II OZ 1290/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 września 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1705/11 wstrzymujące wykonanie zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A.Z. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki części ogrodzenia postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 27 września 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1705/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w sprawie ze skargi A.Z., wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2011 r., nr [...], wydanej w przedmiocie nakazu rozbiórki części ogrodzenia. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że rozbiórka obiektu budowlanego co do zasady łączy się z trudnymi do odwrócenia skutkami i znaczną szkodą. Nadto zwrócił uwagę, że wykonanie decyzji nakazującej rozbiórkę jeszcze przed zakończeniem postępowania sądowoadministracyjnego może spowodować wystąpienie skutków o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1230 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Wskazał także, iż w świetle ww. przepisu i wniosku skarżącego żądanie wstrzymania decyzji jest zasadne. Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł K.Z., zarzucając mu naruszenie przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. Jednocześnie wnoszący zażalenie wniósł o uchylenie zakwestionowanego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W obszernym uzasadnieniu zażalenia K.Z. zmierzał do wykazania, że wniosek skarżącego o wstrzymanie przedmiotowej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem w tej konkretnej sprawie nie można przyjąć, że wykonanie nakazu rozbiórki części ogrodzenia spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem wnoszącego zażalenie wniosek skarżącego nie pozwala na uznanie, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione. Tym samym Sąd bezpodstawnie przyjął istnienie przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., co skutkowało wydaniem wadliwego orzeczenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z ogólną zasadą wynikającą z treści art. 61 § 1 p.p.s.a, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu, ani czynności. Od powyższej zasady są wyjątki. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu skargi sądowi, sąd może, na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, za wyjątkiem wskazanym w tym przepisie. Z dyspozycji wyżej przytoczonego przepisu wynika zatem, że przesłanką warunkującą wstrzymanie wydanej decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym obowiązek wykazania tych okoliczności spoczywa na wnioskodawcy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym zdaje się być utarty już pogląd, że rozbiórka obiektu budowlanego przed zakończeniem sprawy sądowoadministracyjnej ze swej istoty wiąże się z potencjalnym niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a to z tego powodu, że nakaz rozbiórki może okazać się wadliwy. W razie uwzględnienia skargi skutki nieuzasadnionej rozbiórki dotknął właściciela obiektu, a ewentualnie udzielona mu ochrona okaże się iluzoryczna (porównaj: orzeczenia NSA z dn. 8.09.2009 r., sygn. akt II OZ 828/10, opubl. LEX nr 743922, z dn. 27.11.2009 r., sygn. akt II OZ 1047/09, opubl. LEX nr 587385 i z dn. 27.10.2005 r., sygn. akt II OZ 897/05, niepubl.). Mając na uwadze powyższe uznać należy, że zakwestionowane postanowienie Sądu I instancji jest zgodne z prawem. Zwrócić należy uwagę, że skarżący nie podważył jego prawidłowości, a w szczególności nie wykazał, by brak natychmiastowego rozebrania spornej części ogrodzenia miało wpływ na sytuację osób trzecich. Z załączonej do akt sprawy mapy wynika, że działka skarżącego i część ogrodzenia znajdują się na końcu drogi wewnętrznej. W aktach sprawy brak jest danych, by z tego odcinka drogi korzystały osoby trzecie, a przedmiotowa część ogrodzenia utrudniała, bądź uniemożliwiała im przejazd. Okoliczności tej nie podnosi także sam wnoszący zażalenie. W związku z powyższym przyjąć należy, że argumentacja wnoszącego zażalenie, iż wstrzymanie przedmiotowej decyzji nie znajduje uzasadnienia w treści art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi jedynie polemikę ze stanowiskiem Sądu. Tym samym argumentacja ta nie może odnieść zamierzonego skutku. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 184 p.p.s.a. wniesione zażalenie należało oddalić.