II SA/Gd 466/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Protokolant: Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Szczepkowska po rozpoznaniu w dniu 5 października 2011 r. na rozprawie sprawy ze skargi A.K. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 31 marca 2011 r., nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia w sprawie zarzutów dotyczących prowadzenia egzekucji w sprawie nakazu rozbiórki oddala skargę. Postanowieniem z dnia 31 marca 2011 r., nr [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia przez A K na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 12 stycznia 2010 r., nr [...]. Przedmiotowym postanowieniem Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego oddalił zarzuty wniesione pismem z dnia 11 grudnia 2010 r. przez A. K. w przedmiocie prowadzenia postępowania egzekucyjnego w administracji, dotyczące tytułu wykonawczego z dnia 25 listopada 2010 r., nr [...]. A. K. wniosła zażalenie na powyższe postanowienie organu I instancji. W jego uzasadnieniu podniosła, że dokonała zakupu nieruchomości bez żadnych ciężarów i zobowiązań. Zarzuciła m.in., że nastąpił błąd, co do osoby zobowiązanej "- dawny wnioskodawca - dłużnik, jest znany z nazwiska i adresu korespondencyjnego i niech PINB prowadzi z nim dalsze rozmowy, ale poza moją osobą". Wniosła o zawieszenia postępowania "do czasu uregulowania wszystkich zapisów po stronie ewidencyjnej, i sądowej z uwzględnieniem wszystkich 4 działów ksiąg wieczystych, ze szczególnym zwróceniem uwagi na zapis do Działu III o zobowiązaniach". W konkluzji wniosła "o oddalenie przedmiotowego wniosku i zawieszenie postępowania w przedmiotowej sprawie do czasu rozstrzygnięcia sporu kompetencyjnego pomiędzy Wójtem a Starostą i Wojewodą". Rozpoznając zażalenie organ odwoławczy wskazał, że zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie, a gdy postanowienie zostało ogłoszone ustnie, od dnia jego ogłoszenia stronie (art.141 § 2 k.p.a.). Przywołał, także regulację zawartą w kodeksie postępowania administracyjnego, dotyczącą obliczania i zachowania terminu (art. 57 k.p.a.). Podniósł, że jak wynika z akt sprawy postanowienie organu I instancji nr [...] z dnia 2 stycznia 2011 r. zostało wysłane na prawidłowy adres i odebrane w dniu 19 stycznia 2011 r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru). W konsekwencji termin do wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie upłynął w dniu 26 stycznia 2011 r. (środa). Tymczasem zażalenie A. K. zarówno datowane jest, jak i nadane zostało w placówce pocztowej w dniu 27 stycznia 2011 r. (dowód: data stempla pocztowego na kopercie), czyli z uchybieniem terminu. Zgodnie z przepisem art. 58 § 1 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (art. 58 § 2 k.p.a.). Przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne (art. 58 § 3 k.p.a.). W niniejszej sprawie skarżąca nie zwróciła się z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. Organ odwoławczy podkreślił, że strona została prawidłowo pouczona w treści zaskarżonego postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o terminie przysługującym do wniesienia zażalenia na postanowienie do organu odwoławczego za pośrednictwem organu I instancji. Zgodnie zaś z przepisem art. 134 K.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Ponadto jak wskazano w uzasadnieniu, dodatkowo organ odwoławczy w dniu 24 lutego 2011 r. w związku z wnioskiem o zawieszenie postępowania "w przedmiotowej sprawie do czasu rozstrzygnięcia sporu kompetencyjnego pomiędzy Wójtem a Starostą i Wojewodą" wezwał A. K., do jednoznacznego wskazania którego postępowania wniosek ten dotyczy, tj. zawieszenia postępowania odwoławczego, zawieszenia postępowania egzekucyjnego w administracji, zawieszenia postępowania w sprawie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. Jednocześnie informując, że w przypadku braku odpowiedzi na wezwanie przyjmie, że pismo skarżącej zawiera wyłącznie wniosek o zawieszenie postępowania odwoławczego. Po upływie wyznaczonego terminu, pismem datowanym na dzień 19 marca 2011 r., a nadanym w dniu 21 marca 2011 r. skarżąca uzupełniła treść zażalenia w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego, wskazując, że wniosek o zawieszenie dotyczył zawieszenia postępowania egzekucyjnego w administracji (dotyczące tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 25 listopada 2010 r.). Z racji jednak złożenia stosownych wyjaśnień i wnioskowania o zawieszenie postępowania egzekucyjnego, organ odwoławczy przywołał treść art. 56 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i ocenił, że żadna z wymienionych w tym przepisie ustawy przesłanek w przedmiotowej sprawie nie występuje. O czym również organ I stopnia poinformował stronę w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Ponadto odnosząc się do kwestii nabycia przez skarżącą nieruchomości organ odwoławczy wskazał, że podejmowana kwestia zakupu nieruchomości z zapisem w akcie notarialnym mówiącym, że " ...nieruchomość opisana wyżej nie jest obciążona ograniczonymi prawami rzeczowymi ani prawami i roszczeniami osobistymi nie wpisanymi w księdze wieczystej i nabyta została od osób fizycznych...", nie stanowi podstawy do zawieszenia czy też umorzenia postępowania administracyjnego mającego na celu doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem, tj. rozbiórki obiektu wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Powyżej zacytowana kwestia jest oświadczeniem złożonym przez byłego właściciela przedmiotowej nieruchomości w akcie sprzedaży nieruchomości. Tu organ odwoławczy przywołał art. 353 k.c. oraz art. 28a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i wyrok WSA w Gdańsku z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Gd 463/09, dotyczące przejścia obowiązku. Organ podkreślił, że w sytuacji sprzedaży obiektu budowlanego, w stosunku do którego wydano nakaz rozbiórki, obowiązek przechodzi na następcę prawnego, czyli nabywcę obiektu budowlanego. Wyjaśnił również, ze przepis art.155 k.p.a. dotyczy uchylenia bądź zmiany decyzji ostatecznej a nie zawieszenia. Skargę na postanowienie z dnia 31 marca 2011 r., nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosła A. K., kwestionując obowiązywanie siedmiodniowego terminu do wniesienia zażalenia, zamiast czternastodniowego. Przed wszystkim jednak skarżąca zaprzeczała, aby była stroną postępowania egzekucyjnego. Skarżąca ponowiła zarzuty w zakresie błędu, co do osoby zobowiązanej do wykonania rozbiórki. Twierdziła, że stroną jest J. P., z którą nie ma żadnego kontaktu. Skarżąca podkreśliła, że nabyła nieruchomość bez żadnych ciężarów i zobowiązań, powołując się na zapisy aktu notarialnego. Przywołany zaś wyrok nieadekwatny do zaistniałej sytuacji, gdyż obejmował starą nieruchomość i stary obiekt. Skarżąca wniosła "o uchylenie w mojej sprawie postępowania, a w sprawie p. J. P. przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania". Podtrzymała również stanowisko, że "zwieszenie winno się odnieść do art.155 kpa". W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 1 ( 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r., - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, co do zasady, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem i polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 ( 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Oznacza to między innymi, że sąd nie może w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się jedynie do zarzutów sformułowanych w skardze, a także powinien wadliwość kontrolowanego aktu podnosić z urzędu. W niniejszej sprawie A. K. kwestionowała postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 31 marca 2011 r., które stwierdzało uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia 12 stycznia 2010 r. oddalające zarzuty w przedmiocie prowadzenia postępowania egzekucyjnego w administracji na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 25 listopada 2010 r. Na wstępie rozważań należy podkreślić, że przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest kwestia zgodności z prawem postanowienia stwierdzającego, że zażalenie na postanowienie organu I instancji zostało wniesione z uchybieniem terminu. Kwestia ta stanowi istotę sporu w niniejszym postępowaniu i determinuje przedmiot rozstrzygnięcia. Bezsporne są przy tym zasadnicze