II SA/Kr 936/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel (spr.) Sędziowie: WSA Małgorzata Brachel-Ziaja WSA Jacek Bursa Protokolant: Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2011 r. sprawy ze skargi A. Spółka Jawna w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 21 marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz strony skarżącej A. Spółka Jawna w K. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezydent Miasta K. decyzją z 5 stycznia 2011 r., na podstawie art. 50 ust. 1, art. 54 w związku z art. 51 ust. 1 pkt. 2 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2003 r., Nr 80, poz. 717 z późniejszymi zmianami), w związku z art. 6 pkt 2 i 3 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity: Dz. U. 2010, Nr 102, poz. 651 z późniejszymi zmianami), art. 50 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 1 pkt. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 47 ustawy z 7 maja 2010 r. o wspieraniu usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675) po rozpatrzeniu wniosku: "B" sp. z o.o. z siedzibą w K. - ul. [...], w punkcie 1. ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: Budowa sieci wodociągowej, kanalizacji sanitarnej, energetycznej na działkach nr: "1" – "20" (obr. [...]). Załączniki Nr 1 (Warunki zabudowy i zagospodarowania terenu) oraz Nr 2a-2b (Linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie ewidencji gruntów w skali 1:1000) stanowiły integralną część decyzji. W punkcie 2. umorzył postępowanie dla części wnioskowanego zamierzenia polegającego na budowie sieci teletechnicznej. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że postępowanie zostało zainicjowane wnioskiem, który wpłynął do organu 26 października 2010 r. Inwestycja odpowiada definicji inwestycji celu publicznego zawartej w art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 6 pkt 2 i 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Nadto wskazał, że teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 50 i nast. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W toku postępowania dokonano analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, jak również stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Projekt decyzji został sporządzony osobę posiadającą wymagane ustawą uprawnienia. Odnośnie punktu 2. decyzji organ wskazał, że w zakresie budowy sieci teletechnicznej zastosowanie znajduje art. 50 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym nie wymagają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego roboty budowlane "nie wymagające pozwolenia na budowę". Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 20a i 20b ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze. zm.) dodanym ustawą z 7 maja 2010 r. o wspieraniu usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675), która weszła w życie 17 lipca 2010 r.: "Pozwolenia na budowę nie wymaga budowa (...) telekomunikacyjnych linii kablowych, (...) kanalizacji kablowej". Zgodnie z art. 47 ustawy z 7 maja 2010 r. o wspieraniu usług i sieci telekomunikacyjnych: "Nie wymaga wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w rozumieniu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym budowa infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu oraz wykonywanie innych robót budowlanych dotyczących takiej infrastruktury". Z uwagi na fakt, że część zakresu robót przedstawiona we wniosku tj. budowa sieci teletechnicznej nie wymaga wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, postępowanie w tym zakresie stało się bezprzedmiotowe i powinno zostać umorzone. Odwołanie od ww. decyzji wniosła "A" Drukarnia i Wydawnictwo M. B., W. L. spółka jawna z siedzibą w K.. Zarzuciła sprzeczność decyzji z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj. z przepisami art. 50 ust. 1 w związku z art. 2 pkt. 5 oraz przepisem art. 54 pkt. 2 lit. b w związku z art. 72 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz przepisami art. 7, art. 77 i art. 107 § 1 i 3 kpa. Strona odwołująca się zakwestionowała kwalifikowanie inwestycji jako inwestycji celu publicznego. W jej ocenie, nie ma ona lokalnego, ani tym bardziej ponadlokalnego charakteru. W doktrynie i orzecznictwie ocena czy dana inwestycja ma charakter inwestycji celu publicznego w rozumieniu przepisu art. 2 pkt. 5 u.p.z.p jest dokonywana ze względu na zakres podmiotowy