II SA/Gd 663/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędzia NSA Barbara Skrzycka - Pilch Protokolant Starszy sekretarz sądowy Agnieszka Kowalczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2010 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 września 2009 r., nr [...] w przedmiocie wykonania robót budowlanych 1/uchyla zaskarżoną decyzję; 2/ zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego M. P. kwotę 757zł / siedemset pięćdziesiąt siedem zł/ tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 31 lipca 2008 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził brak podstaw do podjęcia rozstrzygnięcia, w oparciu o przepisy art. 50 i art. 51 ustawy Prawo budowlane z 1994r., w przedmiocie wykonywania robót budowlanych w obiekcie budowlanym- istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej, polegających na montażu anten, usyt. na działce nr [...] w K., gm. P. Decyzję wydano na podstawie art. 104 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz przepisów art. 83 ust. 1 , art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 89 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 50 i art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. –Prawo budowlane / tj. Dz. U. Nr 156 z 2006r., poz. 1118 ze zm./. W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie wykonywania robót budowlanych w obiekcie budowlanym –istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej, polegających na montażu anten. Wskazano, że decyzją z dnia 9 lipca 2008r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w całości decyzję organu I instancji orzekającej o braku podstaw do podjęcia rozstrzygnięcia w oparciu o przepisy art. 49b Prawa budowlanego, wskazując że przepisy art. 49 b mają zastosowanie do budowy obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie lub wybudowanego bez wymaganego prawem zgłoszenia bądź budowy pomimo wniesienia sprzeciwu. Do obiektów budowlanych zalicza się wolnostojące maszty antenowe, nie zaś urządzenia instalowane na tych masztach / art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego/. Montaż anten stosownie do przepisów art. 30 ust. 1 pkt 3c prawa budowlanego zalicza się do robót budowlanych wymagających zgłoszenia, a więc rozpatrzenie sprawy powinno nastąpić w trybie art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Organ I stancji ustalił, że na terenie działki nr [...] w K. wybudowana została stacja bazowa telefonii komórkowej [...] wraz z przyłączem energetycznym na podstawie ostatecznej decyzji udzielającej pozwolenia na budowę z dnia 10 lutego 2002r. wydanej przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Natomiast decyzją z dnia 7 czerwca 2005r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał pozwolenie na użytkowanie ww. obiektu budowlanego. W zgłoszeniu z dnia 22 stycznia 2008r.skierowanym do Starosty Powiatowego inwestor [...] zgłosił zamiar rekonfiguracji systemu antenowego na istniejącej wieżowej stacji bazowej. Zgłoszenie obejmowało 9 anten sektorowych i jedną paraboliczną. W dniu 27 września 2007r. Wójt Gminy wydał decyzję odmawiającą wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla modernizacji stacji bazowej obejmującej ww. zmianę konfiguracji anten. Wskazano również, że z pisma Wydziału Rolnictwa i Ochrony Środowiska Starostwa Powiatowego z dnia 17 marca 2008r. wynika, że zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko / Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze m. z 2005r. Dz. U. nr 92, poz. 769 i z 2007r. Dz. nr 158, poz. 1105/ omawiane przedsięwzięcie nie wymagało uzyskania decyzji środowiskowych uwarunkowań, a tym samym przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w którym stwierdza się obowiązek sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko. Z uwagi na powyższe organ I instancji wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego pismem z dnia 19 maja 2008r. o zbadanie zgodności z prawem decyzji Wójta Gminy z dnia 27 września 2007r. W piśmie z dnia 19 maja 2008r. SKO poinformowało, że nie ma podstaw do wszczęcia postępowania z urzędu, gdyż decyzja Wójta Gminy stała się ostateczną na skutek pozostawienia bez rozpoznania odwołania inwestora. Jednocześnie organ podał, że w piśmie tym nie stwierdzono, czy planowana inwestycja wymagała wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, natomiast stwierdzono w nim, że nawet w sytuacji, gdyby inwestor nie miał takiego obowiązku, a złożył wniosek o wydanie takiej decyzji, to jego merytoryczne rozpoznanie prowadziłoby do wydania decyzji