II SA/Kr 1072/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie : Sędzia WSA Ewa Rynczak (spr.) Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2011 r. sprawy ze skargi [...] spółki z o.o. w K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 8 kwietnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala. Decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2010r, znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. , działając na podstawie art. 80 ust. 2 pkt. 1, w zw. z art. 83 ust. 1, art. 81 ust. 1 pkt. 1 oraz art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156 póz. 1118 ze zm.) wraz z art. 104 k.p.a., nakazał A. sp. z o.o. w K. obowiązek wykonania rozbiórki dwóch reklam podświetlanych o treści "Wjazd" oraz "Cennik paliw [...]" wraz z ich betonowymi fundamentami, zlokalizowanych przy zjeździe publicznym na stację paliw na działkach nr 1 i 2 w Z. w pasie drogi krajowej [...] w km 356+464 strona prawa. W uzasadnieniu organ podał, że na podstawie oględzin w terenie przeprowadzonych w dniu 15.04.2008 r. na działkach nr 1 i 2 w Z. usytuowane są dwie tablice reklamowe o treści "Wjazd" oraz "Cennik paliw [...]". W dacie oględzin, w terenie nie była wyznaczona trwałymi znakami geodezyjnymi granica pasa drogowego, a pełnomocnik spółki oświadczył, że granica pasa drogowego z działką 2 jest sporna. Postanowieniem nr [...] z dnia [...].04.2008 r. PINB zawiesił postępowanie do czasu ustalenia przebiegu granicy pasa drogowego z działką 2 . W dniu 20.01. 2009 r. B. przedłożyła protokół z czynności wznowienia znaków granicznych, przeprowadzonych w dniu 27.08.2008 r. na podstawie art. 39 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193 póz. 1287 ze zm.) Postanowieniem nr [...] z dnia [...]03.2009 r. organ l instancji odmówił podjęcia zawieszonego postępowania uznając, iż przedłożone przez B. dokumenty nie powodują ustania przyczyny zawieszenia postępowania. W dniu 16.10.2009 r. B. zwróciła się ponownie o podjęcie zawieszonego postępowania, przedkładając m. in. protokół z czynności wznowienia znaków granicznych z pieczęcią Starostwa Powiatowego w K. o treści: "poświadcza się zgodność niniejszego dokumentu z oryginałem przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego Starostwa Powiatowego w K. w dniu 02.10.2008 r. z dnia 25.08.2009 r. znak: [...]. Postanowieniem nr [...] z dnia [...].12.2009 r. PINB podjął z urzędu przedmiotowe postępowanie uznając, że ustała przyczyna jego zawieszenia. Analizując ustalony stan faktyczny organ l instancji stwierdził, że obiekty budowlane będące przedmiotem niniejszego postępowania, tj. tablica o treści "Wjazd" o wysokości ok. 1,5 m i szerokości ok. 1,7 m, zlokalizowana w całości na działce nr 1 w odległości ok. 5 m od krawędzi asfaltu przy drodze krajowej nr [...], oraz pylon reklamowy o konstrukcji stalowej z podświetlanymi, plastikowymi elementami, zawierający informację o cenach paliw, przymocowany do betonowego fundamentu o wymiarach 1,4 m x 2,8 m i wysokości fundamentu nad poziomem gruntu ok. 70 cm, usytuowany częściowo na działce nr 1 a częściowo na działce nr 2 , w odległości ok. 11,8 m od osi jezdni, a ok. 7,4 m od krawędzi asfaltu, stanowią reklamy w rozumieniu art. 4 pkt 23 ustawy z dnia o drogach publicznych. W związku z powyższym, zdaniem PINB przedmiotowe obiekty nie mogą być rozpatrywane w trybie przepisów art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243 póz. 1623, ze zm.) gdyż w stosunku do nich nie znajduje zastosowania określenie "instalowanie" skoro są to obiekty wolnostojące, trwale związane z gruntem, nadto zlokalizowane w obszarze zabudowanym. Dlatego też przed postawieniem przedmiotowych reklam inwestor winien wystąpić do właściwego organu o uzyskanie pozwolenia na ich budowę. Pełnomocnik spółki oświadczył do protokołu oględzin, że przedmiotowe reklamy były częścią projektu zagospodarowania działki nr 2 w Z. , zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę stacji paliw, jednakże mimo zobowiązania przez PINB, nie dostarczył takiego projektu zagospodarowania, co potwierdza, że dopełniono obowiązku uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę przedmiotowych reklam. Wobec tego, PINB nałożył obowiązek rozbiórki przedmiotowych reklam w trybie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego uznając, że inwestor nie spełnił żadnego z warunków legalizacji. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła A. sp. z o.o. w K. zarzucając, że organ l instancji podjął postępowanie po uprzednim jego zawieszeniu pomimo, iż nie dysponował dokumentem rozstrzygającym zagadnienie wstępne, którego brak był podstawą do zawieszenia postępowania. Wbrew twierdzeniom organu l Instancji w sprawie nie zostało jednoznacznie ustalone jaki jest przebieg granicy pasa drogowego graniczącego z nieruchomością spółki A. sp. z o.o. Ponadto w ocenie strony odwołującej organ I Instancji bezzasadnie uznał, że nie można zastosować art. 29 ust 2 pkt. 6) Prawa budowlanego. Organ w sposób całkowicie dowolny uznał, że do reklam, które są przedmiotem postępowania nie może być zastosowane pojęcie "instalowania". Organ l instancji błędnie przyjął, że niezastosowanie omawianego przepisu uzasadnia położenie reklam w obszarze zabudowanym, gdy z treści przepisu jednoznacznie wynika, że wyłączenie jego stosowania dotyczy reklam położonych poza obszarem zabudowanym. Skoro organ l instancji posiadał informacje, że przedmiotowe reklamy były częścią projektu zagospodarowania działki 2 w Z., , zatwierdzonego decyzją udzielającą pozwolenia na budowę stacji paliw, to winien tę informację sprawdzić kierując zapytania do odpowiednich organów administracji publicznej, a nie przyjmować a priori, że inwestor nie uzyskał pozwolenia na budowę. Organ l Instancji nie powinien w tym wypadku przerzucać na stronę obowiązku przedłożenia określonych dokumentów, bo to na nim ciąży obowiązek dogłębnego zbadania stanu faktycznego w sprawie, zgodnie z art. 7 k.p.a. Organ l Instancji w sposób dowolny uznał, że w niniejszej sprawie nie ma podstaw do legalizacji rzekomych samowolnych robót budowlanych, poprzez uznanie że Inwestor na pewno nie uzyskałby stosownego uzgodnienia i tym samym nie mógł dostarczyć wymaganych dokumentów do legalizacji robót budowlanych. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. znak: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. , działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 k.p.a. oraz art. 48 ust. 1, art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243 póz. 1623 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję organu l instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia stwierdzono między innymi, że zgodnie z art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19 póz. 115 ze zm.) pas drogowy to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Jako zgodny z prawem należy przy tym traktować stan, w którym przestrzeń pasa drogowego wolna jest od jakichkolwiek postaci ingerencji niezwiązanych z przeznaczeniem drogi. Ogólny zakaz podejmowania czynności mogących powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego ustanawia art. 39 ust. I powołanej ustawy. Zaistnienie w przestrzeni drogowej zdarzeń niesprzyjających potrzebom komunikacyjnym przyjmowane jest nie tylko jako zagrożenie dla możliwości powszechnego korzystania z drogi, ale przede wszystkim dla użytkowników dróg. Ustawodawca umożliwia zajmowanie pasa drogowego na cele niezwiązane z zarządzaniem drogą lub prowadzeniem ruchu drogowego na zasadzie wyjątku. Korzystanie z pasa drogi przez jego zajęcie zostało uzależnione od wyrażenia zgody przez zarządcę drogi. Przyjmuje ona formę zezwolenia na zajęcie pasa drogowego (art. 40 ust. 1 ustawy). Jednocześnie przepisy ustawy przeciwdziałają nielegalnym zajęciom pasa drogowego. W publicznoprawne instrumenty ochrony pasa drogowego przed nieuprawnionym zajęciem wyposaża zarządcę drogi art. 36 powołanej