II SA/Kr 1082/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla (spr.) Sędziowie: WSA Krystyna Daniel WSA Jacek Bursa Protokolant: Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2011 r. sprawy ze skargi A.G. na decyzję Wojewody [....] z dnia 18 kwietnia 2011 r. nr [....] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od Wojewody [....]na rzecz skarżącej A.G. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] lipca 2010 r., znak: [...] Starosta C. , działając na podstawie art. 80 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 82 ust. 1, art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz.1118 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98 póz. 1071 ze zm.) odmówił A. Sp. z o.o. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej A. Sp. z o.o. "[...]" zlokalizowanej na nowoprojektowanej wieży stalowej w miejscowości B. na działce nr 1 . W uzasadnieniu podano, że w dniu 26 marca 2010 r. A. Sp. z o.o. wystąpił o wydanie decyzji zezwalającej na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej A. Sp. z o.o. "[...]" zlokalizowanej na nowoprojektowanej wieży stalowej w miejscowości B. na działce nr 1 . W dniu 15 kwietnia 2010 zawieszono z urzędu postępowanie administracyjne z uwagi na złożenie przez inwestora zażalenia na postanowienie Burmistrza Gminy A. z dnia 1 marca 2010r. nr [...] dotyczące stwierdzenia, że wskazana wyżej inwestycja jest niezgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy A. części "B", obejmującego sołectwa : [...], zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w A. z dnia 02.02.2005r. /Dz. Urz. Województwa [...] ./. Postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r. , Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło zaskarżone postanowienie z uwagi na brak materialno - prawnego przepisu stanowiącego podstawę prawną do wydania przez Burmistrza Gminy A. postanowienia w podanym wyżej przedmiocie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało że Burmistrz był jedynie uprawniony do zajęcia stanowiska w formie pisma, a nie w trybie wydania aktu administracyjnego. W związku z powyższym podjęto zawieszone postępowanie. Organ pierwszej instancji przytoczył stanowisko Burmistrza A. zawarte w piśmie z dnia 21 czerwca 2010 r. w którym stwierdzono, że inwestycja polegająca na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej "[...]" zlokalizowanej na nowoprojektowanej wieży stalowej na działce nr 1 w miejscowości B. jest niezgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy A. . Działka nr 1 w B. częściowo znajduje się w terenach zabudowy zagrodowej i zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oznaczonej na rysunku planu symbolem [...]. Pozostała część działki to tereny rolnicze oznaczone symbolem [...], na której zlokalizowana jest projektowana inwestycja. Ponadto działka znajduje się w granicach [...] Parku Krajobrazowego, gdzie została ustalona strefa "[...] ochrony krajobrazu i przyrody obejmująca południowo - wschodnią część obszaru gminy. Teren ten jest objęty ochroną wartości przyrodniczych, krajobrazowych oraz kulturowych. Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej na wieży o wysokości 50 m z antenami sektorowymi i parabolicznymi spowoduje naruszenie ładu przestrzennego w tym rejonie i wpłynie negatywnie na funkcjonalność i jego estetykę. Paragraf 12 ust. 3 pkt 4 oraz § 20 ust. 3 pkt 2 ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczy urządzeń infrastruktury technicznej. W tym kontekście słowo "infrastruktura" nie obejmuje masztów telekomunikacyjnych telefonii bazowej, gdyż służą one znacznie szerszej społeczności niż społeczność lokalna. Po rozpatrzeniu odwołania Polskiej Telefonii Komórkowej A. Sp. z o. o. od powyższej decyzji Wojewoda decyzją z dnia [...] listopada 2010 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98 póz. 1071 z 2000 r. jednolity tekst ze zm.) i art. 81 ust. 1 i 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 156 póz. 1118 z 2006 r. jednolity tekst ze zm.), uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego stanowi, że w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1 właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę". Organ I instancji, stwierdzając naruszenie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego powinien w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego wydać postanowienie o nałożeniu na inwestora obowiązku usunięcia nieprawidłowości. Takie postanowienie nie zostało wydane. Nie ma możliwości wydania decyzji w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, bez uprzedniego postanowienia o nałożeniu obowiązku na inwestora usunięcia nieprawidłowości wniosku. Poprzez zaniechanie powyższej czynności organ l instancji uchybił przepisowi art. 35 Prawa budowlanego. Działka objęta planowaną inwestycją znajduje się w obszarze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy A. część B - obejmującym sołectwa: [...] (Dz. Urz. Woj. [...]) Zgodnie z załącznikiem rysunkowym planu działka, na której jest projektowana przedmiotowa inwestycja, znajduje się w obrębie dwóch jednostek strukturalnych: [...]-tereny zabudowy zagrodowej i zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oraz [...] — tereny rolnicze. Przedmiotową inwestycję zlokalizowano w całości w obszarze [...] - tereny rolnicze. Organ l instancji podał m.in., że działka nr 1 w B. znajduje się w granicach [...] Parku Krajobrazowego, gdzie została ustalona strefa «[...]» ochrony krajobrazu i przyrody. Zgodnie z załącznikiem graficznym miejscowego planu granica strefy [...] - ochrony krajobrazu i przyrody przebiega w sąsiedztwie działki nr 1 w B. , ale działka ta nie znajduje się bezpośrednio na obszarze strefy [...]