odmownej. Powołując się na powyższe stwierdzenie oraz biorąc pod uwagę ww. pismo Dyrektora Wydziału Rolnictwa 17 marca 2008r. organ I instancji uznał, że omawiana inwestycja nie wymagała sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Organ I instancji wskazał, że podczas kontroli przeprowadzonej na działce nr [...] ustalił, że na istniejącej wieży stacji bazowej telefonii komórkowej zamontowanych jest 6 anten sektorowych oraz jedna paraboliczna oraz wykonano trzy konstrukcje stalowe do montażu dodatkowych trzech anten sektorowych- urządzeń emitujących pole elektromagnetyczne, na których aktualnie zamontowane zostały dwie anteny sektorowe. Organ I instancji cytując przepis art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego wskazał, że w toku prowadzonego postępowania nie stwierdzono naruszenia pkt 3 przepisu , nie stwierdzono też aby wykonywane roboty budowlane w oparciu o zgłoszenie mogły powodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia lub zagrożenie środowiska. W konsekwencji organ I instancji ustalił, że skoro nie zostały naruszone przepisy art. 50 ustawy-Prawo budowlane, brak jest podstaw do zastosowania art. 51 Prawa budowlanego. W odwołaniu od powyższej decyzji M. P. wniósł o jej uchylenie i nakazanie inwestorowi rozbiórki zamontowanych dziewięciu nadajników na istniejącej stacji bazowej lub o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Zaskarżonej decyzji odwołujący zarzucił: 1/ naruszenie przepisu art. 28 ust. 1 w związku z art. 3 pkt 7 ustawy Prawo budowlane, poprzez przystąpienie do budowy bez wymaganego pozwolenia; 2/ naruszenie art. 7 kpa poprzez nieuzasadnione pominięcie interesu społecznego oraz słusznego interesu stron przy jej podejmowaniu; 3/ naruszenie art. 140 k.c. poprzez-będące konsekwencja ww decyzji – rażące ograniczenie możliwości niezakłóconego korzystania przez mieszkańców wsi Kosowo ze swych nieruchomości oraz rozporządzania nimi przez właścicieli, skoro przepis ten wskazuje, iż wykonywanie uprawnień właścicielskich następuje "w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego". W uzasadnieniu odwołania odwołujący powołał się na wniosek inwestora z dnia 4 czerwca 2006r., w którym zawarto twierdzenie, że inwestor zamierza dokonać modernizacji stacji bazowej telefonii komórkowej, a nie jej konfiguracji. Podniósł, że doszło do naruszenia prawa, albowiem inwestor ominął procedurę uzyskania koniecznej decyzji środowiskowej poprzez zgłoszenie do Starostwa jedynie zamiaru rekonfiguracji systemu antenowego. Nadto odwołujący podniósł, że skoro inwestor wskazał, że zamierza dokonać modernizacji stacji bazowej, to winien uzyskać pozwolenie na budowę zgodnie z art. 28 ust. 1 prawa budowlanego. W konsekwencji odwołujący zarzucił, że w trakcie postępowania organ I instancji błędnie ustalił stan faktyczny, gdyż nieprawidłowo uznał, że inwestycja nie wymagała sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko oraz nie wyjaśnił czy montaż dodatkowych anten dokonany na podstawie zgłoszenia z dnia 22 stycznia 2008r. stanowi rekonfigurację systemu antenowego czy jego modernizację lub rozbudowę wymagającą odrębnego pozwolenia na budowę. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 16 września 2009r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, nie znajdując postaw do jej zmiany lub uchylenia. W uzasadnieniu organ podał, że z dokonanych ustaleń zawartych w protokole z dnia 17 marca 2008r. i uzasadnienia decyzji wynika, że inwestor [...] zgłosił do Starostwa Powiatowego zamiar rekonfiguracji systemu antenowego na istniejącej wieżowej stacji bazowej. Zgłoszenie określało 9 anten sektorowych i 1 paraboliczną i zostało przyjęte pismem z dnia 22 stycznia 2008r. Podczas oględzin stwierdzono, że na wieży zamontowanych jest 6 anten sektorowych i jedna paraboliczna oraz wykonano trzy konstrukcje stalowe do montażu trzech anten sektorowych. Ponadto organ I instancji ustalił, że Wójt Gminy w dniu 27 września 2007r. wydał ostateczną decyzję odmawiającą wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla modernizacji stacji bazowej telefonii komórkowej- obejmującej zmianę konfiguracji anten sektorowych i parabolicznych na istniejącej stacji. Nadto organ ten uzyskał w Wydziału Rolnictwa i Ochrony Środowiska Starostwa Powiatowego informację z dnia 17 marca 2008r., że ww. przedsięwzięcie zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2005r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczególnych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko / Dz. U. nr 257, poz. 2573 z 2004r. ze zm./ nie