ustawy, który stanowi, że w przypadku zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi lub niezgodnie z warunkami podanymi w tym zezwoleniu właściwy zarządca drogi orzeka, w drodze decyzji administracyjnej, o jego przywróceniu do stanu poprzedniego. Przepisu tego nie stosuje się w przypadku zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi lub niezgodnie z warunkami podanymi w tym zezwoleniu, wymagającego podjęcia przez właściwy organ nadzoru budowlanego decyzji o rozbiórce obiektu budowlanego. W ocenie organu odwoławczego, kwestia przebiegu granicy pasa drogowego została przez PINB wyjaśniona w sposób dostateczny, a zgromadzony w tym zakresie materiał dowodowy umożliwiał wydanie rozstrzygnięcia. Z akt I instancji jednoznacznie wynika, że właścicielem działki nr 2 jest A. sp. z o.o. w K. , natomiast działka nr 1 została przekazana na rzecz Skarbu Państwa pod pas drogi krajowej nr [...]. Granica między tymi działkami jest oznaczona na znajdującym się w aktach l instancji (k. [...]) wyrysie z mapy ewidencyjnej, otrzymanym ze Starostwa. Nadto, w toku postępowania uprawniony geodeta dokonał w dniach 27.08.2008 r. i 22.09.2008 r. wznowienia znaków granicznych dla działki ewidencyjnej nr 2 z działką nr 3 , na podstawie art. 39 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. 2010 r. Nr 1287 ze zm.) odnajdując w tym celu istniejący granicznik, co umożliwiło ostateczne ustalenie przebiegu granicy między działkami. Dokumenty w tym zakresie zostały potwierdzone za zgodność z oryginałem, a zatem brak jest podstaw do kwestionowania ich wiarygodności. Nie jest również zasadny zawarty w odwołaniu zarzut niewyjaśnienia przez PINB, czy dokument wznowienia znaków granicznych jest projektem przebiegu granicy, czy też rozstrzygnięciem, na podstawie którego zaszły zmiany w strukturze granic. Sam skarżący wskazuje, że procedura z art. 39 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne dotyczyć może wyłącznie wznowienia znaków granicznych w ich pierwotnym położeniu, i nie może prowadzić do jakichkolwiek zmian w strukturze granic. Bezpodstawne jest twierdzenie skarżącego, że wznowienie znaków granicznych w niniejszej sprawie było niedopuszczalne z uwagi na istniejący między właścicielami działek spór co do przebiegu granic. Granica między tymi działkami jest oznaczona na znajdującym się w aktach wyrysie z mapy ewidencyjnej, a skarżący nie przedstawił żadnych argumentów kwestionujących rzetelność i wiarygodność tego dokumentu. Podczas procedury wznowienia znaków granicznych geodeta odnalazł w terenie istniejący granicznik. W tej sytuacji twierdzenia skarżącego co do istnienia sporu w przedmiocie granicy uznać należy za gołosłowne tym bardziej, że od momentu wszczęcia postępowania w 2008 r. do chwili obecnej nie złożył on do sądu wniosku o ustalenie przebiegu granicy, który rzekomo kwestionuje. W konsekwencji organ l instancji zasadnie oparł się na dokumencie wznowienia znaków granicznych, i na tej podstawie prawidłowo ustalił, że przedmiotowe tablice reklamowe położone są przynajmniej częściowo w pasie drogi krajowej nr [...] PINB słusznie również ustalił, że tablice reklamowe posadowione na betonowych fundamentach stanowią budowle w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, wymagające uzyskania pozwolenia na budowę, a zatem znajduje w odniesieniu do nich zastosowanie art. 48 ust. 1 powołanej ustawy. Nie zasługuje zatem na uwzględnienie zarzut skarżącego, iż zastosowanie winien znaleźć art. 29 ust. 2 pkt 6 powołanej ustawy, gdyż przepis ten nie dotyczy budowli stawianych na fundamentach, lecz wyłącznie wykonywania robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych. W obowiązujących przepisach Prawa budowlanego jest mowa o dwóch rodzajach urządzeń reklamowych: wolnostojących trwale związanych z gruntem (art. 3 pkt 3) i urządzeniach reklamowych (art. 29 ust. 2 pkt 6). Urządzenia reklamowe wolnostojące trwale związane z gruntem wymagają pozwolenia na budowę. Przepis art. 29 ust. 2 pkt. 6 Prawa budowlanego, zwalniający z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, ma zastosowanie do robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych na obiektach budowlanych i do wolnostojących, nie związanych trwale z gruntem. Jeżeli posadowienie obiektu wymaga przygotowania określonego nośnika i wiąże się z koniecznością zadziałania w określony sposób na istniejący w miejscu jego usadowienia grunt, obiekt ten należy zaliczyć do budowli, o jakich mowa w przepisie art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 stycznia 2010 r. VII SA/Wa 2108/2009, LexPolonica nr 2239699). Nie ma przy tym znaczenia, czy wzniesiona budowla stanowi zarazem nośnik treści reklamowych (czy też informacyjnych, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie) gdyż z punktu widzenia organów nadzoru budowlanego istotna jest konstrukcja i sposób wykonania obiektu, nie zaś jego przeznaczenie. Bezpodstawny jest także zawarty w odwołaniu zarzut, że PINB powinien przeprowadzić postępowanie prowadzące do legalizacji przedmiotowej samowoli budowlanej. Jak ustalił organ l instancji, inwestor nie dysponował pozwoleniem na budowę wymienionych wyżej obiektów budowlanych. Wynika to m. in. z przedłożonej przez skarżącego decyzji B. z dnia [...].12.2003 r. wyrażającej zgodę na wykonanie zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] dla dojazdu do projektowanej stacji paliw, wraz z załącznikiem w postaci graficznej (k. [...] i n. akt l instancji) stanowiących podstawę wydania decyzji o pozwoleniu na budowę pasa wyłączenia z ruchu z klinem wjazdowym wraz z budową zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...], w których to dokumentach nie zostały wymienione ani zobrazowane przedmiotowe budowle. Tzw. procedura legalizacyjna uregulowana jest w art. 48 i 49 Prawa budowlanego, i wymaga spełnienia przez inwestora wszystkich wymienionych w tych przepisach wymogów. Jednym z nich jest okoliczność, że budowa nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem (art. 48 ust. 2 pkt 2). W niniejszej sprawie powyższa przesłanka nie jest spełniona, gdyż usytuowanie przedmiotowych obiektów narusza powołany wyżej art. 39 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, który w punkcie 1 zabrania lokalizacji w pasie drogowym obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Lokalizacja przedmiotowych obiektów narusza również art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, który stanowi, że obiekty budowlane przy drogach krajowych powinny być usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni w terenie zabudowy co najmniej 10 m. W konsekwencji w niniejszej sprawie brak jest podstaw do prowadzenia postępowania legalizacyjnego, gdyż w świetle obowiązujących przepisów nie ma możliwości doprowadzenia przedmiotowych obiektów do stanu zgodnego z prawem. Nadto, jak słusznie podniósł PINB, w toku postępowania legalizacyjnego inwestor winien przedłożyć m. in. oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 48 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego). Tymczasem skarżący takim prawem nie dysponuje, skoro z jednoznacznych ustaleń organu l instancji wynika, że przedmiotowe obiekty położone są przynajmniej częściowo na działce nr 1, której właścicielem jest Skarb Państwa. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożyła A. sp. z o.o. w K. , zarzucając naruszenie: 1. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to: art. 48 ust. l ustawy - prawo budowlane, poprzez nieprawidłowe zastosowanie, na skutek przyjęcia, że w stosunku do reklam, których dotyczy postępowanie nie zostało wydane pozwolenie na budowę, art. 48 ust. 2 ustawy - prawo budowlane, poprzez błędne uznanie, że nawet gdyby przyjąć, że w stosunku do reklam, których dotyczy postępowanie nie zostało wydane pozwolenie na budowę, to nie ma podstaw do legalizacji robót budowlanych polegających na wykonaniu przedmiotowych reklam. art. 29 ust. 2 pkt 6) ustawy - prawo budowlane, na skutek błędnej wykładni i uznania, że przepis ten nie ma zastosowania do reklam, których dotyczy postępowanie, art. 39 ust. 