VII SA/Wa 1556/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Protokolant ref. staż. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2011r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2011r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji nakazującej rozbiórkę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Pismem z [...] maja 2004 r. M. Z. wystąpiła do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] o zbadanie zgodności z przepisami prawa budowlanego instalacji krat okiennych w lokalu przy ul. [...] w [...]. Organ powiatowy, po przeprowadzeniu [...] czerwca 2004 r. oględzin spornych krat, postanowieniem z [...] sierpnia 2004 r., zobowiązał inwestora – B. C.-G., do przedłożenia dokumentacji technicznej. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z [...] marca 2007 r. uchylił ww. postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ I instancji, postanowieniem z [...] czerwca 2009 r., ponownie nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia oceny technicznej ww. zakresie. Organ powiatowy decyzją z dnia [...] lutego 2010 r., na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administarcyjnego (Dz. U z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej k.p.a. - umorzył postępowanie. Decyzją z dnia [...] października 2010 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił ww. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ I instancji decyzją z [...] stycznia 2011 r. odmówił wydania nakazu demontażu ww. krat. Decyzją z dnia [...]lutego 2011 r. organ wojewódzki ponownie uchylił decyzję z [...] stycznia 2011 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] po ponownych oględzinach, decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] odmówił wydania decyzji nakazującej rozbiórkę spornych krat. Jako podstawę decyzji wskazał art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Decyzją z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, utrzymał w mocy decyzję z [...] kwietnia 2011 r. Organ odwoławczy wskazał, że kraty zewnętrzne zamontowano w otworach okiennych i balkonowych ww. lokalu. Są to kraty ze stalowych prętów okrągłych gładkich o układzie skośno-pionowym, mocowanych do obramowania z kątownika. Kraty naprzeciw okien są kratami stałymi, natomiast w rejonie drzwi balkonowych kratami otwieranymi. Otwierane kraty znajdują się pod balkonem lokalu nr [...] usytuowanego na I piętrze w dużej odległości od jego krawędzi. Kraty stałe 1 Sygn. akt: VII SA/Wa 1556/11 umocowane są we wnęce okiennej, w świetle okna. Okno jednodzielne od strony zachodniej znajduje się pod balkonem lokalu nr [...] i nie wykracza poza obrys płyty balkonowej, zaś okno trójdzielne od strony wschodniej jest wysunięte o ok. 40 cm w stosunku do płyty balkonowej. Organ odwoławczy powołał dwie oceny techniczne, przedłożone przez inwestora oraz skarżącą. Z oceny technicznej inwestora wynika, że wgłębienie krat, płaszczyzna bardzo blisko okna i skośno-pionowy układ prętów uniemożliwia ich wykorzystanie do wspinania na wyższą kondygnację. Kształt kraty oraz przegłębienie we wnęce okiennej uniemożliwia wprowadzenie stopy. Ponadto, kraty nie mają zbyt istotnego wpływu na zagrożenie lokalu na I piętrze z uwagi na samą konstrukcję balustrad balkonowych. W ocenie technicznej skarżącej wskazuje się natomiast, na skośny układ prętów krat i ich oddalenie od szyby i 7-8 cm, co umożliwia swobodne umieszczenie w nich nogi w celu wspinania się z wykorzystaniem elementów krat wysuniętych od strony wschodniej o 40 cm w stosunku do Inii balkonu znajdującego się na wyższej kondygnacji. Organ odwoławczy dał wiarę ocenie technicznej inwestora, wyjaśniając, że jest ona obszerniejsza i zawiera bardziej szczegółową analizę stanu faktycznego. Zdaniem organu, istnieją łatwiejsze sposoby dostania się na balkon na 1 piętrze, tzn. przy pomocy drabiny o niewielkiej wysokości lub poprzez podciągnięcie się sprawnego osobnika na wyższe piętro, co ułatwia częściowo ażurowa konstrukcja balustrad balkonów