wyjaśnił przekonująco, w jaki sposób rozkładać się będzie natężenie hałasu w porze dziennej i nocnej. Przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą J. T. i R. T. pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej o mocy 250 kW, stacji transformatorowej i linii kablowych na działce o nr ewid. 386, obręb [...], gmina M. Organ odwoławczy wyjaśnił, że hałas o najwyższym natężeniu występuje w miejscu źródła jego powstawania tj. w projektowanym miejscu zlokalizowania elektrowni wiatrowej na działce o nr ewid. 386. W promieniu 30 m od źródła hałasu zgodnie z opracowanym raportem występuje oddziaływanie hałasu o natężeniu 55 dB, a w promieniu 80 m o natężeniu 45 dB. Oznacza to, że w miarę oddalania się od źródła dźwięku natężenie hałasu jest coraz słabsze, co jest zgodne z logiką i zasadami fizyki. Następnie organ II instancji stwierdził, iż zarzuty skarżącego dotyczą głównie decyzji Wójta Gminy M. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia z dnia [...], znak: [...], natomiast organy administracji architektoniczno-budowlanej są związane powyższą decyzją. Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, iż organy architektoniczno-budowlane nie mają kompetencji do tego, aby raz jeszcze badać i oceniać kwestie rozstrzygnięte w decyzjach o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego i środowiskowych uwarunkowaniach. Rola organu architektoniczno-budowlanego, w powyższym zakresie, sprowadza się bowiem do oceny zgodności przedłożonego projektu budowlanego z wymaganiami stawianymi planowanej inwestycji, tak przez decyzje o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jak i o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na jej realizację. Zbadanie prawidłowości tych decyzji należy do właściwości Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które pismem z dnia [...], znak: [...] stwierdziło, iż nie znalazło podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania dla przedmiotowej inwestycji. Organ odwoławczy podkreślił również, że skoro w obrocie prawnym funkcjonują ostateczne decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach i o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, to treść tych rozstrzygnięć determinuje samą możliwość, jak i kształt planowanej inwestycji i wiąże organ rozstrzygający w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. Wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę jednoznacznie wskazuje zatem, iż organ architektoniczny taką zgodność stwierdził. W konkluzji organ II instancji stwierdził, iż zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia przez inwestora wymagań określonych w przepisach właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę i taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Na ostateczną decyzję Wojewody [...] skargę do sądu administracyjnego wniósł H. M., wnosząc o uchylenie kwestionowanego oraz poprzedzającego rozstrzygnięcia organu I instancji a także o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie przepisów: • art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 33 ust. 3 pkt 1, 35 ust.1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane polegającą na tym, że nie załączono do projektu specjalistycznej opinii dotyczącej znacznego oddziaływanie nowej projektowanej inwestycji na środowisko oraz decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, a nadto nie uwzględniono uzasadnionych interesów osób trzecich tj. właścicieli nieruchomości sąsiednich; • art. 59 ust 1 pkt 2. ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; • § 2 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573. ze zm.). Nadto skarżący zarzucił naruszenie prawa procesowego, w tym art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy. W ocenie skarżącego sporządzony w niniejszym postępowaniu raport o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko jest bardzo powierzchowny i odnosi się tylko do "norm hałasu" pomijając inne bardzo ważne zagadnienia, jak promieniowanie elektromagnetyczne, infradźwięki itp. Nie uwzględnia także bezpieczeństwa osób zamieszkujących w strefie oddziaływania obiektu oraz innych jeszcze uciążliwości dla otoczenia. Zdaniem skarżącego organ rozpoznający wniosek o wydanie pozwolenia na budowę obiektu budowlanego, który ze względu na swoją charakterystykę może znacząco wpływać na sposób zagospodarowania działki sąsiedniej zobowiązany jest tak wyważyć interesy stron, aby inwestycja realizowana była w sposób nie naruszający uzasadnionych interesów właściciela działki