II GSK 1770/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia NSA Czesława Socha Sędzia del. WSA Zbigniew Czarnik (spr.) Protokolant Partycja Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej R. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 9 maja 2012 r. sygn. akt V SA/Wa 1595/11 w sprawie ze skargi R. M. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. (dalej: WSA w W. lub Sąd I instancji) wyrokiem z dnia 9 maja 2012 r., sygn. akt V SA/Wa 1595/11 oddalił skargę R. M. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] ustalającą kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych. I Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia. Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2005 r. R. M. wystąpiła do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K. o przyznanie płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt. Zadeklarowała łącznie 132,54 ha użytków rolnych, co obejmowało działki o łącznej pow. 160,62 ha. Kolejnymi decyzjami z: [...].04.2006 r., [...].12.2006 r., [...].01.2008 r. i [...].12.2008 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K. przyznawał stronie płatności do tych samych działek rolnych. Wnioskiem z dnia [...] maja 2009 r. R. M. wystąpiła o przyznanie tych samych płatności na 2009 r. Zadeklarowała jedną działkę ewidencyjną nr [...]. Decyzją z dnia [...].01.2010 r. organ przyznał płatność zgodnie z treścią wniosku do pow. 1 ha. Decyzją z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...] Prezes ARiMR orzekł, że R. M. pobrała nienależnie płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt w łącznej wysokości 153.151 zł, w tym na mocy decyzji z: [...].04.2006 r. – 34.258,80 zł, [...].12.2006 r. – 60.419 zł, [...].01.2008 r. – 21.195,20 zł, [...].12.2008 r. – 37.278 zł powiększonej o odsetki jak dla zaległości podatkowych, naliczane od dnia doręczenia decyzji do dnia zwrotu środków. Decyzją z dnia [...] maja 2011 r. Prezes ARiMR po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję. W uzasadnieniu stwierdził, że w sprawie nie wystąpiły przypadki siły wyższej, o których stanowi art. 39 rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) [Dz. U. UE z dnia 30 kwietnia 2004 r. L 153, s. 30 ze zm.; Polskie wydanie specjalne z 2004 r. rozdz. 03, t. 46, s. 87], dalej: "rozporządzenie Komisji (WE) nr 817/2004". W ocenie organu R. M. podejmując zobowiązanie wieloletnie (na 5 lat) nie miała pewności, że będzie mogła je zrealizować, gdyż nie była właścicielką działek zgłaszanych we wnioskach. Miała świadomość, że działki te mogą zostać jej odebrane. Zatem zwrot płatności okazał się zasadny. W skardze do WSA w W. R. M. wniosła o uchylenie decyzji obu instancji. Argumentowała, że art. 39 rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 ma charakter otwarty, więc mogła podlegać wyłączeniu od zwrotu płatności na jego podstawie, bo wbrew własnej woli została zmuszona do zaprzestania prowadzenia działalności rolniczej na części działek zgłaszanych we wnioskach pomocowych. Przez lata była traktowana jako faktyczny dzierżawca tych działek. Ponadto działała w dobrej wierze, starając się dotrzymać zobowiązania wieloletniego, które wykonane zostało w znacznej mierze. W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR wniósł o jej oddalenie. Potrzymał stanowisko dotychczas wyrażone w tej sprawie. Wyrokiem z dnia 9 maja 2012 r. WSA w W. oddalił skargę. Sąd I instancji wskazał, że skarżąca nie kwestionuje faktu zaprzestania realizacji przedsięwzięcia rolnośrodowiskowego na znacznej części pierwotnie zadeklarowanych gruntów. Twierdzi jednak, że w jej przypadku obowiązek zwrotu nie ma zastosowania z uwagi na treść art. 73 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli (Dz. U. UE z dnia 30 kwietnia 2004 r. L 141, s. 18 ze zm.; Polskie wydanie specjalne z 2004 r. rozdz. 