. Ponadto w decyzji nie podano podstaw takiej interpretacji ustaleń miejscowego planu, zgodnie z którą słowo «infrastruktura» nie obejmuje masztów telekomunikacyjnych telefonii bazowej, gdyż służą one znacznie szerszej społeczności niż społeczność lokalna. W planie brak jest definicji "urządzeń infrastruktury technicznej". W § 48 ust. 3 ustaleń miejscowego planu, jest mowa o tym, że w zakresie telekomunikacji i łączności ustala się: możliwość organizacji telefonii bezprzewodowej dopuszczając możliwość zlokalizowania urządzeń tej branży w miejscach nie powodujących naruszenia ustaleń planu. Uściślenie lokalizacji urządzeń następować będzie w fazie projektowania inwestycyjnego po wcześniejszym wykonaniu oddziaływania tych urządzeń na środowisko. W decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. brak jest odniesienia się do tego zapisu w miejscowym planie. Decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r., znak: [...] Starosta C. , działając podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2006 r. Nr 156, póz. 1118, z późn. zm.) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. -kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, póz. 1071, z późn. zm.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. Sp. z o.o. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej A. Sp. z o.o. "[...]" zlokalizowanej na nowoprojektowanej wieży stalowej na działce nr 1 w miejscowości B. . z zachowaniem następujących warunków, zgodnie z art. 36 ust. 1 oraz art. 42 ust. 2 i 3 ustawy - Prawo budowlane: l. Szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych: Wykonać zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, dokonać geodezyjnego wytyczenia obiektu w terenie, a po jego wykonaniu geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej. Elementy obiektu budowlanego ulegające zakryciu, podlegają inwentaryzacji geodezyjnej przed ich zakryciem. Przestrzegać przepisy BHP. Roboty prowadzić pod nadzorem osoby posiadającej uprawnienia budowlane odpowiedniej specjalności, przyjmującej obowiązki kierownika budowy. Inwestor jest zobowiązany bezzwłocznie zawiadomić właściwy organ nadzoru budowlanego o zmianie: 1) kierownika budowy 2) projektanta sprawującego nadzór autorski 3) inspektor nadzoru inwestorskiego Przy wykonywaniu robót budowlanych należy stosować wyroby dopuszczone do obrotu i stosowania w budownictwie. 2. Czas użytkowania tymczasowych obiektów budowlanych: W trakcie realizacji robot budowlanych. 3. Terminy rozbiórki tymczasowych obiektów budowlanych: Przed zgłoszeniem do użytkowania obiektu, należy dokonać rozbiórki tymczasowych obiektów budowlanych, użytkowanych w trakcie realizacji robót budowlanych. 4. Szczegółowe wymagania dotyczące nadzoru na budowie: 1) kierownik budowy 2) projektant sprawujący nadzór autorski 3)inspektor nadzoru inwestorskiego - § 2 ust. 1 pkt. 3) lit. a) Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 listopada 2001 r. w sprawie rodzajów obiektów budowlanych, przy których realizacji jest wymagane ustanowienie inspektora nadzoru inwestorskiego (Dz. U. 138 póz. 1554). 5. Inwestor jest zobowiązany przed przystąpieniem do użytkowania uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie. 6. Kierownik budowy (robót) jest obowiązany prowadzić dziennik budowy lub rozbiórki oraz umieścić na budowie lub rozbiórce w widocznym miejscu tablicę informacyjną oraz ogłoszenie zawierające dane dotyczące bezpieczeństwa pracy i ochrony zdrowia. Obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust 2 ustawy - Prawo budowlane, obejmuje nieruchomości położone w miejscowości B. . Działka nr 2 , 1 , 3, 4, 5, 6 , 7, 8 . W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko /Dz. U. z 2010r., Nr 213, póz. 13971 planowana inwestycja nie została zakwalifikowana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w związku z czym nie jest wymagana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, a tym samym brak konieczności sporządzenia raportu. Również poprzednie Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 09 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, póz. 2573 z późn. zm.) nie kwalifikowało tej inwestycji jako przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z pismem Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w K. z dnia 05 lutego 2010r. Nr [...] oraz pismem Burmistrza Miasta A. z dnia 25 lutego 2010 r. Nr [...] inwestycja polegająca na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej A. Sp. z o.o. [...] zlokalizowanej na nowoprojektowanej wieży stalowej na działce nr 1 w miejscowości B. nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponadto planowana inwestycja zlokalizowana jest w odległości 1,10 km od najbliższego obszaru Europejskiej Sieci Ekologicznej Natura 2000 PHL 120058 "[...]" oraz w odległości ok. 13 km od obszaru ochrony siedlisk "[...]" oraz w odległości ok. 8,0 km Dyrektywa "Ptasia Dolina Dolnej Skawy" PLB 120005. Ponadto inwestor do projektu budowlanego załączył opracowanie kwalifikacji stacji bazowej oraz analizę środowiskową dla tej inwestycji. Wniosek o pozwolenie na budowę został złożony w terminie ważności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy A. część B obejmującym sołectwa: [...] . , Źródła zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w A. z dnia 2 lutego 2005 r. /Dz. Urz. Województwa [...]. Zgodnie z planem miejscowym działka nr 1 położona w miejscowości B. znajduje się częściowo w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej /[...], a częściowo w terenach rolniczych /[...]