III SA/Po 507/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska (spr.) Sędziowie WSA Barbara Koś WSA Małgorzata Górecka . Protokolant: stażysta Anna Zys – Ruszkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2012 r. przy udziale sprawy ze skargi G. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 4 kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 01 września 2010 roku nr [...]; II. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącego kwotę [...]- ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z dnia 1 września 2010 r. [...] wydaną na podstawie art. 207, art. 2 § 1 pkt 1, art. 21 § 1 pkt 1 i § 3, art. 47 § 3, art. 53 § 1, § 3 i § 4, art. 54, art. 55 § 1 i art. 150 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 2 pkt 9, art. 6, art. 21 ust. 1, art. 100 ust. 1 pkt 2, art. 101 ust. 2 pkt 1, art. 104 ust. 1 pkt 2 oraz art. 105 pkt 1, art. 106 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r. Nr 3, poz. 11 ze zm.) stwierdził wobec G. J. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą A. powstanie obowiązku podatkowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu marki [...] o nr nadwozia [...], od którego nie złożono wymaganej deklaracji uproszczonej nabycia wewnątrzwspólnotowego i nie zapłacono należnego podatku i określił wysokość podatku akcyzowego w kwocie [...] zł., przyjmując za podstawę opodatkowania kwotę [...] zł. i stawkę 13,6 %. Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia 4 kwietnia 2011 r., nr [...], po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez G. J., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, podzielając ustalenia faktyczne i ocenę prawną organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że przedmiotem nabycia wewnątrzwspólnotowego w niniejszej sprawie jest samochód marki [...] o nr nadwozia [...], rok produkcji [...], ładowność [...] kg, 2 osie. Pojazd posiada przedłużoną, czterodrzwiową, przeszkloną podwójną kabinę (double cab), w której znajduje się 5 miejsc do siedzenia włącznie z kierowcą. Wyposażony jest w silnik wysokoprężny o pojemności skokowej 2488 cm3. Za kabiną pasażerską znajduje się otwarta skrzynia ładunkowa z uchylną tylną burtą. Wnętrze kabiny jest w całości starannie wykończone: tapicerka, dywaniki, popielniczki, oświetlenie, pasy bezpieczeństwa dla 5 osób. Nadto z wyceny dokonanej w systemie wartości pojazdów EurotaxGlass’s wynika, że pojazd wyposażony jest w swej wersji standardowej w ABS, airbag kierowcy i pasażera, el. podnoszone szyby (przód i tył), immobilizer, wspomaganie układu kierowniczego, centralny zamek, sprzęt radiowy, nawiew wentylacyjny na tylne siedzenia, obrotomierz, ogrzewanie tylnej szyby, uchwyty na kubki, wspomaganie kierownicy, zegar cyfrowy. Na podstawie wyżej wskazanego ogólnego wyglądu i ogółu cech, świadczących o komfortowych walorach pojazdu, przedmiotowy samochód klasyfikować należy w pozycji CN 8703. Stanowisko powyższe znajduje odzwierciedlenie w wyroku ETS z dnia 6 grudnia 2007 r. w sprawie C-486/06 (Dz. U. C22 z dnia 26.01.2008, str. 12). Dalej organ wskazał, powołując treść Not Wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, że przedmiotowy samochód wyczerpuje cechy pojazdów zaliczanych do pozycji 8703. Wyposażony jest bowiem w 5 stałych siedzeń z wyposażeniem zabezpieczającym dla każdej osoby, posiada tylne okna wzdłuż dwubocznych paneli, wnętrze całego pojazdu wyposażone jest w sposób charakterystyczny dla pasażerów. Pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich siedzeń pasażerów, a przestrzenia tylną brak jest przegrody. Z kolei, tylna część nie kojarzy się z przeznaczeniem do przewozu towarów, co najwyżej bagażu i świadczy o przeznaczeniu do przewozu osób. Zdaniem organu, analiza treści Not wyjaśniających pozwala jednoznacznie ustalić przeznaczenie przedmiotowego pojazdu, a co za tym idzie na ustalenie jego klasyfikacji do pozycji 8703. Organ zauważył ponadto, że według Not Wyjaśniających, pozycja CN 8703 obejmuje m.in. samochody: "1. Typu pickup: Ten typ pojazdu posiada zazwyczaj więcej niż jeden rząd siedzeń i tworzą go dwie oddzielne przestrzenie, mianowicie zamknięta kabina do przewozu osób i otwarta lub zakryta powierzchnia do transportu towarów. Jednakże takie pojazdy mają być klasyfikowane do pozycji 8704, jeżeli maksymalna wewnętrzna długość podłogi powierzchni do transportu towarów jest większa niż 50% długości rozstawu osi pojazdu lub, jeżeli posiadają one więcej niż dwie osie." W związku z faktem wykazania, iż przedmiotowy pojazd, z uwagi na jego zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób, klasyfikować należy do pozycji CN 8703, możliwym jest zastosowanie dodatkowego kryterium klasyfikacyjnego określonego w Notach - stosunku długości skrzyni ładunkowej do rozstawu osi. W niniejszej sprawie, jak wskazał organ, przedmiotowy samochód według danych producenta, posiada rozstaw osi o wielkości 3200 mm oraz długość skrzyni ładunkowej o wielkości 1511 mm. 50% długości rozstawu osi w tym przypadku wynosi 1600 mm. Zatem długość powierzchni ładunkowej jest mniejsza niż 50% rozstawu osi, a co za tym idzie wskazuje na klasyfikację przedmiotowego pojazdu do kodu CN 8703. Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu naruszenia art. 90 TWE Dyrektor Izby Celnej wskazał na wyrok ETS z dnia 18 stycznia 2007 r. wydany w sprawie C-313/05. Trybunał we wskazanym wyroku orzekł, iż podatek akcyzowy, taki jak ustanowiony w Polsce ustawą z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym, który jest nakładany na wszystkie pojazdy osobowe nie w związku z przekroczeniem przez nie granicy, lecz w związku z ich pierwszą rejestracją na terytorium państwa członkowskiego, nie stanowi cła przywozowego ani opłaty o skutku równoważnym w rozumieniu art. 25 TWE, lecz jest częścią ogólnego wewnętrznego systemu opodatkowania towarów. Z kolei art. 90 TWE akapit pierwszy interpretować należy w ten sposób, że sprzeciwia się on podatkowi akcyzowemu nakładanemu na pojazdy osobowe w związku z ich pierwszą rejestracją na terytorium państwa członkowskiego, jeśli kwota podatku nakładanego na niektóre pojazdy używane, nabywane w innym państwie członkowskim przewyższa rezydualną kwotę tego podatku zawartą w wartości rynkowej podobnych pojazdów, jakie zostały zarejestrowane wcześniej w tym państwie członkowskim, które nałożyło podatek. W świetle wskazanego orzeczenia ETS jest oczywistym, że nie jest sprzecznym z prawem wspólnotowym (art. 90 TWE) samo opodatkowanie podatkiem akcyzowym wewnątrzwspólnotowego nabycia używanych samochodów, a jedynie takie opodatkowanie, przy którym kwota podatku nakładanego na te pojazdy przewyższa rezydualną kwotę podatku akcyzowego, zawartego w wartości rynkowej podobnych pojazdów, wcześniej zarejestrowanych w kraju. Do opodatkowania przedmiotowego samochodu zastosowana została stawka podatku w wysokości 18, 6%, zawarta w art. 105 ustawy o podatku akcyzowym, a więc w takiej samej wysokości, jaka przewidziana została w odniesieniu do opodatkowania akcyzą sprzedaży w kraju samochodów osobowych o takiej samej pojemności silnika (pow. 2000 cm3). Organ wyjaśnił dodatkowo, iż krajowa regulacja w zakresie podatku akcyzowego, zawarta w art. 105 cyt. ustawy, wyróżnia się jednorodnością przedmiotowego podatku dla wszystkich pojazdów, które są przeznaczone