przyszłych użytkowników tej inwestycji. Tymczasem inwestycja polega tylko i wyłącznie na doprowadzeniu mediów (sieci wodociągowej, kanalizacji sanitarnej i sieci energetycznej) do nieruchomości stanowiącej własność Wnioskodawcy. Organ I instancji w ogóle nie zbadał, czy inwestycja spełnia przesłankę wyrażoną w przepisie art. 2 pkt. 5 u.p.z.p ograniczając się wyłącznie do przytoczenia definicji ustawowej. Zaniechał także zbadania zgodności stanu faktycznego z przesłanką "znaczenia lokalnego" wyrażoną w tym przepisie czym naruszył zasady postępowania administracyjnego zawarte w przepisach art. 7, art. 77 i art. 107 § 1 i 3 kpa. Organ I instancji dokonał wyłącznie uzasadnienia możliwości wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego z uwagi za przedmiot inwestycji wyrażony w przepisie art. 6 u.g.n. co jednak nie jest tożsame z przypisaniem co najmniej lokalnego charakteru inwestycji a w konsekwencji nie jest wystarczające. Naruszenia art. 54 pkt. 2 lit. b u.p.z.p. w związku z przepisem art. 72 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko strona skarżąca upatrywała w tym, że organ I instancji określił szczegółowe warunki zasady zagospodarowania terenu w zakresie ochrony środowiska w oparciu o decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaną przez Prezydenta Miasta K. 8 grudnia 2009 r. (znak:. [...]), która dotyczy innej inwestycji niż inwestycja objęta wnioskiem o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przedmiotowa decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dotyczy bowiem innej rodzajowo inwestycji (budowa drogi publicznej zamiast budowy prywatnej sieci wodociągowej, kanalizacji sanitarnej i sieci energetycznej), inny jest zakres przestrzenny obydwu inwestycji (zgodnie z treścią zaskarżonej decyzji inwestycja nią objęta ma być realizowana między innymi na działce numer 1, która to działka nie jest wymieniona w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach), wreszcie inne są parametry techniczne sieci objętych decyzjami (w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach sieć wodociągowa ma średnicę 160 mm, a sanitarna 250 mm, natomiast zgodnie z zaskarżoną decyzją sieć wodociągowa ma średnicę 150 lub 100 mm, a sanitarna 400 mm). Dodatkowo decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa również parametry sieci gazowej, która nie została uwzględniona w inwestycji objętej wnioskiem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z 21 marca 2011r., znak: [...], na podstawie art. 50, art. 53, art. 54, art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 6 pkt 2 i 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że w doktrynie zwraca się uwagę że pojęcie inwestycji celu publicznego jest w swojej istocie oparte na kryterium przedmiotowym, nie zaś podmiotowym, czy funkcjonalnym. Oznacza to, że inwestycję tego typu stanowi każde działanie o znaczeniu lokalnym i ponadlokalnym, które realizuje cele publiczne, bez względu na to, czy inwestorem jest podmiot prywatny czy publiczny. W świetle przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym może to być podmiot, którego główną podstawą działania są przepisy prawa publicznego (np. gmina, powiat, związek komunalny), jak i przepisy prawa prywatnego (np. spółka z o.o., spółka akcyjna, czy osoba fizyczna, także gdy działa jako przedsiębiorca). Nie ma tu również znaczenia zaangażowanie środków publicznych. Inwestycja celu publicznego może być finansowana równie dobrze w całości ze środków prywatnych, jak i publicznych, o ile tylko realizuje cele z art. 6 u.g.n. (Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz pod redakcją prof. Z. Niewiadomskiego, Wyd. C.H. Beck Warszawa 2004 s. 373). Nadto organ przytoczył stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie zawarte w uzasadnieniu wyroku z 16 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Ol 660/10, w którym stwierdzono, że zakres planowanego przedsięwzięcia nie ogranicza się tylko do wykonania indywidualnego przyłącza, gdyż inwestycja dotyczy realizacji sieci wodociągowej rozdzielczej wraz z przyłączami do budynków mieszkalnych, a więc zakłada budowę wodociągu. W ocenie Kolegium, zamierzenie inwestycyjne będące przedmiotem sprawy należy zakwalifikować do kategorii inwestycji celu publicznego, nawet jeżeli służyć będzie stosunkowo wąskiej grupie członków wspólnoty lokalnej (gminnej). Zresztą