II SA/Kr 137/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Niecikowski Sędziowie : WSA Krystyna Daniel NSA Anna Szkodzińska (spr.) Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2011 r. sprawy ze skargi Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica w Krakowie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 28 października 2010 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko skargę oddala W dniu [....] grudnia 2009 r. M.P. wystąpiła z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia p.n.: "Budowa zespołu budynków hotelowych wraz z rozbudową, nadbudową i przebudową istniejących budynków, ze zmianą sposobu ich użytkowania z przeznaczeniem na hotel i centrum konferencyjne, budową garażu podziemnego, naziemnych miejsc postojowych i wew. układu drogowego na dz. [....] obr. [....] , infrastruktury technicznej na dz. nr nr [....] obr. [....] i wjazdami na dz. nr nr [....] obr. [....] przy ul. [....] w K". Postanowieniem z 14 lipca 2010 roku, znak [....] Prezydent Miasta K. stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia wskazując elementy, które powinien zawierać raport a także termin jego przedłożenia. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołane zostały art. 63 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) (dalej – ustawy). W uzasadnieniu organ podał: Zgodnie z art. 63 ust. 1 oraz art. 64 ust. 1 ustawy organ właściwy do wydania decyzji stwierdza w drodze postanowienia obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko po zasięgnięciu opinii państwowego powiatowego inspektora sanitarnego oraz regionalnego dyrektora ochrony środowiska. Przedmiotowa inwestycja zgodnie z wyżej wskazanymi przepisami zaopiniowana została przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. , który wyraził opinię o braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. , który w swej opinii stwierdził potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla przedmiotowej inwestycji i co jest tego konsekwencją - konieczność sporządzenia raportu. Według Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska raport powinien zawierać i spełniać wszystkie wymagania określone w art. 66 ustawy, ze szczególnym uwzględnieniem uwarunkowań uszczegółowionych w art. 63 pkt 1 lit. a, b, d oraz pkt 2 lit. h ustawy. Dokonana w myśl art. 63 ust. 1 ustawy analiza towarzyszących przedsięwzięciu uwarunkowań dotyczyła rodzaju i charakterystyki przedsięwzięcia z uwzględnieniem skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji. Planowane przedsięwzięcie obejmuje budowę garażu podziemnego oraz naziemnych miejsc postojowych. W ramach inwestycji planuje się realizację 90 miejsc parkingowych w tym 80 w garażu podziemnym oraz 10 miejsc postojowych na powierzchni terenu. Organ dokonał także oceny powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, stwierdzając że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne wraz z położonymi w jego bezpośrednim sąsiedztwie parkingami z uwagi na powiązania technologiczne tj. wspólny dojazd do drogi publicznej i wewnętrzny układ drogowy, traktuje się jako jedno przedsięwzięcie. Powyższe, po dokładnych analizach, da możliwość całościowego spojrzenia na ewentualne zmiany w środowisku powodowane realizacją tego przedsięwzięcia w tym kumulowanie się oddziaływań. Ze względu na lokalizację inwestycji w terenie silnie przekształconym antropogenicznie i intensywnie zagospodarowanym należy ocenić skumulowany wpływ przedsięwzięcia z uwzględnieniem innych oddziaływań na zdrowie oraz komfort życia mieszkańców. Teren inwestycji nie jest objęty obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Obszar inwestycji znajduje się w otulinie Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego oraz w odległości ok. 4 km od projektowanego obszaru Natura 2000 Dębnicko – Tynieckiego Obszaru Łąkowego - stwierdzenie ewentualnego oddziaływania inwestycji na w/w obszary chronione wymaga dodatkowych analiz. Na terenie inwestycji standardy jakości środowiska mogą być przekroczone z uwagi na sąsiedztwo w/w obszaru z ul. [....] i odbywającym się po niej ruchem komunikacyjnym oraz z uwagi na zlokalizowane w pobliżu planowanej inwestycji miejsca parkingowe - możliwe do stwierdzenia po dokładnych analizach. W rejonie realizacji inwestycji zlokalizowane są obiekty ujęte w gminnej ewidencji zabytków. Teren cechuje się średnią gęstością zaludnienia. Rodzaj i skala możliwego oddziaływania, wynikającego z obszaru geograficznego i liczby ludności, wielkości i złożoności oddziaływania, z uwzględnieniem obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej, czasu trwania, częstotliwości i odwracalności oddziaływania – możliwe będzie po przeprowadzeniu dalszych analiz. Za koniecznością przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w przypadku przedmiotowego przedsięwzięcia przemawia rodzaj i charakterystyka przedsięwzięcia (§ 5 pkt 1), w tym wzrost emisji zanieczyszczeń do powietrza atmosferycznego oraz emisji hałasu (§ 5 pkt 1 lit. d) związany ze wzrostem liczby aut, które poruszać się będą po terenie - (dojeżdżających do planowanej zabudowy), oraz konieczności zastosowania urządzeń zapewniających prawidłowe użytkowanie i wentylację garaży a także ewentualnie innych przewidzianych do realizacji pomieszczeń w budynkach. Informacje zamieszczone w karcie informacyjnej jakkolwiek wystarczające do przeprowadzenia procedury screeningu, nie pozwalają jednak na rozstrzygnięcie wszystkich pojawiających się wątpliwości co do oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. Na powyższe postanowienie zażalenie w terminie wniosła Akademia Górniczo – Hutnicza w K. oraz L.A. . Akademia Górniczo – Hutnicza w K. w zażaleniu (następnie uzupełnionym) zarzuciła, że postanowienie nie zawiera wyczerpującego uzasadnienia dla swojej konkluzji, o jakiej mowa w art. 65 ust. 3 ustawy. Uzasadnienie faktyczne nie zawiera m.in. wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, brak w nim wskazania uwarunkowań, o jakich mowa w art. 63 ust. 1 ustawy, brak opisu sposobu przeprowadzenia analiz towarzyszących przedsięwzięciu. AGH podniosła, że skoro jedynymi podanymi w uzasadnieniu powodami konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko jest rodzaj i charakterystyka przedsięwzięcia, tj. wzrost emisji zanieczyszczeń do powietrza atmosferycznego oraz wzrost emisji hałasu to organ winien wskazać, dlaczego nie dał wiary twierdzeniom zawartym we wnioskach inwestora, z których wynika coś wręcz przeciwnego. Akademia Górniczo – Hutnicza zarzuciła też, że nie odniesiono się merytorycznie do ustaleń opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. , a w szczególności nie podano, dlaczego organ orzekł (do czego oczywiście miał prawo) inaczej niż wynika to z tej opinii, skoro stan faktyczny i prawny oraz materiał źródłowy wydania obu aktów był tożsamy. Żaląca podniosła, iż oprócz błędnego uzasadnienia prawnego i braku uzasadnienia merytorycznego dla konkluzji opinii sanitarnej wydanej przez Państwową Powiatową Inspekcję Sanitarną w K. , błędnie wskazano podstawę prawną jej wydania (a zatem kontekst i metody jej sporządzenia), albowiem nie może nią być art. 3 ustawy z 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, lecz jedynie art. 64 ust 1 pkt 2 w zw. z art. 78 ust 1 pkt 2 ustawy. Państwowa Powiatowa Inspekcja Sanitarna w K. nie jest władna w ramach "nadzoru sanitarnego", o jakim mowa w art. 3 podnoszonej wyżej ustawy do wypowiadania się w kwestii konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. L.A. (wpisany w rejestrze gruntów jako właściciel działek.....) w zażaleniu domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Skarżący podniósł, że zgodnie z dyspozycją art. 64 ust. 1 ustawy wydanie postanowienia o obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zostało poprzedzone zasięgnięciem opinii u Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w swych opiniach z dnia 19 lutego 2010 roku (znak:...) oraz z dnia 2 marca 2010 roku (znak:....) stwierdził, iż planowane przedsięwzięcia nie wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko z uwagi na to iż w żaden sposób nie podpadają pod wykaz przedsięwzięć zawarty w § 3 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr. 257, póz. 2573 z późn. zm.). Przeciwnie zaś, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. w sporządzonych w dniu 21 kwietnia 2010 roku opiniach (....) wskazał potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz przedłożenia raportu z tak dokonanej analizy z uwagi na to, iż planowane przedsięwzięcie znajduje się w otulinie Bielańsko- Tynieckiego Parku Krajobrazowego, w związku z czym planowane jest zagospodarowanie terenu zielenią wysoką i niską, jak również z uwagi na fakt, iż inwestycja ta zdaniem RDOŚ podpada pod pkt 53 § 3 rozporządzenia - "garaże lub parkingi samochodowe, lub zespoły parkingów, dla nie mniej niż 100 samochodów ciężarowych lub 300 samochodów osobowych". Skarżący podniósł, że odmienna opinia RDOŚ w K. została wdana na wyraźną interwencję AGH w K. co znajduje potwierdzenie w notatce z dnia 24 października 2009 r. Wymieniony