II SA/Łd 775/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2011 r. sprawy ze skargi A. S. i T. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego - oddala skargę. W decyzji z dnia [...] r., nr [...] Burmistrz [...] w oparciu o przepis art. 50 ust. 1 i 4, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2001 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku Urzędu Miasta Ł. – Wydziału Gospodarki Komunalnej, ustalił warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie przewiązki wodociągowej Ø 400 mm wraz z pięcioma komorami zasuw, położonej pomiędzy rurociągami tranzytowymi 2 x Ø 800 i 1 x Ø 1000 mm na działce o nr ewidencyjnym [...], w obrębie Z., w gminie K. W uzasadnieniu decyzji Burmistrz wskazał, iż w dniu 4 września 2009 r. Gmina Miasto Ł. wystąpiła z wnioskiem o ustalenie warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego dla wyżej opisanego przedsięwzięcia. Dookreślił, iż stosownie do uregulowania art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w związku z art. 6 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami, planowane zamierzenie zalicza się do inwestycji celu publicznego, a z uwagi na brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu objętego wnioskiem, na podstawie art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu, realizacja inwestycji wymaga ustalenia warunków dla tego rodzaju inwestycji. W ramach wszczętej procedury ustalono, iż planowane zamierzenie jest zgodne z obowiązującymi przepisami szczególnymi, istniejącym zagospodarowaniem terenu oraz nie wywołuje kolizji urbanistycznej, nadto projekt decyzji został sporządzony przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego po uzyskaniu – wymaganych przez art. 53 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – uzgodnień. Ponadto organ I instancji dodał, iż począwszy od wszczęcia postępowania zastrzeżenia do realizacji inwestycji zgłaszali A. i T. małżonkowie S., właściciele działki, na której miałaby być realizowana inwestycja, którzy zwracali uwagę na postępowania wszczęte przed sądem powszechnych, w szczególności na wyrok Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 10 maja 2007 r., w którym nakazano Gminie Ł. usunięcie z ich działki istniejących urządzeń wodociągowych oraz na zawartą w dniu 17 grudnia 2009 r. ugodę zawartą z Gminą Ł., w ramach realizacji której małżonkowie S. zobowiązali się m.in. cofnąć wniosek o wszczęcie egzekucji z wyroku Sądu Okręgowego w części dotyczącej usunięcia z ich działki urządzeń wodociągowych, między którymi projektowana jest przewiązka – przedmiot postępowania w niniejszej sprawie. Burmistrz K. wyjaśnił także, iż decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Spór o korzystanie z działki nr [...] pomiędzy właścicielami, a inwestorem pozostaje bez wpływu na możliwość wydania niniejszej decyzji, gdyż to dopiero organ budowlany na etapie pozwolenia na budowę zbada czy inwestor posiada prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W terminie prawem przewidzianym A. i T. małżonkowie S. złożyli odwołanie od powyższej decyzji zarzucając naruszenie art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nie przeprowadzenie analizy w zakresie warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, a w szczególności nie uwzględnienie, iż w Sądzie Rejonowym w Brzezinach toczy się postępowanie gzekucyjne zmierzające do realizacji wyroku Sadu Okręgowego w Łodzi z dnia 10 maja 2007 r., mocą którego zostało nakazane usuniecie magistrali wodociągowych i innych urządzeń z nimi związanych z działki stanowiącej własność odwołujących się. Małżonkowie S. zarzucili nadto nie określenie w wydanej decyzji wymagań wynikających z przepisów szczególnych, nie sprecyzowanie ciążących na inwestorze konkretnych obowiązków, nie uwzględnienie interesów osób trzecich i nie wyważenie interesów indywidualnych i interesu publicznego. Wskazując na tak sformułowane naruszenia odwołujący się wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania z uwagi na bezprzedmiotowość wniosku. W uzasadnieniu odwołujący się argumentowali, iż nie jest możliwe przeprowadzenie na działce jakichkolwiek prac związanych z wykorzystaniem ciężkiego sprzętu, gdyż brak jest drogi dojazdowej, a na działkę nie ma możliwości wjazdu, nadto istnieją na niej zabudowania, które mogą ulec zniszczeniu. Zauważyli, iż skoro decyzja przewiduje wybudowanie zasuw, które znajdują się nad ziemią to nie będzie możliwe przywrócenie stanu pierwotnego, zatem ich zdaniem zapis pkt 1 ppkt d zaskarżonej decyzji jest wewnętrznie sprzeczny. Dalej wskazali, iż w razie jakiejkolwiek awarii zabudowania odwołujących się oraz budynki na działkach sąsiednich ulegną zniszczeniu. Załączyli opinię dotyczącą lokalizacji inwestycji, z której wynika, iż korzystniejsze warunki dla realizacji zamierzenia istnieją na działce, która nie stanowi własności prywatnej, gdzie istnieje urządzona droga dojazdowa i rów odpływowy, który w razie awarii jest w stanie odprowadzić wylewającą się pod dużym ciśnieniem wodę. Decyzją z dnia [...] r., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 138 §1 pkt 1 k.p.a., art. 53 i art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia Kolegium powtórzyło dotychczasowy przebieg postępowania i podkreśliło, iż inwestycja celu publicznego jest – zgodnie z definicją zawartą w przepisie art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – działanie o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym) stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Będąca przedmiotem postępowania inwestycja niewątpliwie stanowi inwestycję celu publicznego, która wymaga uzyskania przez inwestora decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, której wydanie poprzedzone winno być analizą warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz analizą prawną i faktyczną, dotyczącą terenu inwestycji. Kolegium zaznaczyło, iż analizy takie – przeprowadzone przez organ I instancji – wykazały w jakim zakresie będą miały zastosowanie przepisy szczególne, nadto, jak można ustalić na podstawie materiału dowodowego, na obszarze analizowanym nie znajdują się obiekty zabytkowe i formy podlegające ochronie konserwatorskiej, teren nie jest objęty strefą ochrony przyrody i krajobrazu, a projektowana inwestycja nie będzie miała negatywnego wpływu na środowisko. Ponadto Kolegium zaznaczyło, iż inwestor występując z wnioskiem o wydanie decyzji załączył wymagane dokumenty i mapy, a tym samym wypełnił wymogi przewidziane w przepisie art. 52 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nadto wypełnił warunki zastrzeżone w przepisie art. 53 cytowanej ustawy, zgodnie z którym właściwy organ dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz analizy prawnej i faktycznej dotyczącej terenu inwestycji. W ocenie $organu odwoławczego stanowisko wywiedzione przez organ I instancji, w świetle tak ustalonego stanu faktycznego i prawnego, zasługuje na uwzględnienie. W odpowiedzi na zarzuty odwołania Kolegium powtórzyło za organem I instancji, iż decyzja lokalizacyjna nie przesądza, iż inwestycja zostanie zrealizowana, jest to decyzja stanowiąca wyłącznie o możliwości zagospodarowania terenu w sposób określony we wniosku o jej wydanie, nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza praw własności i uprawnień osób trzecich. Z uwagi na taki charakter wydanego rozstrzygnięcia, nawet w przypadku realizacji zobowiązań wynikających z wyrok Sądu Okręgowego z dnia 10 maja 2007 r., decyzja ta nie zostanie zrealizowana, a postępowanie stanie się bezprzedmiotowe. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A. i T. S. zarzucili powyższej decyzji naruszenie przepisów: - art. 15 k.p.a. poprzez brak ponownego i pełnego zbadania sprawy przez organ odwoławczy, w szczególności brak ustosunkowania się do zarzutów odwołania, - art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez brak zebrania i właściwego rozpatrzenia całego materiału dowodowego sprawy, co skutkowało tym, iż podstawę wydania decyzji stanowią błędne ustalenia faktyczne, w szczególności pominięcie dowodu w postaci opinii biegłego w sprawie lokalizacji inwestycji, w konsekwencji naruszenie art. 80 k.p.a., - art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieprzeprowadzenie analizy w zakresie warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz analizy prawnej i faktycznej dotyczącej terenu inwestycji. Wskazując na powyższe skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania z uwagi na bezprzedmiotowość wniosku oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Podkreślił, iż organ odwoławczy obowiązany był przeprowadzić własną ocenę materiałów sprawy, ustalonego stanu faktycznego i prawnego, czego nie uczynił. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. nie znajdując uzasadnienia dla zarzutów skargi wniosło o jej oddalenie. Ustosunkowując się do zarzutów skargi Kolegium podkreśliło, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa własności skarżących, nie stanowi podstawy do podjęcia robót budowlanych. Natomiast ochrona interesów skarżących na tym etapie postępowania ma w zasadzie charakter czysto formalny, dopiero na etapie pozwolenia na budowę ulega ona doprecyzowaniu i rozszerzeniu. W kwestii wniosku dowodowego stwierdził, iż brak jest podstaw do uwzględnienia przedłożonej opinii, gdyż w istocie w dużej części stanowi ona ocenę prawną stanu faktycznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Tytułem wstępu wyjaśnić należy, iż zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest z punktu widzenia kryterium legalności. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Stosownie zaś do art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. W przypadku zaś braku występowania powyższych naruszeń prawa Sąd, stosownie do art. 151 p.p.s.a, – nie uwzględniwszy skargi – oddala ją. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego w oparciu o wskazane powyżej podstawy prawne. Przepisy miarodajne do oceny legalności zaskarżonej decyzji zawiera ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) stanowiąca w przepisie art. 50 ust. 1, iż inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku – w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Mając na uwadze, iż dla terenu objętego wnioskiem o ustalenie lokalizacji przedmiotowej inwestycji nie został dotychczas uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, to jedynym sposobem lokalizowania projektowanej inwestycji jest uzyskanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Powyższa konkluzja pozostaje w zgodzie zapatrywaniem wyrażonym przez organy administracji w niniejszej sprawie. Nie wzbudza także kontrowersji stwierdzenie, iż planowana inwestycja polegająca na budowie przewiązki wodociągowej o średnicy Ø 400 mm wraz z pięcioma komorami zasuw, położonej pomiędzy czynnymi, tranzytowymi rurociągami wody o średnicy 2 x Ø 800 oraz 1 x Ø 1000 mm jest projektem mającym na celu realizację publicznych urządzeń służących do zaopatrzenia ludności w wodę. Tym samym jest to inwestycja celu publicznego w rozumieniu art. 2 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis ten stanowi bowiem, iż przez "inwestycję celu publicznego" należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r., Nr 102, poz. 651 ze zm.). W tym zaś przepisie stanowi się, iż celami publicznymi w rozumieniu tej ustawy jest między innymi budowa i utrzymywanie publicznych urządzeń służących do zaopatrzenia ludności w wodę, gromadzenia, przesyłania, oczyszczania i odprowadzania ścieków oraz odzysku i unieszkodliwiania odpadów, w tym ich składowania (art. 6 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami); Dalej wskazać należy, iż przepis art. 52 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora, który winien zawierać: 1) określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2.000; 2) charakterystykę inwestycji, obejmującą: a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów, b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, przedstawione