II SA/Ke 471/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Zielińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 września 2011 roku sprawy ze skargi I.K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o umorzeniu postępowania administracyjnego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] znak: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego , po rozpatrzeniu odwołania I. K. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] znak: [...], odmawiającej uchylenia decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] znak: [...], którą umorzono postępowanie prowadzone w kierunku legalizacji samowolnie realizowanego budynku mieszkalnego położonego w Z. na działce oznaczonej w ewidencji gruntów nr 248, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ II instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny. Na skutek interwencji I. K. PINB w S. przeprowadził w dniach 9.01.2009r. i 5.03.2009r. oględziny w sprawie wykonanych robót budowlanych związanych z istniejącym budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym usytuowanym na działce nr 248 w Z., stanowiącej własność M. T. i jego syna W. T. W wyniku kontroli ustalono, że w dniu 9.01.2008r. M. T. zgłosił remont budynku, do którego Starosta Staszowski nie zgłosił sprzeciwu. Z uwagi na brak fundamentów i zły stan ścian fundamentowych inwestor poszerzył zakres podbicia istniejących fundamentów poza zakres objęty zgłoszeniem, a na fundamentach wymurował ściany z pustaka Max. Organ II instancji uznał, że zakres przewidzianych robót budowlanych przekraczał pojęcie remontu i wskazywał na odbudowę i rozbudowę budynku mieszkalnego. W dniu 19.03.2009r. działająca z upoważnienia M. T. i W. T. - H. T. zwróciła się do PINB o wyrażenie zgody na rozbiórkę wykonanych robót i pozostawienie elementów poniżej poziomu gruntu przedkładając opracowanie pt. "Opinia o stanie technicznym budynku mieszkalnego będącego w trakcie prac remontowych" sporządzone przez mgr inż. A. B.. Z opinii tej wynikało, że prace nie są realizowane w oparciu o zgłoszenie jak też ich zakres odbiega od zgłoszenia. Autor ww. opinii stwierdził, że ewentualna rozbiórka wykonanych ścian murowanych powyżej terenu nie stanowi zagrożenia dla istniejącego budynku, natomiast wskazane jest pozostawienie ław i ścian fundamentowych. Decyzją z dnia [...] podjętą w trybie art. 48 ust. 1 i 4 Prawa budowlanego PINB w S. nakazał M. T. dokonanie rozbiórki samowolnie wykonanych ścian budynku mieszkalnego wraz ze ścianami fundamentowymi do głębokości wykonanych ław fundamentowych – fundamentu żelbetowego. Decyzja ta została uchylona w trybie odwoławczym przez WINB decyzją z dnia [...] z uwagi na nieuwzględnienie w postępowaniu przez organ I instancji procedury legalizacyjnej określonej w art. 48-49b Prawa budowlanego. W dniu 5.08.2009r. organ I instancji przeprowadził oględziny przedmiotowej nieruchomości celem ustalenia aktualnego stanu faktycznego. Na ich podstawie ustalono, że ściany w poziomie kondygnacji parteru murowane z pustaka Max zostały rozebrane, za wyjątkiem narożnika południowo-wschodniego, ściany fundamentowe z kamienia zostały rozebrane, za wyjątkiem odcinka ściany północnej przyległej do północnej ściany istniejącego budynku i ściany południowej. Nie zostały rozebrane ławy fundamentowe. Decyzją z dnia [...] PINB w S. na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego nakazał M. T. dokonać rozbiórki elementów konstrukcyjnych (ścian, ścian i ław fundamentowych) samowolnie realizowanego budynku mieszkalnego. Również ta decyzja została przez WINB uchylona w trybie odwoławczym decyzją z dnia [...] z powodu nieuwzględnienia w rozstrzygnięciu procedury legalizacyjnej. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy PINB decyzją z dnia [...] na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie prowadzone w kierunku legalizacji samowolnie zrealizowanego budynku mieszkalnego. Organ przyjął, że oględziny dokonane w dniu 16.12.2009r. wykazały rozebranie widocznych elementów przedmiotowego budynku. Rozebranie również zakrytych elementów obiektu potwierdziła obecna przy oględzinach pełnomocnik inwestora H. T., oraz M. T. w piśmie z dnia 22.12.2009r. Od decyzji tej nikt się nie odwołał i stała się ona ostateczna. Pismem z dnia 19.03.2010r. I. K. wystąpiła do Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego poddając w wątpliwość dokonanie rozbiórki przedmiotowego obiektu w całości. Przekazując powyższe stanowisko WINB w piśmie z dnia 10.05.2010r zobowiązał organ I instancji do zbadania rzeczywistego stanu faktycznego w dniu wydania decyzji i w razie wystąpienia okoliczności, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. rozważenia potrzeby wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] Przeprowadzone w dniu 13.07.2010r. przez PINB w S. oględziny na działce wykazały istnienie uprzednio zakrytych elementów posadowienia nowowybudowanego budynku, które według złożonych oświadczeń H. T. i M. T. miały być usunięte. Stwierdzono, że elementy posadowienia samowolnie realizowanego budynku zostały w części wschodniej i północnej usunięte przez ich wydobycie z gruntu i rozbicie. Wzdłuż ściany zachodniej stwierdzono: w części północnej usunięcie wykonanych elementów posadowienia na długości 2,06 m, natomiast w części południowej na odcinku długości ok. 4,32 m pozostawione zostały ławy żelbetowe. Usuwanie ich spowodowało uszkodzenie ściany zachodniej istniejącego budynku mieszkalnego na długości ok. 2,75 m, z którą zostały zespolone. Powstałe uszkodzenie ściany uniemożliwia usunięcie pozostałych fragmentów ławy żelbetowej, która stanowi jej zabezpieczenie przed dalszym uszkodzeniem. Inwestor został poinformowany o obowiązku przerwania prac, które mogą doprowadzić do katastrofy budowlanej (zniszczenia istniejącego budynku mieszkalnego). W piśmie z dnia 21.09.2010r. M. T. zawiadomił organ, że podczas usuwania fragmentu bloku ławy fundamentowej zawaliła się część ściany domu (od strony północnej). Postanowieniem z dnia [...] podjętym w trybie art. 149 § 1 i art. 150 k.p.a. PINB w S. z urzędu wznowił postępowanie w sprawie umorzenia postępowania zakończonego decyzją własną z dnia [...], powołując jako podstawę wznowieniową art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Opisaną na wstępie decyzją z dnia [...], podjętą na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 149 § 1 k.p.a., odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia [...] Odwołanie od tej decyzji wniosła I. K. podnosząc, że organ I instancji oparł swoją decyzję na nieprawdziwym oświadczeniu H. T., a fragmenty samowoli budowlanej nadal tkwią w gruncie. Rozpatrując odwołanie WINB nie znalazł postaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Zdaniem organu, wprawdzie w niniejszej sprawie doszło do samowolnej przebudowy i rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego, jednakże pomimo braku ostatecznej decyzji nakazującej rozbiórkę rozpoczętej budowy inwestorzy wykonali roboty rozbiórkowe. Pozostawienie ławy fundamentowej o długości 4,32 m zespolonej ze ścianą zachodnią istniejącego budynku było niezbędne, ponieważ jej rozbiórka spowodowałaby zawalenie się ściany istniejącego budynku. Organ wskazał, że M. T. zgłosił w dniu 9.01.2008r. remont budynku mieszkalnego w związku z jego złym stanem technicznym, a zatem brak jest podstaw do kwestionowania pozostawienia przedmiotowego fragmentu fundamentu, stanowiącego w rezultacie zabezpieczenie konstrukcji istniejącego budynku. Ponadto z opisu technicznego remontu ww. budynku załączonego do zgłoszenia wynika, że pod remontowanymi ścianami należy wykonać podbicie istniejących fundamentów betonem B15 do głębokości 1,1 m poniżej poziomu terenu. Jakkolwiek inwestor na tym odcinku pogrubił istniejące fundamenty, to efektem tych robót jest ich wzmocnienie. Aktualnego stanu nie można więc zakwalifikować jako rozbudowy istniejącego budynku, rozebrane zostały bowiem nowe ściany i pozostałe zbędne fundamenty. W konkluzji WINB stwierdził, że pomimo braku pełnej wiedzy na temat rozbiórki poszczególnych elementów realizowanej budowy organ I instancji zasadnie umorzył postępowanie prowadzone w trybie art. 48 Prawa budowlanego, albowiem postępowanie to z powodu dobrowolnej rozbiórki dokonanej przez inwestorów stało się bezprzedmiotowe, a następnie zasadnie odmówił, po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego, uchylenia swojej ostatecznej decyzji z dnia [...] Odnośnie niewykorzystanego fundamentu wykonanego od strony ściany południowej znajdującego się wewnątrz budynku, to zdaniem organu roboty te nie mają wpływu i znaczenia, albowiem nie stanowią one rozbudowy i budowy budynku. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła I. K. wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji organu II instancji i uchylenie decyzji organu I instancji, ewentualnie o uchylenie decyzji organu II instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie prawa materialnego, tj.: – art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, który stanowi, iż roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, poprzez błędne przyjęcie, że zgłoszenie remontu budynku mieszkalnego stanowiło podstawę do pozostawienia fragmentu fundamentu; – art. 31 ust. 1 i 2 ww. ustawy poprzez pominięcie i przemilczenie braku pozwolenia na rozbiórkę samowoli budowlanej; – art. 48 ww. ustawy poprzez brak przesłanek do umorzenia legalizacji ze względu na niezgodne z prawda oświadczenia H. T. i M. T.; – art. 84 ust. 1 ww. ustawy poprzez brak kontroli przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego przez WINB ; – przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002r. poprzez nieuwzględnienie w decyzji, iż kwestionowany fundament znajduje się w odległości mniejszej niż odległość wymagana przepisami tego rozporządzania. Ponadto zarzucono organowi błędne powołanie w podstawie prawnej decyzji art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 149 § 1 k.p.a., w sytuacji gdy powinno być art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 149 § 2 k.p.a., oraz naruszenie art. 145 § 1 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż nie zaistniały okoliczności wymienione w tym przepisie, w sytuacji gdy dowiedziono, że oświadczenia H. T. i M. T. były niezgodne z prawdą. W związku z powyższym naruszono także art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Skarżąca zarzuciła również kwestionowanemu rozstrzygnięciu naruszenie prawa procesowego, tj. art. 7, 9 i 77 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, oraz naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W uzasadnieniu skargi jej autorka przedstawiła dotychczasowy przebieg postępowania, podkreślając, że zakres robót wykonanych przez inwestorów znacznie wykroczył poza definicję remontu wynikającą z art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego i wymagał decyzji o pozwoleniu na budowę. Podniosła, że legalizacja samowoli budowlanej nie była w niniejszej sprawie możliwa z uwagi na niezachowanie odległości od granicy z działką sąsiednią. Nowy powiększony fundament wykonany został w odległości 23 – 34 cm od granicy z działką nr 249. Zdaniem skarżącej organ rozstrzygnął w sposób nieprzewidziany przepisami prawa, tj. pozostawił część fundamentów bez opłaty legalizacyjnej. Skarżąca wskazała na brak w niniejszej sprawie decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę, w sytuacji gdy WINB w decyzji z dnia [...] sam stwierdził, że Starosta wydaje decyzję o pozwoleniu na rozbiórkę. Tym samym inwestor dopuścił się kolejnej samowoli budowlanej dokonując częściowej rozbiórki bez pozwolenia. Podczas oględzin w dniu 16.12.2009r. skarżąca wskazywała na fakt zasypania fundamentów, co potwierdziły zdjęcia przesłane do PINB, tymczasem organ w sposób stronniczy oparł się na niezgodnych z prawdą oświadczeniach H. T. i M. T. wskazujących na rozebranie fundamentów. Nieprawdziwe oświadczenia H. T. oraz okoliczność, że fragmenty samowoli budowlanej nadal tkwią w gruncie powinny zatem zdaniem skarżącej skutkować uchyleniem decyzji z dnia [...] Bezzasadne jest zdaniem skarżącej powoływanie się przez inwestora i organ na możliwość zawalenia się budynku. Inwestor działał bowiem na własne ryzyko. O naruszeniu przez organ art. 7 i 77 k.p.a. świadczy zdaniem skarżącej fakt wydania przez Starostę S., zaraz po wydaniu przez PINB decyzji z dnia [...], bez czekania na uprawomocnienie, decyzji z dnia [...] i [...] o pozwoleniu na budowę i przebudowę. Naruszenie art. 