sąsiedniej. Wydając decyzję o pozwoleniu na budowę elektrowni wiatrowej w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej organy nie powinny dopuszczać do takiej sytuacji, w których działania inwestora, który pierwszy realizuje zamierzenie inwestycyjne danego rodzaju (i to zgodnie z warunkami techniczno-budowlanymi) wpływa na zakres praw dotyczących zabudowy działki sąsiedniej należącej do innego podmiotu. Skarżący wywodził, że poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, obejmuje również ochronę przed pozbawieniem właściciela działki sąsiedniej możliwości zagospodarowania tej działki zgodnie z jej przeznaczeniem. Ponadto ponownie podkreślił, iż posiada ostateczną decyzję nr [...] o pozwolenie na budowę domu jednorodzinnego na działce sąsiedniej tj. nr ewid. 388, znajdującej się w pobliżu działki nr ewid. 386, na której ma być budowana elektrownia wiatrowa. Mając powyższe na uwadze skarżący podnosił, że decyzja Starosty [...] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej naruszyła konstytucyjny obowiązek równego traktowania wobec prawa oraz przepisy konstytucyjne o ochronie prawa własności. Zdaniem strony, udzielając pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej w sąsiedztwie, całkowicie zlekceważono jego interes jako właściciela działki nr ewid. 388, przeznaczonej pod zabudowę budynkiem mieszkalnym z aktualnie wydanym pozwoleniem na budowę. Skarżący wyraził przekonanie, że organ wydający zaskarżoną decyzję nie ustalił w dostateczny sposób, czy budowa elektrowni wiatrowej w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej nie narusza zasad współżycia społecznego, jak też nie zakłóci korzystania z sąsiednich nieruchomości ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...], podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz .U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola działalności organów administracyjnych, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 powołanego przepisu). Oznacza to, iż sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) -dalej p.p.s.a., sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będą jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z kolei przepis art. 135 p.p.s.a. stanowi, iż sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to konieczne dla końcowego jej załatwienia. Sąd uwzględniając zatem skargę na decyzję, uchyla ją w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Mając na uwadze tak zakreśloną kognicję, rozpoznający niniejszą sprawę sąd uznał, że organy administracji dopuściły się naruszenia prawa w stopniu uzasadniającym uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W przedmiotowej sprawie przedmiotem rozważań sądu jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą J. T. i R. T. pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej o mocy 250 kW, stacji transformatorowej i linii kablowych na działce o nr ewid. 386, obręb [...], gmina M. Podstawę prawną w rozpoznawanej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.). Zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego). Dopiero spełnienie łącznie powyższych warunków wymienionych w ust. 1 art. 35 oraz w art. 32 ust. 4 obliguje właściwy organ do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę jak przewiduje to art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, czego jednak zdaniem sądu, w przedmiotowej sprawie z uchybieniem wskazanego przepisu, a szczególnie w części dotyczącej ust. 1 pkt 1 art. 35 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji, w sposób należyty organ nie sprawdził i nie wyjaśnił. W przedmiotowej sprawie szczególną uwagę zwrócić należy na nałożony przepisem art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego obowiązek organu sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Wskazany zapis, a przede wszystkim użycie przez ustawodawcę sformułowania "w szczególności" jednoznacznie wskazuje na powinność szerszego – stosownie do okoliczności sprawy - zbadania projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska w ogóle a nie tylko ograniczenia się do wymagań nałożonych decyzją środowiskową, które oczywiście również podlegają sprawdzeniu. Skoro więc organ administracji architektoniczno-budowlanej ma obowiązek zbadać zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, to z pewnością do jego obowiązków w przedmiotowej sprawie należy ustalenie, czy poziom hałasu emitowanego przez elektrownię wiatrową przewidzianą do realizacji na działce inwestora, nie przekracza dopuszczalnych przepisami