w formie opisowej i graficznej, c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Analiza akt administracyjnych wskazuje, iż wniosek inwestora złożony w niniejszej sprawie obejmował powyższe elementy z uwzględnieniem specyfiki planowanej inwestycji. Tym samym brak jest powodów aby krytycznie oceniać postępowanie organów w zakresie oceny zupełności wniosku o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zresztą w tym zakresie również skarżący nie dopatrzyli się naruszeń prawa. Przepis art. 53 ust. 4 omawianej ustawy stanowi, iż decyzje o lokalizacji inwestycji celu publicznego właściwy organ wydaje się po uzgodnieniu z odpowiednimi organami zależnie od specyfiki projektowanej inwestycji. Takie uzgodnienia zostały dokonane i nie wzbudziły zastrzeżeń skarżących tak w treści odwołania, jak i w skardze do sądu administracyjnego. I tak organ przed wydaniem decyzji w niniejszej sprawie dokonał uzgodnienia jej projektu: - ze Starostą [...]– w zakresie ochrony gruntów rolnych (art. 53 ust 4 pkt 6 omawianej ustawy), - z Marszałkiem Województwa [...] – w zakresie melioracji wodnych (art. 53 ust 4 pkt 6 omawianej ustawy), - z Regionalnym Dyrektorem Lasów Państwowych w Ł. – w zakresie ochrony gruntów leśnych (art. 53 ust 4 pkt 6 omawianej ustawy). Powyższe uzgodnienia są pozytywne i ze strony sądu administracyjnego nie budzą uwag krytycznych. Uwzględniając specyfikę projektowanej inwestycji za prawidłowy uznać należy także zakres dokonanych uzgodnień. Dalej wskazać należy, iż przepis art. 53 ust. 3 omawianej ustawy stanowi, iż właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy: 1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, 2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Również w tym zakresie organom administracji, a w szczególności organowi odwoławczemu nie można skutecznie postawić zarzutu naruszenia prawa. Powyższa analiza dokonana została w toku postępowania i jej wyniki – zarówno w części odnoszącej się do przepisów odrębnych, jak i stanu faktycznego i prawnego terenu – nie sprzeciwiają się wnioskowi inicjującemu postępowania o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ponieważ skarżący w tym zakresie podnieśli zarzuty odnoszące się konkretnie do warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, to wskazać należy, iż norma art. 53 ust. 3 omawianej ustawy nakazuje analizę owych parametrów wyłącznie z punktu widzenia przepisów odrębnych, nie zaś z punktu widzenia interesu uczestników postępowania. W taki zaś sposób należy ocenić te argumenty skarżących, które odnoszą się do istnienia – w ich ocenie – bardziej korzystnej lokalizacji przedmiotowej przewiązki niż ta, którą wskazał inwestor w swym wniosku. Powyższe zapatrywanie skarżących wskazuje na niezrozumienie istoty postępowania administracyjnego, którego celem jest wyłącznie zbadanie możliwości przeznaczenie określonego terenu na konkretny, wskazany przez inwestora cel. Okoliczność, iż pod wskazany przez inwestora cel mogą nadawać się także inne nieruchomości znajdujące w sąsiedztwie planowanej inwestycji, nie jest elementem branym pod uwagę przez organ przy ferowaniu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. W tym postępowaniu to wyłącznie inwestor uprawniony jest do tego aby wskazywać miejsce przyszłej, projektowanej inwestycji w celu ustalenia czy owe miejsce jest możliwe do przeznaczenia pod określony cel inwestycyjny. Ponadto należy także zwrócić uwagę na to co podkreślały już organy administracji, iż decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego, podobnie jak decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich (art. 63 ust. 2 omawianej ustawy). Tym samym wnioskodawca i adresat decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie musi legitymować się prawem do nieruchomości, w tym i prawem własności. Prawo to badane jest dopiero przy ubieganiu się o pozwolenie na budowę. Sama decyzja stanowiąca o możliwości zagospodarowania określonego terenu nie stanowi jeszcze aktu naruszającego