uczestnik tego postępowania stara się ze wszech miar utrudnić postępowanie w tej sprawie by zmusić skarżącego do przeniesienia własności tych działek na jego rzecz . Nie zauważa, że sam na znacznym obszarze pozostającym w jego władaniu stworzył wiele parkingów i nie dbał wówczas o ochronę środowiska . Zdaniem skarżącego Prezydent Miasta K. wydając zaskarżone postanowienia wyciągnął błędne wnioski z analizy zgromadzonych w sprawie materiałów. Zamierzona inwestycja w żadnym stopniu nie równa się z określonym punkcie 53 § 3 rozporządzenia przedsięwzięciom. Łączna liczba miejsc postojowych przewidzianych w garażu podziemnym i nadziemnym to zaledwie ok.100 miejsc, przy czym około 20 z nich będzie się mieściło na powierzchni a pozostałych 80 w garażu podziemnym. Planowane przedsięwzięcie nie będzie powodować emisji zanieczyszczeń do powietrza oraz emisji hałasu. Tereny będące przedmiotem niniejszego postępowania a użytkowane przez Akademię Górniczo - Hutniczą w dużej części są zagospodarowane w formie parkingów. W związku z tym ograniczenie miejsc postojowych do 100 może przyczynić się do obniżenia emisji hałasu i zanieczyszczeń a nie jej natężenia. Podkreślenia również wymaga, iż żaden z tych parkingów użytkowanych przez AGH nie ma stosownego zezwolenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem znak [....] , wydanym 28 października 2010 r. na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199 poz. 1227 z późn.zm.) w zw. art. 1 pkt. 5 i art. 9 ustawy z dnia 21 maja 2010 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 119 poz.804 z 2010 r.) oraz art. 126 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. uchyliło zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta K. i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy wskazał, że art. 59 ust. 1 ustawy nakazuje przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przy realizacji następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. Przedsięwzięcia, których realizacja musi być poprzedzona przeprowadzeniem oceny oddziaływania na środowisko, mogą być usystematyzowane w dwie podstawowe grupy - takie, w których obowiązek ten wynika bezpośrednio z mocy prawa oraz takie, w stosunku, do których obowiązek ten został nałożony w formie indywidualnego aktu administracyjnego. Prezydent Miasta K. prowadząc wszczęte przez M.P. postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach planowanego przedsięwzięcia inwestycyjnego, zakwalifikował je jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, opisane w § 3 .pkt 53 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko ("garaże lub parkingi samochodowe, lub zespoły parkingów, dla nie mniej niż 100 samochodów ciężarowych lub 300 samochodów osobowych"). W uzasadnieniu postanowienia organ pierwszej instancji podał uwarunkowania i kryteria zawarte w art. 63 ust. 1, które wziął pod uwagę i którymi kierował się nakładając obowiązek wykonania raportu w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Przedstawione w uzasadnieniu uwarunkowania wyczerpują wymagania cytowanego przepisu prawa. Kolegium podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, który rozpatrując uwarunkowania dla swojego rozstrzygnięcia o ocenie oddziaływania na środowisko i konieczności sporządzenia raportu wskazał właśnie na wymienione jako wymagające dokładnego zbadania. Zdaniem organu odwoławczego zasadny jest jednak zarzut, że nie odniesiono się w ogóle merytorycznie do drugiej wymaganej przepisami prawa - art. 64 ust. 1 pkt. 2 ustawy opinii sanitarnej Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia 2 marca 2010 r. nr [....] . Wedle tej opinii nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W zaskarżonym postanowieniu brak jest szczegółowego odniesienia się i uzasadnienia dokonanego wyboru pomiędzy sprzecznymi stanowiskami organów opiniujących. Jest to ewidentne naruszenie przepisów proceduralnych dotyczących obowiązków uzasadniania rozstrzygnięć administracyjnych ( art. 126 k.p.a. w zw. z art. 107 § 2-7 k.p.a.). W ponownie prowadzonym postępowaniu organ pierwszej instancji powinien więc uzasadnić szczegółowo swój wybór jednej z opinii i pominiecie drugiej poprzez wskazanie okoliczności, które wpłynęły na rozstrzygnięcie . Odnosząc się do zarzutów Akademii Górniczo Hutniczej dotyczących umocowania i kompetencji tego organu do wydawania opinii sanitarnej Kolegium wskazało się na treść art. 64 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 78 ust. 1 pkt. 2 ustawy, jako stanowiących szczególną podstawę prawną dla wydania opinii sanitarnej w ramach opisanego w art. 3 ustawy z 14 marca 1985 r. zapobiegawczego nadzoru sanitarnego. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się Akademia Górniczo – Hutnicza w K. , wnosząc w terminie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Strona skarżąca podniosła zarzut niezawiadomienie wszystkich stron (w tym współwłaściciela działek nr.....) o toczącym się przed organem pierwszej instancji jak i SKO postępowaniu oraz niezapewnienie im czynnego udziału w postępowaniu przed oboma organami, co stanowi naruszenie art. 10 §1 w zw. z art. 28 k.p.a. oraz art. 107 § 1-3 w zw. z art. 7, 8 i 9 k.p.a. Zarzucono także naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w zakresie orzeczenia przez organ odwoławczy co do istoty sprawy oraz naruszenie art. 107 § 1-3 w zw. z art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu skarżonej decyzji do wszystkich zarzutów odwołania, w tym naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 65 ust.1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Skarżąca podała, że organowi pierwszej instancji znany jest z urzędu fakt, iż współwłaścicielem nieruchomości przy ul. [....] jest Pani P. Ustalenie przez organ drugiej instancji szerszego kręgu stron postępowania skutkować winno ich powiadomieniem o toczącym się postępowaniu i umożliwienie im zajęcia merytorycznego i prawnego stanowiska przed organami obu instancji oraz ewentualnego rozważenia kwestii zaskarżenia decyzji tych organów. Skarżąca zarzuciła, że organ odwoławczy ma obowiązek orzec co do istoty sprawy w przypadku uchylenia skarżonej decyzji, a w uzasadnieniu skarżonej decyzji brak jakiegokolwiek stanowiska Kolegium w tym zakresie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko, wnosząc o oddalenie skargi. Organ wskazał, że Pani P. w świetle wypisów z rejestru gruntów nie jest współwłaścicielką działek nr nr [....]. Uchylenie było konieczne również w celu umożliwienia organowi pierwszej instancji wypowiedzenia się co do całości materiału dowodowego, w tym opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z 2 marca 2010 roku, znak [....] . Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Kompetencje sądów administracyjnych określają przede wszystkim przepisy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, oraz art. 3 – 5, art. 134 i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z przepisów tych wynika, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, zadaniem więc sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na akt administracyjny jest ocena zgodności z prawem tego aktu. Dokonując tej oceny sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Granice sądowej kontroli ograniczają tylko granice sprawy i zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego przy braku przesłanek do stwierdzenia nieważności aktu. Zaskarżone do Sądu postanowienie jest orzeczeniem kasacyjnym, nie rozstrzyga więc merytorycznie o uprawnieniu lub obowiązku strony, a jedynie nakazuje ponowne przeprowadzenie postępowania administracyjnego przez organ I instancji. Postanowienie takie nie stanowi bezpośredniej konsekwencji stosowania norm prawa materialnego, a wydawane jest na podstawie przepisu formalnego tj. art. 138 § 2 kpa. Podjęcie takiego postanowienia poprzedzone być musi oceną dokonywaną w kontekście przesłanek cytowanego przepisu ( w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego aktu), a więc zmierzającą do ustalenia czy postępowanie wyjaśniające wymaga uzupełnienia w całości lub znacznej części. Udzielenie prawidłowej odpowiedzi na to pytanie możliwe jest tylko przy uwzględnieniu treści właściwych norm prawa materialnego dotyczących istoty rozpoznawanej sprawy. Błąd organu odwoławczego co do prawa materialnego mającego w sprawie zastosowanie może prowadzić do fałszywych wniosków co do zakresu koniecznych jeszcze ustaleń. W rozpoznawanej sprawie Kolegium prawidłowo stwierdziło, że postanowienie w sprawie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, o jakim mowa w art. 63 ust. 1 i 2 ustawy wydawane jest po zasięgnięciu opinii zarówno regionalnego dyrektora ochrony środowiska, jak i organu sanitarnego. Wynika to wprost z przepisu art. 64 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy. Właściwość organu sanitarnego i zakres jego kompetencji uregulowane zostały w art. 78 ustawy. Ustęp 1 pkt 2 tego przepisu wskazuje powiatowego inspektora nadzoru sanitarnego jako właściwego do wydania opinii w odniesieniu do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (innych niż wymienionych w pkt. 1) i odsyła do zakresu kompetencji określonych ustawą o Państwowej Inspekcji Sanitarnej z dnia 14 marca 1985 r. Jest zaś niewątpliwe, że opinia o której mowa jest czynnością z dziedziny zapobiegawczego nadzoru sanitarnego o jakim mowa w art. 3 tej ustawy. Prezentowane więc przez skarżącą wątpliwości w tej mierze są nieuzasadnione. Jakkolwiek opiniami w/w organów organ wydający postanowienie nie jest związany, to jednak nie może treści którejkolwiek z nich pominąć. Podejmując istotną przecież nie tylko dla środowiska, ale i dla stron postępowania decyzję, organ ma obowiązek poddać analizie wszystkie dowody i materiały w sprawie zgromadzone. W sytuacji, kiedy opinie dwóch różnych organów współdziajacych mogące mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia są zupełnie rozbieżne, konieczne jest podjęcie działań zmierzających do wyjaśnienia tych rozbieżności. Wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia bez podjęcia takiej próby i bez żadnej analizy jednego z istotnych dowodów nie jest dopuszczalne. Opinia sanitarna stanowi jeden z dwóch istotnych elementów postępowania poprzedzającego wydanie postanowienia i może treśc tego postanowienia kształtować. Dlatego dostrzeżone przez organ zażaleniowy braki dotyczące tej opinii prawidłowo uznane zostały za powód uchylenia skarżonego postanowienia organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Dodać przy tym należy, że w ogóle wątpliwe jest czy znajdująca się w aktach opinia Powiatowego Inspektora Nadzoru Sanitarnego dotyczy tej samej inwestycji, która została opisana w postanowieniu. W opinii tej mowa jest o zamiarze "budowy garaży podziemnych, 160 miejsc postojowych w garażu, oraz 20 miejsc nadziemnych", gdy tymczasem w postanowieniu organu I instancji mowa jest o 90 miejscach parkingowych w tym 80 w garażu podziemnym i 10 miejscach postojowych na powierzchni terenu. Co jeszcze istotniejsze, Powiatowy Inspektor Nadzoru Sanitarnego stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko nie ze względu na uwarunkowania, lecz dlatego, że przedsięwzięcie w ogóle nie mieści się w katalogu wymienionym w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. We wskazanym przez organ pkt 53 § 3 w/w rozporządzenia, zawierającym wykaz przedsięwzięć mogących wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu, mowa jest o "garażach lub parkingach, lub zespołach parkingów, dla nie mniej niż 100 samochodów ciężarowych lub 300 samochodów osobowych". Tymczasem inwestycja, dla której organ I instancji wydał postanowienie o obowiązku przeprowadzenia oceny nazwana została "budową zespołu budynków hotelowych wraz z rozbudową, nadbudową i przebudową istniejących budynków, ze zmianą sposobu ich użytkowania z przeznaczeniem na hotel i centrum konferencyjne, budową garażu podziemnego, naziemnych miejsc postojowych i wew. układu drogowego". Taka inwestycja w w/w rozporządzeniu w ogóle wymieniona nie została. Informacja o liczbie miejsc postojowych, i to znacznie mniejszej niż określona cytowanym przepisem rozporządzenia, podana została dopiero w uzasadnieniu postanowienia, w opisie rodzaju i charakterystyki przedsięwzięcia dokonywanym w wykonaniu dyrektywy art. 63 ust. 1 pkt 1 ustawy. Rzecz w tym, że przepis art. 63 nie określa przesłanki kwalifikowania danego przedsięwzięcia do grupy przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, lecz przesłanki według których organ winien oceniać potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania dla przedsięwzięcia już do tej grupy zaliczonego. Zaliczenia tego dokonuje się zaś w oparciu o przepisy rozporządzenia, w tym także § 3 ust. 2. Treść i przesłanki tego przepisu zostały zupełnie pominięte, co oznacza że w ogóle sama istota sprawy wyjaśniona nie została. W sprawie zatem konieczne jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w całości. W związku z tym zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium odwoławczego uznać należało za zgodne z prawem. W przedstawionych aktach administracyjnych brak jest jakiejkolwiek informacji na temat wymienianej przez skarżącą AGH osoby mającej być współwłaścicielką nieruchomości, sama skarżąca też żadnego dokumentu nie przedłożyła. Bez względu na to zauważyć należy, że do ustalenia prawidłowego kręgu uczestników powinno dochodzić w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, a zaskarżone postanowienie kasacyjne otwiera właśnie ku temu drogę. Ten zatem zarzut skargi nie może mieć wpływu na ocenę legalności zaskarżonego aktu. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalono.