VI SA/Wa 890/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Protokolant ref. staż. Monika Piotrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2011 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie odmowy zwrotu kosztów leczenia oddala skargę Decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r. wydanej przez Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia. Do wydania decyzji doszło w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne: W dniu 21 stycznia 2009 r. wpłynął wniosek J. K. o zwrot kosztów leczenia poniesionych w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub Europejskiego Obszaru Gospodarczego. Wnioskodawca poinformował, iż odbył w dniach: 23 lipca 2008 r. - 7 sierpnia 2008 r. leczenie w klinice w W., w Austrii. Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r. odmówił przyznania prawa do zwrotu kosztów leczenia w Austrii. Od tej decyzji nie zostało wniesione odwołanie. W dniu 18 czerwca 2010 r. do [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia wpłynął kolejny wniosek J. K. o refundację kosztów leczenia, które odbyło się w okresie od 23 lipca 2008 r. - 7 sierpnia 2008 r. [...] OW NFZ pismem z dnia 1 września 2010 r. poinformował wnioskodawcę o braku możliwości rozpatrzenia przedmiotowego wniosku, albowiem w tej sprawie zapadła już prawomocna decyzja [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ. W dniu 11 października 2010 r. J. K. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r. Jako podstawę prawną wniosku wskazał art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r. Prezes NFZ wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia niewżności przedmotowej decyzji. Rozpatrując wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r., Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] odmówił stwierdzenia jej nieważności i po rozpatrzeniu odwołania J. K. od tej decyzji, decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Prezes NFZ w pierwszej kolejności stwierdził, iż organ administracji publicznej, stosownie do art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. stwierdza nieważność decyzji, która została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Decyzja stwierdzająca nieważność jest decyzją deklaratoryjną, działającą ex tunc. Oznacza to, iz nawiązuje ona do stanu prawnego z dnia wydania wadliwej decyzji. Zatem oceny legalności decyzji należy dokonać, tylko na gruncie przepisów prawa obowiązujących w dniu jej wydania, zarówno materialnych jak i prawnych. W ocenie Prezesa NFZ, wskazane przez stronę w złożonym wniosku o stwierdzenie nieważności naruszenie art. 107 § 3 kpa oraz naruszenie przepisu art. 5 pkt 33 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Z 2008 r. nr 164, poz. 1027 ze zm.) nie stanowi przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia nr [...] z dnia 27 lutego 2009 r. W decyzji z dnia [...] lutego 2009 r. Dyrektor [...] OW NFZ wskazał, iż warunki udzielania i zakres świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz zasady i tryb finansowania tych świadczeń określa ustawa o śwaidczeniach. Zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy Narodowy Fundusz Zdrowia finansuje koszty leczenia lub badań diagnostycznych poza granicami kraju, udzielonych zgodnie z przepisami kordynacji oraz wynikajacych z art. 26 ustawy. Przez przepisy o koordynacji rozumiano jako (stosownie do art. 5 pkt 32 ustawy) rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemow zabezpieczenia społecznego oraz pracowników najemnych, osób prowadzących na własny rachunek i członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie oraz rozporządzenie Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego oraz pracowników najemnych, osób prowadzących na własny rachunek i członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie. Organ zauważył, iż w dniu 1 maja 2010 r. weszły w życie przepisy zmieniające dotychczasowe regulacje obowiązujące w zakresie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, a mianowicie: - Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U.UE.L. 2009.284.43 ze zm.), - Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczące wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenie społecznego (Dz.U.UE.L.09.284.1). Kierowanie osób ubezpieczonych na leczenie poza granicami kraju odbyło się zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 grudnia 2007 r. w sprawie wniosku o leczenie lub badania diagnostyczne