VI SA/Wa 1839/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędzia WSA Piotr Borowiecki Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2010 r. sprawy ze skargi T. z siedzibą w S. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na zmianę rzeczowego zakresu działalności zakładu ubezpieczeń 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] grudnia 2008 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Komisji Nadzoru Finansowego na rzecz skarżącej T. z siedzibą w S. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. T. z siedzibą w S. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] lipca 2009r. nr [...] o odmowie wydania zezwolenia na zmianę rzeczowego zakresu działalności zakładu ubezpieczeń. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] grudnia 2008 r. Komisja Nadzoru Finansowego, zwana dalej "organem nadzoru", po rozpoznaniu wniosku T. z siedzibą w S., zwanego dalej "T.", "Stroną" lub "[...] " o wydanie zezwolenia na zmianę rzeczowego zakresu działalności T., wydała decyzję odmawiającą wydania zezwolenia na zmianę rzeczowego zakresu działalności Strony. Podstawę wydania decyzji stanowiło ustalenie, iż w odniesieniu do udziałowców T., tj. K. z siedzibą w S., zwanej dalej "K." lub "[...]" oraz S. S.A.R.L. z siedzibą w L., zwanego dalej "S." ziściła się przesłanka określona w art. 98 ust. 1 pkt 4 ustawy o działalności ubezpieczeniowej, zwanej dalej "Ustawą", zgodnie z którą zezwolenie na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej nie może być wydane, jeżeli założyciele krajowego zakładu ubezpieczeń nie dają rękojmi prowadzenia spraw krajowego zakładu ubezpieczeń w sposób należycie zabezpieczający interesy ubezpieczających, ubezpieczonych, uposażonych lub uprawnionych z umów ubezpieczenia. Organ nadzoru uznał, iż na ocenę przesłanki określonej w art. 98 ust. 1 pkt 4 Ustawy w sposób negatywny rzutuje szereg okoliczności, w tym ta, iż T. od ponad czterech lat funkcjonuje bez prezesa zarządu, który legitymowałby się zgodą organu nadzoru na powołanie, co stanowi naruszenie art. 27 ust. 5 Ustawy, jak również fakt nabycia udziałów T. przez S. i K., zwanych dalej łącznie "udziałowcami", z naruszeniem przepisów prawa. Ponadto organ nadzoru, rozstrzygając sprawę co do istoty, wziął pod uwagę decyzję organu nadzoru z dnia [...] sierpnia 2008 r. (sygn. [...]) w przedmiocie wniosku K., T. oraz Z. S.A. z dnia [...] grudnia 2004 r. b wydanie zezwolenia na utworzenie B. zwanego dalej "B.", odmawiającą wydania zezwolenia na jego utworzenie ze względu na brak rękojmi ostrożnego i stabilnego zarządzania B. po stronie jego założycieli, w szczególności zaś stwierdzenie braku pozytywnej prognozy w zakresie przestrzegania porządku prawnego przez K. Za okoliczność rzutującą negatywnie na rękojmię udziałowców T. organ nadzoru uznał ponadto wyniki kontroli organu nadzoru przeprowadzonej w T. w dniach [...] maja – [...] czerwca 2008 r., zakończonej protokołem kontroli działalności i stanu majątkowego zakładu ubezpieczeń T. z dnia [...] sierpnia 2008 r. [...]. Decyzja została doręczona Stronie w dniu [...] grudnia 2008 r. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy T. podniosło, iż w jego ocenie okoliczności, w oparciu o które organ nadzoru wydał skarżoną decyzję, nie mogą stanowić o braku rękojmi Strony. T. podniosło, iż argumenty organu nadzoru zostały oparte na materiałach z innych postępowań, co do których nie miało ono możliwości się wypowiedzieć w ramach sprawy rozstrzyganej zaskarżoną decyzją. Ustosunkowując się do poszczególnych ustaleń organu nadzoru zawartych w decyzji, Strona podniosła, iż nie podziela stanowiska organu nadzoru, jakoby funkcjonowanie T. począwszy od 2005 roku naruszało art. 27 ust. 5 Ustawy. Wskazała przy tym na okoliczność złożenia w ustawowo dozwolonym terminie wniosku o wyrażenie zgody na powołanie p. G. B. na prezesa zarządu T. Fakt ten w ocenie Strony potwierdza, iż T. dołożyło należytej staranności w celu dostosowania się do wymogów Ustawy. T. podkreślił, iż niezakończenie postępowania wszczętego wnioskiem o wyrażenie zgody na powołanie p. G. B. na prezesa zarządu, do dnia wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. [...] odmawiającą wydania zezwolenia na rozszerzenie rzeczowego zakresu działalności T., wynikało z okoliczności od niego niezależnej w postaci toczącego się postępowania przygotowawczego prowadzonego przez Prokuraturę Apelacyjną w [...] przeciwko p. G. B. Jednocześnie T. podkreślił, iż okoliczność, iż przedmiotowe postępowanie w przedmiocie udzielenia zgody na powołanie p. G. B. nie zostało zakończone do dnia złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją wydaną w I instancji, nie oddziałuje negatywnie na działalność T. Przeciwnie – T. pod kierownictwem p. G. B., który posiada najlepsze kwalifikacje do zarządzania zakładem ubezpieczeń, osiąga dobre wyniki. Ponadto działalność T. została wielokrotnie nagrodzona. T. podkreślił również, iż fakt prowadzenia przeciw p. G. B. postępowania przygotowawczego nie może per se przemawiać za przyjęciem, iż ww. osoba nie spełnia przesłanki rękojmi prowadzenia spraw zakładu ubezpieczeń w sposób należyty, skoro do dnia dzisiejszego Prokuratura nie zdecydowała o skierowaniu aktu oskarżenia w sprawie p. B. do sądu. Przyjęcie przeciwnego stanowiska, w ocenie T., stoi w sprzeczności z obowiązującą na gruncie prawa polskiego zasadą domniemania niewinności. T. podkreśliło, iż sam fakt prowadzenia postępowania przygotowawczego nie może przesądzać o tym, że osoba podejrzana dokonała czynu, który jest przedmiotem tego postępowania i "nie może wpływać na uznanie, iż dana osoba nie posiada odpowiednich kwalifikacji lub też nie daje rękojmi prowadzenia spraw zakładu ubezpieczeń w sposób należyty". Niezależnie od powyższego T. podkreśliło, iż w świetle opinii w sprawie o sygn. akt [...] przygotowanej przez C. Sp. z o.o. w P., stanowiącej dowód w toczącym się postępowaniu przygotowawczym, odpowiedzialność za zawarcie niekorzystnych umów dotyczących W., zwanego dalej "W", spoczywa na zarządzie tej spółki, tymczasem p. G. B. nigdy nie sprawował funkcji członka zarządu W. Powyższe, w ocenie T., pozwala na uznanie, iż p. G. B. jest osobą spełniającą wymogi do uzyskania pozytywnej decyzji zawierającej zgodę na jego powołanie jako prezesa zarządu. Strona podkreśliła, iż ww. osoba jest wybitnym specjalistą, obdarzonym zaufaniem K., zaś na fakt nie wydania decyzji w sprawie wyrażenia zgody na powołanie jej na prezesa zarządu nie mają wpływu przyczyny leżące po stronie T. ani udziałowców. T. podkreśliło, iż dopisać z dec II Zdaniem strony, brak prezesa zarządu legitymującego się zgodą organu nadzoru na sprawowanie funkcji, nie może stanowić podstawy do stwierdzenia braku rękojmi udziałowców. Odnośnie zarzutu dotyczącego nabycia udziałów T. przez S. oraz K. z naruszeniem art. 35 Ustawy, Strona zarzuciła, iż udziałowcom, w jej ocenie, służy prawo głosu z udziałów przeniesionych na S. Wskazała, iż sankcja w postaci zakazu wykonywania prawa głosu z nabytych udziałów dotyczy wyłącznie przypadków wskazanych wyczerpująco w art. 35 ust. 7 Ustawy. Tym samym, jeśli nie zachodzi jedna z okoliczności wskazanych w powołanej normie prawnej, nabywca udziałów towarzystwa jest uprawniony do wykonywania prawa głosu z nabytych akcji. W związku z faktem, iż udziałowcy złożyli zawiadomienie o zamiarze nabycia udziałów T., a organ nadzoru nie zgłosił sprzeciwu, jak również nie wyznaczył maksymalnego terminu nabycia udziałów, w ocenie T. nie można podzielić stanowiska organu nadzoru, jakoby nabycie udziałów T. przez S. nastąpiło z naruszeniem art. 35 Ustawy i było obarczone sankcją niemożności wykonywania prawa głosu z nabytych udziałów, o której mowa w art. 35 ust. 7 Ustawy. Ustosunkowując się do stanowiska organu nadzoru w zakresie jego rozstrzygnięcia z dnia [...] sierpnia 2008 r., odmawiającego wydania zezwolenia na utworzenie B., T. podniosło, iż w jego ocenie zostały spełnione wszystkie przesłanki wydania zezwolenia na utworzenie banku, określone w przepisach ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t.j.: Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 