do zarejestrowania w Polsce, zarówno nowych, jak i używanych, niezależnie od tego, czy zostały wyprodukowane na terytorium kraju, czy przywiezione z innych państw członkowskich. Taka konstrukcja podatku wyklucza dyskryminacyjny charakter daniny i tym samym jego zgodność z art. 90 TWE. Zatem wniosek Strony o przeprowadzenie dowodu na okoliczność tego, czy przedmiotowy pojazd został z tytułu sprowadzenia do Wspólnoty obciążony podatkiem zbliżonym do akcyzowego, zdaniem organu jest nieuzasadniony. Nawet bowiem, gdyby okoliczność taka wystąpiła, (co należy uznać za wątpliwe), to nie stanowiłaby argumentu przeciw opodatkowaniu tego pojazdu w kraju akcyzą. Co do kwestii obowiązywania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, organ odwoławczy podkreślił, iż jego zastosowanie do wewnątrzwspólnotowego nabycia znajduje umocowanie w powołanym już art. 3 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym, zgodnie z którym do celów poboru akcyzy i oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN) zgodną z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987r.).Organ wskazał dodatkowo, że choć Wyjaśnienia do Nomenklatury Scalonej, pomimo nieobjęci ich umową międzynarodową, mają jednak istotne znaczenie w klasyfikacji towaru do kodu CN. Odnosząc się do przedłożonych w postępowaniu dokumentów, organ odwoławczy wskazał, że zarówno Naczelnik Urzędu Celnego, jak i Dyrektor Izby Celnej nie kwestionują zapisów zawartych w dokumentach rejestracyjnych pojazdu oraz świadectwie homologacji, na które powołuje się podatnik, Dokumenty urzędowo sporządzone, w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Czynnikami mającymi jednak zasadniczy wpływ na odpowiednią klasyfikację wyrobu do pozycji CN, są określone cechy pojazdu. Oznacza to, że uzyskanie świadectwa homologacji, które określa rodzaj pojazdu, jako ciężarowy, czy analogiczne zapisy w zagranicznym dowodzie rejestracyjnym, nie przesądzają o klasyfikacji taryfowej pojazdu do kodu CN 8704. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego G. J., zarzucił powyższej decyzji: 1) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, polegający na przyjęciu, że samochodów ciężarowy marki [...] jest samochodem osobowym, co skutkowało wtórnym naruszeniem art. 100 ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym; 2) błędne przyjęcie, że Nota Wyjaśniająca Komisji do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich (rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. Dz. U. UE. L. 1987/256/1) opublikowana w Dzienniku Urzędowym UE C. 2007/74/01 ma zastosowanie w zakresie handlu wewnętrznego Wspólnoty, podczas gdy z treści preambuły oraz art. 1 ust. 1 rozp. Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE. L 1987 Nr 256, str.-1) wynika, że przedmiotowe rozporządzenie - a więc i Noty wydane przez Komisję na podstawie jego art. 10 - mają zastosowanie wyłącznie w zakresie handlu zagranicznego Wspólnoty i w dziedzinie handlu zewnętrznego Wspólnoty; 3) brak ustaleń w zakresie, czy zastosowana stawka podatku akcyzowego nie ma charakteru dyskryminującego w świetle przepisu art. 90 TWE, poprzez brak zbadania, czy w cenie nowych samochodów tego typu na terenie kraju uwzględniono podatek akcyzowy według nomenklatury CN 8703 oraz czy ma to odzwierciedlenie w samochodach używanych nie pochodzących z nabycia wewnątrzwspólnotowego, a także czy zastosowana stawka procentowa podatku akcyzowego 18,6% znajduje odzwierciedlenie w tych danych; 4) oczywistą sprzeczność decyzji z art. 90 TWE, 5) naruszenie art. 187 § 1 O. p. poprzez nie zebranie materiału dowodowego sprawy w sposób pozwalający na wydanie rozstrzygnięcia zgodnie z zasadą prawdy materialnej oraz poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy w sposób wystarczający i bezpodstawne przyjęcie, że pojazd Nissan Navara jest samochodem osobowym 6) naruszenie art. 191 O. p. poprzez błędną ocenę w zakresie udowodnienia parametrów technicznych przedmiotowego pojazdu, 7) nierozpoznanie istoty odwołania skarżącego na decyzję organu I instancji poprzez: a) nieustosunkowanie się do zarzutów konieczności wykazania, że zastosowana stawka podatku akcyzowego nie ma charakteru dyskryminującego w świetle art. 90 TWE poprzez porównanie cen nowych samochodów tego typu na terenie kraju, zbadanie czy uwzględniono w nich podatek akcyzowy według nomenklatury CN 8703 oraz czy ma to odzwierciedlenie w samochodach używanych nie pochodzących z nabycia wewnątrzwspólnotowego, a także czy zastosowana stawka procentowa podatku akcyzowego 18,6% znajduje odzwierciedlenie w tych danych, b) brak ustosunkowania się do wniosków dowodowych i twierdzeń podniesionych przez skarżącego w piśmie z dnia 24 stycznia 2011 r., skierowanym bezpośrednio do organu, c) wskazanie w zaskarżonej decyzji iluzorycznego i fikcyjnego kryterium obciążania podatkiem akcyzowym samochodów używanych w postaci braku rejestracji na terenie kraju, podczas gdy oczywistym jest, iż w odniesieniu do samochodów używanych kryterium to będzie miało zastosowanie wyłącznie do samochodów wwiezionych do kraju z zagranicy, w tym z krajów Wspólnoty, co w oczywisty sposób narusza art. 90 TWE, d) pozostający w związku z ppkt. c) brak ustaleń w zakresie, iż jeżeli w ogóle można założyć faktyczne istnienie samochodu używanego nie sprowadzonego do kraju z zagranicy i jednocześnie nie zarejestrowanego wcześniej w kraju, to samochód taki jest traktowany przez obowiązujące przepisy jako samochód nowy, co tym bardziej uzasadnia oczywistość naruszenia przez zaskarżoną decyzję art. 90 TWE w odniesieniu do samochodów używanych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Kontrolując zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego, w świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd stwierdził naruszenie prawa, uzasadniające uchylenie obu wskazanych wyżej decyzji. Przedmiotem sprawy podatkowej wszczętej z urzędu i rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją, jest określenie wobec G. J. obowiązku podatkowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego pojazdu samochodowego [...] o nr nadwozia [...], od którego nie złożono deklaracji uproszczonej nabycia wewnątrzwspólnotowego i nie zapłacono podatku akcyzowego. Istotą sporu jest dokonana przez organy podatkowe klasyfikacja przedmiotowego samochodu do kodu CN 8703 Nomenklatury Scalonej W ocenie skarżącego, nabyty samochód jest samochodem ciężarowym, co wyklucza możliwość opodatkowania go akcyzą. Zgodnie z art. 100 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r. Nr 3, poz. 11 ze zm.) przedmiotem opodatkowania akcyzą jest nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Ustawa o podatku akcyzowym w art. 100 ust. 4 definiuje samochody osobowe, jako pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne, objęte pozycją CN 8703, przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi, z wyłączeniem skuterów śnieżnych o kodzie CN 87031011, pojazdów typu meleks o kodzie CN 87031018 oraz pojazdów typu quad o kodzie CN 87031018. Stosownie do art. 3 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym, do celów poboru akcyzy i oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN), zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L. 256 z 07.09.1987, str. 1, z późn. zm). Klasyfikacji taryfowej towarów