norm, również w kontekście wymagań prawa budowlanego wynikających z art. 5 ust. 1 pkt 1 d) i e) oraz pkt 9. Po myśli przywołanego przepisu, obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich m.in. przez spełnienie wymagań podstawowych dotyczących ochrony środowiska oraz ochrony przed hałasem i drganiami. Nie może budzić przy tym wątpliwości, że organ winien procedować w oparciu o aktualny stan faktyczny i prawny sprawy. Niespornym jest, że inwestor legitymuje się, pozostającą w obrocie prawnym, decyzją środowiskową z dnia [...] nr [...] wydaną przez Wójta Gminy M. na podstawie ustawy z dnia z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227 ze zm.). Z decyzji tej wynika, że największą potencjalną uciążliwością dla środowiska związaną z funkcjonowaniem planowanej inwestycji będzie m.in. emisja hałasu. Ustalenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanej elektrowni wiatrowej wskazują, że inwestycja nie będzie powodowała ponadnormatywnych uciążliwości dla środowiska i warunków życia ludzi pod warunkiem, że wielkość emisji hałasu wyznaczona dopuszczalnymi poziomami hałasu poza terenem własności prowadzącego instalację, w odniesieniu do terenów mieszkaniowo - usługowych i zabudowy zagrodowej wynosić będzie odpowiednio w porze dziennej LAEqD = 55 [dB], a w porze nocnej LAEqN = 45 [dB]. Decyzja określiła również konieczny warunek, dotyczący ochrony środowiska i podlegający uwzględnieniu w projekcie budowlanym, a dotyczący usytuowania turbiny w miejscu wskazanym na załączonej do wniosku mapie tj. około 220 m na północ i około 230 m na zachód od najbliższej zabudowy mieszkaniowej. Powyższe ustalenia decyzji środowiskowej zostały określone w oparciu o raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, sporządzony w październiku 2008r., z którego wynikało z kolei, iż będąca przedmiotem oceny projektowana elektrownia wiatrowa ma być zlokalizowana poza obszarem o charakterze mieszkaniowym, w obrębie gruntów miejscowości [...] w odległości ok. 230 m od najbliższego budynku mieszkalnego miejscowości S., zaś bezpośrednie otoczenie przedmiotowej elektrowni stanowią tereny o charakterze rolnym. Tymczasem, co jednoznacznie wynika z dokumentacji zgromadzonej już przed organem I instancji, dla skarżącego H. M. została wydana ostateczna decyzja nr [...] o pozwoleniu na budowę domu jednorodzinnego na działce nr ewid. 388. Przebieg postępowania wskazuje, że zmiana ta została dostrzeżona przez organ, bowiem postanowieniem z dnia [...] wydanym w oparciu o przepis art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, Starosta [...] nakazał inwestorom uzupełnienie projektu budowlanego w zakresie wskazania wzajemnych odległości projektowanych obiektów w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich wraz z opisem wszystkich naniesionych elementów, a także uzupełnienie i zweryfikowanie przedłożonego projektu budowlanego w zakresie wpływu przedmiotowej inwestycji na zabudowę istniejąca i projektowaną (działka o nr ewid. 388), a ponadto przedłożenie analizy dotyczącej dopuszczalnego poziomu hałasu generowanego przez projektowaną elektrownię wiatrową poza teren nieruchomości inwestora, w odniesieniu do terenów mieszkaniowo-usługowych i zabudowy zagrodowej ( zgodnie z zapisami decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach). Jednakże, pomimo wezwania inwestorów do uzupełnienia projektu budowlanego we wskazanym wyżej zakresie, organowi zabrakło determinacji i konsekwencji w wyegzekwowaniu podjętych przez siebie działań, bowiem złożone przez inwestora, na żądanie organu dokumenty, w żaden sposób nie wyjaśniły, w jakim zakresie planowana inwestycja w postaci elektrowni wiatrowej, wpłynie na zabudowę mieszkaniową projektowaną. Złożony przez inwestorów raport o oddziaływaniu elektrowni wiatrowej na środowisko jest tym samym raportem, który był złożony w postępowaniu w sprawie wydania decyzji środowiskowej. Nie mógł on zatem uwzględniać zmienionego stanu sprawy w wyniku faktu późniejszego uzyskania przez skarżącego pozwolenia na budowę domu jednorodzinnego. Z kolei z treści uzupełnionego projektu budowlanego wynika jedynie, że planowana inwestycja spełnia wymagania i uwarunkowania określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia z dnia [...] nr [...] wydanej przez Wójta Gminy M. W szczególności wskazano, że lokalizacja inwestycji spełnia wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Na terenach zabudowy zagrodowej zachowane zostaną dopuszczalne poziomy hałasu dla pory dziennej i nocnej a turbina zlokalizowana będzie