665 z późn. zm.), zwanej dalej "prawem bankowym", zaś odmowa wydania zezwolenia nastąpiła w oparciu o przesłanki o ocennym charakterze. W związku z powyższym, podmioty wnioskujące o zezwolenie Banku (K., T., Z.) w dniu [...] września 2008 r. wystąpiły z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r., który jednakowoż nie został rozpatrzony do czasu wydania decyzji organu nadzoru z dnia [...] grudnia 2008 r. Wobec powyższego, w ocenie T., nieuprawnione jest powoływanie się przez organ nadzoru na rzeczoną decyzję z dnia [...] sierpnia 2008 r. Nadto Strona podniosła, iż nieuprawnione jest dokonane przez organ nadzoru porównanie rękojmi, jaką winni spełniać założyciele banku z rękojmią udziałowców zakładu ubezpieczeń. Na gruncie prawa bankowego założyciele powinni dawać rękojmię ostrożnego i stabilnego zarządzania bankiem, w Ustawie natomiast udziałowcy winni dawać rękojmię prowadzenia spraw zakładu ubezpieczeń w sposób należycie zabezpieczający interesy ubezpieczających, ubezpieczonych, uposażonych lub uprawnionych z umów ubezpieczenia. T. podkreśliło przy tym, iż jego dotychczasowa działalność świadczy o tym, że interesy ubezpieczających, ubezpieczonych, uposażonych lub uprawnionych z umów ubezpieczenia są należycie zabezpieczone. W kwestii wyników kontroli T. przedstawiło plan działania zmierzający do ich usunięcia. Tym samym przyznało, iż wprawdzie zostały wykryte nieprawidłowości w jego działalności, jednak zostały one już usunięte lub zostaną usunięte w najbliższej przyszłości, a zatem wyniki kontroli nie mogą zostać uznane za wpływające w sposób negatywny na rękojmię udziałowców T. Jednocześnie T. przedstawiło polemikę w odniesieniu do niektórych nieprawidłowości stwierdzonych w ramach przeprowadzonej kontroli, w szczególności wskazując, iż nie podziela stanowiska organu nadzoru w zakresie zastrzeżeń dotyczących sposobu wyznaczania składki ubezpieczeniowej z tytułu umów zbiorowego ubezpieczenia depozytów członków SKOK. T. wskazał również, iż nie zgadza się ze stanowiskiem organu nadzoru w zakresie naruszenia przez T. art. 355 oraz art. 805 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 z późn. zm), zwanej dalej "k.c." w zakresie uznania, iż odmowa wypłaty odszkodowania przez T. z powodu biernej postawy ubezpieczonego i nieprzedstawienia przez niego dowodów potwierdzających roszczenie jest pozbawieniem ubezpieczonego należnego odszkodowania w warunkach uzasadniających wypłatę takiego odszkodowania. W dniu [...] marca 2009 r. organ dołączył do akt sprawy uwierzytelnione kopie następujących dokumentów: 1. decyzję z dnia [...] lipca 2008 r. sygn. [...] umarzającej postępowanie administracyjne wszczęte zawiadomieniami S. i K. o zamiarze odpowiednio bezpośredniego i pośredniego nabycia udziałów T., 2. decyzję z dnia [...] sierpnia 2008 r. (sygn. [...], nr pisma [...]) odmawiającej wydania zezwolenia na utworzenie banku pod firmą B. Spółka Akcyjna z siedzibą w S., 3. decyzję z dnia [...] września 2008 r. ([...]) zobowiązującej T. do wykonania zalecenia organu nadzoru z dnia [...] grudnia 2007 r. (sygn. [...]) w przedmiocie dostosowania działalności T. do art. 27 ust. 5 Ustawy, 4. decyzję z dnia [...] listopada 2008 r. (sygn. [...]) utrzymującej w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] lipca 2008 r. umarzającej postępowanie administracyjne wszczęte zawiadomieniami S. i K. o zamiarze odpowiednio bezpośredniego i pośredniego nabycia udziałów T., 5. opinię C. Sp. z o.o. w P. w sprawie o sygn. akt [...], 6. protokół kontroli działalności i stanu majątkowego T. z dnia [...] sierpnia 2008 r. (sygn. [...]), 7. pismo T. z dnia [...] września 2008 r. (brak sygnatury), 8. pismo organu nadzoru z dnia [...] października 2008 r. (sygn. [...]), 9. pismo T. z dnia [...] października 2008 r. (brak sygnatury), 10. pismo organu nadzoru z dnia [...] listopada 2008 r. (sygn. [...]), 11. pismo T. z dnia [...] grudnia 2008 r. (brak sygnatury), 12. zalecenia organu nadzoru z dnia [...] grudnia 2008 r. (sygn. [...]), 13. wyjaśnień T. dotyczących zaleceń organu nadzoru z dnia [...] lutego 2009 r. (brak sygnatury), 14. tekst jednolity statutu 15. protokół Zwyczajnego Walnego Zgromadzenia Towarzystwa z dnia [...] czerwca 2008 r. ([...]). W związku z powyższym wystosowano do T. pismo, w którym poinformowano je o przysługujących uprawnieniach, wynikających ż art. 10 k.p.a., w tym w szczególności o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W dniu [...] marca 2009 r. dokonano przejrzenia akt postępowania. W dniu [...] marca 2009 r. doręczono pismo Strony, w którym podtrzymała ona swoje stanowisko zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. Pismem z dnia [...] marca 2009 r. Strona uzupełniła swoje stanowisko. W dniu [...] marca 2009 r. do akt postępowania administracyjnego dołączono uwierzytelnioną kopię pisma Strony datowanego na dzień [...] marca 2009 r., dotyczącego wydanych przez organ nadzoru zaleceń. W związku z powyższym skierowano do Strony pismo informujące o uprawnieniach wynikających z art. 10 k.p.a., w tym w szczególności o możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego. W dniu [...] marca 2009 r. dokonano przejrzenia akt postępowania. W dniu [...] kwietnia 2009 r. wpłynęło pismo Strony, w którym podtrzymała ona swoje stanowisko zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. W dniu [...] lipca 2009 r. do akt postępowania administracyjnego dołączono kopie następujących dokumentów: 1. pisma K., T. oraz Z. S.A. z dnia [...] grudnia 2007 r. (brak sygnatury), 2. pisma organu nadzoru z dnia [...] kwietnia 2009 r. (sygn. [...]) informującego o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wydania na podstawie art. 209 ust. 2 Ustawy decyzji zobowiązującej Towarzystwo do wykonania zaleceń z dnia [...] grudnia 2008 r. (sygn. [...]), 3. pisma Towarzystwa doręczonego w dniu [...] maja 2009 r. (brak sygnatury), 4. decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r. (sygn. [...]) odmawiającej wyrażenia zgody na powołanie p. G. B. na Prezesa Zarządu T., 5. decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r. (sygn. [...]) zobowiązującej T. do wykonania zaleceń organu nadzoru z dnia [...] grudnia 2008 r. (sygn. [...]). Stronę poinformowano o treści art. 10 k.p.a. Utrzymując w mocy zaskarżona decyzję z dnia [...] grudnia 2008 r. organ stwierdził, że zarzuty strony nie zasługują na uwzględnienie. Organ zaakcentował, że strona miała możliwość zapoznania się z całym materiałem zgromadzonym w sprawie. Odnosząc się do pozostałych zarzutów podnoszonych przez Stronę, poddających w wątpliwość słuszność stanowiska organu nadzoru o braku rękojmi udziałowców T., organ podniósł, iż T. przedstawił argumenty, które nie powinny być rozpatrywane w przedmiotowej sprawie, lecz w sprawach, w których toczą lub toczyły się postępowania administracyjne przywołane w zaskarżonej decyzji. Organ nadzoru nie jest bowiem na gruncie niniejszego postępowania wszczętego wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy uprawniony do dokonywania merytorycznej oceny okoliczności w kontekście przedmiotów odrębnych postępowań administracyjnych, jest natomiast obowiązany do uwzględnienia decyzji kończących te postępowania, o ile na dzień dokonywania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie funkcjonują w obrocie prawnym, jak też do uwzględnienia okoliczności ustalonych w toku tych postępowań z punktu widzenia ich ewentualnej doniosłości w niniejszej sprawie. Mając powyższe na względzie, jak również spoczywający na organie nadzoru obowiązek przeanalizowania całości materiału dowodowego zgromadzonego w toku niniejszego postępowania, organ nadzoru uznał za konieczne dołączenie do akt postępowania m.in. decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r. odmawiającej wydania zgody na powołanie p. G. B. na prezesa zarządu T. (sygn. [...]). Przedmiotowa decyzja nie jest wprawdzie ostateczna, jednak do czasu jej ewentualnego uchylenia musi być brana zdaniem organu pod uwagę przy dokonywaniu rozstrzygnięcia w niniejszym postępowaniu. W świetle wzmiankowanej