w tym budynku oraz odległość między górnym poziomem balustrady balkonu na parterze, a dolnym poziomem ażurowej balustrady balkonu na I piętrze wynosząca 1,58 m. Organ wojewódzki stwierdził zatem, że instalacja krat nie narusza § 300 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U Nr 75 poz. 690 ze zm.). Skargę na powyższą decyzję złożyła M. Z. i wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji, zarzuciła naruszenie: prawa strony do udziału w czynnościach postępowania (art. 79 § 1 k.p.a.), zasady swobodnej oceny materiału dowodowego przez bezkrytyczne przyjęcie ekspertyzy inwestora, mimo jej sprzeczności ze stanem faktycznym (art. 80 k.p.a.) i tym samym naruszenie § 300 Sygn. akt: VII SA/Wa 1556/11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia wystąpiły, wobec czego skarga zasługiwała na uwzględnienie. W przedmiotowej sprawie organy ustaliły, że B. C.-G. w 1993 r. dokonała montażu krat w oknach i na balkonie mieszkania położonego na parterze ww. budynku. Jak wynika z akt sprawy w tej sprawie organy nadzoru budowlanego obu instancji orzekały już wielokrotnie, za każdym razem wskazując, że brak jest podstaw do nakazania demontażu okratowania. Do akt administracyjnych złożono dwie oceny techniczne z których wynikają całkowicie sprzeczne wnioski o zgodności z prawem spornego okratowania. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymując w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. w całości oparł się na wnioskach wynikających z oceny technicznej sporządzonej przez mgr inż. A. L.-D.. Z treści tej opinii wynika, że zamontowane kraty są standardowym rozwiązaniem istniejącym w całym budynku oraz budynkach sąsiednich, ponadto nie mają wpływu na zagrożenie lokalu usytuowanego bezpośrednio nad okratowaymi oknami lokalu na parterze. Do opinii dołączono zdjęcia obrazujące usytuowanie okratowanych okien, balkonu i lokalu na pierwszym piętrze. Tymczasem już z powyższej dokumentacji fotograficznej wynika, że kraty okienne usytuowane są w takiej odległości od szyby, która pozwala na swobodne wsunięcie części stopy i wspięcie się po nich na wyższe piętro. Ułatwia to również ich skośne (rombowe) ułożenie. Na fotografii widnieje trójdzielne okratowane okno, które wysunięte jest poza linię balkonu, co także pozwala na wspięcie się na balkon na pierwszym piętrze. Sygn. akt: VII SA/Wa 1556/11 Tym samym twierdzenie oganu odwoławczego zawarte w zaskarżonej decyzji, że zainstalone kraty są zgodne z przepisami w techniczno-budowanymi przeczy ustaleniom poczynionym w sprawie. W związku z powyższym, nie można było zgodzić się ze stanowiskiem organów, że zamontowane kraty spełniają wymogi wynikające z § 300 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Powołany przepis stanowi bowiem, że kraty powinny być wykonane w sposób zapobiegający możliwości wspinania się po nich do pomieszczeń położonych na wyższych kondygnacjach. Jak podkreślił Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 3 października 2003 r. (III RN 101/02, opubl. w OSNP 2004, nr 14, poz.238) stwierdzony przez organ administracji stan faktyczny, od początku naruszający przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie uzasadnia wydanie przez właściwy organ nadzoru budowlanego stosownej decyzji nakazującej na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego przywrócenie stanu zgodnego z wymaganiami prawa. Udzielenie zgody przez Spółdzielnię Mieszkaniową na montaż krat nie zwalniało organów nadzoru budowlanego od oceny w rozpoznawanej sprawie zgodności wykonanej inwestycji z obowiązującymi przepisami. W związku z powyższym, wobec naruszenia art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia § 300 ust. 1 warunków technicznych mającego wpływ na wynik sprawy zarówno zaskarżona, jak i poprzedzająca ją decyzja podlegały uchyleniu. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organów będzie przeprowadzenie postępowania z uwzględnieniem stanowiska. Sądu. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.