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, na skutek błędnego uznania, że w niniejszej sprawie nie ma sporu co do granicy pomiędzy działkami nr 2 i 1 oraz błędne uznanie, że reklamy, których dotyczy postępowanie w części usytuowane są na działce 1, 2. przepisów postępowania , które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to: art. 7 k.p.a., art. 77 § l k.p.a., art. 80 k.p.a, na skutek wadliwego przeprowadzenia postępowania dowodowego i błędnego uznania, jakoby w postępowaniu zostało udowodnione, że w stosunku do reklam, których dotyczy postępowanie nie zostało wydane pozwolenie na budowę oraz błędnego uznania jakoby w postępowaniu zostało udowodnione jaki jest przebieg granicy pomiędzy działkami nr 2 i 1, art. 76a § 1 i 2 k.p.a., na skutek dokonania ustaleń faktycznych w sprawie na podstawie kserokopii dokumentu, poświadczonej za zgodność z oryginałem przez nieuprawnioną do tego osobę, • art. 10 § 1 w zw. z art. 81 k.p.a., na skutek braku zawiadomienia skarżącego przez Organ II Instancji przed wydaniem zaskarżonej decyzji o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego. W oparciu o powyższe wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu l Instancji, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Ponadto wniesiono o przeprowadzenie dowodu z następujących dokumentów: a. decyzji Starosty K. nr [...] z dnia [...] stycznia 2004 roku, znak: [...] b. decyzji Starosty K. o nr [...] z dnia [...] sierpnia 2006 roku, znak: [...], c. dokumentów zalegających w aktach postępowań administracyjnych prowadzonych przez Starostę K. , znak: [...] oraz znak: [...], w szczególności projektu budowlanego, na podstawie którego została wydana decyzja; d. decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. z dnia [l...] kwietnia 2007 roku, znak: [...]; e. dokumentów zalegających w aktach postępowania administracyjnego prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. znak: [...] wnoszę o zobowiązanie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. do przekazania akt tej sprawy tut. Sadowi, i . decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2003 roku, znak: [...] g. dokumentów zalegających w aktach postępowania prowadzonego przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, znak: [...] ; wnoszę o zobowiązanie Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w K. do przekazania akt tej sprawy tut. Sadowi, h. decyzji Wojewody nr [...] z dnia [...] czerwca 2004 roku, znak: [...], i. decyzji Wojewody z dnia [....] października 2006 roku, znak: [...], j. dokumentów zalegających w aktach postępowania prowadzonego przez Wojewodę , znak: [...] wnoszę o zobowiązanie Wojewody do przekazania akt tej sprawy tut. Sądowi, k. porozumienia - przeniesienie praw i obowiązków z dnia 10 maja 2007 roku, l. załącznika nr 4 do umowy o dostawy dla [...] z dnia 6 lutego 2007 roku –[...] m. wyciągu z warunków ogólnych umowy o dostawy dla [...] z dnia 6 lutego 2007 roku (str. [...]. W odpowiedzi na skargę skarżony organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko i argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny , zważył co następuje : Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- zwanej dalej p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego obowiązujących w dacie wydania zaskarżonego aktu. Wady postępowania administracyjnego, skutkujące koniecznością: uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi sąd w myśl art. 151 p.p.s.a. skargę oddała. Skarga jest nieuzasadniona. Sąd dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu l instancji uznał, że decyzje te nie naruszają prawa. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte z wniosku Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w K. z dnia 28. 03. 