III SA/Gd 54/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Felicja Kajut Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak Sędzia NSA Marek Gorski (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Wioleta Gładczuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] na decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia 31 lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę. Wnioskiem z dnia 21 kwietnia 2009 r. Nadleśnictwo S. wystąpiło do Urzędu Miasta i Gminy w G. o wymeldowanie T. L., A. L.j, W. L. i A. L. z lokalu [...]. Po przeprowadzeniu postępowania Burmistrz Miasta i Gminy, decyzją z dnia 31 lipca 2009 r., orzekł o wymeldowaniu z pobytu stałego w [...] wskazanych we wniosku osób. W podstawie prawnej decyzji organ wskazał na art. 104 § 1 k.p.a. oraz art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.) - zwanej dalej również ustawą. Uzasadniając rozstrzygniecie organ stwierdził, że przedmiotowy budynek jest niezamieszkały, pozbawiony elektryczności i wody. Wskazał, również, że centrum życiowe T. L. znajduje się przy ul. [...] w B. Z uwagi na stan budynku, organ uznał za niewiarygodne twierdzenia strony o zamieszkiwaniu w D. W. L. zeznał, że obecnie zamieszkuje w G. przy ul. [...]. Z kolei A. L. zeznała, że od grudnia 2008 r. zamieszkuje w miejscowości D. W toku postępowania ustalono, że A. L. zamieszkuje wraz z matką w B. Nadto Sąd Rejonowy w T. wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2009 r. orzekł o jego eksmisji z lokalu w [...]. Kontrola meldunkowa przeprowadzona przez funkcjonariuszy Policji potwierdziła fakt nieobecności rodziny L. w miejscu stałego zameldowania. Organ podkreślił, że instytucja zameldowania ma charakter ewidencyjny tzn. ma na celu odzwierciedlenie jedynie stanu faktycznego w zakresie pobytu osób. Żadna ze stron nie odwołała się od tej decyzji. W oparciu o art. 50 § 1 i 53 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - w skrócie p.p.s.a., skargę na powyższą decyzję złożył Prokurator Rejonowy w T. Prokurator zarzucił istotne naruszenie art. 77 § 1 k.p.a., polegające na nierozpatrzeniu całego materiału dowodowego, co doprowadziło do błędnego uznania, że przedmiotowy lokal nie stanowi centrum życiowego A. L., W. L. i A. L. Jak również naruszenie art. 80 k.p.a., co doprowadziło do błędnego uznania przez organ, że T. L. na stałe zamieszkała w B. W uzasadnieniu skargi Prokurator opisał przebieg postępowania w sprawie i podkreślił, że A. L. w 2009 r. odbierała korespondencję, kierowaną do niej na adres [...]. Natomiast w wyjaśnieniach, złożonych przed organem wymieniona stwierdziła, że posiada w tym lokalu książki i inne rzeczy osobiste. Ponieważ jest w ciąży była zmuszona czasowo opuścić lokal, który był pozbawiony elektryczności i wody. Podobnie W. L. odbierał korespondencję w tym lokalu i posiada tam swoje rzeczy osobiste. Chciałby wrócić do budynku i zrobić remont, ale nie wie jaki jest stan prawny nieruchomości. Zdaniem Prokuratora organ w ogóle nie ustosunkował się do wyjaśnień złożonych przez strony oraz faktu odbioru przez nich korespondencji w sprawie wymeldowania. Skarżący powołał się przy tym na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zarzucił, że organ bezkrytycznie, z naruszeniem zasad postępowania administracyjnego, dał wiarę informacjom podanym przez Nadleśnictwo S. Ponadto, brak jest bliższych informacji w jaki sposób Policja dokonała kontroli meldunkowej. Nie można wykluczyć, że funkcjonariusze przekazane informację powzięli na podstawie jednorazowej wizyty w lokalu, kiedy nikt nie otworzył im drzwi. W dalszej kolejności Prokurator stwierdził, że organ bezpodstawnie uznał za nieprawdziwe oświadczenie T. L., iż mieszka w [...], a jedynie czasowo przebywa w B., w związku z zatrudnieniem. Jak wynika z jej zeznań mieszkanie w B. wynajęła na podstawie umowy, która wygasa w dniu 31 grudnia 2009 r. Odnośnie wymeldowania A. L. Prokurator zarzucił, że organ winien wezwać jego matkę T. L., do udzielenia wyjaśnień w związku z jego osobą. Można bowiem było przypuszczać, że przebywanie czasowe poza miejscem stałego pobytu było spowodowane tymi samymi względami. W konkluzji skarżący stwierdził, że organ pobieżnie i wybiórczo ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Jak wynika z akt sprawy decyzją Burmistrza Miasta Gminy orzeczono o wymeldowaniu rodziny L. z miejsca pobytu stałego [...]