zazwyczaj inwestycja tego rodzaju zaspokaja potrzeby jedynie części mieszkańców. Podkreślił, że przedmiotowe zamierzenie jakkolwiek polega na doprowadzeniu mediów do nieruchomości stanowiącej własność wnioskodawcy, niemniej jednak sieci po ich wybudowaniu przechodzą na własność odpowiednich jednostek organizacyjnych (MPWiK, PGNiG, ENION, MPEC) i służyć będą społeczności lokalnej. Ponadto - jak wskazał Wnioskodawca - budowa sieci wodociągowej i kanalizacyjnej wynika z wydanej 5 maja 2009 r. informacji technicznej MPWiK dla planowanej budowy układu drogowego, w którym wskazano, że należy przewidzieć budowę miejskiej sieci wodociągowej oraz miejskiej sieci kanalizacji sanitarnej wraz z rurociągiem tłocznym, co potwierdza zasadność kwalifikowania planowanej inwestycji jako inwestycji celu publicznego w rozumieniu w/w ustaw. Nadto organ odwoławczy wskazał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z regulacją ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak również z regulacją ustaw szczególnych, a przeprowadzone postępowanie wyjaśniające uwzględnia wymogi procedury administracyjnej. Projekt decyzji sporządzony został przez osobę wpisaną na listę samorządu zawodowego architektów, a w toku postępowania sporządzono analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Nadmienił, że oczywistym jest, że tego rodzaju analiza odbiega pod względem formalnym od analizy architektoniczno - urbanistycznej sporządzanej na potrzeby ustalenia warunków zabudowy, niemniej jednak – jak podkreślił organ - w niniejszej sprawie dokonano oceny zarówno stanu faktycznego jak prawnego. Wreszcie wskazał, że w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego należy określić warunki i zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy w szczególności w zakresie ochrony środowiska. Takie uzgodnienie zostało wykonane w oparciu o decyzję środowiskowych uwarunkowaniach z 8 grudnia 2009 r. wydaną na potrzeby zamierzenia budowlanego budowy drogi publicznej wraz z zewnętrzną infrastrukturą techniczną. Budowa sieci kanalizacji sanitarnej odpowiada swym zasięgiem zakresowi treści tej decyzji, tym bardziej, że obejmuje wyłącznie działki w niej wskazane. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Samorządowego kolegium Odwoławczego w [...] wniosła "A" Drukarnia i Wydawnictwo M. B., W. L. spółka jawna z siedzibą w K., domagając się stwierdzenia nieważności decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji Prezydenta Miasta K. w całości jako rażąco sprzecznych z przepisami: art. 50 ust. 1 w związku z art. 2 pkt. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 54 pkt. 2 lit. b) ww. ustawy w związku z art. 72 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, art. 7 i art. 77 § 1 kpa, względnie uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji Prezydenta Miasta K. w całości jako naruszających przepisy prawa wskazane powyżej. Nadto wniosła o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu strona skarżąca ponownie przedstawiła argumenty przywołane już w odwołaniu. Podkreśliła, że inwestycja, która polega tylko i wyłącznie na doprowadzeniu mediów (sieci wodociągowej, kanalizacji sanitarnej i sieci energetycznej) do nieruchomości stanowiącej własność Wnioskodawcy nie może stanowić inwestycji celu publicznego. Nie zgodziła, że ze stanowiskiem zaprezentowanym w zaskarżonej decyzji, że decydujące znaczenie przy kwalifikowaniu inwestycji ma kryterium przedmiotowe, z pominięciem aspektów podmiotowych czy funkcjonalnych. Gdyby jedynym kryterium kwalifikacji danej inwestycji jako inwestycji celu publicznego było kryterium przedmiotowe, to wówczas budowa przewodu do przesłania gazów, płynów czy energii elektrycznej na obszarze jednej nieruchomości zabudowanej zakładem przemysłowym stanowiłaby inwestycję celu publicznego. Takie rozumienie inwestycji celu publicznego jest oczywiście sprzeczne z przepisem art. 2 pkt 5 u.p.z.p. (który nie tylko odsyła do art. 6 u.g.n., ale dodatkowo wskazuje, że musi to być działanie o znaczeniu lokalnym lub ponadlokalnym) i całkowicie wypacza ideę inwestycji celu publicznego. Strona skarżąca wskazała, że wyrok WSA w Olsztynie, na który powołał się organ II instancji dotyczył innej rodzajowo inwestycji, która polegała na budowie sieci wodociągowej rozdzielczej wraz z przyłączami do budynków mieszkalnych, natomiast inwestycja będąca przedmiotem zaskarżonych