dokonuje się na podstawie Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS), w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r., zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej. W myśl reguły I ORINS klasyfikację towarów należy uzgadniać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji i działów. Decydujące kryterium dla klasyfikacji taryfowej towarów stanowią, zatem obiektywne cechy i właściwości towarów określone w pozycjach CN oraz uwagach do sekcji lub działów. Ponadto, dla klasyfikacji towaru w CN, w szczególności dla interpretacji zakresu poszczególnych pozycji CN, istotne znaczenie, choć nieposiadające mocy wiążącej, mają również Noty Wyjaśniające do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów oraz Noty Wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej. Dla niniejszego sporu istotne są pozycje CN: 8703 i 8704. Pozycja CN 8703 obejmuje pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż te objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Pozycja 8704 obejmuje natomiast pojazdy mechaniczne do transportu towarów. Zgodnie z brzmieniem pozycji CN 8703, dla klasyfikacji decydujące jest zasadnicze przeznaczenie pojazdów, które należy ocenić według obiektywnych cech i właściwości pojazdu. Nie ulega przy tym wątpliwości, że zwłaszcza w przypadku samochodów o podwójnym przeznaczeniu, tj. takich, jak pickupy, którymi można przewozić zarówno osoby, jak i towary i które można klasyfikować albo w pozycji CN 8703, albo w pozycji CN 8704, w zależności od ich własnych cech, prawidłowa klasyfikacja taryfowa, wymaga przeprowadzenia przez organy podatkowe wnikliwych ustaleń i oceny stanu faktycznego, zgodnie z art.122 i art.187 Ordynacji podatkowej, nakazujących organom podejmowanie w toku postępowania wszelkich niezbędnych działań, w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, w tym wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. W niniejszej sprawie, jak ustaliły organy podatkowe, będący przedmiotem sporu samochód marki [...], nr [...], rok produkcji [...] ładowność [...] kg, 2 osie, posiada przedłużoną, czterodrzwiową, przeszkloną podwójną kabinę (double cab), w której znajduje się 5 miejsc do siedzenia włącznie z kierowcą. Wyposażony jest w silnik wysokoprężny o pojemności skokowej 2488 cm3. Za kabiną pasażerską znajduje się otwarta skrzynia ładunkowa z uchylną tylną burtą. Wnętrze kabiny jest w całości starannie wykończone: tapicerka, dywaniki, popielniczki, oświetlenie, pasy bezpieczeństwa dla 5 osób. Nadto, pojazd wyposażony jest w swej wersji standardowej w ABS, airbag kierowcy i pasażera, el. podnoszone szyby (przód i tył), immobilizer, wspomaganie układu kierowniczego, centralny zamek, sprzęt radiowy, nawiew wentylacyjny na tylne siedzenia, obrotomierz, ogrzewanie tylnej szyby, uchwyty na kubki, wspomaganie kierownicy, zegar cyfrowy. Wskazanych wyżej ustaleń organy dokonały w oparciu o wycenę wartości pojazdów EurotaxGlass’s dla samochodu w wersji standardowej. W ocenie organów ogólny wygląd i ogół cech świadczących o komfortowych walorach pojazdu nakazują klasyfikować przedmiotowy samochód do pozycji CN 8703. Nadto, posługując się Notami Wyjaśniającymi do pozycji 8703, wskazano, że przedmiotowy samochód wyczerpuje powołane w tych notach cechy pojazdów zaliczanych do pozycji 8703. Wyposażony jest bowiem w 5 stałych siedzeń z wyposażeniem zabezpieczającym dla każdej osoby, posiada tylne okna wzdłuż dwubocznych paneli, wnętrze całego pojazdu wyposażone jest w sposób charakterystyczny dla pasażerów. Pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich siedzeń pasażerów, a przestrzenia tylną brak jest