decyzji p. G. B. nie daje rękojmi prowadzenia spraw zakładu ubezpieczeń w sposób należyty. Akcentowane przez T. we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. okoliczności dotyczące ww. osoby zostały poddane wszechstronnej analizie w toku postępowania w przedmiocie wniosku o wyrażenie zgody na powołanie p. B. na prezesa zarządu, zaś ewentualna polemika ze stanowiskiem organu nadzoru, które zostało wyartykułowane w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r., kończącej w I instancji postępowanie w przedmiocie wyrażenia zgody na powołanie p. G. B. na prezesa zarządu, jest możliwa w ramach tego postępowania w toku postępowania odwoławczego. Okoliczności podnoszone przez T. we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. odnoszące się do osoby p. G. B. nie korespondują natomiast z przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie, który stanowi kwestia wydania zezwolenia na rozszerzenie rzeczowego zakresu działalności T. T. wskazało na predyspozycje p. B. do kierowania zakładem ubezpieczeń, podczas gdy organ nadzoru nie zarzucał w decyzji wydanej w niniejszej sprawie w I instancji braku określonych przymiotów tej osoby, lecz fakt nieposiadania przez zakład ubezpieczeń od dnia [...] stycznia 2005 r. prezesa zarządu legitymującego się zgodą organu nadzoru. Argumenty podniesione przez T., odnoszące się do kwalifikacji zawodowych pana B. jak również jego umiejętności zarządzania zakładami ubezpieczeń oraz ich wpływu na wyniki finansowe i wartość składki przypisanej brutto są irrelewantne z punktu widzenia przedmiotu niniejszego postępowania. Pod uwagę w niniejszej sprawie należało bowiem wziąć nie przymioty pana B. (których organ nadzoru nie kwestionuje w ramach niniejszej sprawy), lecz utrzymującą się niezgodność składu zarządu T. z przepisami prawa. Na gruncie niniejszej sprawy istotną okolicznością jest zdaniem organu kwestia oceny rękojmi udziałowców T. Jak wykazał organ nadzoru rozpatrujący sprawę w przedmiocie wydania zezwolenia na rozszerzenie rzeczowego zakresu działalności w I instancji, w sprawie tej znajduje odpowiednie zastosowanie przepis art. 98 Ustawy, w tym w szczególności art. 98 ust. 1 pkt 4 Ustawy. Zgodnie z tym przepisem zezwolenie na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej nie może zostać wydane, jeśli założyciele krajowego zakładu ubezpieczeń nie dają rękojmi prowadzenia spraw krajowego zakładu ubezpieczeń w sposób należycie zabezpieczający interesy ubezpieczających, ubezpieczonych, uposażonych lub uprawnionych z umów ubezpieczenia. Wśród wymagań stawianych osobom zamierzającym prowadzić działalność ubezpieczeniową oraz planującym rozszerzenie prowadzonej działalności ubezpieczeniowej, Ustawodawca przewidział zatem wymóg legitymowania się rękojmią. Tworząc normatywne przesłanki do zapewnienia odpowiedniej realizacji zadań, do pełnienia których powołane są zakłady ubezpieczeń Ustawodawca, poprzez użycie w art. 98 ust. 1 pkt 4 Ustawy kryterium ocennego, pozostawił organowi nadzoru margines swobody w zakresie oceny stanu faktycznego, jak i konkluzji wynikających z tej oceny. Jednakże pozostawienie swobody organowi nadzoru w tym zakresie nie oznacza dowolności w ocenie stanu faktycznego, gdyż im bardziej niedookreślone są przesłanki wydania decyzji, tym bardziej szczegółowe i pełne musi być uzasadnienie powodów przyjęcia przez organ określonego sposobu rozumienia danego pojęcia. Organ jest zatem zobowiązany do udowodnienia poprawności przyjętego przez siebie rozumienia pojęcia i przedstawienia argumentów przemawiających za przyjęciem określonego sposobu rozumowania. Na gruncie przedmiotowej sprawy, wszczętej wnioskiem o wydanie zezwolenia na rozszerzenie rzeczowego zakresu działalności, rozpatrywanej w toku postępowania pierwszoinstancyjnego, organ nadzoru dokonał zatem szczegółowej wykładni pojęcia "rękojmi", w szczególności wyjaśnił, iż przesłankę rękojmi należy badać przez pryzmat dotychczasowej działalności udziałowców, co pozwala dokonywać prognoz co do przyszłości. Organ rozpatrujący rzeczoną sprawę w II instancji pragnie uzupełniająco wskazać, iż rękojmia jest pojęciem wartościującym, przenoszącym przeprowadzoną przez organ administracji publicznej ocenę danej osoby lub grupy osób na płaszczyznę systemów wartości także pozaprawnych, w tym w szczególności moralnych. Rękojmia w swojej istocie syntetyzuje oceny, wymagania i normy moralne, związane z wykonywaniem określonej funkcji. Przesłanka rękojmi zawarta w Ustawie w odniesieniu do udziałowców zakładu ubezpieczeń z jednej strony wskazuje, jakimi kryteriami powinien kierować się organ nadzoru dokonując oceny tych osób z punktu widzenia zadań, jakie ma wypełniać tworzony przez nie zakład ubezpieczeń, z drugiej strony służy bieżącej ocenie działalności zakładu ubezpieczeń. Organ nadzoru, który jest adresatem normy prawnej udzielającej mu kompetencji do reglamentowania prowadzenia działalności gospodarczej przez zakład ubezpieczeń, jest upoważniony do stosowania przesłanki rękojmi jako wymogu, aby względem udziałowców zakładu ubezpieczeń można było sformułować pozytywną prognozę w odpowiednim zakresie przy odwołaniu się do relewantnych systemów wartości, których konkretne ustalenie prawodawca pozostawił organowi stosującemu prawo. Zakłady ubezpieczeń są instytucjami wyrównywania ryzyka stabilizującymi sytuację gospodarczą jednostek i grup społecznych, stanowią zatem doniosły czynnik rozwoju ekonomicznego, a podejmowana przez nie działalność opiera się na maksimum zaufania. W zapewnieniu stabilności finansowej zakładów ubezpieczeń zainteresowana jest cała gospodarka, ponieważ podmioty te prowadzą działalność o charakterze masowym. Niewypłacalność zakładów ubezpieczeń przynosi straty całym społeczeństwom. W sytuacji utraty stabilności finansowej zakładu ubezpieczeń uszczerbku doznają nie tylko osoby ubezpieczone, zdarzenia takie podważają bowiem zaufanie społeczeństwa do działalności zakładów ubezpieczeń w ogóle i pociągają za sobą szeroką skalę rezygnacji z umów ubezpieczenia, a także zmniejszają możliwości zawierania nowych umów, co w rezultacie powoduje pozostawienie ważnych interesów gospodarczych bez ochrony ubezpieczeniowej. (J. Łazowski, Wstęp do nauki o ubezpieczeniach, Sopot s. 200). Status podmiotów zaufania publicznego, jakimi cieszą się zakłady ubezpieczeń, nakazuje położyć nacisk na wszelkie aspekty stanowiące gwarancję ich prawidłowego funkcjonowania w obrocie, począwszy od ich utworzenia poprzez cały okres ich działalności. W tym kontekście jednym z filarów prowadzenia przez zakłady ubezpieczeń działalności ubezpieczeniowej w sposób zapewniający ochronę interesów osób ubezpieczających, ubezpieczonych, uposażonych i osób uprawnionych z umów ubezpieczenia jest właśnie przesłanka rękojmi, jaką spełniać muszą podmioty tworzące jego strukturę własnościową. W przedmiotowej sprawie wszczętej wnioskiem Strony o wydanie zezwolenia na rozszerzenie rzeczowego zakresu działalności T., całościowa ocena rękojmi udziałowców T., jak wskazał to organ rozpatrujący sprawę w decyzji kończącej postępowanie w I instancji, sprowadza się do analizy i oceny dotychczasowego zachowania udziałowców w kluczowych obszarach funkcjonowania T. Wśród okoliczności rzutujących negatywnie na ocenę rękojmi udziałowców, organ nadzoru zidentyfikował po pierwsze kwestię zaniechania podjęcia przez udziałowców rzeczywistych działań w celu dostosowania składu zarządu in corpore do wymogów Ustawy. W tym zakresie nadmienienia wymaga fakt, iż w dniu [...] września 2008 r. została wydana decyzja zobowiązująca T. do wykonania zalecenia z dnia [...] grudnia 2007 r. w przedmiocie dostosowania jego działalności do art. 27 ust. 5 Ustawy, zaś decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. odmówiono wyrażenia zgody na powołanie p. G. B. na prezesa zarządu T. ([...]). Powyższe oznacza, iż począwszy od dnia [...] stycznia 2005 r. do chwili obecnej zarząd in corpore T. nieprzerwanie funkcjonuje z naruszeniem wskazanej normy prawnej, zaś udziałowcy nie podjęli żadnych czynności, prócz podtrzymywania wniosku o wyrażenie zgody na powołanie p. B. na