2008r., w którym wniesiono o rozbiórkę nielegalnie postawionych dwóch reklam podświetlanych posadowionych na betonowych fundamentach o treści "Wjazd" oraz "cennik paliw [...]" usytuowanych w odległości kolejno 5 m i 7 m od krawędzi jezdni umieszczonych w m . Z. w pasie drogi krajowej [...] w km 356 + 464 strona prawa (k.[...] akt adm .). Organ prowadząc postępowanie administracyjne ustalił, że reklamy te są usytuowane na działkach nr 1 stanowiącej własność Skarbu Państwa -Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w K. i na niej całkowicie usytuowana jest reklama podświetlona "Wjazd" w odległości 5 m od krawędzi asfaltu przy drodze krajowej nr [...] oraz reklama na działce 2 – stacji benzynowej, której właścicielem jest A. sp. z o.o. w K . Reklama ta zawiera tablicę z informacją o cenach paliw, usytuowaną w odległości 11,8 m od osi jezdni, a ok. 7,40 m od krawędzi asfaltu i częściowo położonej też na działce 1. Organy ustaliły, że reklamy są posadowione na betonowych fundamentach, podały też w decyzjach ich dokładne wymiary. Ustaliły też, że obiekty są wolnostojące trwale związane z gruntem , zlokalizowane w obszarze zabudowań. W ocenie Sądu trafnie organy oceniły, że stanowią one budowle w rozumieniu art.3 pkt 3 Prawa budowlanego, na które inwestor winien wcześniej uzyskać decyzję o pozwoleniu na budowę . Stosownie do przepisu art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo budowlane ilekroć w ustawie jest mowa o "budowli" - należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury jak m. in. "wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe". Natomiast przepis art. 28 ust.1 Prawo budowlane ustanawia zasadę, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę . W myśl art. 3 pkt 7 Prawo budowlane przez "roboty budowlane" należy rozumieć : budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Strona skarżąca twierdzi, że przedmiotowe reklamy polegają na " instalowaniu" tablic reklamowych i nie wymagają pozwolenia na budowę, gdyż do nich ma zastosowania przepis art.29 ust.2 pkt 6 Prawo budowlane. Zgodnie z tym przepisem, pozwolenia na budowę nie wymaga wykonanie robót budowlanych polegających na "instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Stanowisko strony skarżącej jest bezzasadne. literalnego brzemienia słowa "instalowanie" należy rozumieć, że chodzi o instalowanie ale na czymś, np. na dachu. Natomiast przedmiotowe reklamy podświetlane nie są instalowane na czymś, tylko są posadowione w gruncie na trwałym fundamencie, umiejscowione w terenie zabudowanym m . Z. . Istotnym jest więc konstrukcja i sposób wykonania przedmiotowych reklam oraz ich miejsce posadowienia. A zatem trafnie organy ustaliły, że jest to budowa, o której mowa w art. 3 pkt 6 Prawo budowlane, wymagająca uzyskania ostatecznej decyzji pozwolenia na budowę. Strona skarżąca zarzuca też, że przedmiotowe reklamy były objęte już decyzją PINB w K. z dnia [...]04. 2007 r. o pozwoleniu na użytkowanie , gdyż istniały w chwili orzekania tej decyzji i organ nie miał do nich zastrzeżeń. Stanowisko strony skarżącej jest nieuzasadnione, gdyż decyzja o pozwoleniu na użytkowanie dotyczyła wybudowanej stacji benzynowej, a nie przedmiotowych reklam, na które potrzebna jest odrębna decyzja. Z akt administracyjnych i wniosku B. O/w K. z dnia 28.03.2008r. nie wynika aby organ B. w K. udzielał inwestorowi zgody na posadowienie przedmiotowych reklam w pasie drogi krajowej nr [...] w km 356464 strona prawa. Twierdzenia strony skarżącej, że posadowienie przedmiotowych reklam w pasie drogowym było objęte też pozwoleniem na budowę z dnia 31.03.2004r. nr [...] nie znajduje również podstaw prawnych w zebranym materiale dowodowym sprawy, gdyż w decyzji tej nie ma mowy o pozwoleniu na budowę przedmiotowych reklam. Ponadto przepisy ustawy z dnia 21.02.1985 r. o drogach publicznych zakazują budowy w pasie drogowym terenu zabudowanego w odległości mniejszej niż 10m . Mając powyższe na uwadze, organ prowadząc postępowanie legalizacyjne w trybie art.48 i 49 Prawo budowlane dotyczące samowoli budowlanej , zasadnie ustalił, iż brak jest podstaw do ich legalizacji ze względu na nie spełnienie przesłanki z art.48 ust.2 pkt 2 Prawo budowlane . Stosownie do przepisu art.48 ust.1, ust. 2 , w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji , właściwy organ nakazuje , z zastrzeżeniem ust.2 w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę . Ustęp 2 - jeżeli budowa , o której mowa w ust.1: 1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym , a w szczególności: a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo b) ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu , w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) nie narusza przepisów , w tym techniczno - budowlanych , w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem - właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych . Przedmiotowe reklamy świetlne są posadowione w pasie drogowym i naruszają przepisy art. 39 ust.1 pkt 1 i art.43 ust.1 ustawy o drogach publicznych. Zgodnie z art. 39 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 21.03. 1985r. o drogach publicznych (Dz.U 2007r, Nr 19, poz.115 ze zm . ) zabrania się dokonywania w pasie drogowym czynności , które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszanie jej trwałości lub zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. W szczególności zabrania się: lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego . Natomiast art. 43 ust.1 cyt. wyżej ustawy stanowi, że obiekty budowlane przy drogach krajowych powinny być usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni w terenie zabudowanym co najmniej 10 m. Reklamy te są usytuowane w Z. , terenie zabudowanym, oznaczonym jako 0-42 umieszczone pod tablicą z nazwą miejscowości Z. i znajdują się w odległości mniejszej niż 10 m ., a zatem naruszają cytowane wyżej przepisy ustawy o drogach publicznych, w związku z tym, naruszają też przepis art. 48 ust 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Organy zasadnie orzekły nakaz rozbiórki na właściciela stacji benzynowej tj. A. sp. z o.o. Zgodnie z art. 52 ustawy Prawo budowlane inwestor , właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany na swój koszt dokonać czynności nakazanych w decyzji , o której mowa w art.48 , art.48"b", art.50 "a" oraz art. 51. Należy stwierdzić, że w pierwszej kolejności zobowiązanym do wykonania rozbiórki jest inwestor - sprawca samowoli budowlanej a dalej właściciel nieruchomości lub zarządca obiektu budowlanego. Strona skarżąca A. sp. z o.o. nie była inwestorem przedmiotowych obiektów budowlanych, jest natomiast właścicielem stacji benzynowej usytuowanej na działce 2 na podstawie umowy kupna -sprzedaży aktem notarialnym z dnia 14.05.2007r., Rep [...] (k. [...] akt. adm.). Natomiast aktem darowizny poprzedniego właściciela stacji benzynowej działkę nr 1 przekazano na rzecz Skarbu Państwa i oznaczono ją jako działkę 1 pod pas drogowy drogi krajowej nr [...][ (k. [...] akt adm.). Odnosząc się do dalszych zarzutów strony skarżącej zawartych w skardze dotyczących nie wyjaśnienia przez organ kwestii przebiegu granicy pomiędzy działkami nr 2 a działką nr 1 , ponieważ dokument, na którym oparły się organy tj. kopia protokołu z czynności wznowienia znaków graficznych nie jest dokumentem, gdyż brak na nim urzędowego poświadczenia , zgodnie z przepisem art.76 a §1 kpa i art. 76 §1 lub 3 kpa. W ocenie strony skarżącej pracownik A. nie jest osobą uprawnioną do poświadczenia tego dokumentu za zgodność z oryginałem, a zatem nie może on stanowić dokumentu w sprawie zgodnie z przepisami kpa. Strona skarżąca podała też, że organ administracji prowadzący postępowanie w niniejszej sprawie mógł sam zwrócić się do Starostwa Powiatowego o udzielenie informacji co do przebiegu granicy pasa drogowego, a tego nie uczynił, co jest uchybieniem organu skutkującym wadliwością decyzji. Po pierwsze należy zwrócić uwagę, że organ administracji prowadząc to postępowanie zobowiązany był do ustalenia przesłanek co do rozbiórki przedmiotowych obiektów budowlanych i w sposób jednoznaczny ustalił, że przedmiotowych obiektów nie można zalegalizować, gdyż są one usytuowane w pasie drogi krajowej i w terenie zabudowanym. Poza tym należy stwierdzić, że strony postępowania mają też obowiązek przedstawienia i dostarczenia wszelkich dowodów na poparcie swojego stanowiska w sprawie. Strona skarżąca w toku całego postępowania nie przedłożyła w tej kwestii innego dokumentu stwierdzającego przebieg granicy niż ustaliły to organy. Zasadnie organy ustaliły przebieg tej granicy zgodnie z wyrysem z mapy ewidencyjnej otrzymanym od Starostwa Powiatowego ( k [...] akt adm.) oraz na podstawie dokonanego przez uprawnionego geodetę wznowienia znaków granicznych dla obu przedmiotowych działek, dokonanego na podstawie art. 39 ustawy z dnia 17.08.1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. 2010, Nr 193 , póz. 1287 ze zm ). Geodeta sporządził stosowny protokół [....] z czynności wznowienia znaków granicznych dnia 27.08.2008 i 22.09.2008r. ( w dniu 22.09.2008r. nie zgłosił się właściciel strony skarżącej aby uczestniczyć w przebiegu tych czynności ). Następnie protokół ten został przyjęty do Starostwa Powiatowego w K. - Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w dniu 2.10.2008r., co stanowi, że jest on dokumentem, ponadto zostało to poświadczone na protokole wznowienia przez pracownika E.S. działającą z upoważnienia Starosty ( k. [...] akt adm). Protokół ten wpłynął do A. w K. , w związku z tym protokół ten za godność z oryginałem został potwierdzony przez Terenowego Inspektora Drogowego mgr. inż. M.H. , a następnie został przesłany do organu l instancji, prowadzącego postępowanie w niniejszej sprawie . W ocenie Sądu nie można zarzucić braku wiarygodności tego dokumentu , tym bardziej, że strona skarżąca nie obaliła go innym dokumentem oraz wykazała bierność w działaniu w zakresie ustalenia przebiegu granicy pasa drogowego nie uczestnicząc w czynnościach wznowienia znaków granicznych a także np. nie wnosząc sprawy na drogę postępowania sądowego. Ponadto nawet gdyby przyjąć to jako uchybienie, gdyż dokument ten nie został potwierdzony za zgodność z oryginałem przez organ który go wydawał, to nie miałoby to istotnego wpływu na wynik sprawy skutkującego koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Nietrafny jest też zarzut strony skarżącej , że w okolicznościach niniejszej sprawy są podstawy do legalizacji przedmiotowych obiektów budowlanych. W ocenie Sądu brak jest podstaw prawnych do legalizacji , biorąc pod uwagę wyżej omówione już okoliczności sprawy . Należy wskazać też, że strona skarżąca weszła w prawa i obowiązki jej poprzedniego właściciela, w związku z tym organy trafnie skierowały decyzję o nakazie rozbiórki do aktualnego właściciela - strony skarżącej A. sp. z o.o. w K Mając powyższe na uwadze, organy w sposób prawidłowy przeprowadziły postępowanie wyjaśniające, zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy sprawy zgodnie z zasadami postępowania wyrażonymi w przepisach art.7 kpa - zasadą ustalania prawdy obiektywnej, art.77§1 kpa- zasadą zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie, oraz przepisu art. 107 § 3 kpa odnoszącego się do sporządzenia uzasadnienia. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest prawidłowe , gdyż organ wskazał okoliczności faktyczne sprawy, które stanowiły podstawę do rozstrzygnięcia sprawy, wyjaśnił je a także dokonał oceny zebranego materiału dowodowego oraz wskazał i zastosował właściwe przepisy prawa które stanowiły podstawę do rozstrzygnięcia sprawy zawarte w zaskarżonej decyzji. W związku z tym, skargę jako nieuzasadnioną należało oddalić. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 2002 r. Nr 153, póz. 1270 ze zm.) w myśl którego sąd w razie nieuwzględnienia skargi skargę oddala.