/. Część działki nr 1 , na której jest proponowana lokalizacja stacji bazowej telefonii komórkowej, znajduje się w terenach rolniczych. Jako przeznaczenie dopuszczalne terenu ustalono możliwość realizacji sieci i urządzeń infrastruktury technicznej. W zapisach planu miejscowego brak jest informacji dotyczącej zakazu lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej. W związku z powyższym należało uznać że inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Inwestor złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zatwierdzony projekt budowlany nie narusza zapisów planu, jest kompletny, posiada wymagane opinie i uzgodnienia (art. 34 ustawy Prawo budowlane) i sporządzony został przez osoby legitymujące się wymaganymi uprawnieniami budowlanymi (art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane). Planowana inwestycja nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wymaganego przepisami o ochronie środowiska oraz nie znajduje się w obszarze Natura 2000. Ustosunkowując się do pisma Sołtysa Wsi B. z dnia 16 września 2010 r. wyrażającego protest przeciwko budowie masztu A. organ uznał, że zgromadzone dokumenty pozwalają na wydanie decyzji i nie znalazł podstaw do przeprowadzania dodatkowych konsultacji z mieszkańcami, którzy nie są stronami tego postępowania. Stronom postępowania zapewniono czynny udział w postępowaniu na każdym jego etapie. Zgodnie z art. 38 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2006 r. Nr 156, póz. 1118, z późn. zm.) przepisy ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008r. Nr 199, póz. 1227) wskazują przypadki, gdy informacje o wydanych decyzjach o pozwoleniu na budowę podaje się do publicznej wiadomości oraz, gdy dane o tych decyzjach zamieszcza się w publicznie dostępnych wykazach. Ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko gwarantuje udział społeczeństwa w sprawach w których przepisy prawa materialnego taką konieczność przewidują. W ocenie organu nie zachodziły przesłanki ustawowe dotyczące zapewnienia udziału społeczeństwa w postępowaniu jak i obowiązku podawania do publicznej wiadomości informacji o wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę ( art. 38 ust. 4 ustawy Prawo budowlane). Po rozpatrzeniu odwołania Burmistrza Gminy A. oraz A. i R.G. Wojewoda decyzją z dna [...] kwietnia 2011 r., znak: [...] na podstawie art. 81 ust. 1 i 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 243 póz. 1623 z 2010 r. jednolity tekst ze zm.) i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że zgodnie z projektem zagospodarowania terenu działka objęta inwestycją leży w obszarze, na którym obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy A. - część [...] przyjętego Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w A. z dnia 2 lutego 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy A. - część B (Dz. Urz. Woj. [...].). Zgodnie z załącznikiem graficznym do miejscowego planu zagospodarowania projektowana inwestycja znajduje się w części działki nr 1 , położonej w obrębie jednostki strukturalnej o symbolu [...] - tereny rolnicze. W § 20 ust. 3 pkt 2 ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest mowa o tym, że jako przeznaczenie dopuszczalne terenu ustala się możliwość realizacji sieci i urządzeń infrastruktury technicznej. W ustaleniach planu zagospodarowania przestrzennego brak jest definicji infrastruktury technicznej. Art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. nr 102 póz. 651 z 2010 r.) stanowi zaś, że przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Zatem należy uznać, że na terenach oznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem [...], w ramach przeznaczenia dopuszczalnego jest możliwa lokalizacja naziemnych urządzeń telekomunikacyjnych. Działka nr 1 w B. gm. A. znajduje się w całości w obrębie strefy oznaczonej symbolem "[...]"- ochrony krajobrazu i przyrody. Zgodnie z § 34 ust. 2 ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego: "Teren Gminy w granicach administracyjnych jest objęty ochroną wartości przyrodniczych, krajobrazowych oraz kulturowych. Wiąże się to z ochroną i zachowaniem dóbr kultury, z kształtowaniem zabudowy, z zachowaniem najcenniejszych zasobów naturalnych oraz równowagi w środowisku ożywionym i nieożywionym, przywracaniem jakości wód, kształtowaniem korzystnych warunków życia mieszkańców oraz warunków bioklimatycznych i walorów krajobrazowych". Zgodnie z § 34 ust. 3 pkt 2 ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na terenie strefy ustala się: kształtowanie zabudowy zgodnie z zasadami określonymi w § 28. Do akt sprawy została załączona kopia pisma z dnia 29 kwietnia 2008 r. Dyrekcji Zespołu [...] Parków Krajobrazowych w K. , zawierająca pozytywną opinię dotyczącą planowanej inwestycji budowy stacji bazowej telefonii komórkowej [...]. Oznacza to, że inwestor spełnił wymogi formalne wynikające z ustaleń § 34 ust. 3 pkt 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Strefa ochrony "[...]" do ustaleń planu została wprowadzona na podstawie Rozporządzenia Nr [...] Wojewody z dnia 17 października 2006 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. [...]). Zgodnie z § 3 ust. 1 ww. Rozporządzenia: "W Parku zakazuje się: realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 51 Ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 129 póz. 902 z 2006 r.)". Art. 51 ustawy Prawo ochrony środowiska został uchylony z dniem 15 listopada 2008 r. przez art. 144 ust 9 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199 póz. 1227 z 2008 r. z późn. zm.). Przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko określa Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213 póz. 1397 z 2010 r.). Jak wynika z projektu budowlanego projektowane anteny sektorowe będą emitować pola elektromagnetyczne o częstotliwości 824 - 2170 MHz, o mocy promieniowania izotropowe wyznaczonej 724 W i 2643 W, o osiach głównej wiązki promieniowania anten znajdujących się na wysokości 38,1 m do 41,1 m od poziomu terenu, skierowane równolegle do poziomu terenu, lub pod nieznacznym kątem w dół. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 a i b wymienionego wyżej rozporządzenia do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć: (...) instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz; w których równoważna moc promieniowana izotropowe wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 2000 W. a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny; b) 5 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, przy czym - zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 Rozporządzenia -równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 Rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć: (...) instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: d) l 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, e) 2 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, j) 5 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny (...) - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Jak wynika z projektu budowlanego główne osi wiązek promieniowania w odległości 100 do 150 m od środka elektrycznego, znajdują się na wysokości od 38,1 m do 41,1 m od poziomu terenu. Oznacza to, że w odległościach mierzonych zgodnie z Rozporządzeniem nie znajdują się miejsca dostępne dla ludzi. Wynika z tego, że przedmiotowa inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, jak również nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W związku z powyższym inwestycja na działce nr 1 w B. nie wymaga dodatkowej oceny oddziaływania na środowisko, jak również nie wymaga stanowiska organu do spraw ochrony środowiska. Stanowisko organu odwoławczego znajduje potwierdzenie w piśmie Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w K. z dnia 5 lutego 2010 r., znak: [...], oraz w piśmie Burmistrza Gminy A. z dnia 25 lutego 2010 r., znak [...], które zostały załączone do akt sprawy. Dodatkowo zgodnie z art. 46 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106 póz. 675 z 2010 r.), jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Należy zatem uznać, że projekt budowlany stacji bazowej jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Do akt sprawy załączono oświadczenia inwestora o posiadanym prawie do dysponowania działką nr 1 w B. na cele budowlane. Do projektu budowlanego załączono wymagane uzgodnienia wskazane w art. 34 Prawa budowlanego. W projekcie budowlanym znajduje się również informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projektant załączył kopie swoich uprawnień budowlanych oraz zaświadczenia o wpisie do okręgowej izby architektów aktualne na dzień sporządzenia projektu. Ustosunkowując się do pisma Burmistrza Gminy A. z dnia 26 stycznia 2011 r. wyjaśniono, że w ustaleniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dopuszczono możliwość realizacji urządzeń infrastruktury technicznej na terenach rolniczych – [...]. Dodatkowo ustalenia dotyczące strefy "[...]" nie zawierają ograniczeń dla inwestycji infrastruktury telekomunikacyjnej. Natomiast rozporządzenie Wojewody Nr [...] z dnia 17 października 2006 r., zakazuje na terenie [...] Parku Krajobrazowego budowy przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Do grupy takich przedsięwzięć inwestycyjnych nie zalicza się stacja bazowa telefonii komórkowej [...] planowana do realizacji na działce nr 1 . Należy zatem uznać, że inwestycja projektowana na działce nr 1 w B. jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu A. i R.G. stwierdzono iż w świetle powyższej analizy oddziaływania na środowisko przedmiotowej inwestycji w odniesieniu do strefy "[...] miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zarzuty odwołania są bezpodstawne. Organ administracji architektoniczno-budowlanej poddał wniosek o pozwolenie na budowę badaniu pod kątem formalnym i merytorycznym. Organ poddał analizie dane zawarte w projekcie budowlanym, zarówno w opisie, w rysunkach jak i w załączonej do niego Analizie środowiskowej. Z uwagi na niekwalifikowanie się inwestycji na działce nr 1 w B. do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, jak również, że przedmiotowa inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko takie stanowisko nie jest wymagane. Projektant do wniosku załączył oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego przedmiotowej inwestycji zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Skargę na powyższą decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła A.G. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 7, 8, 9, 11 oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie sposobu ustalania charakteru i kwalifikowania rodzaju inwestycji, niepodanie sposobu rozumienia pojęć: "wzdłuż lub w osi głównej wiązki promieniowania" oraz "miejsca dostępne dla ludności", brak objaśnienia sposobu ustalania odległości od środka elektrycznego anteny, dokonywanie ustaleń faktycznych na podstawie pozaadministracyjnego dokumentu przedłożonego przez inwestora, nieustosunkowanie się do zarzutów odwołania; naruszenie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko poprzez niewskazanie przepisów z których wynika, jakie wymogi musi spełnić wniosek inwestora; naruszenia art. 63 ust. 1 oraz art. 63 ust 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko poprzez niewydanie postanowienia o braku konieczności sporządzenia raportu; naruszenie przepisów art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 140, 143 oraz 144 kodeksu cywilnego w zw. z art. 21 Konstytucji oraz w zw. z art. 1 protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z dnia 4 listopada 1950 r. poprzez nieustalenie, czy planowana inwestycja wprowadzi ograniczenia wysokościowe poza terenem co do którego inwestor posiada tytuł prawny; naruszenie art. 5 pkt. 1 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku - poprzez odstąpienie od zbadania zjawiska kumulacji pól elektromagnetycznych. W uzasadnieniu skargi podano, że właściwą procedurą w niniejszej sprawie było dokonanie kwalifikacji inwestycji jako wymagającej bądź niewymagającej przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przez organ właściwy do wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych i po złożeniu przez inwestora stosownego wniosku. Nieprawidłowe było zaś oparcie rozstrzygnięcia w powyższym zakresie na przedłożonych przez inwestora dokumentach takich jak "analiza środowiskowa", czy "kwalifikacja przedsięwzięcia". Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych skarżąca wskazała, że zgodnie z art. 63 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Natomiast organ właściwy do wydania pozwolenia na budowę nie może we własnym zakresie przeprowadzić oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeprowadza się w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwolenia na budowę tylko wtedy, gdy konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko została stwierdzona przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Skarżąca wskazała nadto, że wydający zaskarżoną decyzję organ nie wyjaśnił, czy faktycznie wzdłuż głównej wiązki promieniowania nie ma miejsc dostępnych dla ludności. Nie wiadomo bowiem, w jaki sposób w powyższym zakresie czynione były ustalenia. Nie jest jasne, czy organ przyjął za wyznacznik kreskę narysowaną przez inwestora na mapie czy też konkretną wartość natężenia pola elektromagnetycznego. Ponadto nie wiadomo na podstawie jakiego dokumentu organ czynił ustalenia w kwestii wymagań decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przytaczając stanowisko judykatury skarżąca zaznaczyła, że użyte w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia - pojecie "wzdłuż" oznacza zarówno "równolegle do czegoś rozciągniętego na długiej przestrzeni, w kierunku, w którym się rozciąga", jak i "na całej długości, przez całą długość czegoś" (definicja zamieszczona w "Słowniku języka polskiego". Wydawnictwo Naukowe PWN, wydanie z 2006 r.). Wynika z tego, że miejsce dostępne dla ludności może znajdować się także równolegle do rozciągniętej w przestrzeni osi głównej wiązki promieniowania. Trzeba przy tym zwrócić uwagę, że zarówno w § 2 ust. 1 pkt 7 jak też w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia prawodawca posłużył się pojęciem "moc promieniowania izotropowe wyznaczona dla pojedynczej anteny". Anteną izotropową jest natomiast antena emitująca sygnał równomiernie we wszystkich kierunkach. Trudno uznać, że prawodawca - przyjmując z jednej strony założenie, iż promieniowanie anteny o określonej mocy w określonej odległości od anteny może powodować negatywne oddziaływanie na środowisko, a z drugiej strony - przyjmując, że promieniowanie anteny jest równomierne w całej przestrzeni objętej promieniowaniem (promieniowanie izotropowe) - uznał, że wnikliwe badanie w postaci sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, wymagane jest tylko w takim przypadku, kiedy miejsca dostępne dla ludności znajdują się na osi promieniowania, a nie gdziekolwiek w przestrzeni objętej promieniowaniem takim samym jak na osi promieniowania. Skarżąca zarzuciła, że czynności dowodowe organów winny zmierzać do ustalenia tego czy wzdłuż osi głównej promieniowania poszczególnych anten nie znajdują się miejsca dostępne dla ludzi. Organy winny odnieść się do sposobu wyznaczania miejsc dostępnych dla ludzi oraz do kwestii kumulacji pola elektromagnetycznego na danym terenie. Nie jest przy tym prawidłowe - jak miało to miejsce w niniejszej sprawie - orzekanie przez organy tylko w oparciu o oceny zawarte w opracowaniach przedstawionych przez inwestora na etapie składania wniosku. W konsekwencji bowiem właściwe do rozstrzygnięcia sprawy organy nie dokonują własnych ustaleń a opierają swoje rozstrzygnięcia na ustaleniach faktycznych nie poczynionych samodzielnie. Wskazane dokumenty są dowodem podlegającym swobodnej ocenie. Nie są to jednak dokumenty urzędowe w świetle art. 76 § 1 k.p.a., a ponadto nie mogą stanowić jedynego źródła materiału faktycznego sprawy, w celu ustalenia prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.). Orzekające w sprawie organy nie objaśniły sposobu wyznaczania odległości, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, ani użytych tam pojęć "miejsc dostępnych dla ludności", "środka elektrycznego", czy "wzdłuż lub osi głównej wiązki promieniowania tej anteny", co pozbawia możliwości merytorycznej oceny decyzji. Organy winny wyjaśnić, jaki kształt ma wiązka promieniowania anten, czy rozprzestrzenia się wprost proporcjonalnie do odległości od anteny, czy też przekrój związki jest zawsze taki sam, bez względu na odległość od anteny. Najważniejszą kwestią jest stwierdzenie czy organ przyjął narysowaną w dokumencie przedłożonym przez inwestora czy też rzeczywistą wartość natężenia pola elektromagnetycznego dokonując kwalifikacji inwestycji. Powyższe ma szczególne znaczenie w sytuacji, w której kilka anten jest