przegrody. Z kolei, tylna część nie kojarzy się z przeznaczeniem do przewozu towarów, co najwyżej bagażu i świadczy o przeznaczeniu do przewozu osób. W ocenie Sądu, postępowanie podatkowe, w wyniku, którego dokonano wyżej przedstawionych ustaleń i oceny, zostało przeprowadzone z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów Ordynacji podatkowej. Zidentyfikowanie towaru dla potrzeb klasyfikacji Taryfy celnej, mieści się w sferze ustaleń faktycznych (por. wyrok NSA z 30 marca 2004r. GSK 19/04), zatem, jak wskazano wyżej, obowiązkiem organu, w pierwszej kolejności, jest ustalenie własnych cech sprowadzonego pojazdu samochodowego, niezbędnych dla określenia jego zasadniczego przeznaczenia. Nie sposób zatem podzielić stanowiska organu odwoławczego, iż na tym etapie dokonywania klasyfikacji - ustalanie zasadniczego przeznaczenia pojazdu, nie jest wymagane przeprowadzenie żadnego postępowania dowodowego. Bez zidentyfikowania towaru tj., ustalenia jego własnych cech, nie jest możliwe dokonanie jego prawidłowej klasyfikacji do odpowiedniego kodu Taryfy celnej W niniejszej sprawie, Dyrektor Izby Celnej w uzasadnieniu decyzji wskazał, że organ I instancji zebrał wystarczający i pełny materiał dowodowy, tj. zagraniczne i krajowe dokumenty rejestracyjne pojazdu, dokumenty nabycia (umowa kupna – sprzedaży), aby ustalić stan faktyczny. W istocie jednak, to nie wskazane dokumenty, posłużyły organom dla ustalenia jednej z zasadniczych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy okoliczności, tj. zidentyfikowania pojazdu nabytego przez skarżącego, co do klasyfikacji, którego zaistniał w niniejszej sprawie spór. Ustalając bowiem cechy i ogólny wygląd przedmiotowego pojazdu, takie jak: przedłużona, czterodrzwiowa, przeszklona podwójna kabina (double cab), w której znajduje się 5 miejsc do siedzenia włącznie z kierowcą, silnik wysokoprężny o pojemności skokowej 2488 cm3, otwarta skrzynia ładunkowa z uchylną tylną burtą, wnętrze kabiny w całości starannie wykończone: tapicerka, dywaniki, popielniczki, oświetlenie, pasy bezpieczeństwa dla 5 osób, organy w istocie posłużyły się cechami i ogólnym wyglądem samochodu, nie przedstawiając żadnego materiału dowodowego, nawet nie wskazując źródła tych ustaleń, co uniemożliwia Sądowi dokonanie jakiejkolwiek kontroli w tym zakresie. Podobnie, w odniesieniu do pozostałych, stwierdzonych przez organy, cech pojazdu: ABS, airbag kierowcy i pasażera, el. podnoszone szyby (przód i tył), immobilizer, wspomaganie układu kierowniczego, centralny zamek, sprzęt radiowy, nawiew wentylacyjny na tylne siedzenia, obrotomierz, ogrzewanie tylnej szyby, uchwyty na kubki, wspomaganie kierownicy, zegar cyfrowy. Ustaleń tych dokonano w oparciu o wycenę EurotaxGlasse’s dla standardowej wersji pojazdu, również nie przedstawiając żadnego materiału w tym zakresie, nawet nie wskazując numeru katalogu, którym się posłużono. Należy jednak zwrócić uwagę na to, że z informacji uzyskanej w sprawie od producenta, którą organ zupełnie pominął w tych ustaleniach, wynika, że przedmiotowy samochód został wyprodukowany, jako samochód ciężarowy, jest homologowany w kategorii N1 (samochód ciężarowy), typ kabiny Double Cab, a nadto, że według numeru VIN nie można określić wyposażenia kabiny danego samochodu, a informację tę można uzyskać jedynie poprzez weryfikację na miejscu. W ocenie Sądu, przeznaczenie określonego pojazdu przez producenta, który tworzy konstrukcję danego pojazdu – zgodnie z odpowiednimi przepisami i normami w tym zakresie, ma istotne znaczenie dla ustalenia zasadniczego przeznaczenia pojazdu. O tym, czy samochód jest pojazdem osobowym, czy ciężarowym decydują