. Przedmiotowa decyzja wydana 31 lipca 2009 r. została doręczona A. L. w dniu 6 sierpnia 2009 r. na adres [...] w dniu 10 sierpnia 2009 r., A. L., T. L. na adres B. ul. [...], natomiast W. L. nie odebrał decyzji doręczonej mu na adres [...], a także na adres G. ul. [...]. Żadna z osób wymeldowanych nie wniosła odwołania co doprowadziło do ustatecznienia się decyzji przed organem pierwszej instancji. Powyższe dowodzi prawdziwości twierdzenia wnioskodawcy Nadleśnictwa S. o tym, że żadna ze stron nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu. Pozostawienie rzeczy osobistych (nota bene nie określonych) nie świadczy o skoncentrowaniu spraw życiowych w przedmiotowym lokalu (podobnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 15 stycznia 2009 r. III SA/Gd 360/08, baza Lex nr 484172). W stosunkowo krótkim postępowaniu dowodowym przed organem pierwszej instancji W. L., T. L. i A. L. zeznały, iż nie zamieszkują w lokalu w D. ponieważ lokal jest zdewastowany ma odcięty dopływ energii elektrycznej i wody. Dopływ energii elektrycznej odciął Zakład Energetyczny przed trzema laty, a jak zeznała T. L. nie stać jej na spłacenie zadłużenia za lokal. Z treści notatki służbowej sporządzonej przez Kierownika Państwowej Straży Leśnej, a także notatki Komendanta Komisariatu Policji z 11 maja 2009 r. wynika, iż rodzina L. nie zamieszkuje w lokalu od około 6-ciu miesięcy. Lokal mieszczący się w miejscowości [...] należy, jak to wynika z pisma Nadleśnictwa S. G., do zasobów mieszkaniowych Nadleśnictwa, a ostatnią osobą która zamieszkiwała w tym lokalu był A. L., co do którego wydano w dniu 8 września 2009 r. zaoczny wyrok eksmisyjny. Jest to osoba pełnoletnia i sama decyduje o sobie. Przy ustaleniu przesłanek wymeldowania w przepisie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodów osobistych należy mieć na uwadze, iż zameldowanie i wymeldowanie z miejsca pobytu ma charakter ewidencyjno – rejestracyjny, służy wyłącznie informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkiwania określonych osób. Dlatego jeżeli osoba opuszcza miejsce pobytu nie dopełniając obowiązku meldunkowego może zostać wymeldowana z urzędu lub na wniosek uprawnionej osoby. Przepis art. 8 ustawy jednoznacznie stanowi w jakich okolicznościach i na jaki okres można zameldować się na pobyt czasowy. Jeżeli obywatel obowiązku meldunkowego nie wykonał opuszczając lokal na okres dłuższy niż 3 miesięczny (art. 15 ust. 1 ustawy) a nie zachodzą (co ma miejsce w niniejszej sprawie) przesłanki z art. 15 ust. 3, 3a i 4 ustawy, organ gminy wydaje, na wniosek uprawnionego lub z urzędu, decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu. Na marginesie zauważyć należy, iż w chwili wydania zaskarżonej decyzji żaden z członków rodziny L. nie zamieszkiwał w lokalu w [...] mimo, iż nadal posiadał klucze do tego lokalu, także żaden z nich co wynika ze skargi Prokuratora Rejonowego w T. nie zamieszkiwał w przedmiotowym lokalu w dniu 5 lutego 2010 r. To, iż żadna ze stron nie oświadczyła nigdy, że opuściła przedmiotowy lokal na stałe, a A. i T. L. wyraziły chęć powrotu do lokalu nie oznacza, że nie zostały spełnione przesłanki z art. 15 ust. 1 ustawy. a co z tego wynika organ pierwszej instancji miał podstawy do orzekania w trybie art. 15 ust. 2 ustawy o wymeldowaniu A., T., W. i A. L. Istotnym w sprawie jest nie tyle chęć zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu, jak się wydaje wyrażana dla potrzeb sprawy, co faktyczne w nim przebywanie. Jeżeli członkowie rodziny L. mając klucze do lokalu i wiedząc o tym, że zostało wszczęte postępowanie o ich wymeldowanie z przedmiotowego lokalu, do lokalu tego nie powrócili, to ich zachowanie stanowi jedynie fikcję, iż w tym lokalu zamieszkują. Mając powyższe uzasadnienie na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na mocy art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.