prezesa zarządu. Na marginesie wypada wspomnieć, iż T. na gruncie przedmiotowego postępowania o wyrażenie zgody na powołanie p. B. na prezesa zarządu dwukrotnie zwracało się do organu nadzoru z wnioskiem o zawieszenie postępowania w przedmiotowej sprawie, co walnie przyczyniło się do wydłużenia okresu funkcjonowania zarządu in corpore T. w składzie niezgodnym z przepisami prawa o charakterze iuris cogentis. Jednocześnie udziałowcy nie podjęli żadnych działań mających na celu zabezpieczenie interesów T. i jego klientów w kontekście brzmienia art. 27 ust. 8 Ustawy. Ustawa wskazuje expressis verbis, iż wyrażona przez organ nadzoru odmowa udzielenia zgody na powołanie członka zarządu powoduje, iż powołanie członka zarządu zakładu ubezpieczeń nie wywołuje skutków prawnych. Uwzględniając charakter prawny udzielenia zgody na powołanie na prezesa zarządu zakładu ubezpieczeń jako aktu administracyjnego, który w sposób konstytutywny przesądza o uchyleniu bądź utrzymaniu obowiązującego powszechnie zakazu sprawowania tej funkcji przez osoby nie legitymujące się stosownym rozstrzygnięciem organu nadzoru, jak również wyraźne zastrzeżenie Ustawodawcy o niewywoływaniu skutków prawnych powołania w razie odmowy wydania takiej zgody, uprawnione jest przyjęcie konkluzji, iż udziałowiec, który dopuszcza do wykonywania funkcji prezesa zarządu zakładu ubezpieczeń określoną osobę, z uchybieniem bezwzględnie obowiązującej regulacji zawartej w art. 27 Ustawy, naraża tenże zakład ubezpieczeń na poważne ryzyko prawne, jakim jest możliwość zakwestionowania podejmowanych przez tą osobę w imieniu zakładu ubezpieczeń czynności. Te dalece idące konsekwencje prawne są całkowicie ignorowane przez udziałowców T., którzy, pomimo trwającego przed organem nadzoru postępowania w przedmiocie weryfikacji ww. osoby (aktualnie na etapie postępowania odwoławczego), długoterminowo akceptują ryzyko sprawowania kierownictwa w T. przez tą osobę. Taki stan rzeczy stanowi zagrożenie nie tylko dla T., ale również dla jego klientów, tj. osób ubezpieczających, ubezpieczonych, uposażonych lub uprawnionych z umów ubezpieczenia, którzy mają prawo oczekiwać, iż działalność T. jest zgodna z obowiązującym porządkiem prawnym. Podkreślenia wymaga, że z istnieniem takiego stanu występowania istotnego ryzyka prawnego udziałowcy T. godzili się (a w istocie ciągle godzą się) przez relatywnie bardzo długi okres czasu, co prezentuje się szczególnie negatywnie na tle praktyki innych zakładów ubezpieczeń, które również musiały przystosować swoją działalność do wymogów wprowadzonych nową ustawą o działalności ubezpieczeniowej, która zastąpiła dotychczasowy akt pochodzący z 1990 r. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Strona zanegowała konkluzję organu nadzoru o wpływie na ocenę rękojmi udziałowców T. omawianej okoliczności działania zarządu in corpore T. w sposób niezgodny z prawem, wskazując, iż poza ich kompetencjami leży powoływanie członków Zarządu, którzy to swoje funkcje pełnią z woli Rady Nadzorczej T. Podejmując polemikę z powyższym stanowiskiem Strony, należy wskazać, iż z mocy art. 64 Ustawy, najwyższym organem t. jest walne zgromadzenie. Z kolei w świetle art. 58 ust. 1 Ustawy rada nadzorcza, o ile statut towarzystwa nie stanowi inaczej, składa się z członków powoływanych i odwoływanych przez walne zgromadzenie. Na gruncie statutu T. powyżej omówione zasady ustawowe nie uległy modyfikacji. Co więcej, udziałowcy Strony wyposażeni zostali w szczególne uprawnienia związane z powoływaniem Rady Nadzorczej. Zgodnie z § 21 ust. 1 statutu T., Rada Nadzorcza składa się z pięciu członków powoływanych przez Walne Zgromadzenie spośród kandydatów wyznaczonych przez podmioty, o których mowa w ust. 3 tego przepisu. Z treści wzmiankowanego § 21 ust. 3 statutu wynika natomiast, iż w skład Rady Nadzorczej każdorazowo wchodzą trzej przedstawiciele K. wyznaczeni przez K., zaś pozostali dwaj członkowie wyznaczani są przez F. w S. Powyższe oznacza, iż klasyczne właścicielskie uprawnienie udziałowców w zakresie oddziaływania na skład personalny organów funkcjonujących w ramach T. zostało wzmocnione poprzez wprowadzenie gwarancji, iż 3 członkowie Rady Nadzorczej będą powoływani przez K. W świetle powyższego oczywistym jest, iż zarówno K., jak i S., który jest jej podmiotem zależnym, posiadają decydujący wpływ na działalność Rady Nadzorczej, w szczególności mają możliwość (a wręcz obowiązek) ukształtowania jej składu w taki sposób, aby gwarantowała ona - w zakresie swojej kompetencji - prawidłowe funkcjonowanie zakładu ubezpieczeń. Gdyby przyjąć, że udziałowiec T. nie ponosi żadnej odpowiedzialności za nieprawidłowości bezpośrednio wynikające z funkcjonowania w tym przypadku Rady Nadzorczej, równie dobrze można byłoby stwierdzić, że w zasadzie niemalże nigdy nie byłoby możliwe zakwestionowanie rękojmi tego udziałowca, gdyż zawsze mógłby on się zasłonić bezpośrednią odpowiedzialnością innego podmiotu, np. członka zarządu. Tymczasem przecież przepisy prawa, które mają zastosowanie w niniejszej sprawie, wprost nakazują oceniać rękojmię udziałowca. Przedmiotowy przypadek jest tym bardziej szczególny, że chodzi o nieprawidłowość o charakterze zasadniczym (podstawowe uchybienie w składzie zarządu) i długotrwałym, która nie mogła umknąć uwadze udziałowca, a jeżeli umknęła - to świadczy to o braku należytego zainteresowania sprawami zakładu ubezpieczeń. Twierdzenie Strony o braku wpływu na rękojmię udziałowców T. okoliczności w postaci naruszenia przez T. art. 27 ust. 5 Ustawy nie zasługuje na uwzględnienie również w kontekście podstawowych kompetencji walnego zgromadzenia towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych, do których zaliczyć należy udzielanie członkom organów towarzystwa absolutorium z wykonania przez nich obowiązków. Udziałowcy działając w ramach walnego zgromadzenia, władni są zatem korygować działania rady nadzorczej, w tym w zakresie powoływania członków zarządu, mają również możliwość odmowy zatwierdzenia czynności podjętych przez zarząd t. Wspomniane kompetencje udziałowców zapewniają kontrolę nad działalnością rady nadzorczej oraz zarządu, stąd nie sposób podzielić twierdzenia Strony o niemożliwości wpływania na kształtowanie składu personalnego Zarządu T. przez udziałowców. Przeciwnie, udziałowcy akceptują fakt funkcjonowania T. pozbawionego Prezesa Zarządu legitymującego się zgodą organu nadzoru, czego dowodem jest udzielenie absolutorium Radzie Nadzorczej oraz Zarządowi w 2008 roku oraz w latach poprzednich. Tym samym nieuprawnione jest twierdzenie, iż udziałowcy nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za stan rzeczy polegający na zaniechaniu zapewnienia zgodności z prawem składu zarządu in corpore. W kwestii wadliwego nabycia udziałów w T. przez S. i K. Strona, polemizując z decyzją organu nadzoru z dnia [...] lipca 2008 r., umarzającą postępowanie administracyjne Ustalenia poczynione w toku owego odrębnego postępowania, rozpatrywane nie z punktu widzenia ich doniosłości w tym odrębnym postępowaniu, ale w niniejszej sprawie. Dla polemiki z samym rozstrzygnięciem wydanym w odrębnej sprawie, w tym tamże dokonaną subsumcją ustaleń, przewidziana jest odrębna droga prawna. Organ nadzoru rozpatrujący niniejszą sprawę wszczętą wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r., ma świadomość, iż w dniu 24 kwietnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygn. VI SA/Wa 247/09 uchylił ww. decyzję z dnia [...] lipca 2008 r. oraz decyzję z dnia [...] listopada 2008 r. (sygn. [...]) wydaną w tej sprawie w II instancji, jednakże wyrok ten nie jest prawomocny i sprawa, której dotyczy, będzie przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny na skutek wniesienia skargi kasacyjnej przez organ nadzoru. Tym samym, w ocenie organu nadzoru, decyzje z dnia [...] lipca 2008 r. oraz z dnia [...] listopada 2008 r. do czasu ich ewentualnego prawomocnego uchylenia muszą być brane pod uwagę. Wyrażone w treści wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wątpliwości prawne Strony dotyczące obowiązku zawiadomienia organu nadzoru o zamiarze nabycia udziałów T. pozostają poza przedmiotem niniejszej sprawy. Przechodząc do zarzutu Strony, stanowiącego polemikę z decyzją organu nadzoru z dnia [...] sierpnia 2008 r. (sygn. [...]) odmawiającą wydania zezwolenia na utworzenie B., w pierwszej kolejności należy podkreślić, iż argumenty podniesione przez Stronę nie dotyczą przedmiotu niniejszego postępowania, którym jest wydanie zgody na rozszerzenie rzeczowego zakresu działalności T. Przedmiotowe argumenty powinny być rozpatrywane wyłącznie w sprawie, której przedmiotem jest rozstrzygnięcie w zakresie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego w dniu [...] września 2008 r. Mając na względzie wspomnianą decyzję organu nadzoru odmawiającą wydania zgody na utworzenie B., która do dnia dzisiejszego nie została uchylona, bądź zmieniona, (a zatem należy uznać ją za wiążącą), organ nadzoru pragnie wskazać na powody, dla których odmówiono wydania rzeczonej zgody. Do powodów tych należały: • brak rękojmi ostrożnego i stabilnego zarządzania bankiem ze strony K., w tym brak znajomości i poszanowania przepisów prawa przez K., w szczególności istotnych dla ostrożnego i stabilnego zarządzania Bankiem regulacji dotyczących gospodarki finansowej oraz nabywania znacznych pakietów akcji/udziałów instytucji finansowej (zakładu ubezpieczeń), co pozostaje zbieżne z przedstawionymi już wyżej okolicznościami postępowania zakończonego decyzją organu nadzoru z dnia [...] lipca 2008 r., umarzającą postępowanie administracyjne wszczęte zawiadomieniami S. i K. (sygn. [...]), • zastrzeżenia co do działalności i reputacji osób zasiadających w organach założycieli B. i jednocześnie wywierających wpływ na założycieli oraz nie dające się usunąć wątpliwości co do rzeczywistej stabilności systemu SKOK, do którego należą założyciele i do którego miał należeć tworzony bank, • niezapewnienie przez udziałowców wyposażenia banku w fundusze własne (która to okoliczność w niniejszej sprawie nie ma istotnego znaczenia). Wspomniane okoliczności, w ocenie organu nadzoru, rzutują negatywnie na rękojmię udziałowców i tym samym stanowią negatywną przesłankę wydania decyzji zezwalającej na rozszerzenie rzeczowego zakresu działalności T. (cfstatitiei instancji dla zakładu ubezpieczeń, którą Nie osówbpwiem w stwierdzonych okolicznościach Na wstępie należy przypomnieć, iż w zaskarżonej decyzji z dnia [...] grudnia 2008 r. organ nadzoru dokonał szerokiej analizy niedookreślonego pojęcia "rękojmia". Wyjaśnił przy tym, iż rękojmię należy badać przez pryzmat dotychczasowej działalności udziałowców w ramach T. W tym kontekście okoliczność wydania decyzji odmownej w sprawie wszczętej wnioskiem m.in. K. o wydanie zezwolenia na utworzenie Banku, w tym ustalenia poczynione w toku tego postępowania, przełożone następnie na motywację wydanej decyzji, należy ocenić jako rzutujące w sposób negatywny na ocenę rękojmi udziałowców, tj. K. i S., w stosunku do którego K. jest podmiotem dominującym. I tak za okoliczności negatywnie rzutujące na rękojmię udziałowców należy uznać zastrzeżenia organu nadzoru, wyrażone w decyzji odmawiającej wydania zezwolenia na utworzenie B., dotyczące reputacji osób zasiadających w organach założycieli B. W tym kontekście również nie dające się usunąć wątpliwości co do rzeczywistej stabilności systemu SKOK, do którego należą udziałowcy, muszą zostać zakwalifikowane jako oddziałujące w negatywny sposób na rękojmię prowadzenia spraw zakładu ubezpieczeń. Odnosząc się do zarzutu Strony powołanego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej skarżoną decyzją wydaną w I instancji, iż pojęcie rękojmi na gruncie Ustawy jest odmienną przesłanką od wyrażonej na gruncie prawa bankowego, organ nadzoru, mając na względzie spoczywający na nim, zgodnie z art. 9 in principio k.p.a. obowiązek należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, uznał za konieczne porównanie tych przesłanek. Zgodnie z art. 30 ust. 2 ab initio prawa bankowego utworzenie banku może nastąpić, jeżeli założyciele oraz osoby przewidziane do objęcia w banku stanowisk członków zarządu, w tym prezesa, dają rękojmię ostrożnego i stabilnego zarządzania bankiem. Zgodnie zaś z art. 98 ust. 1 pkt 2 Ustawy, stosowanym odpowiednio w niniejszej sprawie, zezwolenie na zmianę rzeczowego zakresu działalności krajowego zakładu ubezpieczeń poprzez jego rozszerzenie nie może być wydane, jeśli udziałowcy krajowego zakładu ubezpieczeń nie dają rękojmi prowadzenia spraw krajowego zakładu ubezpieczeń w sposób należycie zabezpieczający interesy ubezpieczających, ubezpieczonych, uposażonych lub uprawnionych z umów ubezpieczenia. Rzeczone przesłanki, choć nieco odmiennie sformułowane, dotyczą zbliżonej materii oraz mają na celu ochronę zbliżonych dóbr, a przede wszystkim zasadzają się na użyciu tego samego zwrotu "rękojmia". Różnica sprowadza się do odniesienia jej w jednym przypadku do banku, w drugim zaś - do zakładu ubezpieczeń. Działalność tak banków, jak i zakładów ubezpieczeń ma istotne znaczenie dla funkcjonowania gospodarki wolnorynkowej, wymaga zatem szczególnej regulacji prawnej, zwłaszcza gdy chodzi o proces ich tworzenia i rozszerzania działalności. Wyrazem powyższego są funkcjonujące na gruncie zarówno prawa bankowego, jak i Ustawy regulacje ostrożnościowe, a wśród nich właśnie przesłanka rękojmi założycieli tych instytucji oraz kadry zarządzającej tymi instytucjami. Przesłanka rękojmi wyartykułowana na gruncie prawa bankowego pozostaje w relacji do ostrożnego i stabilnego zarządzania bankiem. Oznacza to, iż organ nadzoru dokonując oceny rzeczonej przesłanki zobowiązany jest zważyć, czy osoby zakładające bank lub kandydujące do jego władz, poprzez ostrożne i stabilne zarządzanie bankiem dają gwarancję bezpieczeństwa depozytów zgromadzonych w tworzonej instytucji. Zatem najbardziej istotnym punktem odniesienia przy dokonywaniu rzeczonej oceny, jest interes klientów banku. Podobnie rzecz ma się na gruncie Ustawy, gdzie ocena rękojmi założycieli zakładu ubezpieczeń koncentruje się wokół interesów ubezpieczonych, ubezpieczających, uposażonych i osób uprawnionych z umów ubezpieczenia. Odmienny układ odniesienia przesłanki rękojmi w porównywanych tekstach prawnych wynika z odmiennego przedmiotu działalności banków i zakładów ubezpieczeń, jednakże nie ulega wątpliwości, iż rękojmia w odniesieniu do obu rodzajów instytucji finansowych ma na celu ochronę zbliżonego dobra, jakim jest zabezpieczenie interesów klientów instytucji finansowych. Dobro to występuje i jest narażone na uszczerbek w różnych sferach działalności (działalność bankowa, działalność ubezpieczeniowa) i dlatego też stanowi przedmiot ochrony na różnych płaszczyznach prawnych (prawo bankowe, Ustawa). zarówno w przypadku banku, jak i zakładu ubezpieczeń (np. uzasadnione podejrzenie, lub wręcz przekonanie, że dana osoba podejmowała w przeszłości działania na szkodę podmiotu gospodarczego, w szczególności instytucji finansowej). W przedmiotowym przypadku ustalono właśnie, że występuje taka sfera wspólna, a należy do niej ustalenie, że okolicznościami negatywnie rzutującymi na ocenę reputacji założyciela B., jak również udziałowca T., były: - nabycie akcji/udziałów w zakładach ubezpieczeń z naruszeniem regulacji zawartej wart. 35 Ustawy, - negatywna ocena rękojmi osoby p. G. B., wobec którego prowadzone było postępowanie przygotowawcze prowadzone przez Prokuraturę Apelacyjną w [...], które zostało zakończone postanowieniem o umorzeniu postępowania z uwagi na znikomą szkodliwość społeczną czynu, aczkolwiek ustalenia którego potwierdziły okoliczności rzutujące negatywnie na ocenę rękojmi ww. osoby. Konkluzję o dalece idącym podobieństwie przesłanki rękojmi występującej w prawie bankowym i Ustawie potwierdza nadto regulacja zawarta w Dyrektywie 2007/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. zmieniająca dyrektywę Rady 92/49/EWG oraz dyrektywy 2002/83/WE, 2004/39/WE, 2005/68/WE i 2006/48/WE w zakresie zasad proceduralnych i kryteriów oceny stosowanych w ramach oceny ostrożnościowej przypadków nabycia lub zwiększenia udziałów w podmiotach sektora finansowego. Na gruncie powyższej