03, t. 44, s. 243), dalej: "rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2004", zgodnie z którym obowiązek zwrotu określony w ust. 1 nie ma zastosowania, jeżeli okres między datą płatności pomocy a datą pierwszego powiadomienia beneficjenta przez właściwe władze o nieuzasadnionym charakterze danej płatności jest dłuższy niż dziesięć lat. Jednakże jeśli beneficjent działał w dobrej wierze, okres ten jest ograniczony do czterech lat. Skarżąca twierdzi, że działała w dobrej wierze, gdyż nie spodziewała się, że F. M. (ojciec skarżącej) wypowie jej umowę użyczenia działek rolnych. Takie stanowisko jest błędne. Składając wniosek po raz pierwszy R. M. zadeklarowała, że zna zasady przyznawania płatności, w tym przede wszystkim obowiązek realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych na całym zadeklarowanym obszarze. Powinna więc mieć pewność, że obszar ten będzie w jej posiadaniu przez cały okres zobowiązania. Jak wynika z ustaleń dokonanych w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 1596/11 ze skargi F. M. (ojca skarżącej), w chwili zawierania umowy użyczenia z córką nie miał już prawa dzierżawy gruntów objętych umową. W tym zakresie trwały negocjacje, a poprzednia umowa uległa rozwiązaniu z upływem terminu, na który została zawarta. Trudno więc przyjąć, że R. M. pozostawała w dobrej wierze, skoro jej ojciec – użyczający grunty – do momentu podpisania nowej umowy nie mógł mieć pewności, że do tego dojdzie. Zwłaszcza, że jak wynika z twierdzeń samego F. M., między nim a właścicielem gruntów – Agencją Nieruchomości Rolnych (ANR) istniała poważna rozbieżność co do wysokości czynszu dzierżawnego. R. M. przed zaciągnięciem wobec użyczonych gruntów zobowiązania wieloletniego powinna szczegółowo ustalić stan prawny gruntów i tylko takie działanie mogłoby stanowić podstawę do przyjęcia, że pozostawała w dobrej wierze. Pojęcie dobrej wiary zakłada, że mylne wyobrażenie o rzeczywistości jest usprawiedliwione okolicznościami tzn., że dokonane zostały akty staranności w celu ustalenia stanu rzeczywistego. Nie ulega wątpliwości, że R. M. nie miała żadnych usprawiedliwionych podstaw do uznania, że jest w stanie zagwarantować dotrzymanie zobowiązania wieloletniego. W takich okolicznościach nie sposób uznać, że skarżąca wbrew własnej woli została zmuszona do zaniechania działalności rolniczej na części działek będących w jej posiadaniu. Do zaniechania doszło na skutek wygaśnięcia umowy dzierżawy zawartej pomiędzy F. M. i ANR, a nie z powodu wystąpienia zdarzeń nadzwyczajnych, niemożliwych do przewidzenia. Sąd I instancji wskazał dalej, że w sprawie nie wystąpiły przypadki siły wyższej wymienione w art. 39 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004, z którego wynika, że bez uszczerbku dla rzeczywistych okoliczności, jakie należy uwzględnić w indywidualnych przypadkach, państwa członkowskie mogą uznać, w szczególności, następujące kategorie siły wyższej: a) śmierć rolnika; b) długoterminową niezdolność rolnika do wykonywania zawodu; c) wywłaszczenie dużej części gospodarstwa, jeżeli wywłaszczenie to nie mogło być przewidziane w dniu podjęcia zobowiązania; d) klęskę żywiołową poważnie dotykającą grunty rolne gospodarstwa; e) wypadek powodujący zniszczenie budynków dla zwierząt gospodarskich; f) chorobę epizootyczną dotykającą część lub całość należących do rolnika zwierząt gospodarskich. Państwa członkowskie notyfikują Komisji kategorie, które uznają za siłę wyższą. O przypadkach siły wyższej zawiadamia się na piśmie właściwy organ, wraz z odpowiednimi dowodami zadowalającymi ten organ w ciągu 10 dni roboczych od dnia, w którym rolnik jest w stanie dokonać tej czynności. Ten termin może zostać przedłużony o 20 dni roboczych, w przypadku gdy taka możliwość przewidziana