I OZ 33/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A.O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1898/11 o odrzuceniu zażalenia w sprawie ze skargi A.O. na decyzję Ministra Edukacji Narodowej z dnia 18 lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 5 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1898/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie A.O. na postanowienie z dnia 8 listopada 2011 r. odrzucające skargę A.O. na decyzję Ministra Edukacji Narodowej z dnia 18 lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 8 listopada 2011 r. odrzucił skargę A.O. na decyzję Ministra Edukacji Narodowej z dnia 18 lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego. Odpis orzeczenia doręczono r. pr. W.S. - pełnomocnikowi skarżącej - w dniu 14 listopada 2011 r. W dniu 21 listopada 2011 r. radca prawny W.S. – pełnomocnik A.O., wniósł zażalenie na opisane wyżej postanowienie odrzucające skargę Odrzucając powyższe zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 listopada 2011 r. jest postanowieniem kończącym postępowanie. W związku z tym, od postanowienia tego przysługuje środek odwoławczy w postaci skargi kasacyjnej. Tymczasem radca prawny reprezentujący skarżącą wniósł na przedmiotowe postanowienie zażalenie, a nie skargę kasacyjną. Skoro pismo to zostało wniesione przez profesjonalnego pełnomocnika, Sąd obowiązany był potraktować je zgodnie z jego brzmieniem, czyli jako zażalenie. Podkreślił, że w stosunku do strony reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika wymagania w ramach toczącego się postępowania sądowego są bardziej rygorystyczne, z uwagi na posiadanie przez niego w zakresie świadczonej pomocy prawnej stosownego doświadczenia i wiedzy. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła A.O., domagając się jego uchylenia oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, w uzasadnieniu podnosząc, że błędne nazwanie środka zaskarżenia nie powinno skutkować odrzuceniem dokonanego zaskarżenia z powodów formalnych. Podkreślono również, że środek zaskarżenia błędnie nazwany zażaleniem zawierał wszystkie wymagane art. 57 P.p.s.a. elementy skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne, bowiem zaskarżone orzeczenie mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.. Stosownie do treści art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako P.p.s.a., od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Z art. 178 P.p.s.a. wynika, że wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Zarówno w orzecznictwie, jak i w literaturze przyjmuje się, że postanowieniem kończącym postępowanie jest postanowienie odrzucające skargę, o którym mowa w art. 58 § 1 P.p.s.a. Od takiego postanowienia służy skarga kasacyjna, bez względu na przyczynę odrzucenia skargi. Należy przy tym wskazać, że ani wymieniony w art. 194 § 1 pkt 1 – 10 P.p.s.a. katalog orzeczeń, od których przysługuje zażalenie ani żaden inny przepis ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie przewiduje zażalenia na postanowienie odrzucające skargę. W rozpoznawanej sprawie postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 grudnia 2011 r. jest niewątpliwie postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie. A zatem zgodnie z art. 173 § 1 P.p.s.a. jedynym dopuszczalnym środkiem odwoławczym na to postanowienie jest skarga kasacyjna. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny za trafne uznał odrzucenie przez Sąd I instancji zażalenia strony na postanowienie odrzucające skargę. Odnosząc się do argumentów zażalenia, można jedynie przypuszczać, że intencją strony było wskazanie, iż złożone przez nią pismo zatytułowane "Zażalenie" należało potraktować, jako skargę kasacyjną. Jakkolwiek taką interpretację można by było przyjąć, to jednak konfrontacja tego pisma, z przepisami regulującymi wymogi skargi kasacyjnej, wypada zdecydowanie na niekorzyść strony. Jak wynika z treści art. 176 P.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Nie ulega wątpliwości, że pismo sporządził i wniósł radca prawny a zatem pełnomocnik profesjonalny, o którym mowa w art. 175 § 1 P.p.s.a. Nie mniej jednak, nie można w piśmie tym dostrzec podstaw kasacyjnych (zgodnych z art. 174 P.p.s.a.) i ich uzasadnienia. Jest to o tyle istotne, że wymogi skargi kasacyjnej wymienione w art. 176 P.p.s.a. po spójniku "oraz" stanowią elementy konstrukcyjne skargi kasacyjnej. Brak któregokolwiek z nich powoduje, że kasacja jest dotknięta brakiem istotnym i nienaprawialnym w trybie właściwym do usuwania braków formalnych (por. postanowienie NSA z dnia 21 czerwca 2004 r., FSK 115/04, Lex 29753). Posiadająca takie braki skarga kasacyjna również podlegałaby odrzuceniu. Ponadto strona skarżąca nie wskazała na naruszenie konkretnych przepisów prawa procesowego, które stosował Sąd I instancji wydając postanowienie o odrzuceniu skargi. Konkludując zatem powyższe, należy wskazać, że pismo zatytułowane "Zażalenie", jako zażalenie od postanowienia odrzucającego skargę podlegało odrzuceniu, jako niedopuszczalny prawem środek zaskarżenia. W tej sytuacji zażalenie strony na postanowienie o odrzuceniu zażalenia należało uznać za niezasadne i w konsekwencji podlegające oddaleniu. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 184 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.