IV SA/Wa 98/10

Dnia 25 marca 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś - Rosińska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant Marek Bereziński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2010 roku sprawy ze skargi F. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru kary biegnącej za przekroczenie emisji lotnych związków - oddala skargę - Decyzją z dnia [...] marca 2009r. znak: [...] [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w K. ustalił w stosunku do "F." Sp. z o.o. z siedzibą w Z. wymiar kary biegnącej w wysokości 660,48 zł/h od dnia 07 listopada 2008 r. od godz. 13° za przekroczenie emisji dopuszczalnej lotnych związków organicznych (ŁZO) z instalacji lakierowania blach, eksploatowanej w T. Powyższe przekroczenie stwierdzone zostało w trakcie kontroli przeprowadzonej w zakładzie Spółki "F." przez pracowników [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w dniach: 04, 07 i 18 listopada 2008r., kiedy to wykonano kontrolne pomiary wielkości emisji zanieczyszczeń z instalacji lakierowania blach. Strona posiadała wówczas ostateczną i obowiązującą decyzję Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. znak: [...], która przeniosła na "F." Sp. z o.o. w Z. prawa i obowiązki wynikające z decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. znak: [...] ustalającej rodzaje i ilości gazów i pyłów dopuszczonych do wprowadzenia do powietrza z instalacji technologicznych drukowania i lakierowania blach zakładu opakowań blaszanych, zlokalizowanego w T. Wyniki pomiarów wykazały przekroczenie dopuszczalnych ilości ŁZO. W związku z powyższym organ pierwszej instancji ustalił Spółce wymiar kary biegnącej. Pismem z dnia 14 kwietnia 2009 r. spółka "F." odwołała się od ww. decyzji zarzucając jej naruszenie przepisów ustawy z dnia 21 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, a w szczególności art. 301 tej ustawy oraz art. 75 ustawy k.p.a. Strona wniosła o zmianę pkt 1 i 2 zaskarżonej decyzji poprzez określenie wielkości przekroczenia standardów emisyjnych ŁZO z instalacji lakierowania blach eksploatowanych w T. oraz ustalenie wymiaru kary biegnącej zgodnie z wynikami badań zawartymi w dokumencie "Pomiary stężeń i strumienia masy ŁZO z linii lakierniczej M. nr [...]" sporządzony przez P. w Z. Decyzją z dnia [...] listopada 2009r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania "F." Sp. z o.o. w Z. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w K. z dnia [...] marca 2009 r. znak: [...], ustalającej wymiar kary biegnącej za przekroczenie emisji dopuszczalnej lotnych związków organicznych z instalacji lakierowania blach eksploatowanych w T. przy ul. [...] orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do argumentów strony odwołującej się, organ odwoławczy stwierdził, że nie mają one wpływu na ocenę prawidłowości wydania przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w K. decyzji ustalającej wymiar kary biegnącej. Zgodnie z art. 298 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150), podstawą do ustalenia wymiaru kary biegnącej jest fakt zaistnienia przekroczenia w stosunku do warunków określonych w obowiązującym w danym czasie pozwoleniu na wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza. Po stwierdzeniu przekroczenia emisji dopuszczalnej lotnych związków organicznych, określonej ww. decyzją Starosty [...], [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska musiał obligatoryjnie wydać decyzję ustalającą wymiar kary biegnącej. Zdaniem organu odwoławczego kwestionowanie decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska wynika z niezrozumienia przepisów dotyczących wymierzania administracyjnych kar pieniężnych. Główny Inspektor Ochrony Środowiska wskazał, iż w świetle przepisów ustawy -Prawo ochrony środowiska, dotyczących wymierzania administracyjnych kar pieniężnych, wyróżnia się dwa rodzaje kar pieniężnych: kary biegnące, o których jest bezpośrednio mowa w art. 300 ust. 1 ustawy oraz wymierzone na podstawie art. 302 ust. 1 ustawy za okres, w którym trwało naruszenie standardów określonych pozwoleniami na korzystanie ze środowiska. Te pierwsze mają charakter biegnący i ustalają wielkość przekroczenia i stawkę kary za wystąpienie przekroczenia, te drugie natomiast - określają właściwą wysokość zobowiązania pieniężnego za