skierowanych na ten sam azymut albowiem rozdzielenie ich energii jest niemożliwe w normalnych warunkach pracy stacji bazowej telefonii komórkowej. Wyjaśniona winna zostać także kwestia kumulacji pola elektromagnetycznego. Organ nie może ograniczyć się przy tym tylko i wyłącznie do zasięgu 150 metrów albowiem zasięg oddziaływania inwestycji jest znaczne większy. Ponadto w dokumentacji oraz w decyzji brak jest wskazania, jaki poziom pola elektro - magnetycznego w miejscu planowanej inwestycji służył za podstawę przyjętych wyliczeń, co nie pozwala na weryfikację zawartego w zaskarżonej decyzji stanowiska. Co do naruszenia art. 5 ust 1 pkt 9 ustawy prawo budowlane w związku z art. 140, 143,144 kodeksu cywilnego w związku z art. 21 Konstytucji RP w związku z art. 1 protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 roku (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, póz. 284 ze zm.) skarżąca wskazała, iż organ nie dokonał analizy czy inwestycja wprowadzi jakiekolwiek ograniczenia w zagospodarowaniu sąsiednich terenów a jeżeli tak, jaki przepis na to pozwala. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Organ odwoławczy podkreślił, że inwestor spełnił wymagania określone w art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, a zatem organ administracji architektoniczne - budowlanej nie mógł odmówić wydania pozwolenia na budowę. Wydanym w trakcie rozprawy w dniu [...] września 2011 r. postanowieniem Sąd dopuścił do udziału w sprawie w charakterze uczestnika Ogólnopolskie Stowarzyszenie [...] "" (art. 33 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2002 r., Póz. 153, nr 1270, powoływana dalej jako: "p.p.s.a."). Jak bowiem wynika z przedłożonego statutu tej organizacji społecznej (k. [...] rozpoznawana sprawa dotyczy zakresu jej statutowej działalności (Rozdział II Statutu) Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: O wadliwości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji przesądza w pierwszej kolejności ogólnikowość ustaleń orzekających organów co do kręgu podmiotów, którym w prowadzonym postępowaniu przysługiwał status stron. Mieć trzeba na uwadze, że przepisy nakazujące chronić interesy prawne osób trzecich poprzez zapewnienie im czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym mają charakter norm bezwzględnie obowiązujących i znajdują zastosowanie do wszystkich spraw rozstrzyganych przez organy administracji. Prawno-materialna regulacja postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przewiduje szczególne - w stosunku do ogólnych postanowień kodeksu postępowania administracyjnego - przesłanki ustalania kręgu osób posiadających w takiej sprawie status strony. Zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji organu II instancji: Dz. U. z 2010 r., Nr 243, póz. 1623) stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Definicję obszaru oddziaływania obiektu zawiera przepis art. 3 pkt 20 powołanej wyżej ustawy, który stanowi, że przez obszar ten rozumieć należy teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Weryfikacja istnienia interesu prawnego poszczególnych osób w rozpoznawanej sprawie winna być zatem dokonana właśnie w oparciu o przywołane wyżej przepisy. Organy administracji zobowiązane były w sposób precyzyjny ustalić, jaki był obszar oddziaływania obiektu objętego wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę. Konieczne było wskazanie tych parametrów planowanej inwestycji, które z mocy przepisów szczególnych przesądzały o obszarze, na jaki mogła ona oddziaływać. Niezbędne było przeprowadzenie szczegółowych rozważań w tym zakresie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. W dalszej kolejności określić należało, na podstawie dokumentów urzędowych (na przykład w postaci wyciągów z publicznych wykazów lub rejestrów) stosunki prawne (własnościowe) na nieruchomościach znajdujących się na ustalonym w powyżej wskazany sposób obszarze oddziaływania planowanego obiektu tak, by możliwe było zapewnienie udziału w postępowaniu wszystkim podmiotom legitymowanym zgodnie z dyspozycją art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Także ustaleniom w tym zakresie należało dać wyraz uzasadnieniu podejmowanych rozstrzygnięć. Organy administracji rozważań tych i ustaleń nie przeprowadziły. Nie wiadomo w szczególności, w jaki sposób doszło do określenia obszaru oddziaływania planowanej stacji bazowej telefonii komórkowej ani jakiego konkretnie terenu obszar ten dotyczy. Nie jest bowiem wystarczające zawarte w części dyspozytywnej decyzji Starosty C. z dnia [...] grudnia 2010 r. stwierdzenie, że obszar oddziaływania obejmuje wymienione tam działki. W uzasadnieniu decyzji brak bardziej szczegółowych rozważań w tym zakresie. Nie wskazano w szczególności, jakie parametry planowanej inwestycji wpłynęły na jego ukształtowanie ani też nie określono sposobu oddziaływania tych parametrów na podlegające ochronie w postępowaniu administracyjnym prawa osób trzecich. Do akt sprawy nie dołączono jakichkolwiek dokumentów, pozwalających zweryfikować krąg osób legitymujących się interesem prawnym do udziału w tym postępowaniu. Nie przeprowadzono analizy źródeł interesu prawnego poszczególnych osób biorących udział w postępowaniu. W aktach znajdują się wprawdzie "wykazy stron" (k.