I OSK 445/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Dzbeńska po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 728/11 o odrzuceniu skargi L. W. na decyzję Wójta Gminy Miłki z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: oddalić skargę kasacyjną Postanowieniem z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 728/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił skargę L. W. na decyzję Wójta Gminy Miłki z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że L. W., mimo prawidłowego pouczenia o przysługującym stronie prawie do wniesienia odwołania, zwróciła się do organu II instancji o przekazanie sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie celem jej rozpatrzenia i zakończenia. Tym samym skarżąca nie dopełniła warunku wynikającego z treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.". Dopiero bowiem po wyczerpaniu środków zaskarżenia, a zatem po rozpoznaniu odwołania od decyzji wydanej przez organ I instancji przez organ odwoławczy, tj. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie, skarżąca może skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego. Skargę kasacyjną na powyższe postanowienie wniosła L. W., domagając się jego uchylenia i umorzenia postępowania, a ponadto zasądzenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, gdyż nie zostały one uiszczone w całości, ani w części. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: 1) art. 3 § 1 i art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne uznanie, że pismo wniesione przez skarżącą do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie za pośrednictwem Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Miłkach stanowiło skargę, podczas gdy z treści wniesionego odwołania wynika, że było ono skierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie, a jedynie w uzasadnieniu skarżąca wniosła o przyspieszenie rozpoznania jej odwołania i skierowanie sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie; 2) art. 3 § 1 i art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a. poprzez pominięcie przez Sąd naruszenia przez organ administracyjny art. 6, 7, 8 i 19 k.p.a. tj. braku przestrzegania przez organ właściwości z urzędu i przekazanie sprawy, do rozpoznania której właściwe było Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie, Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie, który właściwy do rozpoznania sprawy nie był. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (aniżeli wymienione w art. 58 § 1 pkt 1-5) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Skarga na decyzję administracyjną jest niedopuszczalna m. in. wówczas, jeżeli nie dopełniono wymogu określonego w art. 52 § 1 powołanej ustawy, tj. gdy skarga ta nie została poprzedzona wyczerpaniem przez stronę przysługujących jej ustawowo środków zaskarżenia. Art. 52 § 2 P.p.s.a. precyzuje, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Nie ulega wątpliwości, iż warunkiem wniesienia skutecznej skargi do sądu administracyjnego było złożenie przez skarżącą odwołania, o którym mowa w art. 127 § 1 k.p.a. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się natomiast do ustalenia, czy skarżąca złożyła odwołanie, o którym mowa w powyższym przepisie, a tym samym czy w sprawie został wyczerpany administracyjny tok instancji. W tym miejscu należy podkreślić, że o charakterze pisma decyduje jego rzeczywista treść, a nie nazwa lub intencje organu, do którego zostało skierowane. Analiza spornego pisma wyklucza możliwość potraktowania go jako odwołania od powołanej decyzji Wójta Gminy Miłki, gdyż skarżąca kasacyjnie w sposób wyraźny zwróciła się o jego przekazanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie, celem zakończenia postępowania. Zamiar zaskarżenia decyzji organu I instancji L. W. potwierdziła również w piśmie z dnia 7 września 2011 r. skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, w którym wyjaśniła, że zwracała się do organu II instancji o przekazanie sprawy oraz domagała się szybkiego jej zakończenia. Zasadnym jest zatem stanowisko Sądu I instancji, iż L. W. przed skierowaniem skargi do sądu nie wyczerpała środków prawnych przysługujących jej w postępowaniu przed organami administracji i działając wbrew wyraźnemu pouczeniu wystąpiła ze skargą skierowaną do Sądu. Skarga jako niespełniająca wymogu przewidzianego w art. 52 § 1 P.p.s.a. podlegała więc odrzuceniu, a postanowienie wydane w tym przedmiocie w pełni odpowiada prawu. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącej wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 - 210 P.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną należne od Skarbu Państwa (art. 250 P.p.s.a.), przyznawane jest przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 - 261 P.p.s.a.