dla sprawy okoliczności, jak data doręczenia skarżącej postanowienia organu I instancji (19 stycznia 2011 r.) i data nadania zażalenia w urzędzie pocztowym listem poleconym na adres organu I instancji (27 stycznia 2011 r.). Poza sporem było również, że postanowienie organu I instancji zawierało prawidłowe pouczenie odnośnie sposobu i terminu złożenia zażalenia. W świetle okoliczności niniejszej sprawy nie może nasuwać najmniejszej wątpliwości, że A. K. założyła zażalenie z przekroczeniem ustawowego terminu. Wbrew stanowisku skarżącej, termin ten jest siedmiodniowy. Zażalenie wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od daty doręczenia lub ogłoszenia postanowienia - art. 17 § 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 229 z 2005 r., poz. 1954 ze zm.). Podobnie regulacja zawarta w Kodeksie postępowania administracyjnego przewiduje termin 7 dni na wniesienie zażalenia od daty doręczenia lub ogłoszenia postanowienia (art. 141 § 2 k.p.a.). Długość tego terminu jest ustalona aktem rangi ustawowej, skorelowana z długością terminu do składania zażaleń w innych procedurach, w tym sądowych i Sąd nie dostrzega podstaw do poddawania w wątpliwość konstytucyjności przyjętego rozwiązania ustawowego. Ocena skarżącej, że okres ten jest zbyt krótki, nie ma wpływu na obowiązek uwzględnienia ustawowych unormowań przez organy prowadzące postępowanie w sprawie. Ponadto bezpodstawne jest stanowisko skarżącej, dotyczące zastosowania do terminu wniesienia zażalenia, terminu odnoszącego się do innego rodzaju środka odwoławczego. Organ odwoławczy prawidłowo obliczył bieg terminu, choć niezasadnie wywiódł go z przepisu k.p.a. Wobec zaś braku wniosku o jego przywrócenie, był uprawniony do stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia (art.134 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a.). Zgodnie z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis ten pozwala traktować, jako pewną ciągłość postępowania z Kodeksu postępowania administracyjnego i postępowania wykonawczego unormowanego ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Dlatego w przypadku, gdy jakaś kwestia nie jest uregulowana w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym, przepis ten pozwala na zastosowanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Upływ terminu do wniesienia zażalenia czyni rozstrzygnięcie organu I instancji ostatecznym i w takiej sytuacji rozpoznanie zwykłego środka zaskarżenia przez organ odwoławczy jest niedopuszczalne, prowadziłoby bowiem do wydania aktu obarczonego wadliwością. Okoliczność wezwania przez organ odwoławczy w piśmie z dnia 24 lutego 2011 r. skarżącej do sprecyzowania wniosku w przedmiocie zawieszenia, nie uprawnia do twierdzenia, że organ tym samym uznał zażalenie za wniesione w terminie, na co wskazywał pełnomocnik skarżącej na rozprawie w dniu 5 października 2011 r. Wobec niewątpliwego uchybienia przez skarżącą terminowi do wniesienia zażalenia, inne okoliczności podnoszone w skardze, nie dotyczącej tej kwestii, nie mogą mieć znaczenia dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Winny one pozostać poza granicami rozważań, gdyż nie mają wpływu na ocenę zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia. Wniesiona przez skarżącą skarga dotyczyła przede wszystkim podstawowego zarzutu podnoszonego już w toku postępowania egzekucyjnego, a mianowicie, błędu co do osoby zobowiązanej oraz "zapisu w akcie notarialnym". Przy organ odwoławczy ustosunkował się również w uzasadnieniu postanowienia do zapisu zawartego w umowie sprzedaży nieruchomości i kwestii przejścia obowiązku objętego tytułem wykonawczym oraz zwieszenia postępowania. Organ odwoławczy prawidłowo wskazał m.in. na brak podstaw do zawieszenia postępowania egzekucyjnego w oparciu o przepis art. 56 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (co również podniósł organ pierwszej instancji w uzasadnieniu swojego postanowienia) czy też zastosowana art.155 k.p.a. Ponadto okoliczności te wykraczają poza zagadnienie uchybienia terminowi przez skarżącą. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie przepisu art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.