wymagało uzyskania decyzji środowiskowych uwarunkowań, a tym samym przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Organ II instancji wskazał, że zgodnie z przepisem art. 30 ust. 1 pkt 3c Prawa budowlanego, obowiązującym do 31 grudnia 2008r., zgłoszenia właściwemu organowi wymagało wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu na obiektach budowlanych – urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne będącymi instalacjami w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska, zaliczanych do przedsięwzięć mogących znacznie oddziaływać na środowisko w rozumieniu tej ustawy. Organ II instancji powołując się na powyższe ustalenia faktyczne i prawne podzielił stanowisko organu I instancji, że przedmiotowe roboty budowlane podlegają przepisom art. 30 ust. 1 pkt 3c Prawa budowlanego, stanowiącym, że zgłoszenia właściwemu organowi wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu na obiektach budowlanych – urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne, będących instalacjami w rozumieniu ww. ustawy Prawo ochrony środowiska, zaliczanych do przedsięwzięć mogących znacznie oddziaływać na środowisko w rozumieniu tej ustawy / a obecnie art. 29 ust. 3pb pozwolenia na budowę/. Takie stanowisko, jak podano, zajął również Wojewódzki Sąd Administracyjny. Montaż anten stosownie do cyt. regulacji obowiązujących do 31 grudnia 2008r. zaliczał się do robót budowlanych wymagających zgłoszenia. Inwestor dokonał zgłoszenia zamiaru rekonfiguracji systemu antenowego na istniejącej wieżowej stacji bazowej. Zgłoszenie to określało 9 anten sektorowych i 1 paraboliczną i zostało przyjęte. Inwestor dopełnił więc wymaganych formalności. Wskazano, że w sprawie mógłby mieć zastosowanie tryb postępowania z art. 50 i 51 Prawa budowlanego, jednakże jest to możliwe tylko w przypadku robót prowadzonych bez wymaganego zgłoszenia, w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska lub z naruszeniem przepisu art. 30 Prawa budowlanego- czyli wykonywaniem robót niezgodnie z zakresem wymienionym w zgłoszeniu. Organ II instancji wskazał, że w rozpoznawanej sprawie prace zostały wykonane na podstawie skutecznego zgłoszenia- zgodnie z jego zakresem. Postępowanie wyjaśniające organu I instancji wykazało, że wykonane roboty nie powodują zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenia środowiska. Ponadto z materiału dowodowego wynika, że inwestor nie miał obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ II instancji wskazał również odnosząc się do treści odwołania, że art. 48 Prawa budowlanego ma zastosowanie tylko do samowolnie realizowanych obiektów lub ich części. Montaż anten na istniejącej wieży stanowi roboty budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego i do robót tych mają zastosowanie przepisy art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Organ II instancji podzielił stanowisko Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że brak jest podstaw do wdrożenia trybu postępowania określonego w przepisach art. 50 i 51. W skardze na powyższą decyzję M. P. zarzucił: 1/ naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci: a/ art. 50 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane / Dz. U. z 2006r. nr 156, poz. 1118 ze zm./ poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji gdy prowadzone przez inwestora roboty budowlane: - mogły powodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, - były prowadzone na podstawie zgłoszenia w oparciu o art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c/ Prawa budowlanego / obowiązujący do dnia 31.12. 2008r./, podczas gdy zainstalowanie anten sektorowych związane było z koniecznością wykonania i instalacji dodatkowych konstrukcji stalowych zmieniających konstrukcję masztu stacji bazowej, co wykazywało wszelkie znamiona rozbudowy obiektu budowlanego i jako takie wymagało uzyskania pozwolenia na budowę, b/ art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska / Dz. U. nr 129 z 2006r., poz. 902 ze zm./ poprzez: - utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy w dniu 27 września 2007r. Wójt Gminy odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, - przyjęcie, iż przedmiotowe przedsięwzięcie nie wymagało uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a tym samym przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, c/ § 2 ust. 2 lub § 3 ust. 3 w zw. z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko / Dz. U. nr 257, poz. 2573 ze zm./ poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy realizowane przedsięwzięcie