II OZ 134/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia adwokata A. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 stycznia 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 157/11 o oddaleniu wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej ustanowionej z urzędu w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 28 września 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 157/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę J. G. Następnie po rozpatrzeniu wniosku skarżącej, postanowieniem referendarza sądowego z dnia 18 października 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 157/11 przyznano skarżącej prawo pomocy w zakresie całkowitym przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Pismem z dnia 6 grudnia 2011 r. Okręgowa Rada Adwokacka w Warszawie poinformowała, że pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącej został wyznaczony adwokat A. N. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem wydanym na posiedzeniu niejawnym z dnia 18 listopada 2011 r. odrzucił skargę kasacyjną J. G. od postanowienia z dnia 28 września 2011 r. Przy piśmie z dnia 12 stycznia 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny przesłał kserokopię pisma adwokata A. N. datowanego na dzień 5 stycznia 2011 r., w którym pełnomocnik skarżącej oświadczył, że popiera w całości wniesioną skargę kasacyjną oraz zwrócił się o przyznanie nieopłaconych kosztów reprezentacji z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 24 lutego 2012 r. na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) oddalił wniosek adwokata A. N. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że pełnomocnik skarżącej nie dokonał w sprawie żadnej czynności procesowej, a z akt sprawy nie wynika, by zapoznał się z nimi. Sąd poinformował pełnomocnika o odrzuceniu skargi kasacyjnej, natomiast pełnomocnik skarżącej, już po odrzuceniu skargi kasacyjnej wniósł pismo w którym poparł skargę kasacyjną i złożył wniosek o zasadzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył adwokat A. N. zarzucając naruszenie art. 250 p.p.s.a. i wnosząc o jego uchylenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Pełnomocnik ustanowiony w ramach przyznanego prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie wskazane art. 250 p.p.s.a., w związku z faktycznym udzieleniem pomocy prawnej (por. post. NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 720/04; post. NSA z dnia 28 maja 2008 r., sygn. akt I OZ 341/08; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wolters Kluwer, Warszawa 2009 , s. 704). Zdaniem Sądu wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem ustala się na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, za czynności procesowe, wymienione w § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a – d wymienionego rozporządzenia. W przedmiotowej sprawie, jak wynika z akt sprawy, adwokat A. N. nie podjął żadnej z czynności procesowych, wymienionych w § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a – d przedmiotowego rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. Dodatkowo powyższy przepis nie przewiduje możliwości przyznania pełnomocnikowi z urzędu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z tytułu pisemnego popierania wniesionej skargi kasacyjnej. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że Sąd zasądzając opłaty bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy. Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 197 § 1 w zw. z art. 184 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.