II OSK 213/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. G. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 września 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 144/11 odrzucającego skargę w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: oddalić skargę kasacyjną. J. G. pismem z dnia 21 grudnia 2010 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2010 r. Zarządzeniem z dnia 25 stycznia 2011 r. Przewodniczący Wydziału wezwał skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od tej skargi w kwocie 500 zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 20 maja 2011 r. , sygn. akt II OZ 325/11 oddalił zażalenie skarżącej na powyższe zarządzenie. W związku z powyższym Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z dnia 16 czerwca 2011 r. wezwał skarżącą do wykonania ww. zarządzenia z dnia 25 stycznia 2011 r. Z akt sprawy wynika, że wezwanie to doręczono skarżącej w dniu 27 czerwca 2011 r., dlatego też ostatni dzień terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi upływał w dniu 4 lipca 2011 r. W związku z faktem nieuiszczenia przez J. G. powyższego wpisu od skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 27 września 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 144/11, odrzucił ją na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.). Skargą kasacyjną J. G. zaskarżyła powyższe postanowienie zarzucając mu naruszenie art. 239 pkt 4 p.p.s.a. poprzez błędne uznanie, że strona nie posiada prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym, wówczas gdy z dniem 7 października 2011 r. skarżącej przyznano takie prawo, a w konsekwencji naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez błędne uznanie, że zaistniała podstawa do odrzucenia skargi. Z uwagi na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i nadanie sprawie dalszego trybu. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że skarżąca wniosła skargę w 51 sprawach i została wezwana do uiszczenia wpisów sądowych na łączną kwotę 25 500 zł. W dniu 8 lipca 2011 r. skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, a następnie postanowieniem z dnia 7 października 2011 r. Sąd przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie całkowitym. Zdaniem skarżącej wcześniejsze odrzucenie skargi przed rozpoznaniem wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy jest bezzasadne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia. Zgodnie z treścią art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Zgodnie natomiast z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W niniejszej sprawie zarządzeniem z dnia 16 czerwca 2011 r. wezwano skarżącą do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 25 stycznia 2011 r., którym wezwaną ją do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 zł w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Termin do uiszczenia tego wpisu upłynął skarżącej bezskutecznie, czego ta nie kwestionuje. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązany był do odrzucenia przedmiotowej skargi na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Odnośnie argumentów podniesionych w skardze kasacyjnej wskazać należy, że w pierwszym zarządzeniu z dnia 25 stycznia 2011 r. Sąd I instancji pouczył skarżącą o rygorze odrzucenia skargi w razie braku uiszczenia wpisu. Po oddaleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 20 maja 2011 r., sygn. akt II OZ 325/11, zażalenia skarżącej na powyższe zarządzenie, Wojewódzki Sąd Administracyjny pismem z dnia 16 czerwca 2011 r. wezwał skarżącą do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 25 stycznia 2011 r. wzywającego do uiszczenia wpisu ponownie pouczając stronę, iż nieuiszczenie wpisu sądowego w terminie 7 dni spowoduje odrzucenie skargi. Wezwanie to zostało doręczone w dniu 27 czerwca 2011 r., tak więc termin do uiszczenia wpisu sądowego upłynął w dniu 4 lipca 2011 r. Należy zauważyć, że po wezwaniu strony do uiszczenia wpisu od złożonego pisma, przyznanie jej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od obowiązku uiszczenia tej opłaty, jest uzależnione od tego, czy strona złoży wniosek w tym przedmiocie w terminie otwartym do uiszczenia tego wpisu. Złożenie zaś wniosku o przyznanie prawa pomocy po upływie ww. terminu, nawet jeżeli wniosek ten zostanie rozpoznany zgodnie z żądaniem strony, nie ma żadnego wpływu na obowiązek uiszczania przez nią opłat, do których została wezwana na mocy prawomocnych zarządzeń w tym przedmiocie. W przedmiotowej sprawie skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w dniu 8 lipca 2011 r., a więc po upływie terminu do uiszczenia wpisu sądowego. Dlatego też zarzuty naruszenia art. 239 pkt 4 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. nie zasługiwały na uwzględnienie. Z tych względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny z powodu braku usprawiedliwionych podstaw oddalił skargę kasacyjną.