wymagało lub mogło wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, 2/ rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego w postaci: a/ art. 7 w zw. z art. 77 § 1 kpa, wobec pominięcia podczas gromadzenia materiału dowodowego, dowodów świadczących, iż przedmiotowe przedsięwzięcie jest inwestycją mogącą znacząco oddziaływać na środowisko naturalne, dla której sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko i uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach mogło być wymagane, b/ art. 76 § 1 i 2 kpa wobec oparcia rozstrzygnięcia na piśmie Starostwa Powiatowego Wydział Rolnictwa i Ochrony Środowiska z dnia 17 marca 2008r. stwierdzającego, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, podczas gdy pismo to zostało wydane, co prawda przez organ samorządu terytorialnego, lecz działający poza zakresem swoich kompetencji, a co zatem idzie nie stanowi ono dowodu tego, co zostało w nim stwierdzone. Powołując się na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił uzasadnienie do zgłoszonych i wyżej przytoczonych zarzutów. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm./ sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm./, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nadto stosownie do przepisu art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. W rozpatrywanej sprawie zarzuty skarżącego zgłoszone w odwołaniu od decyzji organu I instancji domagające się orzeczenia rozbiórki zamontowanych nadajników na istniejącej stacji bazowej na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego były przedmiotem oceny dokonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 kwietnia 2009r. w sprawie II SA/Gd. 662/08. Sąd wskazał, że stacja bazowa telefonii komórkowej stanowi zespól urządzeń powiązanych technologicznie, a więc jest instalacją w rozumieniu ustawy Prawo ochrony środowiska, której to instalacji dotyczą przepisy nakładające obowiązek zamiaru zgłoszenia prowadzenia robót budowlanych, a nie uzyskania pozwolenia na budowę. Zgłoszenie takie miało miejsce w rozpatrywanej sprawie. Inwestycja polegająca na montażu 6 anten sektorowych i jednej parabolicznej oraz wykonaniu 3 konstrukcji stalowych do montażu dodatkowych 3 anten sektorowych na istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej wykonana została na podstawie zgłoszenia robót budowlanych dokonanych Staroście Kartuskiemu, który przyjął zgłoszenie w dniu 22 stycznia 2008r. i nie wniósł sprzeciwu. Sąd wskazał, że w takiej sytuacji wszczęte przez skarżącego postępowanie w sprawie niezgodnej z prawem instalacji dodatkowych urządzeń emitujących pole elektromagnetyczne na istniejącej już stacji telefonii komórkowej powinno być prowadzone przez organ administracji publicznej w oparciu o podstawę prawną wynikającą z art. 51 ustawy-Prawo budowlane. Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy wskazać należy, że organy administracji prawidłowo zatem dokonywały ustaleń mając na uwadze powołane przepisy art. 50 i 51 Prawa budowlanego, albowiem brak było podstaw faktycznych i prawnych dla oceny inwestycji przy uwzględnieniu, powoływanego przez skarżącego przepisu art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, gdyż dotyczy on rozbiórki obiektu lub jego części wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę. W rozpatrywanej sprawie opisana wyżej inwestycja takiego pozwolenia nie wymagała, a organ nie stwierdził aby inwestor dokonał instalacji dodatkowych urządzeń niewymienionych w zgłoszeniu, co uzasadniałoby prowadzenie postępowania na podstawie powołanych przepisów art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Skarga zasługuje jednakże na uwzględnienie, albowiem przy wydawaniu decyzji naruszone zostały przepisy postępowania i naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą przez organ pierwszej instancji. Art. 138 k.p.a. przyznaje organowi odwoławczemu kompetencje do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Organ odwoławczy ustala stan faktyczny w oparciu o materiał dowodowy zebrany w postępowaniu pierwszej instancji, rozszerzając granice postępowania dowodowego na nowe okoliczności faktyczne pominięte przez organ pierwszej instancji, jak i na te, które po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji ulegały zmianie, oraz te, które w świetle zmienionych przepisów prawa miały dla sprawy znaczenie prawne /por. wyrok NSA z dnia 19.07.2001 r. sygn. akt V SA 3872/00, System Informacji Prawnej LEX nr 78936/. Oznacza to, że organ odwoławczy nie może ograniczyć się tylko do kontroli rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Nadto stosownie do treści art. 7 kpa organ administracji publicznej ma obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą. Ustalenie stanu faktycznego jest bowiem niezbędnym elementem prawidłowego zastosowania norm prawa materialnego i winno korespondować z materiałem dowodowym zgromadzonym w toku postępowania i wynikami jego analizy. Stosownie bowiem do treści art. 77 § 1 kpa organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Nadto stosownie do art. 107 § 3 kpa decyzja powinna być należycie uzasadniona z podaniem m.in. dowodów, na podstawie których określone fakty organ orzekający przyjął za udowodnione oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej. Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających znaczenie w sprawie oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy może stanowić podstawę do uchylenia przez sąd zaskarżonej decyzji. Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy należy podzielić zarzut skargi zarzucający naruszenie powołanych przepisów art. 7 w zw. z art. 77 §1 kpa oraz przepisu art. 107 § 3 kpa. Jak to bowiem wyżej podano zarzuty skargi dotyczyły również wadliwego, według skarżącego, przyjęcia, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie wymagało uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a tym samym przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji w sprawie tej podał jedynie, że z materiału dowodowego wynika, że inwestor nie miał obowiązku uzyskania decyzji środowiskowych uwarunkowań. Takie uzasadnienie narusza cyt. wyżej przepisy art. 7, 77 § 1 oraz przepis art. 107 § 3 kpa, uniemożliwiając Sądowi merytoryczną kontrolę zgodności z prawem zajętego stanowiska. Organ nie wskazał bowiem na jakich dowodach oparł się dokonując powyższej oceny, jak również nie przytoczył stosownych podstaw prawnych. W tym miejscu wskazać należy, że wprawdzie powoływany przez skarżącego w skardze przepis art. 46 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska stanowi, że realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko jest dopuszczona wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia, to szczegółowe zasady dotyczące określenia takich przedsięwzięć zawarte zostały w powoływanym rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko kwestię. Inwestor dokonując zgłoszenia zamiaru rekonfiguracji systemu antenowego, powołując się na zmiany do ww. rozporządzenia wprowadzone rozporządzeniami Rady Ministrów z dnia 10 maja 2005r. / Dz. U. Nr 92, poz. 763/ i z dnia 21 sierpnia 2007r. / Dz. U. Nr 158, poz. 1105/ wskazywał, że planowane przedsięwzięcie nie stanowi przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko. Dodatkowe wyjaśnienia zostały złożone przez inwestora w jego piśmie skierowanym do Starosty Powiatowego z dnia 7 marca 2008r.w nawiązaniu do treści § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia po dokonanych zmianach. W uzasadnieniu swojej decyzji organ II instancji nie dokonał oceny faktycznej, jak i prawnej dotyczącej wskazywanego w uzasadnieniu braku obowiązku uzyskania decyzji środowiskowej, nie przywołując żadnych okoliczności na uzasadnienie swojego stanowiska. Nadto organ II instancji nie ustalił w sposób jednoznaczny czy w trakcie prowadzenia prac objętych zgłoszeniem doszło do wykonania innych robót, które podlegałyby uzyskaniu pozwolenia na budowę. Z powodu braku ustaleń w tym zakresie Sąd nie ma możliwości oceny tego zarzutu. Mając na uwadze powyższe, uznać należy, że wydana w trybie odwoławczym decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego podlega uchyleniu z powodu naruszenia przepisów postępowania. Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. Rozpoznając sprawę ponownie organ odwoławczy, przy uwzględnieniu powołanych wyżej zasad postępowania, ustali czy przedsięwzięcie w obowiązującym stanie prawnym wymagało uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, mając na uwadze wskazane przez inwestora parametry dotyczące systemu antenowego po przeprowadzonych zmianach oraz ustali w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy, w szczególności protokół z oględzin z dnia 17 marca 2008r. czy inwestor wykonał takie roboty budowlane, które nie dotyczyły wykonania instalacji, a wymagałyby udzielenia pozwolenia na budowę. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 powoływanej ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz na podstawie §14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu / Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm./.