Dyrektywy ustawodawca unijny wyraźnie ujednolicił przesłankę rękojmi w zakresie zawiadomień o zamiarze nabycia lub objęcia pakietu akcji zakładu ubezpieczeń, instytucji kredytowej, przedsiębiorstwa inwestycyjnego, zakładu reasekuracji: • art. 2 Dyrektywy zmieniający Dyrektywę 2002/83/WE poprzez dodanie art. 15b w brzmieniu "właściwy organ w celu zapewnienia prawidłowego i ostrożnego zarządzania zakładem ubezpieczeń, którego akcje mają zostać nabyte...", • art. 4 Dyrektywy zmieniający Dyrektywę 2005/68/WE poprzez dodanie art. 19a w brzmieniu "właściwy organ w celu zapewnienia prawidłowego i ostrożnego zarządzania zakładem reasekuracji, którego akcje mają zostać nabyte...", • art. 5 Dyrektywy zmieniający Dyrektywę 2006/48/WE poprzez dodanie art. 19a w brzmieniu "właściwy organ w celu zapewnienia prawidłowego i ostrożnego zarządzania instytucją kredytową, której akcje mają zostać nabyte...", co dodatkowo przemawia za przyjęciem, że przesłanka rękojmi, o której mowa w art. 30 ust. 1 pkt 2 prawa bankowego jest co do swej generalnej istoty analogiczna w stosunku do przesłanki, o której mowa w art. 98 ust. 1 pkt 4 Ustawy, a różnice mogą występować jedynie przez wzgląd na specyfikę sektorową, i tylko takie ustalenia specyficzne w jednym sektorze należy potraktować jako irrelewantne w drugim sektorze. Odnośnie zarzutów strony, że wyniki kontroli nie mogą uzasadniać tezy o braku rękojmi prowadzenia zakładu ubezpieczeń w sposób należycie zabezpieczający interesy ubezpieczających, ubezpieczonych, uposażonych i uprawnionych z umów ubezpieczenia, na wstępie należy wskazać na ewoluujące stanowisko Strony, która podniosła we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej skarżoną decyzją iż nie podziela zastrzeżeń organu nadzoru co do sposobu wyznaczania składki ubezpieczeniowej z tytułu umów zbiorowego ubezpieczenia depozytów członków SKOK, zwanych dalej "ubezpieczeniem D.", oraz w zakresie naruszenia art. 355 i 805 k.c. wskazując, iż "trudno jednoznacznie uznać, że okoliczności wskazane przez organ nadzoru jako naruszenia prawa takimi naruszeniami są w rzeczywistości", a następnie w piśmie z dnia [...] lutego 2009 r. deklaruje chęć ich usunięcia. W zakresie kwestionowanych przez Stronę we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nieprawidłowości, organ nadzoru pragnie przede wszystkim zwrócić uwagę na kwestię praktycznego stosowania przez T. art. 18 Ustawy statuującego zasady ustalania składki ubezpieczeniowej. W świetle ustaleń zespołu inspekcyjnego, zawartych w protokole kontroli z dnia [...] sierpnia 2008 r. ([...]) istnieją wątpliwości co do zgodności z prawem w zakresie funkcjonowania ubezpieczenia D., które stanowi strategiczny produkt T. (około [...]% składki przypisanej brutto w 2007 i 2008 r.). Jak wyjaśnił organ nadzoru rozpatrujący sprawę wszczętą wnioskiem o wydanie zezwolenia na rozszerzenie rzeczowego zakresu działalności w I instancji, zastrzeżenia wtoku wspomnianej kontroli wzbudził m.in. sposób wyznaczania składki na ubezpieczenie powyższego ryzyka, w szczególności z uwagi na brak materiałów dokumentujących proces opracowywania metodologii wyceny składki, co oznaczało, że T. nie wykazało, że wysokość składki ubezpieczeniowej została ustalona po dokonaniu wiarygodnej oceny ryzyka ubezpieczeniowego. Zgodnie z oświadczeniem T. stawki składki dla poszczególnych grup zostały ustalone w 1997 roku podczas tworzenia produktu i nie były modyfikowane. T. wyjaśniło także, iż "szkodowość ubezpieczenia depozytów w latach ach 2001-2007 była śladowa i nie wykazywała zagrożenia niewystarczalności składki ubezpieczeniowej na zaspokojenie wszystkich przyszłych zobowiązań wynikających z umów ubezpieczenia". Podkreślić należy, iż T. konsekwentnie kwestionowało zastrzeżenia organu nadzoru w powyżej wskazanym zakresie, czego przejawem są wyjaśnienia Strony zawarte w piśmie z dnia [...] grudnia 2008 r. W przedmiotowym piśmie T. przekazało informację o "wystarczalności składki na pokrycie odszkodowań z tytułu umów z tytułu ubezpieczenia D. w oparciu o analizę danych dotychczasowego przebiegu szkodowości". Powyższe nie mogło zostać zakwalifikowane jako wystarczający dowód dostosowania działalności T. do art. 18 Ustawy w zakresie wyznaczania składki ubezpieczeniowej na ubezpieczenie D. w wysokości, która powinna co najmniej zapewnić wykonanie wszystkich zobowiązań z umów ubezpieczenia i pokrycie kosztów wykonywania działalności ubezpieczeniowej T. Okoliczność ta stanowiła jedną z przesłanek wydania przez organ nadzoru w dniu [...] grudnia 2008 r. decyzji odmawiającej wydania zezwolenia na rozszerzenie rzeczowego zakresu działalności T., jak również wydania zaleceń pokontrolnych w zakresie wyznaczania składki na ubezpieczenie D. (pismo z dnia [...] grudnia 2008 r., [...]). Ze złożonego przez T. wniosku, zaś w szczególności jego uzasadnienia, wynika, iż nieprawidłowości w zakresie wysokości składki ubezpieczeniowej z tytułu ubezpieczenia D. wymagają stworzenia nowego modelu dotyczącego systemu gwarancji depozytów w systemie SKOK. Wiąże się to z koniecznością opracowania szeregu procedur, które w ocenie T. zapewnią wszechstronne oszacowanie ryzyka ubezpieczeniowego w omawianym zakresie. Ten złożony proces został ujęty w rocznym harmonogramie działań. W kolejnym piśmie datowanym na dzień [...] maja 2009 r. T. podtrzymało swój wniosek o przedłużenie terminu na wykonanie zalecenia do [...] stycznia 2010 r., argumentując powyższe zakresem prac analitycznych potrzebnych do wykonania tego zalecenia. Wobec prezentowanego przez T. stanowiska w powyższym zakresie, organ nadzoru pismem z dnia [...] kwietnia 2009 r. ([...]) poinformował Stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wydania na podstawie art. 209 ust. 2 Ustawy decyzji zobowiązującej T. do wykonania zaleceń z dnia [...] grudnia 2008 r., a następnie w dniu [...] czerwca 2009 r. wydał decyzję zobowiązującą ([...]) T. do wykonania przedmiotowych zaleceń. Mając na względzie powyższe, organ nadzoru rozpatrujący niniejszą sprawę wszczętą wnioskiem o wydanie zezwolenia na rozszerzenie rzeczowego zakresu działalności T. stwierdził, iż niepewność co do prawidłowego sposobu wyliczania wysokości składki ubezpieczeniowej z tytułu ubezpieczenia D. rzutuje negatywnie na rękojmię udziałowców T. Organ nadzoru stoi na stanowisku, iż to właśnie udziałowcy T., którzy ramach Walnego Zgromadzenia sprawują właścicielski nadzór nad jego działalnością poprzez dokonywanie merytorycznej oceny działań podejmowanych przez Zarząd oraz Radę Nadzorczą, w drodze udzielania, po zapoznaniu się ze sprawozdaniami z działalności tych podmiotów, absolutorium poszczególnym członkom ww. organów po zakończeniu każdego roku obrotowego oraz poprzez dysponowanie możliwością kształtowania składu personalnego Rady Nadzorczej, a pośrednio również Zarządu, dopuścili do stanu, w którym kluczowy produkt ubezpieczeniowy T. funkcjonuje w sposób budzący wątpliwości zarówno organu nadzoru, jak i samego T., a co więcej - akceptują utrzymywanie się tego stanu jeszcze przez długi czas, biorąc pod uwagę proponowany odległy termin wykonania zalecenia. Niepokojącym jest przy tym fakt, iż do dnia przeprowadzenia kontroli działalności T., nie zidentyfikowało ono samodzielnie wykazanych nieprawidłowości, co rodzi podejrzenie, iż stan taki trwałby nadal, gdyby organ nadzoru nie stwierdził rzeczonych uchybień w toku kontroli. W toku korespondencji prowadzonej po kontroli T. początkowo bagatelizowało charakter stwierdzonych naruszeń, pomimo, iż organ nadzoru wielokrotnie podkreślał, iż automatyczne stosowanie standardów w zakresie metodologii wyliczania składki ubezpieczeniowej prowadzi do zagrożenia w postaci niedoszacowania wysokości tej składki w stosunku do ryzyka, co z kolei ma proste przełożenie na zdolność finansową T. do wykonywania zobowiązań wynikających z umów ubezpieczenia. Z drugiej jednak strony T. zwróciło się do organu nadzoru z wnioskiem o przedłużenie terminu do wykonania zalecenia, W ocenie organu nadzoru przedstawione stanowisko T. uzasadnia przekonanie, iż stwierdzony stan faktyczny w zakresie funkcjonującego systemu