decyzji polega na budowie sieci wodociągowej, kanalizacji sanitarnej, energetycznej na działkach nr: "1" – "20" obr. [...] -to jest zwykłej, a nie rozdzielczej sieci wodociągowej, mającej na celu dostarczenie wody (i pozostałych, innych mediów), wyłącznie do nieruchomości stanowiącej własność Wnioskodawcy. Kolegium w żaden sposób nie wyjaśniło w jaki sposób sieci te mają w przyszłości służyć społeczności lokalnej. Nadto Kolegium nie odniosło się do zarzutu odwołania w zakresie oparcia się na decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z 8 grudnia 2009 r., która dotyczyła innej inwestycji. Strona skarżąca wskazała również na niewłaściwe postępowanie inwestora w zakresie realizacji przez niego umowy z ZIKiT, które wskazuje, że nie zamierza on wywiązać się z obowiązku wykonania inwestycji drogowej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W przypadku złożenia skargi ocenie sądu podlega zatem zgodność zaskarżonego aktu, w tym wypadku decyzji administracyjnej, zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. W myśl art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu, skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ ocena legalności zaskarżonego aktu, dokonana stosownie do powyżej cytowanych przepisów, doprowadziła do wniosku, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, zostały wydane z naruszeniem prawa, uzasadniającym wyeliminowanie obu rozstrzygnięć z obrotu prawnego. Podstawę materialno-prawną rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.). Stosownie do treści art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez "inwestycję celu publicznego" należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 i Nr 106, poz. 675 ze zm.). Według tego ostatniego przepisu celami publicznymi w rozumieniu ustawy jest m.in. budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń oraz budowa i utrzymywanie publicznych urządzeń służących do zaopatrzenia ludności w wodę, gromadzenia, przesyłania, oczyszczania i odprowadzania ścieków oraz odzysku i unieszkodliwiania odpadów, w tym ich składowania (art. 6 pkt 2 i 3). Przytoczona definicja "inwestycji celu publicznego" wskazuje na dwie cechy tego pojęcia. Pierwszą cechą charakteryzującą inwestycję celu publicznego jest jej zakres tj. określenie czy dane przedsięwzięcie można zaliczyć do działań o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym czy krajowym. Drugą cechą charakterystyczną tego pojęcia jest cel danego zamierzenia tj. czy stanowi on realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Tylko łączne spełnienie tych dwóch przesłanek może przesądzać, iż dane przedsięwzięcie spełnia wymogi by można je zaliczyć do inwestycji celu publicznego, w stosunku do którego zastosowanie mają przepisy art. 50 – 58 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przy czym nie ma znaczenia status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Zdaniem Sądu, przedmiotowe przedsięwzięcie spełnia opisane wyżej warunki, a zatem jest inwestycją celu publicznego i zarzut skargi kwestionujący tę ocenę jest niezasadny. Jakkolwiek bowiem faktycznie zamierzeniem inwestora jest doprowadzenie przyłączy do nieruchomości, na których zamierza realizować inne zamierzenie budowlane, to jednak okoliczność ta nie wyłącza uznania lokalnego charakteru inwestycji, jako służącego lokalnej społeczności. Warto bowiem zwrócić uwagę, że w istocie sieci ulegną rozbudowie, co skutkować będzie możliwością podłączenia się do nich w przyszłości również innych podmiotów. Za uznaniem przedmiotowej inwestycji jako inwestycji celu publicznego przemawia również fakt, iż jak wynika z przedłożonej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z 8 grudnia 2009 r. przebieg sieci pokrywa się z działkami, na których planowana jest budowa drogi publicznej, a zatem na tym terenie infrastruktura jest sukcesywnie rozbudowywana. Natomiast zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu l instancji, narusza przepis art. 7, 77 i 107 § 3 kpa w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie bowiem do unormowania art. 7 kpa, stanowiącego, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatel oraz art. 77 § 1 kpa (organ administracji publicznej jest zobowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy), to na organie administracji prowadzącym postępowanie spoczywa ciężar dowodu. Organ I instancji ustając warunki w zakresie ochrony środowiska odwołał się do decyzji z 8 grudnia 2009 r. znak: [...]