I FZ 171/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sylwester Marciniak, , , po rozpoznaniu w dniu 28 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia T. W. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 15 kwietnia 2011 r. sygn. akt I SA/Op 205/11 w zakresie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi T. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 7 lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie podatku od towarów i usług za sierpień 2002 r. postanawia oddalić zażalenie. I FZ 171/11 UZASADNIENIE Zarządzeniem z dnia 15 kwietnia 2011 r., sygn. akt I SA/Op 205/11, w oparciu o art. 220 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej P.p.s.a.) Przewodniczący Wydziału WSA w Opolu wezwał T. W. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 7 lutego 2011 r. utrzymującą w mocy decyzję umarzającą postępowanie w sprawie podatku od towarów i usług za sierpień 2002 r. Wysokość wpisu określono na 500 zł, powołując jako podstawę prawną § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). W zażaleniu na powyższe zarządzenie skarżący wniósł o ustalenie wysokości wpisu na 200 zł, stosownie do § 2 ust. 5 powołanego rozporządzenia, gdyż w przedmiotowej sprawie już wcześniej organ wydał decyzję, która została uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z 24 czerwca 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Spór w przedmiotowej sprawie dotyczy tego, czy wpis stały od skargi powinien być uiszczony w wysokości 500 zł (jak wskazał Przewodniczący Wydziału WSA), czy też 200 zł (jak twierdzi strona). Wskazać należy zatem, że zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia wpis stały w sprawach skarg, nieobjętych wpisem stosunkowym, z zakresu zobowiązań podatkowych wynosi 500 zł. Z kolei § 2 ust. 5 rozporządzenia stanowi, że wpis stały wynosi 200 zł w sprawach skarg dotyczących postanowienia lub decyzji wydanych w trybie wznowienia postępowania administracyjnego, stwierdzenia nieważności, uchylenia lub zmiany albo wygaśnięcia aktu, bez względu na przedmiot sprawy. Kluczowe znaczenie dla przedmiotowej sprawy ma to, że wskazany § 2 ust. 5 rozporządzenia znajdzie zastosowanie wtedy, gdy zaskarżona decyzja została wydana "w trybie" m.in. uchylenia lub zmiany aktu. Wymienienie tego "trybu" obok np. trybu wznowienia postępowania czy stwierdzenia nieważności potwierdza to, że prawodawca ustalił w § 2 ust. 5 rozporządzenia wysokość wpisów w sprawach dotyczących aktów administracyjnych wydanych w tzw. nadzwyczajnych trybach, a więc trybach wzruszania decyzji ostatecznych, stanowiących wyjątek od zasady trwałości decyzji. Przedmiotowa sprawa bez wątpienia nie dotyczy aktu wydanego w trybie uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej, o którym mowa w rozdziale 19 działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej O.p.), brak jest zatem podstaw do uznania, że przy określaniu wysokości wpisu od skargi znajdzie zastosowanie § 2 ust. 5 rozporządzenia. Wbrew ocenie skarżącego sam fakt, że poprzednie rozstrzygnięcia organów podatkowych – wydane w tzw. trybie zwykłym – zostały uchylone przez sąd administracyjny, nie zmienia charakteru sprawy administracyjnej – nie staje się zatem ona niejako automatycznie sprawą wydaną w nadzwyczajnym trybie uchylenia lub zmiany aktu. Skoro zaskarżona w przedmiotowej sprawie decyzja utrzymywała w mocy decyzję organu I instancji umarzającą postępowanie w sprawie podatku od towarów i usług Przewodniczący Wydziału WSA prawidłowo uznał, że w sprawie zastosowanie znajdzie § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia, gdyż w tego rodzaju sprawach spór dotyczy ustalenia istnienia przesłanek umorzenia postępowania, a nie kwestionowania konkretnej należności pieniężnej, co powoduje, że są to sprawy "z zakresu zobowiązań podatkowych". Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji