II SA/Kr 1119/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie: WSA Krystyna Daniel WSA Jacek Bursa (spr.) Protokolant: Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2011 r. sprawy ze skargi J.S. na decyzję Wojewody [....] z dnia 20 kwietnia 2011 r. nr [....] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala II SA/Kr 1119/11 Uzasadnienie wyroku z dnia 23 września 2011 roku Decyzją z dnia [...].11.2010 r., znak: [...] Starosta M. , na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 oraz art. 82 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, na wniosek inwestora J.S. , zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku usługowo-mieszkalnego wraz z infrastrukturą techniczną obejmującą zjazd z drogi powiatowej (ul. [...], na działce nr 1 w M. , oraz zjazd z działki nr 2 Od decyzji tej w przepisowym terminie odwołał się właściciel działki nr 3 , sąsiadujący od strony wschodniej z działką, na której usytuowany jest projektowany budynek. Odwołujący podniósł dwa zarzuty: rażące naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez uznanie, że inwestor dotrzymał terminu, jaki nałożył na niego organ I instancji w postanowieniu z dnia [...].09.2010 r., oraz rażące naruszenie prawa materialnego poprzez stwierdzenie, iż przedstawiony przez inwestora projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru Osiedla [...] w M. , uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w M. nr [...] w dniu 10 października 2002 r. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 roku znak: [...] Wojewoda uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że pierwszy z zarzutów odwołania nie zasługuje na uwzględnienie. Dostarczenie przez inwestora jednego z dokumentów wskazanych w postanowieniu wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 - ustawy Prawo budowlane, z opóźnieniem w stosunku do terminu wyznaczonego w postanowieniu, przyjęcie i uznanie tego dokumentu przez organ I instancji po wyznaczonym terminie oraz wydanie mimo tego decyzji o pozwoleniu na budowę nie stanowi, w ocenie organu odwoławczego, rażącego naruszenia prawa, skutkującego uchyleniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Zasadny w ocenie organu II instancji był natomiast zarzut braku zgodności przedmiotowej inwestycji z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru Osiedla [...] w M. Jak wskazuje rysunek projektu zagospodarowania terenu, projektowany budynek usługowo-mieszkalny usytuowany został na działce nr 1 w M. w granicy wschodniej tej działki. Jak napisał Starosta M. w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji cyt: "Usytuowanie przedmiotowego obiektu bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką nr 3 uznano za zgodne z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z zastosowaniem przepisu § 12 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. nr 75, poz. 690 z późn. zm.) który dopuszcza takie usytuowanie. Według oceny organu wydającego niniejsze pozwolenie zwarta zabudowa miejska to taka zabudowa, dla której nie ustalono w planie przestrzennym max. stopnia zabudowy. Wynika z tego, że przeznaczona pod inwestycję działka może zostać zabudowana w całości, a więc w granicach tej działki". Jak dalej wskazał organ odwoławczy, zgodnie z Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w M. z dnia 10 października 2002 r. w sprawie Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta M. dla obszaru określonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w M. z dnia 20 września 1996 r. oraz uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w M. z dnia 21 stycznia 2000 r. działka objęta planowaną inwestycją znajduje się na terenie o symbolu: MU1- tereny z podstawowym przeznaczeniem dla funkcji mieszkaniowo-usługowej w strukturze zwartej zabudowy miejskiej. W § 6.1 ww. planu zapisane zostało: "Wyznacza się na Rysunku Planu pod symbolem MU - tereny z podstawowym przeznaczeniem dla funkcji mieszkaniowo-usługowej w strukturze zwartej zabudowy miejskiej (tereny MU1 do MU3)" i dalej : " 2. Funkcję usługową tj. usługi publiczne, usługi kultury i usługi komercyjne przewiduje się w parterach budynków lub na wszystkich kondygnacjach. Preferuje się umieszczanie funkcji usługowej w parterach budynków, natomiast funkcji mieszkaniowej na wyższych kondygnacjach. 