. Należy wskazać, że zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Natomiast w myśl art. 72 ust. 1 pkt 3 Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu – wydawanej na podstawie ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zaznaczenia wymaga, że użyte w cytowanym przepisie określenie "decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu" obejmuje stosownie do treści art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zarówno decyzje o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, jak i decyzje o ustaleniu warunków zabudowy. Katalog przedsięwzięć, o których mowa w art. 71 ust. 2 został określony w wydanym na podstawie art. 51 ust. 8 ww. ustawy rozporządzeniu wykonawczym. W niniejszej sprawie miarodajne dla ustalenia czy dla danej inwestycji wymagane było uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest rozporządzenie Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573). Co prawda z dniem 15 listopada 2010 r. wymienione rozporządzenie przestało obowiązywać, jednakże nowe rozporządzenie Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397), z mocy § 4 tegoż rozporządzenia nie ma zastosowania do niniejszej sprawy, z uwagi na wszczęcie postępowania w dniu 26 października 2010 r., a zatem przed jego wejściem w życie tj. 15 listopada 2010 r. Zasadne będzie również wskazanie, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach – stosownie do treści art. 86 ustawy – wiąże m.in. organ wydający decyzję o warunkach zabudowy. Wspomniana decyzja z 8 grudnia 2009 r. została wydana na rzecz Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. i obejmowała zamierzenie inwestycyjne pn. "Budowa drogi publicznej – ulic [...] od skrzyżowania z ulica [...] do skrzyżowania z ulicą [...] i [...] od skrzyżowania z ulicą [...] do skrzyżowania z ulicą z planowana ulicą [...] wraz z zewnętrzną infrastrukturą techniczną, zlokalizowanych na części działek: "3" – "9", "19", "21" – "57" obręb [...]. Nie można zatem uznać, że decyzja ta mogła stanowić podstawę do dokonania ustaleń w niniejszej sprawie. Zaskarżona decyzja o ustaleniu celu publicznego została wydana na wniosek "B" Sp. z o. o. w K.. Zgodnie z art. 72 a ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest obowiązany, za zgodą strony, na rzecz której decyzja została wydana, do przeniesienia tej decyzji na rzecz innego podmiotu, jeżeli przyjmuje on warunki zawarte w tej decyzji. Decyzji o przeniesieniu ww. decyzji na rzecz Inwestora brak w przedłożonych aktach administracyjnych. Przeciwko przyjęciu powyższej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przemawia również jej zakres przedmiotowy. Jako jej podstawa prawna został wskazany § 3 ust. 56 rozporządzenia z 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, który stanowi, że drogi publiczne o nawierzchni utwardzonej, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 29 i 30, z wyłączeniem ich remontu i przedsięwzięć polegających na budowie, przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce: zjazdu z drogi publicznej, przejazdu drogowego, pasa postojowego, pasa dzielącego, pobocza, chodnika, ścieżki rowerowej, konstrukcji oporowej, przepustu, kładki oraz obiektów i urządzeń wyposażenia technicznego dróg. Obecnie wobec ograniczonego charakteru wnioskowanej inwestycji celowe jest określenie, czy zgodnie ze wskazanym wyżej rozporządzeniem konieczne jest uzyskanie takiej decyzji w zakresie budowy zawnioskowanej kanalizacji (§ 3 pkt 72a rozporządzenia). Na podstawie przedłożonych akt administracyjnych zawierających zgromadzony przez organy materiał dowodowy, nie można udzielić odpowiedzi na tak postanowione pytanie. Nadto, rzeczą sądu administracyjnego nie jest zastępowanie organu w rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej, a jedynie dokonanie kontroli legalności wydanego rozstrzygnięcia. Ponownie rozpatrując sprawę organ dokona ustaleń w tym zakresie i w razie potrzeby zobowiąże inwestora do uzyskania stosownej decyzji o środowiskowych uwarunkowań. Wobec powyższego, na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art.135 p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie I wyroku. Orzeczenie w punkcie II wyroku oparto na przepisie art.152 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art.200 p.p.s.a.