jest w dokumencie programowania (ust. 2). Wyliczenie okoliczności ma charakter przykładowy, jednak w polskim ustawodawstwie nie przewidziano innych przypadków, które można by uznać za wystąpienie siły wyższej, zwalniającej z podjętego zobowiązania rolnośrodowiskowego. Poza tym skarżąca nie wykonała obowiązku powiadomienia, umożliwiającego powołanie się na siłę wyższą. Sąd I instancji wyjaśnił również, że w tej sprawie nie można było zastosować przepisów ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 1164 ze zm.), dalej: "ustawa o płatnościach", ponieważ z art. 1 pkt 2 ustawy wynika, że nie normuje ona płatności rolnośrodowiskowych. Płatności rolnośrodowiskowe są przyznawane na podstawie ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. Nr 229, poz. 2273 ze zm.) oraz wydanego na tej podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 174, poz. 1809 ze zm.), dalej: "rozporządzenie RM z dnia 20 lipca 2004 r.". Zwrot płatności normuje § 17, stosownie do treści którego płatność rolnośrodowiskowa podlega wstrzymaniu i zwrotowi, jeżeli: 1) producent rolny: a) nie realizuje pakietu objętego wnioskiem, aa) realizuje zadania w ramach wariantu lub pakietu na innych użytkach rolnych niż użytki, na których zadania te powinny być realizowane zgodnie z wymaganiami określonymi w części II załącznika nr 1 do rozporządzenia, przy czym wstrzymaniu i zwrotowi podlega ta część płatności, która została przyznana do działek rolnych znajdujących się na tych innych użytkach rolnych, b) nie opracował planu działalności rolnośrodowiskowej, o którym mowa w § 2 ust. 1 pkt 2, albo opracował go niezgodnie z warunkami określonymi w § 4, z zastrzeżeniem § 19 ust. 2, c) zmniejszył powierzchnię użytków rolnych, na których powinien być realizowany program rolnośrodowiskowy, przy czym wstrzymaniu i zwrotowi podlega ta część płatności, która została przyznana do działek rolnych objętych zmniejszeniem; 2) u producenta rolnego, któremu na podstawie § 16 ust. 2 zawieszono płatność rolnośrodowiskową, ponownie stwierdzono uchybienie w realizacji poszczególnych zadań w ramach pakietów, o których mowa w § 1 ust. 2. Płatność rolnośrodowiskowa podlega zwrotowi w trybie i na zasadach określonych w przepisach o ARiMR (§ 17 ust. 2). Z wymienionych powodów WSA w W. uznał skargę za bezzasadną. II Skargę kasacyjną złożyła R. M. Wyrok zaskarżyła w całości. Wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wnosząca skargę kasacyjną na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie: 1. prawa materialnego poprzez niewłaściwą wykładnię art. 39 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 oraz § 17 pkt 3 rozporządzenia RM z dnia 20 lipca 2004 r. poprzez nieuwzględnienie wystąpienia uzasadnionych przyczyn (wyjątkowych okoliczności) uzasadniających brak konieczności zwrotu pomocy otrzymanej przez skarżącą; 2. art. 73 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 poprzez brak zastosowania tego przepisu w przedmiotowej sprawie; 3. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności naruszenie art. 3 ust. 1 i 2 ustawy o płatnościach oraz art. 7, 75 i 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267), dalej: k.p.a. Uzasadniając zarzuty wnosząca skargę kasacyjną stwierdziła, że zaskarżony wyrok Sądu I instancji narusza prawo i powinien zostać uchylony, ponieważ ten Sąd nie wziął pod uwagę, że użytkowała ona część gruntów rolnych na mocy umowy użyczenia zawartej z F. M. w formie ustnej w dniu [...] czerwca 2004 r. na czas nieokreślony, z zastrzeżeniem, że umowa ta nie może być rozwiązana przed upływem okresów wynikających z zobowiązań rolnośrodowiskowych. Niesporne jest, że skarżąca użyczone grunty użytkowała, a rozwiązanie umowy nastąpiło w dniu [...] sierpnia 2009 r. przez F. M. bez jakiegokolwiek zawinienia skarżącej. Pomimo