II FSK 642/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Edyta Anyżewska (sprawozdawca), Sędzia NSA Włodzimierz Kubiak, Sędzia NSA Jerzy Rypina, Protokolant Tomasz Grzybowski, po rozpoznaniu w dniu 27 września 2011 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K. G. i I. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 grudnia 2009 r. sygn. akt III SA/Po 611/09 w sprawie ze skargi K. G. i I. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia 28 maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2004 r. oddala skargę kasacyjną. 1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 3 grudnia 2009 r., III SA/Po 611/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę K. i I. (małżonków) G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia 28 maja 2009 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2004 r. 2. Jak wskazano w motywach orzeczenia, Burmistrz Miasta i Gminy W. pismem z dnia 17 listopada 2008 r. wezwał podatników do złożenia informacji dotyczącej podatku od nieruchomości za lata 2004-2008 lub złożenia wyjaśnień w sprawie niezłożenia przedmiotowej informacji. W dniu 5 grudnia 2008 r. do Urzędu Miasta i Gminy W. wpłynęła informacja małżonków w sprawie podatku od nieruchomości za lata 2004-2008. W jej treści stwierdzono, że jest ona składana po raz pierwszy. Jako datę zdarzenia rodzącego obowiązek podatkowy wskazano marzec 2004 r. (akt notarialny [...] z dnia 3 marca 2004 r.). Przedmiot opodatkowania opisano w następujący sposób: 1.154 m2 – powierzchnia gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, 292 m2 – powierzchnia użytkowa budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o wysokości kondygnacji 1,40-2,20 m (nabycie 3 marca 2004 r.). W części formularza dotyczącej przedmiotu opodatkowania wskazano również: 591 m2 – grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (nabycie dnia 20 czerwca 2006 r.). Opis przedmiotu opodatkowania został przedstawiony jednolicie za okres od 2004 r. do 2008 r. Burmistrz Miasta i Gminy W., decyzją z dnia 9 grudnia 2008 r. ustalił skarżącym zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2004 r. w wysokości 3.364 zł. Wysokość podatku ustalono w ten sposób, że do powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o wysokości kondygnacji 1,40-2,20 m (pow. 292 m2) zastosowano stawkę 12,99 zł, a do gruntów związanych z działalnością gospodarczą (pow. 1.154 m2) stawkę 0,60 zł. I. G. wniósł odwołanie od powyższej decyzji, żądając jej uchylenia i zmiany wymiaru podatku od nieruchomości. W uzasadnieniu wskazał, że w skład nieruchomości zakupionej w marcu 2004 r. wchodziła działka (1.154 m2) oraz budynek garażowo-handlowy "w stanie ruiny nienadającej się do użytkowania". Podkreślił, że zajmowanie nieruchomości pod działalność gospodarczą następowało etapami. Dopiero od czerwca 2007 r. budynek mógł zostać wykorzystany w pełnym zakresie (najem objął całość powierzchni). Wcześniej budynek nie mógł być, z uwagi na stan techniczny, użytkowany w sposób poprawny i nie był wyposażony w dostęp do mediów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w/w decyzją z dnia 28 maja 2009 r., utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji, stosownie do art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), dalej O.p. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że okoliczności sprawy nie pozostawiają wątpliwości co do tego, iż zakupiona nieruchomość od momentu nabycia pozostawała w posiadaniu przedsiębiorcy. Już w akcie notarialnym (umowie sprzedaży) zaznaczono, że nieruchomość jest przeznaczona na realizację celów gospodarczych. Umowy najmu zostały zawarte przez I. G., jako prowadzącego "Firmę G.". Organ wywiódł ponadto, że przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości lub jej części, służącej do wykonywania działalności gospodarczej, nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie stosować stawek podatkowych przewidzianych dla nieruchomości związanych z działalności gospodarczą. Wyłączenie nieruchomości z opodatkowania podwyższoną stawką może mieć miejsce tylko wówczas, gdy nie może być ona wykorzystywana przez przedsiębiorcę ze względów technicznych, niezależnych od podatnika. 3. Strona wniosła skargę do Sądu wojewódzkiego, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Zdaniem skarżących, ustalając wymiar podatku od nieruchomości organy podatkowe nie wzięły pod uwagę, że nabyty budynek nie mógł być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Organy nie wyjaśniły tym samym wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Kolegium wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. 4. Wojewódzki Sąd Administracyjny, uznając skargę za niezasadną, orzekł o jej oddaleniu, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej P.p.s.a. Sąd wskazał, że złożona informacja podatkowa i treść umowy sprzedaży (akt notarialny) jednoznacznie określały gospodarcze (garażowo-magazynowe) przeznaczenie nabytej nieruchomości. W tym stanie rzeczy organ prawidłowo zastosował stawki podatkowe dla gruntu (0,60 zł) i budynku (12,99 zł) właściwe dla przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Stan faktyczny podany w informacji podatkowej był zgodny z ewidencją podatkową prowadzoną przez organ podatkowy. Przy tym brak działań organu pierwszej instancji, mających na celu wyjaśnienie czy przedmiot opodatkowania ze względów technicznych mógł być wykorzystywany w działalności gospodarczej, nie świadczy o naruszeniu przepisów dotyczących postępowania dowodowego, w szczególności art. 122 O.p. Zgromadzone dowody nie wskazywały na potrzebę uzupełnienia postępowania wyjaśniającego w powyższym zakresie. Według Sądu, to na skarżących ciążył obowiązek wykazania, że budynek zakupiony w marcu 2004 r., a zgłoszony do opodatkowania w grudniu 2008 r., był w stanie, który uniemożliwiał jego wykorzystywanie do prowadzenia działalności gospodarczej. Z uwagi na zamknięcie organowi możliwości sprawdzenia stanu technicznego budynku od dnia nabycia do złożenia informacji o nieruchomości za bezprzedmiotowy uznano zarzut niepodjęcia działań niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz jej załatwienia. Sąd zauważył, że żaden z dokumentów przedstawionych przez skarżących nie wskazywał na to, że "budynek garażowo-handlowy znajdował się w stanie ruiny nienadającej się do użytkowania". Przedłożone dowody wskazują jedynie na fakt przeprowadzania adaptacji i remontów w budynku, co nie oznacza pozbawienia go związku z działalnością gospodarczą. W ocenie Sądu, Kolegium prawidłowo przyjęło, że niewykorzystywanie budynku w okresie od dnia nabycia do dnia zawarcia pierwszej umowy najmu, czyli od marca do listopada 2004 r., miało charakter przejściowy i związane było z adaptacją budynku do nowego rodzaju działalności gospodarczej. Taki stan rzeczy nie dawał podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą, w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.), dalej u.p.o.l. 5. W skardze kasacyjnej od omówionego wyżej orzeczenia wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Jako podstawę tych wniosków powołano zarzuty naruszenia: – art. 151 P.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi w sytuacji, gdy organy podatkowe naruszyły przepisy prawa procesowego i materialnego, – art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w zw. z art. 122 i art. 187 § 1 O.p. poprzez nieuznanie za naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zaniechania przez organy podatkowe zgromadzenia i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz niewyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności i przyjęcie, że w postępowaniu podatkowym ciężar dowodu spoczywa na podatniku, – art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w zw. z art. 180, art. 181, art. 188 i art. 194 § 1 O.p. poprzez nieuznanie za naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, braku uwzględnienia przez organy podatkowe materiału dowodowego zaofiarowanego przez podatnika, tj. szeregu pozwoleń na budowę (dokumentów urzędowych), – art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w zw. z art. 191 O.p. poprzez nieuznanie za naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, braku uwzględnienia wszystkich złożonych przez podatnika dowodów i zaakceptowanie dokonanej przez organy podatkowe błędnej i niepełnej oceny materiału dowodowego, – art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez przyjęcie błędnie ustalonego przez organy stanu faktycznego oraz nieodniesienie się do wszystkich zarzutów podniesionych w toku postępowania przez stronę skarżącą i niewyjaśnienie podstawy rozstrzygnięcia, – art. 134 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. poprzez niestwierdzenie naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, mimo istnienia takiego naruszenia i obowiązku działania przez Sąd z urzędu, – art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., poprzez przyjęcie, że względy techniczne uniemożliwiające korzystanie z obiektu budowlanego występują tylko wtedy, gdy przedmiot opodatkowania nie może być wykorzystywany z