te prawa i nie jest rozstrzygnięciem, które ma moc ograniczenia cudzych praw do nieruchomości. Tym samym ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla konkretnej nieruchomości toczy się wyłącznie na ryzyko wnioskodawcy i to on będzie ponosił ewentualne konsekwencje z powodu zmiany stanu prawnego gruntu po wydaniu przedmiotowej decyzji (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 maja 2006 r. w sprawie sygn. akt IV SA/Wa 32/06, LEX nr 282991). Zasadnie natomiast skarżący dostrzegają perspektywę zastosowania przepisu art. 112 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. , Nr 102, poz. 651 ze zm.). Jest to jednak odrębne postępowanie, którego celem jest uzyskanie przez inwestora tytułu prawnego do nieruchomości, tak aby ewentualnie uczynić – w jeszcze dalszej perspektywie – zadość wymaganiom stawianym przed inwestorem przez przepisy ustawy – Prawo budowlane. Nie wdając się w bardziej szczegółowe dywagacje na ten temat, godzi się w tym miejscu wskazać, iż postępowanie uregulowane normami art. 112 i nast. ustawy o gospodarce nieruchomościami rządzi się własnymi kryteriami, wśród których w przepisie art. 112 ust. 3 przewiduje się, iż wywłaszczenie nieruchomości może być dokonane, jeżeli cele publiczne nie mogą być zrealizowane w inny sposób niż przez pozbawienie albo ograniczenie praw do nieruchomości, a prawa te nie mogą być nabyte w drodze umowy. Wydaje się zatem, iż skarżący wskazując w niniejszym postępowaniu na inny, bardziej ich zdaniem racjonalny przebieg projektowanej przewiązki, zgłaszają zarzuty, które mogą mieć doniosły charakter ale dopiero na kolejnym etapie ubiegania się o rozstrzygnięcia pozwalające na realizację projektowanej inwestycji. W tym miejscu wypada odnieść się jeszcze do zarzutu egzekucji orzeczenia sądowego nakazującemu Gminie Ł. usunięcie magistrali wodociągowych i innych urządzeń z nimi związanych z działki stanowiącej własność skarżących. Otóż sąd administracyjny badając legalność działań administracji publicznej nie formułuje swej oceny w oparciu o kryteria celowości. Tym niemniej za wysoce nieracjonalne należałoby uznać działania inwestora zmierzające do realizacji projektowanej przewiązki pomiędzy magistralami wodociągowymi, wobec których istnieje prawomocny nakaz sądowy usunięcia z terenu projektowanej inwestycji. Powyższe uwagi tracą jednak swą aktualność po tym jak skarżący i Miasto Ł. zawarli w dniu 17 grudnia 2009 r. ugodę sądową, mocą której skarżący wydzierżawili Miastu Ł. na okres 20 lat grunt, na którym znajdują się magistrale wodociągowe, pomiędzy którymi projektowana jest przewiązka i jednocześnie skarżący zobowiązali się wycofać wniosek egzekucyjny dotyczący wykonania wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 10 maja 2007 r. w sprawie sygn. akt II C 772/02. Powyższe oświadczenia woli stron mają ewidentnie nowacyjny charakter wobec wskazanego powyżej wyroku i tym samym usuwają wątpliwości co do racjonalności działań inwestora. Konkludując należy wskazać, iż zgodnie z przepisem art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Tym samym decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest decyzją uznaniową, lecz jej ustalenia są zależne od regulacji prawnych dotyczących projektowanego zamierzenia inwestycyjnego i obszaru, na którym takie zamierzenie ma być zlokalizowane. Organ ustalający lokalizację projektowanej inwestycji, aby odmówić jej lokalizacji w sposób wnioskowany przez inwestora, musi wykazać niezgodność wnioskowanej lokalizacji z przepisami prawa (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 czerwca 2006 r., w sprawie sygn. akt IV SA/Wa 441/06). Skoro w niniejszej sprawie brak jest regulacji prawnych, w sprzeczności z którymi pozostawałaby projektowana inwestycja, to zasadnie organy administracji uwzględniły wniosek i wydały decyzję lokalizującą przedmiotową inwestycję celu publicznego. Tym samym skargę na powyższe rozstrzygnięcia jako pozbawioną elementów zasadności należało oddalić (art. 151 p.p.s.a.). ar