wniosków skarżącej organ nie przeprowadził dowodów na te okoliczności. Pozbawienie skarżącej posiadania gruntów rolnych jest okolicznością nadzwyczajną lub uzasadnioną przyczyną zaprzestania wykonywania zobowiązania wieloletniego. Niezgodne z prawdą jest ustalenie organu, że w momencie ubiegania się o płatności skarżąca wiedziała, że dzierżawca gruntów nie posiada prawa do ich użytkowania. Wniosek tej treści nie wynika z materiału dowodowego zebranego w sprawie. Wnosząca skargę kasacyjną uznała, że działała w dobrej wierze, ponieważ zwracała się do ARiMR o umorzenie zobowiązań rolnośrodowiskowych z uwagi na rozwiązanie umowy dzierżawy i wnioskowała do ANR o wydzierżawienie użyczonych jej gruntów, a ewentualnie o przejęcie zobowiązań. Działania te nie przyniosły skutku, na co skarżąca nie miała wpływu. Przytoczone okoliczności znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym. Ponadto w treści decyzji nie opisano przyczyn zmniejszenia powierzchni użytków rolnych oraz dat, w których to zmniejszenie nastąpiło. Oznacza to, że organ nie rozpatrzył materiału dowodowego wyczerpująco, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Prezes ARiMR skorzystał z prawa do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną i wniósł o jej oddalenie. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA lub Sąd II instancji) rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod uwagę tylko przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, zatem skarga kasacyjna może być merytorycznie rozpoznana. Zgodnie z treścią art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na jego błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu, albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna R. M. nie ma usprawiedliwionych podstaw. Kasatorka jako podstawę kwestionowania wyroku Sądu I instancji wskazuje podstawę kasacyjną wyrażoną w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Strona twierdzi, że wyrok WSA w W. narusza art. 39 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 oraz § 17 pkt 3 rozporządzenia RM z dnia 20 lipca 2004 r. Naruszenie tych przepisów przez Sąd I instancji polegać miało na ich błędnej wykładni, skutkiem czego było przyjęcie przez Sąd, że organy ARiMR poprawnie stwierdziły brak uzasadnionych podstaw do przyjęcia, że w przypadku wnoszącej skargę kasacyjną wystąpiły okoliczności skutkujące zwolnieniem z obowiązku zwrotu otrzymanej przez nią pomocy finansowej w ramach pobranych płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych. Z tak postawionym zarzutem skargi kasacyjnej nie można się zgodzić. Sąd I instancji w uzasadnieniu skarżonego wyroku jednoznacznie stwierdził, że z treści § 17 ust. 1 lit. c) rozporządzenia RM z dnia 20 lipca 2004 r. wynika, że płatność rolnośrodowiskowa podlega zwrotowi w przypadku zmniejszenia przez rolnika powierzchni użytków rolnych, na których powinien być realizowany program rolnośrodowiskowy. Zatem zasadą jest zwrot płatności w związku ze zmniejszeniem powierzchni użytków rolnych. Wyjątkiem od tej reguły jest sytuacja, gdy taki zwrot nie będzie ciążył na beneficjencie płatności, gdyż zmniejszenie powierzchni użytków rolnych było następstwem siły wyższej. W sprawie nie budzi wątpliwości fakt, że w przypadku strony wnoszącej skargę kasacyjną zmniejszenie powierzchni było następstwem rozwiązania umowy użyczenia gruntów rolnych z ojcem kasatorki, który nie uzyskał prawa ich dzierżawy od ANR. Dodać należy, że takiego prawa już nie posiadał w chwili zawarcia z córką, R. M. umowy użyczenia, na podstawie której skarżąca kasacyjnie zadeklarowała powierzchnię użytków rolnych do 5-cio letniego programu rolnośrodowiskowego. W takim stanie faktycznym sprawy trafnie przyjął Sąd I instancji, że po stronie kasatorki nie można wykazać siły wyższej, która była