przyczyn niezależnych od podatnika, – art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. poprzez przyjęcie, że budynek niespełniający warunków dla obiektu budowlanego w rozumieniu przepisów prawa budowlanego może podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Uzasadniając skargę kasacyjną strona podniosła, że fakt prowadzenia robót budowlanych i uzyskanych pozwoleń na remont i przebudowę budynku oraz na przyłączenie mediów ma kluczowe znaczenie dla oceny, czy budynki i grunty mogły być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej. Organy powinny były przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w celu ustalenia, czy względy techniczne pozwalały na wykorzystanie nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę. W tym kontekście zauważono, że aby budynek mógł zostać uznany za podlegający podatkowi, musi spełniać przesłankę z art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., czyli zostać uznany za budynek w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Aby to ustalić należało oprzeć się na przedstawionych pozwoleniach budowlanych, a jeżeli to było zdaniem organu niewystarczające, należało sięgnąć do innych dowodów, jak dziennik budowy, zeznania strony, czy świadków, aby ustalić stan budynku na przestrzeni lat 2004-2007. Częściowo wykonywane prace i remonty pozwalały na dokonywanie odbiorów częściowych robót i przeznaczanie kolejnych wydzielonych ścianami lokali do użytkowania w zakresie własnym i na wynajem w zgodzie z przepisami ustawy Prawo budowlane. Wiedzę o tych faktach posiadają zarówno sami podatnicy, jak i najemcy. Sąd uznał za zbędne prowadzenie w powyższym zakresie postępowania dowodowego przez Kolegium. Organ ten zignorował natomiast zgłoszone w odwołaniu dowody w postaci pozwoleń na budowę i odbiorów podłączeń urządzeń technicznych. Z dowodów tych wynikał stan techniczny obiektu budowlanego, który nie pozwalał na jego użytkowanie przed wykonaniem prac budowlanych i przyłączeniowych. W ocenie strony niedopuszczalna jest sytuacja, w której przepisy prawa budowlanego nakazują przeprowadzenie robót budowlanych, aby można było w ogóle korzystać z budynku, a organy podatkowe i Sąd uznają tę okoliczność za nieistotną. Powyższe uchybienia doprowadziły Kolegium do wadliwej oceny dowodów i ustalenia błędnego stanu faktycznego. Podatnik już w momencie zakupu miał świadomość, że nieruchomość ze względów technicznych nie może być wykorzystana w działalności gospodarczej. Dopiero zakończenie, po kilku etapach, całej budowy wraz z przyłączami mediów pozwoliło podatnikom na złożenie informacji o budynku. Aprobując stanowisko organu Sąd przyjął – z uchybieniem art. 141 § 4 P.p.s.a. – błędnie ustalony stan faktyczny. Ponadto Sąd nie odniósł się do wszystkich zarzutów podniesionych w toku postępowania przez stronę skarżącą. Brak jest zwłaszcza nawiązania do ustaleń faktycznych sprawy w zakresie dokumentów dotyczących procesu budowlanego. Poza tym Sąd nie odniósł się do wyrażonego w skardze poglądu, że już tylko brak przyłączenia do sieci wodno-kanalizacyjnej uniemożliwia prowadzenie działalności gospodarczej. W motywach zarzutów materialnoprawnych wskazano, że w zaskarżonym wyroku błędnie uznano, iż względy techniczne uniemożliwiające korzystanie z obiektu budowlanego występują tylko wtedy, gdy przedmiot opodatkowania nie może być wykorzystywany z przyczyn niezależnych od podatnika. Zastrzeżenia takiego brak jest w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. W ocenie strony, prawidłowa wykładnia w/w przepisu wymaga sięgnięcia do art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., który odsyła z kolei do przepisów Prawa budowlanego. Lektura tej ostatniej ustawy oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wskazuje na to, że dopóki budynek nie odpowiada wymogom prawa budowlanego, nie może zostać uznany za budynek w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy podatkowej. Tymczasem Sąd uznał, że zrujnowane i wymagające remontów, modernizacji oraz przebudowy i podłączeń mediów budynki garażowo-magazynowe, które w chwili ich nabycia nie spełniały żadnych warunków technicznych określonych w w/w rozporządzeniu, są budynkami, które mogły być wykorzystywane przez przedsiębiorcę w latach 2004-2006 do prowadzenia działalności gospodarczej. W konsekwencji błędnie przyjęto, że budynek niespełniający wymogów, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury, może podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Doprowadziło też powyższe do uchybienia art. 134 i art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. 