gwarancji depozytów jest na tyle poważny, iż rozszerzenie rzeczowego zakresu działalności T. jest obecnie niemożliwe, ponieważ w chwili obecnej T. funkcjonuje w sposób budzący wątpliwości w zakresie zgodności z przepisami prawa, zaś odpowiedzialność za powyższy stan rzeczy ponoszą również jego udziałowcy, sprawując nadzór właścicielski. Tym samym w ocenie organu nadzoru obecna kondycja T., akceptowana przez jego udziałowców, w kontekście przyjętego systemu gwarancji depozytów rzutuje negatywnie na kwestię ich rękojmi prowadzenia spraw T. w sposób zgodny z interesami ubezpieczających, ubezpieczonych, uposażonych i uprawnionych z umów ubezpieczenia przez udziałowców. Za rzutującą negatywnie na ocenę rękojmi udziałowców należy uznać również wspomnianą okoliczność stosowania przez T. praktyki polegającej na zaniechaniu dokonywania wypłat na rzecz ubezpieczonych w sytuacji, gdy zachowywali się oni w sposób bierny, tj. nie reagowali na zawiadomienie Strony o potrzebie złożenia wniosku o wypłatę odszkodowania. W takich przypadkach T. o odmawiało wypłaty odszkodowania. Początkowo, po doręczeniu protokołu kontroli z dnia [...] sierpnia 2008 r., T. kwestionowało ustalenie kontrolne w powyżej wskazanym zakresie powołując się na treść art. 6 k.c, podnosząc, iż ciężar udowodnienia faktu stanowiącego przesłankę wypłaty odszkodowania, spoczywa na osobie, która wywodzi z tego skutki prawne (wyjaśnienia Strony zawarte w piśmie z dnia 19 września 2008 r.) T. pomijało przy tym całkowicie fakt, iż inicjatywa w ustaleniu stanu faktycznego i prawnego dotyczącego wypadku ubezpieczeniowego, należy każdorazowo do zakładu ubezpieczeń, podczas gdy osoby ubezpieczające, ubezpieczone, uprawnione lub uposażone z umowy ubezpieczenia są jedynie zobowiązane do współpracy z zakładem ubezpieczeń w toku likwidacji szkody. T. zatem kwestionowało swoje podstawowe obowiązki określone w art. 15 i 16 Ustawy. W tym zakresie T. polemizowało ze stanowiskiem organu we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. (sygn. [...]), następnie jednak, po wydaniu przez organ nadzoru w dniu [...] grudnia 2008 r. zaleceń pokontrolnych, Strona odstąpiła od prezentowanego stanowiska, o czym mogą świadczyć wyjaśnienia zawarte w pismach z dnia [...] lutego i [...] marca 2009 r. Należy jednak z całą mocą podkreślić, iż zaistnienie omówionych nieprawidłowości, wynikających z kwestionowania przez T. swoich podstawowych obowiązków określonych w Ustawie, uzasadnia negatywną ocenę działalności T. z punktu widzenia interesów osób ubezpieczających, ubezpieczonych, uposażonych oraz uprawnionych z umów ubezpieczenia. Przedmiotowa nieprawidłowość do czasu kontroli przeprowadzonej przez organ nadzoru w dniach [...] maja – [...] czerwca 2008 r. była ignorowana zarówno przez zarząd T., jak też jego udziałowców. Sanowanie takiego stanu rzeczy nastąpiło dopiero po wydaniu przez organ nadzoru zaleceń pokontrolnych. Okoliczność ta świadczy o braku sprawowania należytego nadzoru przez władze T. nad jego działalnością oraz rzutuje negatywnie na kwestię rękojmi prowadzenia spraw T. w sposób zgodny z interesami ubezpieczających, ubezpieczonych, uposażonych i uprawnionych z umów ubezpieczenia przez udziałowców. Zważywszy na ustalenia organu nadzoru poczynione w toku postępowania zarówno w I, jak i w II instancji w oparciu o zgromadzone dowody oraz twierdzenia Strony, nie ulega wątpliwości, iż w T. dostrzegalne są negatywne zjawiska, którym nie przeciwdziałają udziałowcy T., a przeciwnie - akceptują je. Powyższe okoliczności uniemożliwiają wydanie zezwolenia na zmianę rzeczowego zakresu działalności, ponieważ wobec wskazanej postawy udziałowców T. ziściła się przesłanka negatywna wydania zezwolenia na rozszerzenie rzeczowego zakresu działalności krajowego zakładu ubezpieczeń wskazana w art. 98 ust. 1 pkt 4 Ustawy w postaci braku po stronie udziałowców T. rękojmi prowadzenia spraw zakładu ubezpieczeń w sposób należycie zabezpieczający interesy ubezpieczających, ubezpieczonych, uposażonych oraz osób uprawnionych z umów ubezpieczenia. Jak ustalił organ nadzoru w toku postępowania wszczętego wnioskiem założycieli B. o wydanie zezwolenia na jego utworzenie, rozstrzygniętego nieostateczną decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. (sygn. [...]) odmawiającą wydania zezwolenia na utworzenie B., K. ujmująca w swoich sprawozdaniach finansowych fundusz stabilizacyjny w grupie funduszy własnych, postępuje sprzecznie z przepisami ustawy o skok, statutu K., a także ustawy z dnia 16 września 1982 r. Prawo spółdzielcze (t.j. Dz. U. Nr 188, poz. 1848) oraz ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz. U. Nr 76, poz. 694). Powyższe ustalenia organu nadzoru prowadzą do wniosku, że wspomniane na wstępie transakcje podwyższenia kapitału zakładowego T., a także nabycia akcji ówczesnego M. S.A., które zostały sfinansowane ze środków funduszu stabilizacyjnego, nastąpiły z naruszeniem bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa. W ocenie organu nadzoru rozpoznającego niniejszą sprawę wszczętą wnioskiem doręczonym w dniu [...] grudnia 2008 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją odmawiającą wydania zezwolenia na rozszerzenie rzeczowego zakresu działalności ubezpieczeniowej T. o grupy 7, 15, 17 i 18 działu II zgodnie z załącznikiem do ustawy, powyżej przytoczone okoliczności rzutują negatywnie na rękojmię udziałowców T., w tym w szczególności K., która ignorując spoczywający na niej ustawowy obowiązek zapewnienia stabilności finansowej zrzeszonych w niej kas oraz bezpieczeństwa zgromadzonych w nich środków, ulokowała środki zgromadzone w funduszu niezgodnie z ich przeznaczeniem. Nie ulega wątpliwości, iż zarówno akcje nabytego M. S.A. jak również udziały w podwyższonym kapitale zakładowym T. nie są objęte dyspozycją art. 36 ust. 4 ustawy o skok, który zawiera numerus clausus instrumentów finansowych, jakich nabycie dopuszcza ustawa ze środków w funduszu stabilizacyjnego. Ustawodawca, zakreślając wyraźnie granice dopuszczalności inwestowania wolnych środków pieniężnych zgromadzonych w rzeczonym funduszu miał na względzie konieczność zapewnienia im maksymalnego bezpieczeństwa i płynności, tak aby w chwili zagrożenia stabilności finansowej kas była możliwa jak najszybsza interwencja ze strony dyspozytora funduszu, tj. K. K. jednakże, nie bacząc na rzeczoną ustawową regulację, przeznaczyła prawnie chronione fundusze na nabycie akcji i udziałów zakładów ubezpieczeń, które stanowią instrumenty finansowe charakteryzujące się niższą płynnością (są bowiem trudniej zbywalne od instrumentów wymienionych w art. 36 ust. 4 ustawy o skok). Tym samym nie ulega wątpliwości, iż stabilność finansowa kas została narażona na szwank. Powyższe okoliczności odnoszące się do działalności K. jako podmiotu stojącego na straży bezpieczeństwa zgromadzonych w kasach oszczędności, poddają w wątpliwość twierdzenie, iż udziałowcy T. będą przejawiać należytą troskę o należyty stan funduszy utworzonych w T. ze środków klientów wpłaconych w postaci składek ubezpieczeniowych. W tym kontekście organ nadzoru rozpatrujący niniejszą sprawę, której przedmiotem jest wydanie zezwolenia na rozszerzenie rzeczowego zakresu działalności T., poczytuje wyżej omówione okoliczności za rzutujące negatywnie na rękojmię jego udziałowców. W tym zakresie należy wskazać, iż w dniu [...] czerwca 2009 r. (sygn. [...]) została wydana decyzja odmawiająca wyrażenia zgody na powołanie p. G. B. na prezesa zarządu T. Przedmiotowa decyzja nie jest ostateczna. Ponadto organ nadzoru przeanalizował ustalony w sprawie stan faktyczny pod kątem pozostałych negatywnych przesłanek wydania zezwolenia na rozszerzenie rzeczowego zakresu działalności ubezpieczeniowej enumeratywnie określonych w art. 98 ust. 1 w zw. z art. 97 ust. 1 Ustawy. W świetle powołanych przepisów Ustawy, oprócz omówionych wyżej przypadków, zezwolenie na rozszerzenie rzeczowego zakresu działalności krajowego zakładu ubezpieczeń nie może być wydane gdy: 1) wniosek o wydanie zezwolenia i dołączone do niego dokumenty nie spełniają wymagań określonych w ustawie; 2) założyciele krajowego