3. W celu uregulowania zasad zabudowy i zagospodarowania terenów MU określa się warunki ogólne kształtowania nowej zabudowy oraz przekształceń i modernizacji istniejących obiektów: 1) Nakłada się obowiązek nawiązania linią zabudowy gabarytem oraz rytmem podziałów architektonicznych do wysokości budynku lub budynków sąsiednich zarówno w odniesieniu do całego budynku jak również poszczególnych jego kondygnacji, zwłaszcza do usługowej części parteru, 2) Forma zabudowy, kształt dachu oraz detalu architektonicznego muszą nawiązywać do budynku lub budynków sąsiednich, 3) Wymaga się uporządkowania i zharmonizowania zabudowy na tyłach zabudowy tworzącej pierzeję ulicy oraz na działkach położonych peryferyjnie, 4) Dopuszcza się przekształcenia i zagęszczenia zabudowy na tyłach zabudowy tworzącej pierzeję ulicy oraz na działkach położonych na całym obszarze MU wyznaczonym liniami rozgraniczającymi przyjmując, że granice tych przekształceń wyznaczają przepisy prawa budowlanego, 5) Linie zabudowy w terenach niezabudowanych obowiązują zgodnie z § 10." Analizując powyższy zapis organ odwoławczy podzielił w pełni stanowisko odwołującego, który uważa, że w omawianym przypadku, plan, odwołując się do przepisów prawa budowlanego, nie zezwala tym samym na zabudowę w granicy działki. W planie nie ma żadnego zapisu określającego w jakikolwiek sposób prawo do zabudowy w granicy, dlatego też § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. nr 75 poz. 609 z 15.06.2002 r. z późn. zm. ), w żaden sposób nie może mieć zastosowania, bowiem zgodnie z ww. przepisem możliwość usytuowania budynku przy granicy działki winna być jednoznacznie zapisana w planie miejscowym. Inwestor przedstawił wydany przez Urząd Miasta i Gminy M. wypis z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru w mieście M. Osiedle [...] uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w M. nr [...] z dnia 10.10.2002 r. W wypisie tym, oprócz przywołania brzmienia przeznaczenia przypisanego terenowi [...] zawarta została ponadto nieuprawniona interpretacja - cyt: "Równocześnie wyjaśnia się, że zwrot "zwarta zabudowa miejska" przewiduje zabudowę projektowanym budynkiem, wzdłuż wschodniej granicy działki 1 jako dopełnienie pierzei ul. [...]". Również w tym miejscu organ II instancji przyznał rację odwołującemu, który stwierdził, że powyższa interpretacja zapisów planu dokonana przez Urząd Miasta i Gminy w M. jest niedopuszczalna. W obowiązującym miejscowym planie brak jest definicji "zwartej zabudowy miejskiej". Żaden przepis prawa budowlanego oraz rozporządzeń do tej ustawy nie definiuje tego pojęcia, tym bardziej – jako prawa do zabudowy w granicy działki. Przypuszczenie odwołującego, że Urząd Miasta i Gminy M. podał przedmiotowe wyjaśnienie na potrzeby tej konkretnej sprawy, wydaje się wiec wg organu II instancji słuszne. Dodatkowo organ I instancji wydając decyzję o pozwoleniu na budowę oparł się na własnej definicji "zwartej zabudowy miejskiej" przedstawiając tym samym własną interpretację ustaleń planu. Stwierdził bowiem – cyt: "Według oceny organu wydającego niniejsze pozwolenie zwarta zabudowa miejska to taka zabudowa, dla której nie ustalono w planie przestrzennym max. stopnia zabudowy. Wynika z tego, że przeznaczona pod inwestycję działka może zostać zabudowana w całości, a więc w granicach tej działki". Organ odwoławczy nie podzielił tego stanowiska, gdyż zgodnie z art. 6 kpa organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Przepisy prawa to ustawy i akty wykonawcze czyli rozporządzenia, jak również prawo miejscowe jakim jest m.p.z.p. O możliwości zabudowy w granicy działki w omawianym przypadku mogą przesądzić warunki techniczne, § 12 ust. 2 rozporządzenia, natomiast § 12 ust. 3 nie ma tu zastosowania gdyż dotyczy zabudowy jednorodzinnej. Reasumując, zdaniem organu odwoławczego, zabudowy przedmiotowym budynkiem usługowo-mieszkalnym w granicy działki nie uzasadniają ani warunki techniczne ani zapis planu miejscowego. Ponadto, konsekwencją takiej interpretacji zapisów planu - cyt: "(...) przeznaczona pod inwestycję działka może zostać zabudowana w całości, a więc w granicach tej działki", jest dopuszczenie do zatwierdzenia projektu zabudowy, ale w granicy obu działek, a nie wybiórczo w jednej z granic. Odnosząc się do zarzutu odwołania stwierdzającego niezgodność z zapisem planu miejscowego w zakresie formy zabudowy oraz detalu architektonicznego organ przywołał brzmienie zapisu planu - cyt: " Nakłada się obowiązek nawiązania linią zabudowy gabarytem oraz rytmem podziałów architektonicznych do wysokości budynku lub budynków sąsiednich zarówno w odniesieniu do całego budynku jak również poszczególnych jego kondygnacji, zwłaszcza do usługowej części parteru," i dalej "Forma zabudowy, kształt dachu oraz detalu architektonicznego muszą nawiązywać do budynku lub budynków sąsiednich". Zdaniem organu odwoławczego przedstawiony projekt nie spełnia i tego zapisu, zwłaszcza dotyczy to detalu architektonicznego. Trudno przyznać, że wielkości otworów okiennych i drzwiowych, rytm podziałów architektonicznych, wysokości usytuowania, proporcje, podział na kondygnacje spełnia konieczny obowiązek nawiązania do sąsiedniego budynku. Wyżej wskazane okoliczności występujące w sprawie, stanowią zdaniem organu odwoławczego takie naruszenie, które skutkuje uchyleniem decyzji, a przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, przed wydaniem decyzji, Starosta powinien spowodować doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z przepisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skargę na powyższą decyzję Wojewody wniósł inwestor J.S., , zaskarżając ją w całości i domagając się jej uchylenia i zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest: - § 12 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; - § 6 ust. l oraz ust. 3 pkt l i 2 uchwały nr [...] Rady Miejskiej w M. z dnia 10 października 2002 r. w sprawie Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta M. dla obszaru określonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w M. z dnia 20 września 1996 r. oraz uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w M. z dnia 21 stycznia 2000 r. W uzasadnieniu wskazał, że Wojewoda uznał niezasadnie, że na podstawie Miejscowego Planu, na nieruchomości Skarżącego nie jest dopuszczalna lokalizacja budynku bezpośrednio przy granicy z nieruchomością sąsiednią, jak również, że rozwiązania architektoniczne projektu budowlanego nie nawiązują do rozwiązań architektonicznych zastosowanych w budynku sąsiednim. Wojewoda w nieprawidłowy sposób ustalił treść przepisu § 12 ust. 2 Rozporządzenia stwierdzając, że zgodnie z tym przepisem możliwość usytuowania budynku przy granicy działki winna być jednoznacznie zapisana w planie miejscowym. Twierdzenie to jest błędne, gdyż przepis ten stanowi, że "sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 (tj. w przypadku budynku zwróconego w stronę granicy z działką sąsiednią ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych), dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu". Przepis ten nie wprowadza żadnego wymogu, co do tego, w jaki sposób z ustaleń planu miejscowego ma wynikać możliwość lokalizacji budynku bezpośrednio przy granicy z nieruchomością sąsiednią, w szczególności nie wymaga, aby możliwość taka miała wynikać z miejscowego planu jednoznacznie, wprost czy bezpośrednio. W związku z tym należy uznać, że możliwość taka może wynikać z ustaleń miejscowego planu w dowolny sposób. Wobec wskazanego powyżej znaczenia przepisu § 12 ust. 2 Rozporządzenia Wojewoda miał obowiązek dokonać wykładni postanowienia § 6 ust. 1 Miejscowego Planu, zgodnie z którym wyznaczony został teren oznaczony symbolem [.,..] - tereny z podstawowym przeznaczeniem dla funkcji mieszkaniowo-usługowej w strukturze zwartej zabudowy miejskiej (tereny [...]), czego zaniechał na skutek błędnej wykładni przepisu § 12 ust. 2 Rozporządzenia. Dokonując wykładni ustalenia zawartego w § 6 ust. 1 Miejscowego Planu należy ustalić, dlaczego w ogóle organy planistyczne zawarły w jego treści wskazanie, że dany obszar, w tym przypadku zabudowy mieszkaniowo-usługowej znajduje się w strukturze zwartej zabudowy miejskiej. Z całą pewnością organy planistyczne nie mają obowiązku wskazywania w jakiej strukturze zabudowy znajduje się dany obszar, a jedynie wyznaczyć taki obszar i ustalić sposób jego zagospodarowania. Jeżeli Miejscowy Plan wprowadza taki termin jak zwarta zabudowa miejska w odniesieniu do określonego terenu, to czyni tak w pewnym celu, miejscowy plan jest bowiem aktem normatywnym - aktem prawa miejscowego i każde jego postanowienie jest wyrazem woli organu prawodawczego ukształtowania danego obszaru w określony sposób. Innymi słowy, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie zawiera norm pustych. Gdyby zatem wolą organów planistycznych było pozostawienie zasad lokalizowania budynków w sposób niezmieniony, to jest wynikający z przepisów ogólnych, to wówczas postanowienie wskazujące na zwartą zabudowę miejską, które znajduje się w § 6 ust. 1 Miejscowego Planu w ogóle nie zostałoby w nim zawarte. Niezależnie od argumentów opierających się na wykładni funkcjonalnej i celowościowej, skarżący wskazał na wnioski wynikające z wykładni językowej terminu "zwarta zabudowa miejska", którym posługuje się postanowienie § 6 ust. 1 Miejscowego Planu, bowiem to właśnie ta wykładnia daje podstawę do uznania, że z ustaleń miejscowego planu wynika możliwość lokalizacji budynków bezpośrednio przy granicy z nieruchomością sąsiednią. Wykładnia językowa jest przy tym konieczna i dopuszczalna z tego względu, że żaden przepis prawa powszechnie obowiązującego nie zawiera legalnej definicji zwartej zabudowy miejskiej. Kluczowym słowem w analizowanym sformułowaniu jest wyraz "zwarty". Zgodnie z zasadami wykładni językowej terminom, którymi posługują się akty normatywne należy nadać takie znaczenie, jakie posiadają one na gruncie słownika danego języka. Wyraz "zwarty" w języku polskim oznacza "złożony z osób, elementów, przedmiotów znajdujących się bardzo blisko siebie" lub "składający się z elementów bardzo dobrze pasujących do siebie" . Użycie tego wyrazu w sformułowaniu zwarta zabudowa miejska oznacza, że zabudowa ta cechuje się bardzo bliskim położeniem budynków tworzących tę zabudowę, a wręcz dopasowaniem tych budynków do siebie w sensie przestrzennym, tworząc pierzeję z budynków przystających do siebie bezpośrednio ścianami bocznymi lub tylnymi (w szczególnych przypadkach tworząc tzw. zabudowę plombową). Dokonując analizy całego sformułowania nie sposób pominąć, że zwarta zabudowa, o której stanowi Miejscowy Plan jest zabudową miejską, wskazując przez to określenie, że chodzi tu o znaną z wielu miast (w szczególności ich centrów) zabudowę polegającą na lokalizacji jednego budynku obok drugiego tworząc szczelną pierzeję ulicy z dostępem do niezabudowanych części nieruchomości wyłącznie przez bramy budynków (kamienic). Wykładnia pojęcia "zwarta zabudowa miejska" poza jej aspektem czysto abstrakcyjnym powinna być wg skarżącego przeprowadzona również z uwzględnieniem uwarunkowań zagospodarowania przestrzennego występujących na obszarze obowiązywania Miejscowego Planu. Miejscowy Plan został bowiem uchwalony w 2002 r. dokonując aktualizacji planem rozwiązań planistycznych wynikających z poprzednio obowiązujących planów. W czasie uchwalania Miejscowego Planu zdecydowana większość nieruchomości nim objętych była już zabudowana i rodzaj tej zabudowy powinno się uwzględnić przy interpretacji terminu "zwarta zabudowa miejska". Na obszarze obowiązywania Miejscowego Planu występują nieruchomości, które w czasie jego uchwalania były już zabudowane budynkami zlokalizowanymi bezpośrednio przy granicy z nieruchomością sąsiednią (przykładowo budynki oznaczone numerami porządkowymi [...] przy ul. [...]). Okoliczność ta musiała być brana pod uwagę przez organy planistyczne w czasie uchwalania Miejscowego Planu i znalazła wyraz w oznaczeniu rodzaju zabudowy w terenach oznaczonych symbolami MU jako zwartej zabudowy miejskiej. Jeżeli zatem termin "zwarta zabudowa miejska" nie będzie rozumiany jako możliwość zabudowy przy granicy z nieruchomością sąsiednią, to wówczas część istniejącej już zabudowy należałoby uznać na niezgodną z ustaleniami Miejscowego Planu. Zarzut naruszenia ustaleń Miejscowego Planu poprzez nieuwzględnienie w projekcie budowlanym wymogu nawiązania linią zabudowy, gabarytem oraz rytmem podziałów architektonicznych do wysokości budynku lub budynków sąsiednich zarówno w odniesieniu do całego budynku jak również poszczególnych jego kondygnacji, zwłaszcza do usługowej części parteru" oraz wymogu nawiązania formą zabudowy, kształtem dachu oraz detalu architektonicznego do budynku lub budynków sąsiednich również nie jest uzasadniony. Przede wszystkim Wojewoda nie wskazał, w jaki dokładnie sposób projekt budowlany nie spełnia tego wymogu, to znaczy, względem których budynków sąsiednich zaproponowane rozwiązania architektoniczne dotyczące wielkości otworów okiennych i drzwiowych, rytmu podziałów architektonicznych, wysokości usytuowania, proporcji i podziału na kondygnacje nie nawiązują i na czym odmienność tych rozwiązań miałaby polegać. Nie sposób zdaniem skarżącego nie zauważyć, że nieruchomości sąsiednie nie oznaczają nieruchomości bezpośrednio graniczących z jego nieruchomością. Wynika to zarówno z treści Miejscowego Planu, który stanowi o "budynku lub budynkach sąsiednich", jak i z jego funkcji, którą jest ustalenie pewnego ładu przestrzennego na obszarze, który ten plan obejmuje. Ponieważ Miejscowy Plan obejmuje nie tylko nieruchomość Skarżącego i nieruchomości bezpośrednio przylegające do niej, ale również szerszy obszar zarzut naruszenia postanowień przepisów § 6 ust. 3 pkt. l i 2 Miejscowego Planu byłby uzasadniony, wyłącznie w sytuacji, w której projekt budowlany nie nawiązywałby w zakresie kryteriów wskazanych powyżej do żadnych nieruchomości na obszarze planu, w szczególności budynków, których elewacje tworzą pierzeję ul. [...]. Rozumienie nieruchomości sąsiednich jako nieruchomości, które nie tylko przylegają bezpośrednio przylegają do granicy działki, ale również nieruchomości położonych w pewnym oddaleniu jest powszechnie przyjęte w doktrynie i w orzecznictwie planowania i zagospodarowania przestrzennego. Odniesienie się przez Wojewodę wyłącznie do rozwiązań architektonicznych jednego budynku sąsiedniego przy badaniu spełnienia przez projekt budowlany wymogu nawiązywania do rozwiązań architektonicznych budynków sąsiednich stanowi zdaniem skarżącego naruszenie przepisu § 6 ust. 3 pkt 1 i 2 Miejscowego Planu poprzez jego nieprawidłową wykładnię. Ponadto Miejscowy Plan nakazuje jedynie nawiązywać do pewnych rozwiązań architektonicznych budynków sąsiednich, a nie kopiować te rozwiązania. Posłużenie się terminem nieostrym "nawiązywanie" (w pewnym zakresie nie można jednoznacznie stwierdzić, czy coś nawiązuje do czegoś, czy już nie) wyklucza możliwość dowolnego stosowania przez organ administracji publicznej przepisu prawa zawierającego taki termin. W tym stanie rzeczy skarga jest słuszna i uzasadniona. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., a orzekanie – w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie rozważań prawnych zaznaczyć należy, że w ocenie sądu poglądy prawne, a szczególności wykładnia § 12 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie (zwanego dalej Rozporządzeniem) oraz § 6.1 Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w M. z dnia 10 października 2002 r. w sprawie Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta M. dla obszaru określonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w M. z dnia 20 września 1996 r. oraz uchwałą Nr [...]Rady Miejskiej w M. z dnia 21 stycznia 2000 r. ( dalej: M.P.Z.P.) obszernie przedstawione w zaskarżonej decyzji przez Wojewodę , zasługują na pełną aprobatę. Dodać należy, że możliwość zabudowy w granicy z działką sąsiednią jest wyjątkiem od reguły, w myśl której sytuowanie nowego budynku powinno następować w pewnej odległości od granicy z działką sąsiednią. Przepisy dopuszczające wyjątki winny być natomiast interpretowane ściśle, a jakakolwiek dowolność jest w tym wypadku niedopuszczalna. Wykładnia treści § 12 ust. 2 Rozporządzenia prowadzi do wniosków, że możliwość zabudowy w granicy z działką sąsiednią, musi wynikać z planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w sposób nie budzący żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Zapisy M.P.Z.P. do takich wniosków nie uprawniają. Zwrot: "zwarta