6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarżący wnoszą w skardze kasacyjnej o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji z uwagi na bezzasadne oddalenie przez ten sąd (błędne zastosowanie art. 151 P.p.s.a.) skargi na ostateczną decyzję SKO, mimo iż została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego. Przytaczając podstawę kasacyjną polegającą na naruszeniu przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.) skarżący wskazują w pierwszej kolejności na naruszenie przez Sąd art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w związku z art. 122, 180, 181, 187 § 1, 188, 191 i 194 § 1 Ordynacji podatkowej. Powołany przepis P.p.s.a. (art. 145 § 1 pkt 3) stanowi, że "sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie (...) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach". Znajduje on zastosowanie w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja (postanowienie) dotknięte jest wadą kwalifikowaną, stanowiącą podstawę stwierdzenia nieważności lub uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania, jednakże tego rodzaju wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego nie może nastąpić z uwagi na okoliczności wskazane w ustawie (upływ terminu przedawnienia, wywołanie decyzją nieodwracalnych skutków prawnych – por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wyd. LexisNexis, Warszawa 2006). Skarżący nie uzasadniają zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a. argumentacją przystającą do wskazanego przepisu, co uzasadnia przypuszczenie, że został on powołany błędnie (i to wielokrotnie) przez działającego w imieniu strony pełnomocnika. Z okoliczności powiązania przepisu ustawy procesowej z przepisami regulującymi postępowanie podatkowe oraz wniosku o uchylenie wyroku można wnosić, że skarżący powinni byli wskazać na art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ P.p.s.a. Sąd kasacyjny – stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a. – jest jednakże związany granicami skargi kasacyjnej, nie może jej uzupełniać lub poprawiać (por. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2004 r., FSK 13/04, ONSAiWSA 2004, nr 1, poz. 15). Oznacza to w niniejszej sprawie, że NSA nie może odnieść się do zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a., skoro wbrew wymogowi zawartemu w art. 176 P.p.s.a. przytoczona podstawa kasacyjna nie została w ogóle uzasadniona (nie podano argumentacji przemawiającej za naruszeniem przez WSA art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). Nie są również uzasadnione pozostałe zarzuty procesowe. Wbrew zarzutowi skarżących Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 134 § 1 P.p.s.a., zobowiązującego sąd do rozstrzygania w granicach danej sprawy. Sąd wyjaśnił co było przedmiotem postępowania zakończonego decyzją ostateczną, zaskarżoną do sądu, jakie przepisy regulują to postępowanie oraz jakie przepisy prawa materialnego znajdowały zastosowanie w sprawie. Uzasadniając zaskarżony wyrok Sąd nie naruszył też art. 141 § 4 P.p.s.a., określającego wymogi uzasadnienia orzeczenia sądu. Sąd przedstawił stan sprawy, przebieg postępowania administracyjnego, wydane w sprawie decyzje i wyjaśnił dlaczego ocenił, że organy podatkowe nie naruszyły przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd przeanalizował również prawidłowość zastosowania przepisów prawa materialnego mających zastosowanie przy ustalaniu zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2004 r. W wyroku podkreślono trafnie, że na przebieg postępowania wymiarowego zasadniczy wpływ miała okoliczność, że podatnicy nie wykonali obowiązku ciążącego na nich na mocy art. 6 ust. 6 u.p.o.l. Stosownie do tego przepisu, osoby fizyczne są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu wg ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3. Skarżący nie dopełnili tego obowiązku po nabyciu zabudowanej nieruchomości w dniu 3 marca 2004 r., przewidzianą ww. przepisem informację złożyli dopiero na wezwanie organu podatkowego w grudniu 2008 r. Organ pierwszej instancji dokonał wymiaru podatku uwzględniając dane zawarte w tej informacji dotyczące powierzchni gruntu i budynku i ich przeznaczenia (do działalności gospodarczej). Wydanie decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe stosownie do danych zawartych w deklaracji podatnika zgodne jest z art. 21 § 5 O.p. Sąd pierwszej instancji uznał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie naruszyło przepisów