zakładu ubezpieczeń byli karani za umyślne przestępstwo stwierdzone prawomocnym wyrokiem sądu; 3) założyciele krajowego zakładu ubezpieczeń nie udowodnią posiadania środków finansowych w wysokości równej co najmniej funduszowi organizacyjnemu i ustalonym w planie działalności wartościom emisji akcji (udziałów) krajowego zakładu ubezpieczeń; 4) założyciele posługują się wartościami majątkowymi pochodzącymi z nielegalnych lub nieujawnionych źródeł; 5) plan działalności krajowego zakładu ubezpieczeń nie zapewnia zdolności krajowego zakładu ubezpieczeń do wykonywania zobowiązań; Organ nadzoru stwierdził, iż w aktualnym stanie faktycznym nie ziściła się żadna z ww. przesłanek. Ze wskazanych powodów organ nadzoru stwierdza, iż rozstrzygnięcie zawarte w decyzji z dnia [...] grudnia 2008 r. odmawiającej wydania zezwolenia na rozszerzenie rzeczowego zakresu działalności w związku z brakiem legitymowania się przez udziałowców T. rękojmią prowadzenia spraw zakładu ubezpieczeń w sposób zgodny z interesami ubezpieczających, ubezpieczonych, uprawnionych i uposażonych z umów ubezpieczenia jest zgodne z obowiązującymi przepisami prawa, z zastrzeżeniem uchybień formalnych polegających na zaniechaniu umożliwienia Stronie zapoznania się z pełnymi aktami postępowania zgodnie z normą zawartą w art. 77 § 4 k.p.a. Wzmiankowane uchybienia zostały jednakowoż usunięte w toku postępowania w II instancji, co pozwala uznać, iż postępowanie w tej części zostało sanowane. Analiza całości materiału dowodowego wykazuje, że w ramach działalności T. doszło i nadal dochodzi do nieprawidłowości tak w sferze organizacyjnej (w tym strukturze własnościowej), jak i w sferze meritum działalności ubezpieczeniowej. Zakres i istota tych naruszeń powoduje, że nie sposób przyjąć, aby utrzymywały się one bez przyzwolenia (albo wręcz aktywności) udziałowców T., którzy przecież -jak wykazano - mają poprzez działania własne lub wpływ na organy T. decydujący głos odnośnie działalności T., a nawet gdyby wykazali, że wiedzy o tych nieprawidłowościach nie mieli, to oznaczałoby równie naganny brak zainteresowania funkcjonowaniem T. Uzasadnione jest więc przyjęcie, że odpowiedzialnością za stwierdzone nieprawidłowości obciążyć należy udziałowców T. Nieprawidłowości te mają zasadniczy wpływ na interesy klientów T., co wykazano w niniejszej decyzji: wskazać tu należy na niepewność prawną wynikającą z aktywnego funkcjonowania składzie zarządu jako jego prezesa osoby nie posiadającej zgody organu na powołanie. W konsekwencji, nieprawidłowości występujące w takiej liczbie i takiej wadze, i mając bezpośrednie negatywne przełożenie na interesy klientów, powodują, że ziściła się przesłanka odmowna ujęta w art. 98 ust. 1 pkt 4 Ustawy, gdyż postawa udziałowców wskazuje na skłonność do zachowań nie tylko nie zabezpieczających należycie interesów klientów (ubezpieczających, ubezpieczonych, uposażonych i uprawnionych z umów ubezpieczenia), co wręcz te interesy naruszających. Analiza argumentów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, poczyniona w niniejszej decyzji, w żaden sposób nie daje podstaw do zmiany takiej kwalifikacji. W skardze do Sądu T. SA podtrzymała dotychczasową argumentację. Organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Decyzja wydana na podstawie art. 98 ust. 1 ustawy o działalności ubezpieczeniowej, a z taką mamy do czynienia w niniejszej sprawie, jest decyzją związaną. Cechą charakterystyczną tego rodzaju decyzji jest brak pozostawienia organowi "luzu decyzyjnego" w zakresie wyboru konsekwencji normy prawa materialnego lub ograniczenie go do kilku ściśle określonych przypadków. Podkreślić trzeba, że przepis prawa stanowiący podstawę dla wydania decyzji związanej sprowadza rolę orzeczniczą organu w zasadzie do dokonania subsumcji zachowania bądź sytuacji strony postępowania pod dany przepis prawa i zastosowania ściśle określonego skutku prawnego jaki ten przepis przewiduje. Tym niemniej należy zwrócić uwagę, że w art. 98 ust. 1 pkt 4 ustawy stanowiący podstawę materialno-prawną zaskarżonej decyzji pracodawca zamieścił pojęcie nieostre tj. rękojmię prowadzenia spraw krajowego zakładu ubezpieczeń w sposób należycie zabezpieczający interesy ubezpieczających, ubezpieczonych, uposażonych lub uprawnionych z umów ubezpieczenia. W razie braku rękojmi po stronie założycieli krajowego zakładu ubezpieczeń organu KNF ma obowiązek wydać decyzję odmawiającą zezwolenia. Zdaniem sądu organ dokonał prawidłowej wykładni pojęcia rękojmi na gruncie omawianej ustawy jednakże dokonana subsumcja wskazanych w decyzji zachowań (sytuacji) dotyczących strony budzi wątpliwości sądu. Odmawiając wydania zezwolenia na zmianę rzeczowego zakresu działalności zakładu ubezpieczeń z powodu braku rękojmi o jakiej mowa w art. 98 ust. 1 pkt 4 ustawy organ przywołał ustalenia dotyczące: 1) utrzymującego się w T. od długiego czasu stanu niezgodności z art. 27 ust. 5 udu, polegającego na braku w składzie zarządu prezesa legitymującego się zgodą organu nadzoru na powołanie, co prowadzi do powstania stanów niepewności w obrocie prawnym z udziałem T.; 2) nabycia udziałów w T. przez S. oraz K. naruszeniem przepisów prawa, skutkującym niemożnością wykonywania prawa głosu na walnym zgromadzeniu T. i w związku z tym zagrożeniem bezpieczeństwa prawnego T. i jego klientów; 3) okoliczności, jakie legły u podstaw decyzji Komisji odmawiającej m. in. K. wydania zezwolenia na utworzenie B. S.A., w szczególności w zakresie braku pozytywnej prognozy co do przestrzegania porządku prawnego przez K.; 4) wyników kontroli działalności T. , które ujawniły brak adekwatnych procedur oceny ryzyka pozwalających na wyliczanie składki w sposób zgodny z wymogami wynikającymi z art. 18 ust. 1 i 2 udu. Na podstawie tych ustaleń organ sformułował wnioski o braku rękojmi udziałowców T. uwzględniając fakt, że udziałowcy powołują władze spółki, oceniają sprawozdanie finansowe, podejmują uchwały o podziale nadwyżki bilansowej – generalnie, że udziałowcy podejmują uchwały w kluczowych sprawach dla funkcjonowania zakładu ubezpieczeń a przedmiotowe uchwały są emanacją ich władzy właścicielskiej. Podkreślić przy tym trzeba, że wszystkie ustalenia faktyczne stanowiące asumpt do rozważań organu o braku rękojmi były jednocześnie podstawą wydania decyzji w sprawach administracyjnych, które na dzień wydania zaskarżonej decyzji nie były zakończone: - czy to w administracyjnym toku instancji (np. decyzja wydana na podstawie art. 209 ust. 2 udu z 30 czerwca 2009 r. odnosząca się do wyników kontroli czy też decyzja w sprawie odmowy powołania pana B. na stanowisko Prezesa Zarządu) - czy to w sądowoadministracyjnym toku instancji decyzja w przedmiocie nabycia udziałów z naruszeniem art. 35 ust. 2 ustawy, która została wyrokiem WSA w Warszawie z 24 kwietnia 2009 r. w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 246/09 została uchylona (wniesiono skargę kasacyjną). Innymi słowy wszystkie wskazane przez organ okoliczności faktyczne oceniane w ramach przesłanek rękojmi były kwestionowane przez stronę w odrębnych postępowaniach administracyjnych. Z powyższego wynika, że organ oceniał wzmiankowaną rękojmię wyłącznie przez pryzmat okoliczności niezweryfikowanych. Podkreślić również trzeba, że organ nie zebrał w sprawie żadnych innych dowodów mogących świadczyć o tym, że założyciele nie dają rękojmi o której mowa w art. 98 ust. 1 pkt 4 ustawy o działalności ubezpieczeniowej. Ponieważ pojęcie rękojmi należy badać przez pryzmat oceny dotychczasowej działalności w celu wykazania prognoz co do przyszłości oparcie oceny dotychczasowej działalności tylko i wyłącznie na okolicznościach niezweryfikowanych, zakwestionowanych przez zainteresowanego w toku właściwych postępowań administracyjnych dotyczących tych okoliczności narusza zdaniem Sądu, art. 98 ust. 1 pkt 4 ustawy o działalności ubezpieczeniowej w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy co uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...] grudnia 2008 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. a o niewykonywaniu uchylonych decyzji na podstawie art. 152 p.p.s.a.