powodem zmniejszenia powierzchni użytków rolnych. Zgodzić należy się z argumentacją Sądu I instancji przedstawioną w uzasadnieniu skarżonego wyroku, że deklarowanie w takiej sytuacji gruntów rolnych o określonym areale, w sytuacji gdy nie posiada się do nich tytułu prawnego, dającego podstawę do zrealizowania programu rolnośrodowiskowego, mając świadomość warunków jakie musi spełniać osoba ubiegająca się o ten rodzaj płatności, nie może korzystać z instytucji zaniechania zwrotu płatności, ze względu na wystąpienie siły wyższej. NSA podziela stanowisko prezentowane przez Sąd I instancji, zgodnie z którym w sytuacji kasatorki nie zachodzą przypadki siły wyższej wskazane w art. 39 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004. Zgodzić należy się ze stanowiskiem kasatorki, że wyliczone w tym przepisie okoliczności są przykładowymi, nie zmienia to jednak ich charakteru, że mają to być sytuacje nadzwyczajne, niemożliwe do przewidzenia, przy dochowaniu należytej staranności ze strony rolnika. Taką okolicznością nie może być utrata powierzchni użytków rolnych, zadeklarowanych do płatności, w sytuacji, gdy w chwili ich zgłoszenia do programu osoba nie posiada do nich tytułu prawnego dającego podstawę do zrealizowania obowiązków wynikających z zasad określających ten program. W kontekście tych uwag, wskazany zarzut naruszenia prawa materialnego musi być uznany za niemający oparcia w przepisach prawa, gdyż nie można Sądowi I instancji postawić zarzutu naruszenia art. 39 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 w zw. z § 17 pkt 3 rozporządzenia RM z dnia 20 lipca 2004 r. Dodać wypada także, że § 17 tego aktu nie posiada pkt 3, zatem i z tego, formalnego powodu zarzut skargi kasacyjnej jest nietrafny. W ocenie NSA chybiony jest również zarzut naruszenia przez WSA w W. art. 73 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 polegający na niezastosowaniu tego przepisu. W odniesieniu do tego zarzutu zgodzić należy się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że wskazany przepis nie ma zastosowania w przypadku płatności rolnośrodowiskowych, zatem nie mógł być on stosowany do oceny prawidłowości decyzji wydanej przez organy ARiMR, a przez to nie może być podstawą oceny wyroku w postępowaniu kasacyjnym. Skoro ten przepis nie miał zastosowania w sprawie, co jednoznacznie wykazał WSA w W., to kontrolowany wyrok nie mógł naruszyć tej normy, skoro Sąd I instancji nie stosował tej regulacji jako kryterium oceny prawidłowości skarżonych decyzji. Zupełnie nietrafny jest zarzut naruszenia przepisów postępowania art. 3 ust. 1 i 2 ustawy o płatnościach w zw. z art. 7, art. 75 i art. 77 k.p.a. W pierwszej kolejności wskazać należy, że strona stawia ten zarzut w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., co formalnie jest niedopuszczalne, a Sąd II instancji nie ma prawnej możliwości do korygowania takich wad skargi kasacyjnej. Po drugie, strona nie wskazuje jakie przepisy postępowania sądowoadministracyjnego naruszył WSA w W. dokonując kontroli skarżonych decyzji. Wreszcie, po trzecie co podkreślił Sąd I instancji, a dla rozpoznania skargi w tym zakresie nie może mieć znaczenia, sprawa kasatorki nie była rozpoznawana na gruncie przepisów ustawy o płatnościach, zatem te przepisy nawet przy poprawnie zbudowanym zarzucie nie mogły być naruszone. Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 184 p.p.s.a. NSA oddalił skargę kasacyjną. Orzekając w ten sposób Sąd II instancji wziął pod uwagę wadliwość formalną zarzutu naruszenia prawa materialnego, bo w jego ramach nie wskazano właściwych przepisów p.p.s.a. jednak uznał tę wadę za możliwą do konwalidacji, stosownie do utrwalonego stanowiska judykatury (zob. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, publik. ONSAiWSA z 2010 r. nr 1, poz. 1).