postępowania utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji po przeanalizowaniu przedłożonych przez stronę dokumentów, które wg skarżących miały dowodzić, że budynek będący przedmiotem opodatkowania nie nadawał się do użytku. Sąd wskazał, że stosownie do art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. za grunty i budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uznaje się będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu, prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że z aktu notarialnego wynikało, iż nabyta zabudowana nieruchomość wg planu zagospodarowania przestrzennego położona jest na terenie przeznaczonym pod zabudowę usługowo-handlową i przemysłową, a nabywcy przeznaczają ją na realizację celów gospodarczych firmy (warsztat kotlarsko-ślusarski, instalacyjny, wod.-kan.). Nie znajdują zatem uzasadnienia w okolicznościach sprawy zarzuty strony, że Sąd błędnie zaakceptował rozstrzygnięcie, w którym przyjęto, iż w sprawie nie występowały okoliczności wyłączające zastosowanie stawek przewidzianych dla przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Sąd trafnie zauważył, że stosownie do art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., stawek przewidzianych dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie stosuje się, jeżeli przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Przedłożone przez skarżących na etapie postępowania administracyjnego dokumenty takiej okoliczności nie potwierdzają. Sąd wskazał, że z aktu notarialnego wynika, iż skarżący nabyli przedmiotową nieruchomość w celu realizacji celów gospodarczych swojej firmy, a następnie na podstawie decyzji z 26 października 2004 r. prowadzili w budynku prace budowlane związane ze zmianą przeznaczenia budynków garaży i magazynów na budynek handlowo-usługowy. WSA przywołał orzeczenia sądowe, w których przyjmuje się jednolicie, że czasowe niewykorzystywanie przedmiotu opodatkowania na cele związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, nie powoduje zmiany charakteru takiej nieruchomości, pozostając w posiadaniu przedsiębiorcy, jest ona traktowana jako związana z prowadzeniem tej działalności. Przez fakt złożenia informacji o nieruchomości z kilkuletnim opóźnieniem skarżący uniemożliwili organowi podatkowemu kontrolę stanu technicznego budynku w momencie powstania obowiązku podatkowego, nie mogą zatem w powołanych okolicznościach faktycznych zarzucać, że organy podatkowe nie wyjaśniły należycie sprawy, naruszając w ten sposób przepisy postępowania podatkowego. Powyższe rozważania dowodzą nie tylko tego, że niezasadne były powołane w skardze kasacyjnej zarzuty procesowe, ale również zarzut naruszenia art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Przywołana dla uzasadnienia tego zarzutu argumentacja w istocie nie odnosi się do błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania omówionego już wyżej przepisu ustawy podatkowej, lecz stanowi polemikę z argumentacją dotyczącą ustalenia okoliczności faktycznych sprawy, obrazujących stan techniczny budynku. Skarżący wywodzą, że przy ocenie czy stan techniczny umożliwiał wykorzystywanie budynku powinny być uwzględnione wymogi dotyczące warunków technicznych dla obiektów budowlanych wynikające z Prawa budowlanego. Zastrzeżenia te, po pierwsze nie dotyczą wykładni przepisów prawa materialnego, lecz ustaleń faktycznych, po drugie są bezprzedmiotowe w sprawie, w której skarżący wskutek zaniechania wykonania obowiązków wynikających z art. 6 ust. 3 u.p.o.l. uniemożliwili sprawdzenie stanu technicznego budynku przed przeprowadzeniem w nim robót budowlanych związanych ze zmianą przeznaczenia budynku. Ostatni z zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej, dotyczący naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. wskutek jego niezastosowania, jest co najmniej spóźniony na tym etapie postępowania. Skarżący usiłują bowiem podważyć prawidłowość opodatkowania "zabudowy" znajdującej się na przedmiotowej nieruchomości jako budynku, wywodząc, że stawki przewidziane dla tego rodzaju przedmiotu opodatkowania powinny być zastosowane dopiero po zakończeniu procesu budowlanego. Należy zauważyć, że tego rodzaju argumentacja zgłoszona została dopiero w skardze kasacyjnej, nie może być zatem przedmiotem rozważań Sądu kasacyjnego, skoro nie była podnoszona w postępowaniu administracyjnym i przed Sądem pierwszej instancji. Z powyższych względów skarga kasacyjna, jako niezawierająca uzasadnionych podstaw, podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a.