okres rozliczeniowy. Zaskarżona decyzja dotyczy ustalenia wymiaru kary biegnącej i terminu, od którego kara ta będzie naliczana. Natomiast informacje strony dotyczące czasu pracy instalacji (pismo z dnia 04 grudnia 2008 r. o wyłączeniu z dniem 27 listopada 2008 r. z eksploatacji linii lakierowania blach z emitorem [...] znajdująca się w T. przy ul. [...]) odnoszą się do postępowania wymierzenia kary pieniężnej za czas trwania naruszenia i będą przedmiotem oceny wymierzeniu tej kary. Ustalona "F." Sp. z o.o. w Z. kara biegnąca będzie naliczana w czasie pracy linii lakierowania blach w okresie od dnia 07 listopada 2008 r. od 13°° do ustania przekroczenia stwierdzonego z urzędu lub na wniosek strony, albo do dnia 31 grudnia 2008 r. jeżeli do tego dnia przekroczenie nie ustanie. Jednocześnie organ odwoławczy wyjaśnił, iż pomiary wykonane przez P. w Z. dniu 07 stycznia 2009 r., które skarżący przedstawił w dniu 6 lutego 2009 r. na rozprawie administracyjnej, nie podważają wyników pomiarów wykonanych przez WIOŚ w K. Zgodnie z art. 301 ust. 2 ustawy o ochronie środowiska wymiar kary biegnącej może ulec zmianie na wniosek podmiotu korzystającego ze środowiska, zawierający wyniki pomiarów, termin przeprowadzenia rów, informacje o sposobie ograniczenia przekroczenia lub naruszenia. Wniosek powinien być, zgodnie z art. 301 ust. 3 przedłożony w terminie 30 dni od dokonania własnych pomiarów. Ponieważ przekazane wyniki pomiarów spełniają ww. warunki, będą stanowić podstawę odrębnego postępowania organu pierwszej instancji w sprawie zmiany wymiaru kary biegnącej. Pismem z dnia 16 grudnia 2009r. spółka "F." wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zarzucając naruszenie art.300 i 301 ustawy Prawo ochrony środowiska, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skarżąca spółka wskazała, iż w toku postępowania z zachowaniem wymogów wynikających z art. 301 powołanej ustawy skarżący przedstawił dokument: "Pomiary stężeń i strumienia masy ŁZO z linii lakierniczej M. nr [...]", a wyniki pomiarów wykazane w tym dokumencie podważają zdaniem Skarżącego, wyniki pomiarów przeprowadzonych przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w K. w dniach, 4,7,18 listopada 2008. Skarżąca spółka podniosła również, iż pismem datowanym na dzień 11 lutego 2009r. przedstawiła bilans celem weryfikacji wyników badań przeprowadzonych przez WIOŚ Delegatura w C., a na rozprawie administracyjnej w dniu [...] lutego 2009r. wnioskowała o powtórne przeprowadzenie pomiarów, co jednak nie zostało przez organy uwzględnione. Jednocześnie skarżąca spółka nie zgodziła się ze stanowiskiem organu, iż wnioski dowodowe przedstawione przez skarżącego nie mają jakiegokolwiek znaczenia w toku wydawania decyzji ustalającej wymiar kary biegnącej, a jedynie mogą mieć znaczenie w toku dalszych postępowań. Wnioski dowodowe przedkładane przez skarżącego zmierzają bowiem w pierwszej kolejności do zakwestionowania przyjętej przez organ wielkości przekroczenia emisji. Organ w żaden sposób nie odniósł się i nie dokonał oceny wniosków dowodowych zgłoszonych przez skarżącego, co stanowi naruszenie zasad postępowania administracyjnego. W wyniku przeprowadzonej oceny wniosków przedstawionych przez skarżącego zaskarżana decyzja może okazać się wadliwa, jeżeli ocena tych dowodów wykaże inną wielkość przekroczenia emisji i inne terminy przekroczenia emisji w stosunku do przyjętych dotychczas w toku postępowania. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, działając na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002r. Nr 153 poz. 1270, dalej zwane p.p.s.a.). Oceniając zaskarżoną decyzję w oparciu o wskazane wyżej kryteria Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2009r. utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w K. z dnia [...] marca 2009 r. ustalającą wymiar kary biegnącej za przekroczenie emisji dopuszczalnej lotnych związków organicznych z instalacji lakierowania blach eksploatowanej przez spółkę "F.". Stosownie do postanowień art. 298 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, administracyjne kary pieniężne wymierza, w drodze decyzji, wojewódzki inspektor ochrony środowiska za przekroczenie określonych w pozwoleniach, o których mowa w art. 181 ust. 1 pkt 1 i 2, ilości lub rodzaju gazów lub pyłów wprowadzanych do powietrza. Zgodnie z treścią art. 299 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy - wojewódzki inspektor ochrony środowiska stwierdza przekroczenie lub naruszenie m.in. na podstawie kontroli, a w szczególności dokonanych w ich trakcie pomiarów lub za pomocą innych środków dowodowych. O stwierdzeniu przekroczenia lub naruszenia na podstawie kontroli wojewódzki inspektor ochrony środowiska, w terminie 21 dni od wykonania pomiarów, zawiadamia podmiot korzystający ze środowiska, przekazując mu wyniki pomiarów (ust.2). Po stwierdzeniu przekroczenia lub naruszenia, na podstawie kontroli, o której mowa w art. 299 ust. 1 pkt 1, wojewódzki inspektor ochrony środowiska wydaje, z zastrzeżeniem art. 307, decyzję ustalającą wymiar kary biegnącej ( art.300 ust.1). Za przekroczenie ilości lub rodzaju gazów lub pyłów wprowadzanych do powietrza wymiar kary biegnącej określa się, uwzględniając przekroczenie w skali godziny(ust.3). W decyzji ustalającej wymiar kary biegnącej określa się: 1) wielkość stwierdzonego przekroczenia lub naruszenia odpowiednio w skali doby albo godziny; 2) wymiar kary biegnącej; 3) termin, od którego kara biegnąca będzie naliczana, jako odpowiednio dzień albo pełną godzinę zakończenia wykonania pomiarów, pobrania próbek albo dokonania innych ustaleń stanowiących podstawę stwierdzenia przekroczenia lub naruszenia (ust.4). Z powołanych przepisów wynika zatem, iż stwierdzenie przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska na podstawie wyników przeprowadzonej kontroli przekroczenia określonych w pozwoleniach, o których mowa w art. 181 ust. 1 pkt 1 i 2, ilości lub rodzaju gazów lub pyłów wprowadzanych do powietrza obliguje organ do ustalenia w stosunku do skontrolowanego podmiotu kary biegnącej. W niniejszej sprawie w zakładzie Spółki "F." w dniach: 04, 07 i 18 listopada 2008r., przeprowadzona została przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska kontrolna pomiarów wielkości emisji zanieczyszczeń z instalacji lakierowania blach. Strona skarżąca posiadała wówczas ostateczną i obowiązującą decyzję Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. znak: [...], która przeniosła na "F." Sp. z o.o. w Z. prawa i obowiązki wynikające z decyzji Starosty Z. z dnia [...] kwietnia 2006 r. znak: [...] ustalającej rodzaje i ilości gazów i pyłów dopuszczonych do wprowadzenia do powietrza z instalacji technologicznych drukowania i lakierowania blach zakładu opakowań blaszanych, zlokalizowanego w T. Wyniki pomiarów wykazały przekroczenie emisji dopuszczalnej lotnych związków organicznych. W związku z powyższym organ pierwszej instancji zasadnie decyzją z dnia [...] marca 2009r. ustalił w stosunku d spółki "F." wymiar kary biegnącej. Strona skarżąca zakwestionowała dokonane przez organ pomiary przedstawiając pomiary wykonane w dniu 07 stycznia 2009 r. przez P. w Z. Organ odwoławczy nie uwzględniając jednak wniosku dowodowego strony skarżącej orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu zgodzić należy się z Głównym Inspektorem Ochrony Środowiska, iż podstawę ustalenia w decyzji Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska wymiaru kary biegnącej stanowiły wyniki kontroli przeprowadzonej w zakładzie spółki "F." w dniach: 04, 07 i 18 listopada 2008r. Zgodnie z powołanymi przepisami organ zobligowany był do wydania wskazanej decyzji. Jednakże złożony przez stronę skarżącą dokument tj. "Pomiary stężeń i strumienia masy ŁZO z linii lakierniczej M. nr [...]" ze stycznia 2009 wykonane przez P. w Z., będzie stanowić podstawę odrębnego postępowania organu pierwszej instancji w sprawie zmiany wymiaru kary biegnącej. Zgodnie bowiem z art. 301 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska wymiar kary biegnącej może ulec zmianie na wniosek podmiotu korzystającego ze środowiska, zawierający wyniki pomiarów, termin przeprowadzenia pomiarów, informacje o sposobie ograniczenia przekroczenia lub naruszenia. Wniosek powinien być, zgodnie z art. 301 ust. 3 przedłożony w terminie 30 dni od dokonania własnych pomiarów. Ponieważ jak potwierdził to Główny Inspektor Ochrony Środowiska przekazane wyniki pomiarów spełniają ww. warunki, będą stanowić podstawę odrębnego postępowania organu pierwszej instancji w sprawie zmiany wymiaru kary biegnącej. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art.151 p.p.s.a. oddalił skargę.