w odległości min. 220m na północ i 230 m. na zachód od najbliższej zabudowy. Z przedłożonych przez inwestora dokumentów w żaden sposób nie wynika więc, w jaki sposób planowana elektrownia wiatrowa może oddziaływać na projektowaną zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, co do której wydano już, nota bene przez ten sam organ, decyzję o pozwoleniu na budowę ( na działce nr ewid. 388) w szczególności, w zakresie dopuszczalnych norm poziomu hałasu. Zauważyć należy, że na załączonej do projektu mapie, naniesione odległości i wskazania poziomu hałasu nie pozwalają jednoznacznie stwierdzić, czy planowana inwestycja spełnia wymogi i normy dopuszczalnego poziomu hałasu. Z rzeczonej mapy wynika jedynie, że w odległości 30 metrów od wiatraka poziom hałasu w porze dziennej nie przekroczy 55 [dB], natomiast w odległości 80 metrów poziom hałasu w porze nocnej nie przekroczy 45 [dB]. Wartości te odpowiadają wartościom określonym w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826) dla terenów zabudowy zagrodowej, nie zaś jednorodzinnej. Dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej przywołane rozporządzenie przewiduje dopuszczalny poziom hałasu wynoszący: 50 [dB] w porze nocnej i 40 [dB] w porze dziennej. Biorąc pod uwagę odległość turbiny wiatraka od działki skarżącego (wg wskazanej mapy jest to 105 m), kwestia ta może w sposób istotny rzutować na ocenę dopuszczalnych norm hałasu, a brak wyjaśnienia wskazanej okoliczności narusza nie tylko przepis art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, ale również w kontekście ochrony interesów osób trzecich, stanowi naruszenie przepisów art. 7, 77 § 1 K.p.a. i może mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Niewątpliwe prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy ma dla każdego postępowania kluczowe znaczenie, bowiem tylko w takim przypadku możliwe jest ustalenie praw i obowiązków strony tego postępowania, jak również jedynie dla prawidłowo ustalonego stanu faktycznego można właściwie zastosować przepisy prawa materialnego skutkujące powstaniem prawa i obowiązków i dopiero wówczas organ może prawidłowo wywiązać się z powinności wynikającej z art. 107 § 3 K.p.a. Nadto zauważyć należy, że organ I instancji wskazał w decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenie na budowę, że obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, obejmuje wyłącznie działkę inwestora o nr ewid. 386. Pozostaje to w oczywistej sprzeczności zarówno z już zgromadzoną dokumentacją, wskazującą jednoznacznie na oddziaływanie inwestycji poza teren inwestora, w szczególności w zakresie dopuszczalnego poziomu hałasu, jak i świadczy o niekonsekwencji organu dopuszczającego skarżącego do udziału w postępowaniu o pozwolenie na budowę, w sytuacji , gdy obszar oddziaływania obiektu obejmować miałby jedynie działkę inwestora. Jednoczesne uznanie, iż przedmiotowa inwestycja niewątpliwie oddziałuje na nieruchomość skarżącego i stwierdzenie w decyzji organu I instancji, że oddziaływanie obiektu zamknie się w granicach działki inwestora narusza przepis art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane a nadto pozbawione jest logiki. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skarżącego, dotyczących naruszenia art. 59 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, jak również § 2 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, należy uznać je za niezasadne, bowiem odnoszą się one do wcześniejszych stadiów postępowania, poprzedzających ubieganie się przez inwestora o pozwolenie na budowę. Podnoszone przez skarżącego kwestie w znacznej mierze dotyczą problematyki, która została już ostatecznie rozstrzygnięta w decyzjach: o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oraz o lokalizacji inwestycji celu publicznego, którymi organ architektoniczny jest związany, a nadto pozostają one poza kontrolą sądu w przedmiotowej sprawie. Rozpoznając ponownie sprawę, organ winien uwzględnić wskazaną argumentację, wyjaśniając wszechstronnie okoliczności niezbędne dla prawidłowego zastosowania cytowanych przepisów Prawa budowlanego i aktów wykonawczych z uwzględnieniem aktualnego stanu faktycznego i prawnego oraz z poszanowaniem art. 7 i 77 § 1 K.p.a. Wydając zaś rozstrzygniecie, należy uzasadnić je stosownie do reguł określonych w art. 107 § 3 K.p.a. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 p.p.s.a., sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji. O kosztach orzeczono na mocy art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a.