zabudowa miejska" nie daje podstaw do wyrażenia poglądu, że w powiązaniu z § 12 ust. 2 Rozporządzenia, wiąże się z nim uprawnienie do zabudowy w granicy z działką sąsiednią. Sformułowanie to określa bowiem w sposób ogólny charakter dopuszczalnej na danym obszarze z punktu widzenia zachowania ładu przestrzennego zabudowy. Zabudowy, która ze sobą blisko sąsiaduje i nie jest rozproszona. Nie jest jednak tożsame z uprawnieniem do sytuowania każdego nowego budynku, na każdej działce w obszarze którego dotyczy M.P.Z.P., w granicy z działką, czy działkami sąsiednimi. Pogląd wyrażony przez organ I instancji, że: "...zwarta zabudowa miejska to taka zabudowa, dla której nie ustalono w planie przestrzennym max. stopnia zabudowy. Wynika z tego, że przeznaczona pod inwestycję działka może zostać zabudowana w całości, a więc w granicach tej działki" stanowi niczym nieuzasadnioną nadinterpretację M.P.Z.P. Uzupełniająco można wskazać, że dziwić też może, że w wypisie M.P.Z.P. dla inwestora, oprócz przywołania brzmienia przeznaczenia przypisanego terenowi MU1 zawarta została ponadto interpretacja, że: "Równocześnie wyjaśnia się, że zwrot "zwarta zabudowa miejska" przewiduje zabudowę projektowanym budynkiem, wzdłuż wschodniej granicy działki 1 jako dopełnienie pierzei ul. [...] ". Pomijając już kwestię dlaczego wraz z wypisem planu organ wyraża szczegółową wykładnię, dotyczącą konkretnej granicy konkretnie wskazanej działki, to do tego niezbyt konsekwentną, bo dopuszczającą zabudowę jedynie "wzdłuż wschodniej granicy działki 1 ", a nie np. wzdłuż wszystkich granic tej działki. Z powyższych przyczyn zarzut skarżącego, dotyczący naruszenia § 12 ust. 2 Rozporządzenia i § 6 ust. 1 M.P.Z.P. nie zasługuje na uwzględnienie, co już daje samoistną podstawę do oddalenia skargi. Co się tyczy drugiego z zarzutów, tj. dotyczącego naruszenia § 6 ust. 3 pkt 1 i 2 M.P.Z.P., to również jest on nieuzasadniony. Organ II instancji trafnie uznał – wbrew temu co pisze się w skardze, konkretnie wskazując takie detale architektoniczne jak wielkość otworów okiennych i drzwiowych, rytm podziałów architektonicznych, wysokości usytuowania, proporcje, podział na kondygnacje – że budynek, którego dotyczy postępowanie nie nawiązuje w tym zakresie do budynku istniejącego w bezpośrednim sąsiedztwie. W tej części rozważań podkreślić przy tym należy, że skarżący który podnosi, że organ pominął w swych rozważaniach inne budynki sąsiednie, nie potrafił ani w skardze, ani też na rozprawie wskazać konkretnej działki, którą można by uznać za sąsiednią, a na której znajdowałby się budynek, do którego nawiązywałby swoimi parametrami budynek inwestora. Analiza mapy sytuacyjnej w zakresie zabudowy w pobliżu działki 1 wskazuje, że organ II instancji postąpił prawidłowo, porównując parametry budynku planowanego przez inwestora, do budynku istniejącego w bezpośrednim sąsiedztwie. W obszarze tym, po przeciwnej stronie ul. [...] – jak i zresztą sąsiedniej ul. [...] – płynie bowiem potok [...] i brak tam jakiejkolwiek zabudowy, która mogłaby stanowić odniesienie dla planowanego obiektu. Budynki na działkach 4 i 5 z punktu widzenia ładu przestrzennego usytuowane są zupełnie inaczej niż budynek planowany, mają inny charakter z uwagi na ich przeznaczenie i dostępne są z innej drogi publicznej niż ul. [...]. Natomiast uwzględniona w swoich rozważaniach przez organ II instancji zabudowa, istniejąca bezpośrednio przy ul. [...] i granicząca z działką inwestora, niejako w sposób naturalny stanowi punkt odniesienia dla nowej w tym miejscu zabudowy, tak aby zachować właściwy układ urbanistyczny i ład przestrzenny. Z powyższych przyczyn również drugi zarzut skargi jest nieuzasadniony. Tak więc budynek, którego dotyczy wniosek o pozwolenie na budowę, jest niezgodny z § 12 ust. 2 Rozporządzenia w zakresie jego usytuowania w granicy z działką sąsiednią oraz z M.P.Z.P. w zakresie formy zabudowy oraz detali architektonicznych, które to niezgodności stanowiły samodzielne przesłanki do uchylenia przez Wojewodę decyzji organu I instancji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Z uwagi na powyższe, orzeczono jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.