[...] , nie mogą one jednak stanowić podstawy weryfikacji prawidłowości ustalenia kręgu podmiotów legitymowanych do udziału w postępowaniu w charakterze jego stron. Nie jest też możliwe dokonanie na ich podstawie kontroli prawidłowości wytyczenia obszaru oddziaływania planowego obiektu. Podkreślenia wymaga w szczególności zaniechanie przez organ odwoławczy dokonania oceny legitymacji procesowej A. i R.G. do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. Także i w odniesieniu do tych podmiotów brak jest bowiem w materiale dowodowym dostatecznych danych pozwalających przesądzić kwestię ich interesu prawnego do udziału w postępowaniu. Wskazana wyżej wadliwość zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu l instancji związana z brakiem kategorycznych ustaleń co do kręgu stron postępowania, miała wpływ na inne uchybienie, jakiego dopuściły się orzekające w sprawie organy. Dotyczy ono oceny istnienia w sąsiedztwie planowanej stacji bazowej telefonii komórkowej miejsc dostępnych dla ludzi. W odniesieniu do tego zagadnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzono jedynie, że: "jak wynika z projektu budowlanego główne osi wiązek promieniowania w odległości 100 do 150 m od środka elektrycznego, znajdują się na wysokości od 38,1 m do 41,1 m od poziomu terenu co oznacza, że w odległościach mierzonych zgodnie z Rozporządzeniem nie znajdują się miejsca dostępne dla ludzi". Z przytoczonego fragmentu wynika, że w zakresie wspominanych elementów stanu faktycznego (kluczowych dla ustalenia kręgu stron postępowania oraz dla stwierdzenia, czy inwestor miał obowiązek przedłożyć raport oddziaływania inwestycji na środowisko) organ opierał się jedynie na materiałach dołączonych przez inwestora do wniosku. Parametry planowanej inwestycji, takie jak rodzaj instalacji, częstotliwość emitowanego pola elektromagnetycznego, wskazania równoważnej mocy promieniowania izotropowe wyznaczonego dla pojedynczej anteny mogą zostać ustalone wyłącznie w oparciu o informacje zawarte we wniosku inwestora. Prawidłowo zatem orzekające w spawie organy przyjęły w tym zakresie takie wartości poszczególnych parametrów planowanych anten, jakie wskazano w dołączonej do wniosku inwestora dokumentacji. Powyższe nie oznacza jednak, że organy administracji zwolnione były z obowiązku samodzielnej oceny przedłożonych przez inwestora dokumentów, w tym w szczególności w zakresie deklarowanego w nich wpływu poszczególnych cech inwestycji na otoczenie. We własnym zakresie organy administracji winny bowiem ustalić, czy wokół planowanego przedsięwzięcia, w granicach wyznaczonych cechami technicznymi planowanych urządzeń znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Zawarte w dołączonym przez inwestora opracowaniu informacje we wskazanym wyżej zakresie winny być przez organ zweryfikowane. Dokonane zaś ustalenia i wnioski powinny znaleźć należyte odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. W niniejszej sprawie organy administracji weryfikacji takiej nie przeprowadziły, ograniczając się jedynie do bezkrytycznego zaakceptowania ustaleń zawartych w opracowaniu dołączonym do wniosku inwestora. Zaniechanie własnej oceny tego opracowania jest tym bardziej niezrozumiałe, że z jego treści wynika, iż jego autor swoje wywody i konkluzje oparł na informacjach przekazanych mu przez inwestora oraz na danych wynikających z powszechnie dostępnych map. Nie konfrontowano ich zatem ze stanem rzeczywistym w terenie (por.: pkt 5. obu opracowań zatytułowany: "Źródła informacji"). Odstępując od przeprowadzenia analizy omawianego opracowania a także zweryfikowania zawartych w nim ustaleń, które legły u podstaw wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, organ odwoławczy naruszył dyspozycję art. 80 k.p.a. Z zasady swobodnej oceny dowodów wynika bowiem obowiązek oparcia dokonywanej przez organy oceny dowodów na przekonywujących podstawach. Uzasadnienia decyzji obu instancji pozbawione są tymczasem jakichkolwiek samodzielnych rozważań we wskazanym wyżej względzie. Zwrócić jeszcze należy uwagę, że brak jest w decyzjach organów obu instancji jakiejkolwiek analizy w zakresie spełnienia wymagań, o których mowa w Dziale VI (art. 121 - 124) ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji organu II instancji, Dz. U. z 2008 r., Nr 25, Póz. 150, z późn. zm.) zatytułowanym "Ochrona przed polami elektromagnetycznymi" oraz w przepisach Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2003 r, Nr 192, Póz. 1883 z późn. zm.). Uzasadnienie zaskarżonej decyzji we wskazanym zakresie nie odnosi się nawet do przedstawionych przez inwestora dokumentów. Zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. W myśl przepisu § 9 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2006 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. z 2005 r., Nr 2t9, Póz. 1864 z późn. zm.) przy określaniu usytuowania wolno stojących konstrukcji wsporczych anten i urządzeń radiowych należy kierować się względami technologicznymi oraz wymaganiami bezpieczeństwa dotyczącymi w szczególności ochrony przed polem elektromagnetycznym, z uwzględnieniem dopuszczalnych poziomów promieniowania, jakie mogą występować w środowisku. Organy nie poczyniły żadnych samodzielnych ustaleń we wspomnianej kwestii, co wskazuje na naruszenie dyspozycji art. 7, 77 § 1 oraz 107 § 3 k.p.a. Nie jest nadto prawidłowa, dokonana przez organy ocena zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami obowiązującego na terenie objętym wnioskiem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z dyspozycja art. 35 ust 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego między innymi z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. W myśl zaś art. 35 ust 3 tej ustawy w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę W decyzji organu pierwszej instancji podano, że część działki nr 1 , na której posadowiona ma być stacja bazowa znajduje się w obszarze, oznaczonym w planie symbolem "[...]", gdzie jako przeznaczenie dopuszczalne ustalono możliwość realizacji sieci infrastruktury technicznej. W decyzji organu odwoławczego odnosząc się do powyższego zagadnienia powołano się dodatkowo na § 20 ust. 3 pkt 2 planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym jako przeznaczenie dopuszczalne terenu ustalono możliwość realizacji sieci i urządzeń infrastruktury technicznej. Dokonując wykładni tego pojęcia organ drugiej instancji wskazał, że w ustaleniach planu zagospodarowania przestrzennego brak jest definicji infrastruktury technicznej. Odwołano się zatem do treści art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. nr 102 póz. 651 z 2010 r.), który stanowi, że przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. W świetle przytoczonej definicji organ uznał, że na terenach oznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem [...], w ramach przeznaczenia dopuszczalnego jest możliwa lokalizacja naziemnych urządzeń telekomunikacyjnych. Zaskarżona decyzja nie zawiera szerszej analizy zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu. Swoje ustalenia organ odwoławczy (podobnie jak organ pierwszej instancji) ograniczył do przytoczonego wyżej zapisu § 20 ust. 3 pkt 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stwierdzono jedynie, że przewidziana tym przepisem możliwość realizacji sieci i urządzeń infrastruktury technicznej oznacza, zgodnie z definicją sformułowaną w art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. nr 102 póz. 651 z 2010 r.), dopuszczalność lokalizacji sieci bazowej na analizowanym terenie. Ograniczona jedynie do wspomnianego zapisu planu miejscowego ocena spełnienia warunków, o których mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane musi być uznana za niewystarczającą. Pomija w szczególności treść § 48 ust. 3 miejscowego planu, który wprost odnosi się do kwestii zagospodarowania terenu w zakresie telekomunikacji i łączności. Przepis ten przewiduje możliwość organizacji telefonii bezprzewodowej, dopuszczając jednak lokalizowanie urządzeń tej branży "w miejscach nie powodujących naruszenia ustaleń planu" oraz wprowadzając wymóg uściślenia lokalizacji tych urządzeń w fazie projektowania inwestycyjnego poprzez "wykonanie oddziaływania tych urządzeń na środowisko". Ostatnio powołany zapis miejscowego planu w sposób bardziej szczegółowy odnosił się do oceny dopuszczalności lokalizowania sieci bazowych telefonii komórkowych niż przytoczony przez orzekające w sprawie organy § 20 ust. 3 pkt 2. Regulował wszak wprost przewidziane prawem miejscowym warunki posadawiania obiektów takich jak ten, którego dotyczył złożony w rozpoznawanej sprawie wniosek inwestora. § 48 ust. 3 miejscowego planu stanowił zatem bardziej adekwatny wzorzec oceny zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Prawidłowo - zgodnie z wymogami art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane - przeprowadzona weryfikacja tej zgodności nie mogła zatem pomijać jego brzmienia, tym bardziej, że jej uwzględnienie prowadzić mogło do odmiennych konkluzji. Zwraca nadto uwagę brak pogłębionej analizy sformułowanej w § 4 pkt 7 planu miejscowego definicji pojęcia "dopuszczalnego przeznaczenia terenu". Zgodnie z tym przepisem przeznaczeniem dopuszczalnym terenu jest rodzaj przeznaczenia (użytkowania terenu) inny niż podstawowy, który uzupełnia i wzbogaca przeznaczenie podstawowe. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji brak jest rozważań dotyczących zgodności realizacji objętej wnioskiem inwestycji z rozumianym w powyższy sposób przeznaczeniem dopuszczalnym terenu. Pominięcie swoistego znaczenia, jakie uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nadała omawianemu pojęciu, przedwczesnym czyniło ustalenie organów administracji, że dopuszczalność lokalizacji stacji bazowej na wskazanej we wniosku działce wynikała z przewidzianej w dopuszczalnym przeznaczeniu terenu możliwości realizacji sieci i urządzeń infrastruktury technicznej (§ 20 ust. 3 pkt 2). Krytycznie odnieść się też należy także do stwierdzenia, że zgodność planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowana przestrzennego wynika z art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106 póz. 675 z 2010 r.). Przepis ten stanowi, że jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Samo już zatem brzmienie cytowanego przepisu dowodzi, że lokalizacja inwestycji z zakresu łączności publicznej uwzględniać musi przewidziane prawem miejscowym ograniczenia. Skoro zatem w § 48 ust. 3 Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w .A. z dnia 2 lutego 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy A. przewidziano, jak to już wspomniano wyżej, możliwość organizacji telefonii bezprzewodowej ale tylko "w miejscach nie powodujących naruszenia ustaleń planu" oraz pod warunkiem uściślenia lokalizacji tych urządzeń w fazie projektowania inwestycyjnego poprzez "wykonanie oddziaływania tych urządzeń na środowisko" samo tylko przywołanie przepisu art. 42 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych nie mogło rozstrzygnąć o zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu. Z uwagi na powyższe wadliwości Sąd orzekł, jak w punkcie l sentencji wyroku, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. W punkcie II wyroku Sąd, działając na podstawie art. 152 p.p.s.a., określił, ze zaskarżona decyzja nie może zostać wykonana. O kosztach postępowania orzeczono, jak w pkt III sentencji na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Na sumę kosztów w rozpoznawanej sprawie złożyła się kwota wpisu w wysokości 500 (pięciuset) zł (§ 2 ust. 3 pkt 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r., Nr 221, póz. 2193).