poza granicami kraju oraz pokrycie kosztów transportu (Dz. U. z 2007 r. nr 249, poz. 1867 ze zm.). Określa ono tryb składania i rozpatrywania oraz wzór wniosku o wydanie zgody przez Prezesa NFZ na: 1. przeprowadzenie w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub Państwie Członkowskim Europejskiego Porozumienia o wolnym Handlu (EFTA) leczenia lub badań diagnostycznych, które przeprowadza się w kraju, w sytuacji, gdy zainteresowany nie być w Polsce poddany leczeniu w terminie zwykle niezbędnym dla uzyskania leczenia, 2. przeprowadzenie poza granicami kraju leczenia lub badań diagnostycznych, których nie przeprowadza się w kraju, 3. kontynuację leczenia lub badń diagnostycznych w innym państwie członkowskim UE/EFTA. W celu uzyskania zgody na przeprowadzenie leczenia w powyższych sytuacjach należało złożyć do Prezesa Funduszu za pośrednictwem oddziału wojewódzkiego NFZ stosowny wniosek, którego wzór określa powyższe rozporządzenie. W rozpoznawanej sprawie organ ustalił, iż nie została dopełniona procedura opisana w powołanych pismach, gdyż wniosek o wydanie zgody na leczenie w Austrii w okresie od 23 lipca do 7 sierpnia 2008 r. nie wpłynął do [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w K. Ponadto, zdaniem organu, świadczenie udzielone J. K. w dniach 23 lipca 2008 r. do 7 sierpnia 208 r. w W., w Austrii związane było z zabiegiem planowym, przeprowadzonym w marcu 2008 r. w tej samej placówce. Przeprowadzone leczenie w Austrii miało charakter planowany, ponieważ J. K. udał się do ww. placówki celem podjęcia tam leczenia komplikacji po planowanym zabiegu, który miał miejsce w marcu 2008 r. Prezes NFZ podkreślił, że decyzja stwierdzajaca nieważność ma charakter wyjątkowy. Stwierdzenie nieważnośći ostecznej decyzji administyracyjnej jest wyjątkiem od ogólnej zasady stabilności decyzji i może mieć miejsce tylko, gdy decyzja dotknięta jest, w sposób niewątpliwy, jedną z wad określonych w art. 156 § 1 kpa. Tryb stwierdzenia nieważności decyzji jest nadzwyczajnym trybem wzruszenia decyzji. Ten tryb nie może pełnić zastępczej roli w stosunku do postępowania odwoławczego w sytuacji, gdy strona nie dopełniła wymaganych warunków do zainicjowania postępowania odwoławczego. W powyższej sytuacji, zdaniem organu, odmowa stwierdzenia, przez Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia, nieważności decyzji Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r. była uzasadniona. Skargę na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lutego 2011 r. złożył J. K. wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego tj. art. 7, 8, 10 i 12 kpa poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, brak wnikliwego jej zbadania i nieuwzględnienie dokumentów medyczych przedłożonych przez stronę wskazujących iż leczenie skarżącego w okresie od 17.07. – 07.08.2008 r. w W., w Austrii związane było ze stanem nagłym w rozumieniu art. 5 pkt 33 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, którego leczenie wymagało natychmiastowej reakcji medeycznej, a polegało na usunięciu infekcji w stawie biodrowym; nadto nie ustalone zostało czy proces leczenia ww. stawu mógł odbyć się na terenie RP i czy skarżący miał możliwość, z uwagi na stan zdrowia uzyskać uprzednią zgodę Prezesa NFZ na wykonanie zabiegu, 2. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 107 § 3 kpa poprzez brak wskazania w uzasadnieniu decyzji na jakiej podstawie ustalono, iż świadczenia udzielone skarżącemu w okresie od 17.07. – 07.08.2008 r. w W., w Austrii miały charakter planowany skoro z dokumentacji medycznej wynika, iż infekcja w stawie pojawiła się nagle tj. na 2-3 dni przed dokonaną operacją i zagrażała bezpośrednio życiu pacjenta. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie przywołując argumentację zawarta w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a nie według przesłanek celowości czy słuszności. Ponadto, w świetle art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga w tej sprawie podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W jej uzasadnieniu organ wskazał przesłanki podjętego rozstrzygnięcia. Stan faktyczny, istotny dla rozstrzygnięcia sprawy, zdaniem sądu, został wyjaśniony. Przede wszystkim na wstępie zauważyć należy, iż w rozpoznawanej sprawie trafnie Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia uznał, że nie można stwierdzić na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. a w szczególności w oparciu o pkt 2 tej normy nieważności decyzji nr [...] Dyrektora [...] OW NFZ. Zdaniem Sądu, Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia prawidłowo ocenił, że w badanej sprawie przesłanki stwierdzenia nieważności nie zachodzą, bowiem decyzja [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lutego 2009 r., nr [...] została wydana na prawidłowej podstawie prawnej w oparciu o poczynione przez organ ustalenia na podstawie zebranego materiału dowodowego. Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia decyzją z dnia [...] lutego 2009 r., nr [...] odmówił J. K. przyznania prawa do zwrotu kosztów leczenia w W., w Austrii wskazując na brak podstaw do zastosowania art. 22 ust. 1 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego oraz pracowników najemnych, osób prowadzących na własny rachunek i członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie. Natomiast skarżący we wniosku z dnia 14 października 2010 r. o wszczęcie postępowania nieważnościowego wskazał na naruszenie art. 107 § 3 kpa oraz art. 5 pkt 33 ustawy oświadczeniach. Przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest sprawa procesowa: "rozpoznanie i rozstrzygnięcie w trybie unormowanym przepisami prawa procesowego (...) zgodnego z przepisami, głównie materialnego prawa administracyjnego, rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej materialnej, (...) jej prawidłowości, pod kątem kwalifikowanych wad prawnych decyzji administracyjnej kończącej postępowanie zwykłe lub nadzwyczajne. W postępowaniu tym organ nie może jednak przejść do merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej materialnej. W przeciwieństwie do pozostałych dwóch trybów postępowania nadzwyczajnego, w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji przedmiot tego postępowania został ograniczony wyłącznie do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy procesowej" (B. Adamiak, Przedmiot postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, PiP 2001, z. 8, s. 31). Zakresem tym objęte mogą być zarówno decyzje ostateczne, jak i nieostateczne. Podkreślenia w tym kontekście wymaga, że stwierdzenie nieważności jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość eliminacji z obrotu prawnego decyzji dotkniętych wadami materialnoprawnymi, a zatem wadami wyliczonymi w art. 156 § 1 k.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji oznacza, iż weryfikowana decyzja jest dotknięta ciężką wadliwością od chwili jej wydania (skutek ex tunc). Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą winno być ustalenie, czy dana decyzja dotknięta została jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., a nie ponowne rozpoznanie sprawy co do istoty, jak w postępowaniu odwoławczym, (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 22 maja 1987 r., IV SA 1062/86, ONSA 1987 r., nr 1, poz. 35 i z dnia 28 maja 1985 r., I SA 89/85, GAP 1987, nr 23, s. 43). Przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. stanowi, iż przesłanką stwierdzenia nieważności jest wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Pierwszym elementem przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jest zatem wydanie decyzji bez podstawy prawnej, zaś kolejnym zaistnienie rażącego naruszenia prawa. Przypadki braku podstawy prawnej do wydania decyzji administracyjnej w indywidualnej sprawie będą miały miejsce gdy: prawo nie wymaga określenia albo ustalenia praw i obowiązków w drodze decyzji, brak przepisu prawnego powszechnie obowiązującego, który stanowiłby podstawę załatwienia sprawy w drodze decyzji ponieważ nie stanowi takiej podstawy prawnej ani przepis instrukcji, wytycznych ani też akt normatywny niepublikowany, bądź wydanie decyzji w sprawie cywilnoprawnej niepodlegającej orzecznictwu administracyjnemu. Jak wynika z utrwalonych poglądów w judykaturze "rażące naruszenie prawa" stanowi kwalifikowaną formę "naruszenia prawa". Utożsamianie tego pojęcia z każdym "naruszeniem prawa" nie jest słuszne. Naruszenie przepisów postępowania lub prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. naruszenie prawa tylko wtedy powoduje nieważność decyzji, gdy ma charakter rażący. A zatem dla uznania, że wystąpiło owo kwalifikowane "naruszenie prawa", konieczne jest stwierdzenie i wykazanie, iż miało ono charakter rażący. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny, (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 13 grudnia 1988 r., II SA 981/88, ONSA 1988/2/96; z dnia 21 października 1992 r., sygn. akt V SA 86/92, ONSA 1993, z. 1, poz. 23). W odniesieniu do omawianej decyzji o stwierdzenie nieważności co do której wystąpił skarżący ze skargą, tego rodzaju sytuacja jaka wyczerpuje znamiona art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie występuje. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia rozpoznając sprawę o stwierdzenie nieważności decyzji [...] Oddziału wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lutego 2009 r., nr [...] powołał się na art. 25 ust. 1 ustawy, zgodnie, z którym Narodowy Fundusz Zdrowia finansuje koszty leczenia lub badań diagnostycznych poza granicami kraju, udzielonych zgodnie z przepisami kordynacji oraz wynikajacych z art. 26 ustawy, przy czym przez przepisy o koordynacji rozumiano jako (stosownie do art. 5 pkt 32 ustawy) rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408-71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego oraz pracowników najemnych, osób prowadzących na własny rachunek i członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie oraz rozporządzenie Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego oraz pracowników najemnych, osób prowadzących na własny rachunek i członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie. Organ zauważył też, iż w dniu 1 maja 2010 r. weszły w życie przepisy zmieniające dotychczasowe regulacje obowiązujące w zakresie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, a mianowicie: - Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U.UE.L. 2009.284.43 ze zm.), - Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczące wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenie społecznego (Dz.U.UE.L.09.284.1). Kierowanie osób ubezpieczonych na leczenie poza granicami kraju odbyło się zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 grudnia 2007 r. w sprawie wniosku o leczenie lub badania diagnostyczne poza granicami kraju oraz pokrycie kosztów transportu (Dz. U. z 2007 r. nr 249, poz. 1867 z e zm.). Określa ono tryb składania i rozpatrywania oraz wzór wniosku o wydanie zgody przez Prezesa NFZ na: 1. przeprowadzenie w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub Państwie Członkowskim Europejskiego Porozumienia o wolnym Handlu (EFTA) leczenia lub badań diagnostycznych, które przeprowadza się w kraju, w sytuacji, gdy zainteresowany nie być w Polsce poddany leczeniu w terminie zwykle niezbędnym dla uzyskania leczenia, 2. przeprowadzenie poza granicami kraju leczenia lub badań diagnostycznych, których nie przeprowadza się w kraju, 3. kontynuację leczenia lub badń diagnostycznych w innym państwie członkowskim UE/EFTA. W celu uzyskania zgody na przeprowadzenie leczenia w powyższych sytuacjach należało złożyć do Prezesa Funduszu za pośrednictwem oddziału wojewódzkiego NFZ stosowny wniosek, którego wzór określa powyższe rozporządzenie. W rozpoznawanej sprawie organ ustalił, iż nie została dopełniona procedura opisana w powołanych pismach, gdyż wniosek o wydanie zgody na leczenie w Austrii w okresie od 23 lipca do 7 sierpnia 2008 r. nie wpłynął do [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w K. Ponadto, zdaniem organu, świadczenie udzielone J. K. w dniach 23 lipca 2008 r. do 7 sierpnia 208 r. w W., w Austrii związane było z zabiegiem planowym, przeprowadzonym w marcu 2008 r. w tej samej placówce. Przeprowadzone leczenie w Austrii miało zatem charakter planowany, ponieważ J. K. udał się do ww. placówki celem podjęcia tam leczenia komplikacji po planowanym zabiegu, który miał miejsce w marcu 2008 r. Argumentacja przywołana w odwołaniu jak i skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wyczerpuje w istocie odwołanie od decyzji z dnia [...] lutego 2009 r. Prowadzenie w postępowaniu nieważnościowym na nowo postępowania dowodowego w takim zakresie jak ma to miejsce w postępowaniu zwykłym nie jest możliwe. Tryb nieważnościowy nie może pełnić zastępczej roli w stosunku do postępowania odwoławczego w sytuacji gdy strona nie skorzystała z tego postępowania. Dotyczy to zwłaszcza ustaleń organu dotyczącego o kontynuacji przedmiotowego leczenia, jego planowanym charakterze w okresie od 23 lipca 2008 r. do 7 sierpnia 2008 r. Jeżeli nawet organ poczynił błędne ustalenia to strona winna to podnieść w postępowaniu odwoławczym. W postępowaniu nieważnościowym organ nie czyni nowych ustaleń faktycznych. Mając powyższe na uwadze, z braku uzasadnionych podstaw Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.