9 k.p.a wynika natomiast z postępowania PINB, który w sytuacji gdy WINB wskazywał na konieczność przeprowadzenia najpierw postępowania legalizacyjnego a później dopiero wydawania decyzji nakazującej rozbiórkę, powinien pouczyć skarżącą, że brak odwołania od decyzji z dnia [...] skutkować będzie zakończeniem postępowania. W ocenie skarżącej w niniejszej sprawie należało z urzędu wszcząć postępowanie legalizacyjne, a w przypadku braku zainteresowania inwestora legalizacją lub niespełnienia wymogów ustawowych (w tym przypadku wymogu odległości od granicy z działką sąsiednią) należało wydać decyzję w zakresie legalizacji lub całkowitej rozbiórki samowoli budowlanej. Skarżąca zarzuciła ponadto organowi II instancji mylenie remontu z rozbiórką i nieznajomości akt sprawy. Wskazała, że do wykonania fundamentów również niezbędne jest uzyskanie pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). Na wstępie zaznaczyć należy, iż wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego. Zadaniem organów w niniejszej sprawie było więc ustalenie, czy postępowanie zakończone decyzją ostateczną PINB w S. z dnia [...] o umorzeniu postępowania prowadzonego w kierunku legalizacji samowolnie realizowanego przez inwestorów budynku mieszkalnego było dotknięte jedną z wad wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a. Dopiero stwierdzenie istnienia takiej wady obliguje organ do uchylenia kwestionowanej decyzji i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.). W przeciwnym razie, tj. gdy organ stwierdzi brak podstaw do uchylenia kwestionowanej decyzji na podstawie art. 145 § 1 k.p.a., odmawia jej uchylenia (art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.). PINB w S. w postanowieniu z dnia [...] wznawiającym postępowanie w sprawie umorzenia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] jako podstawę wznowieniową powołał art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe. W doktrynie i orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że zastosowanie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 kpa wymaga wystąpienia łącznie trzech warunków: 1) w postępowaniu dowodowym prowadzonym w danej sprawie administracyjnej miało miejsce wystąpienie fałszywego dowodu; 2) sfałszowanie dowodu musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu; 3) fałszywy dowód był podstawą ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy. W odniesieniu do warunku określonego w pkt 2, jedynie w sytuacji gdy sfałszowanie dowodu jest oczywiste a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego, postępowanie może być wznowione przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu orzeczeniem sądu lub innego organu (art. 145 § 2 k.p.a.). Z przyczyny określonej w § 1 pkt 1 można wznowić postępowanie także w przypadku, gdy postępowanie przed sądem lub innym organem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn określonych w przepisach prawa (art. 145 § 3 k.p.a.). W rozpoznawanej sprawie wskazane wyżej okoliczności nie zachodziły. Bezspornie zatem, w sytuacji gdy organ nie dysponował prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu potwierdzającym sfałszowanie dowodu, brak było podstaw do uznania, że w sprawie istniała przesłanka wznowieniowa przewidziana w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. W okolicznościach danej sprawy uzasadnione natomiast było rozważenie wznowienia postępowania na podstawie przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. tj. jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Wedle stanowiska komentatorów, które znajduje odzwierciedlenie także w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, "nowe okoliczności faktyczne", "nowe dowody" mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania, o ile są dla sprawy istotne, a zatem muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne, mające więc w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych (komentarz do art. 145 w "Kodeks postępowania administracyjnego" Barbara Adamiak/Janusz Borkowski Wydanie 11, Warszawa 2011, s. 556). Niewątpliwie podczas oględzin w dniu 16.12.2009r. pełnomocnik inwestora H. T., a w piśmie z dnia 22.12.2009r. sam inwestor M. T., wprowadzili organ w błąd co do faktu rozbiórki wszystkich fundamentów, zaś organ z uwagi na warunki atmosferyczne (utrzymująca się ujemna temperatura) nie miał możliwości stwierdzenia istnienia elementów fundamentowych, zalegających poniżej poziomu terenu. Tym samym organ I instancji wydając decyzję z dnia [...] nie posiadał pełnej wiedzy co do okoliczności faktycznych sprawy. Podczas oględzin w dniu 13.07.2010r. ustalono, że istotnie, tak jak twierdziła skarżąca, fragmenty samowoli budowlanej w postaci ław żelbetowych w części południowej na odcinku długości ok. 4,32 m nadal znajdują się w gruncie. Podczas kolejnych oględzin w dniu 13.10.2010r. stwierdzono jednak, że próba usunięcia ww. ław spowodowała uszkodzenie ściany zachodniej istniejącego budynku mieszkalnego na długości ok. 2,75 m, z którą zostały zespolone. Całkowita rozbiórka tej ławy, jak wynika z niekwestionowanych przez skarżącą ustaleń organu i "Opinii o stanie technicznym budynku mieszkalnego będącego w trakcie prac remontowych" sporządzonej przez mgr inż. A. B. spowodowałaby zawalenie się ściany istniejącego budynku. Dlatego też podczas oględzin w dniu 13.10.2010r. inwestor został poinformowany o obowiązku przerwania prac, które mogą doprowadzić do katastrofy budowlanej. A zatem nawet gdyby organ wiedział o pozostawieniu części fundamentów w ziemi, to z uwagi na zagrożenie katastrofą budowlaną, ta okoliczność nie miałaby wpływu na podjęte w dniu 29 stycznia 2009r. rozstrzygnięcie w kwestii umorzenia postępowania prowadzonego w kierunku legalizacji samowoli budowlanej. W sytuacji bowiem dobrowolnej rozbiórki samowolnie wykonanej przez inwestorów rozbudowy i odbudowy , postępowanie legalizacyjne stało się bezprzedmiotowe. W konsekwencji, nowych okoliczności faktycznych, które wyszły na jaw po wydaniu decyzji z dnia [...] nie można uznać za istotne dla sprawy. Stan ten oznacza, że w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła przesłanka wznowieniowa, wymieniona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Na akceptację zasługuje więc rozstrzygnięcie organu II instancji uznające zasadność odmowy uchylenia decyzji dotychczasowej z uwagi na brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub 145b k.p.a. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, iż dotyczą one głównie meritum sprawy rozstrzygniętej decyzją PINB z dnia [...] W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu było natomiast zbadanie zgodności z prawem rozstrzygnięć wydanych w postępowaniu wznowieniowym pod kątem wystąpienia przesłanek uzasadniających uchylenie decyzji z dnia [...] (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.). W postępowaniu wznowieniom organy zebrały w sposób wyczerpujący i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, a strony brały czynny udział w każdym stadium postępowania. Uwzględniły fakt, że w toku postępowania zwykłego zakończonego decyzją z dnia [...] zarówno pełnomocnik inwestorów H. T. jak i M. T. złożyli nieprawdziwe oświadczenia potwierdzające rozebranie całości fundamentów. Wprawdzie prowadząc postępowanie wyjaśniające organ błędnie zakwalifikował jako podstawę wznowieniową przyczynę określoną w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a, w sytuacji, gdy powinien wskazać pkt 5 tego przepisu, jednakże uchybienie to, jak zostało wykazane, nie miało wpływu na wynik sprawy. Niezasadny jest zarzut braku pozwolenia na rozbiórkę, albowiem procedura uzyskania pozwolenia na wykonanie określonych robót budowlanych nie ma zastosowania w przypadku samowoli budowlanej. Nieracjonalne byłoby wymaganie od inwestora, który dopuścił się samowoli budowlanej, podjęcia starań na rzecz uzyskania pozwolenia na rozbiórkę, w sytuacji gdy negatywny wynik procedury legalizacyjnej oznacza wydanie nakazu rozbiórki z urzędu. W niniejszej sprawie nie doszło również do naruszenia przepisów techniczno-budowlanych, albowiem przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dotyczące odległości między budynkami mają zastosowanie właśnie do budynków a nie fragmentów obiektu znajdujących się w gruncie. W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.