nadane mu przez producenta cechy konstrukcyjne typowe dla danego pojazdu. Stwierdzenie organu odwoławczego, że informacja producenta o tym, że wyprodukowany przez niego samochód jest, w jego przekonaniu, ciężarowy nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia kwestii jego opodatkowania, gdyż zasadnicze znaczenie ma tu klasyfikacja pojazdu w świetle Nomenklatury Scalonej CN, nie stanowi rzetelnej oceny uzyskanego w toku postępowania dowodu. Informacja producenta w tym przypadku, to nie tylko jego przekonanie, jak uznał organ, o rodzaju wyprodukowanego pojazdu, a wskazanie na konkretne cechy pojazdu, bez ustalenia, których nie jest możliwe dokonanie prawidłowej klasyfikacji w świetle Nomenklatury Scalonej CN. Wobec powyższego, za uzasadniony Sąd uznał, podniesiony w skardze, zarzut wadliwych ustaleń faktycznych. Ustalenie przez organy istotnych dla rozstrzygnięcia cech i właściwości konkretnego pojazdu, według wyceny EurotaxGlasse’s dla standardowej wersji pojazdu, bez przekonującej argumentacji, bez jakiejkolwiek weryfikacji pozyskanych na podstawie katalogu informacji odnoszącej się do samochodu w wersji standardowej z faktycznymi elementami wyposażenia samochodu będącego przedmiotem niniejszego postępowania, które, zdaniem organów, świadczą o komfortowych i jednocześnie osobowych cechach przedmiotowego samochodu, z dokumentami zgromadzonymi w sprawie, w tym informacją producenta, jest działaniem niezgodnym z zasadą prawdy obiektywnej, nakazującej organom podatkowym ustalenie stanu faktycznego zgodnie ze stanem rzeczywistym, jak również zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. W związku z powyższym, również za nieprawidłowe w tym przypadku należy uznać posłużenie się przez organy podatkowe dodatkowym kryterium klasyfikacyjnym określonym w Notach – stosunkiem długości skrzyni ładunkowej do rozstawu osi. W przypadku samochodów typu pickup, ich klasyfikacja uzupełniona jest dodatkowym warunkiem, który jednakże może być brany pod uwagę dopiero po właściwym określeniu przeznaczenia danego pojazdu ( zasadniczo do przewozu osób). W notach wyjaśniających do pozycji 8703 wskazano, że takie pojazdy mają być klasyfikowane do pozycji 8704, jeżeli maksymalna wewnętrzna długość podłogi powierzchni do transportu towarów jest większa niż 50% długości rozstawu osi pojazdu lub, jeżeli posiadają one więcej niż dwie osie. Nie ulega jednak wątpliwości, że kryterium to umieszczone w pozycji 8703 może dotyczyć wyłącznie pojazdów przeznaczonych zasadniczo do przewozu osób. W rozpatrywanej sprawie, jak wskazano wyżej, to zasadnicze przeznaczenie pojazdu nie zostało przez organy ustalone. Ponadto zaś, posługując się wskazanym wyżej kryterium, organy powołują się na dane producenta,(długość skrzyni ładunkowej), których brak w aktach sprawy. Niedostateczne rozpoznanie wskazanych wyżej okoliczności przez organy podatkowe jak i brak przekonującej argumentacji dla zastosowanych środków dowodowych (posłużenie się wyłącznie EurotaxGlasse’s dla standardowej wersji pojazdu), powoduje, że dokonane w niniejszej sprawie ustalenia należy uznać za dowolne i sprzeczne z zasadami określonymi w art. 121 §1, art. 122, art. 124, art. 187§1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Brak zaś prawidłowo ustalonego w sprawie stanu faktycznego, uniemożliwia Sądowi dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji w świetle zastosowanych przez organy podatkowe przepisów prawa materialnego. Rozpoznając sprawę ponownie organ uwzględni poczynione wyżej rozważania. Z powyższych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 200 i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji.