I FZ 157/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Arkadiusz Cudak, , , po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 maca 2012 r. sygn. akt III SA/Wa 2154/10 odmawiające przywrócenia terminu do uzupełnienia braków skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 maja 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 2154/10 oddalającego skargę M. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 16 czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2007 r. postanawia oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 27 marca 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 2154/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił M. B. przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej od wyroku tego Sądu z dnia 20 maja 2011 r. oddalającego skargę M. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 16 czerwca 2010 r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2007 r. Sąd pierwszej instancji przedstawiając stan faktyczny sprawy podał, że postanowieniem z dnia 26 października 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2154/10, odrzucił skargę kasacyjną M. B. wniesioną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 maja 2011 r. W uzasadnieniu ww. postanowienia Sąd powołując się na przepisy art. 173 § 1 oraz art. 37 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270.) – dalej "P.p.s.a." wyjaśnił, że strona nie uzupełniła braków formalnych skargi kasacyjnej tj. nie nadesłała prawidłowego pełnomocnictwa dla A. C., która podpisała skargę kasacyjną, w wyznaczonym przez Sąd terminie. Pismem z dnia 28 grudnia 2011 r. skarżąca zwróciła się z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu wniosku wyjaśniła, że zakres pełnomocnictwa udzielonego adw. A. C. obejmował wszystkie czynności w postępowaniu zarówno przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie oraz przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Dalej stwierdziła, że w dniu 17 października 2011 r. drugi pełnomocnik - adw. J. G., złożył w Naczelnym Sądzie Administracyjnym pełnomocnictwo uprawniające go do występowania w jej imieniu przed sądami administracyjnymi zarówno I jak i II instancji. Pismami z dnia 26 stycznia 2012 r. oraz z dnia 5 marca 2012 r. wezwano pełnomocnika skarżącej – adw. J. G. do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu poprzez wskazanie przyczyny uchybienia terminowi oraz dokonania czynności, której skarżąca uchybiła tj. nadesłania pełnomocnictwa dla adw. A. C.. W odpowiedzi na powyższe wezwanie pełnomocnik nadesłał pismo z dnia 8 lutego 2012 r., w którym stwierdził: " w ocenie pełnomocnika M. B. z akt sprawy nie wynika, by uchybiła ona terminowi, dlatego po stronie M. B. brak jest winy w uchybieniu terminowi do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej z dnia 25 lipca 2011 r.". W dniu 19 marca 2012 r. do tut. Sądu wpłynęło pełnomocnictwo skarżącej dla adw. A. C.. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skarżąca nie wykazała, aby uchybienie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej nastąpiło bez jej winy. Podkreślił przy tym, że skarżąca nie podała żadnych okoliczności, które wskazywałyby na brak jej winy w uchybieniu terminowi, stwierdziła jedynie, że w jej ocenie brak jest jej winy w uchybieniu terminowi, bowiem w ogóle jemu nie uchybiła. Nie godząc się z powyższym postanowieniem M. B. – działając przez pełnomocnika adwokata – wywiodła zażalenie, w którym zarzuciła naruszenie art. 86 § 1 P.p.s.a. poprzez błędne nieprzywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej, w sytuacji, kiedy zaistniały przesłanki do przywrócenia terminu, opisane w tym przepisie. W uzasadnieniu zażalenia skarżąca wskazała, że ustanowienie pełnomocnika zostało dokonane w terminie, w czasie, w którym skarżąca winna była uzupełnić braki formalne skargi kasacyjnej. Tym samym skarżąca dokonała czynności mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu. Ponadto dodano, że pomiędzy śmiercią radcy prawnego R. K., ustanowieniem adw. A. C., a następnie adw. J. G. nastąpiło rozminięcie się korespondencji pochodzącej z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a pismami skarżącej ustanawiającymi pełnomocnika. Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Trafnie Sąd pierwszej instancji odmówił stronie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej. Z uzasadnienia wniosku skarżącej nie wynika bowiem brak jej zawinienia w uchybieniu terminu do dokonania konkretnej czynności prawnej, wręcz przeciwnie – skarżąca twierdzi, że w ogóle temu terminowi nie uchybiła. Skoro zatem strona skarżąca uchyliła się od podania przyczyn, które przyczyniły się do uchybienia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej to nie można mówić o realizacji przez stronę przesłanki z art. 87 § 2 P.p.s.a. Tym samym nawet treść wniesionego zażalenia nie może podważyć prawidłowości dokonanej przez Sąd pierwszej instancji oceny pisma strony, w zakresie przedstawionych przesłanek uprawdopodabniających brak winy. Ponadto argumentacja zażalenia sprowadzająca się do uznania, że skarżąca w ogóle nie uchybiła terminowi do uiszczenia wpisu i uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej jest dla Sądu orzekającego w niniejszej sprawie niezrozumiała. Wyjaśnienia w tym miejscu wymaga, że instytucję przywrócenia terminu uregulowaną w art. 86 i art. 87 P.p.s.a., stosuje się wtedy, gdy strona nie neguje uchybienia terminowi i wskazuje przyczyny usprawiedliwiające to uchybienie. Wniosku o przywrócenie terminu nie można bowiem opierać na twierdzeniu, że termin ten został zachowany, gdyż istotą tej instytucji, jak wskazano wyżej, jest właśnie twierdzenie przeciwne – że termin ten nie został zachowany bez winy strony. Natomiast w sytuacji, w której strona chce zanegować uchybienie terminowi może dokonać tego za pomocą stosownego środka odwoławczego nie zaś wniosku o przywrócenie terminu. W tym stanie rzeczy skoro podniesione w zażaleniu zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.