II OSK 891/12

Dnia 5 września 2013 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jacek Chlebny sędzia NSA Wojciech Mazur /spr./ sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Protokolant asystent sędziego Anna Sidorowska-Ciesielska po rozpoznaniu w dniu 5 września 2013 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej E.L. i M.L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 grudnia 2011 r. sygn. akt II SA/Po 580/11 w sprawie ze skargi E.L. i M.L. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 8 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Po 580/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2011 r. sprawy ze skarg E.L., M.L. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] maja 2011r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddalił skargę. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu poznańskiego (dalej: PINB) decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...], na podstawie art. 104 oraz art. 105 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jak "k.p.a.") umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne w sprawie zabudowy działki o nr ewid. A położonej przy ul. K. i W. w Baranowie, gmina Tarnowo Podgórne. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ wskazał, iż w dniu 04 czerwca 2009 r. do PINB wpłynęło zawiadomienie E.L. wskazujące na możliwość naruszenia przepisów prawa budowlanego wraz z wnioskiem o przeprowadzenie kontroli na działce nr A położonej w Baranowie, gm. Tarnowo Podgórne. Zdaniem wnioskodawcy, będącego właścicielem działki nr B, graniczącej z działką nr A, na działce powyższej doszło do naruszenia przepisów budowlanych, określonych w § 12 ust. 1 i 3, § 271 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2002 Nr 75, poz. 690 ze zm.) oraz art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. 2010 Nr 243, poz. 1623 ze zm.) powodujących bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Przeprowadzona w dniu 11 sierpnia 2009 r. przez pracowników PINB kontrola zabudowy działki nr A w Baranowie, wykazała, że na przedmiotowej działce, stanowiącej własność [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Poznaniu, zlokalizowana jest stacja transformatorowa typu UK-1700-28 produkcji ENERGOBUD Leszno z transformatorem 400kVA. Stacja transformatorowa została zrealizowana na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę Nr [...] z dnia [...] listopada 2005 r. wydanej przez Starostę Poznańskiego. Jak wynika z powyższej decyzji sporna stacja stanowi tylko część inwestycji w ramach, której wykonaniu podlegała linia kablowa SN-15W, linia kablowa nn oraz zabudowa złącz kablowych ZK-3 dla kompleksu obiektów dydaktyczno-sportowych w Baranowie. Lokalizacja stacji na działce nr ewid. A jest zgodna z planem zagospodarowania stanowiącym załącznik do decyzji pozwolenia na budowę. Podczas kontroli wykonano także pomiary stacji transformatorowej (sporządzono szkic). Protokół z kontroli został odczytany stronom, przy czym M. i E. L. odmówili podpisania protokołu, argumentując, iż transformator postawiony został za blisko budynku mieszkalnego. Wskazano, iż lokalizacja przedmiotowego transformatora została również ustalona w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydanej w dniu [...] czerwca 2005 r. przez Wójta Gminy Tarnowo Podgórne (nr [...]). Mając na względzie powyższe PINB wydał w dniu [...] stycznia 2010 r. decyzję umarzającą postępowanie administracyjne z uwagi na bezzasadność twierdzeń E.L. Decyzja powyższa została jednakże uchylona decyzją Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu (dalej: WINB) z dnia [...] marca 2010 r. Ponownie rozpoznając sprawę PINB zobowiązał inwestora do przedłożenia inwentaryzacji powykonawczej sieci kablowej nn i zabudowy złącz kablowych ZK-3 na działkach A, C, D, E, F przy ul. K. i W. w Baranowie, sporządzonej przed zasypaniem obiektów budowlanych przez uprawnione osoby; protokołu odbioru robót ziemnych, opinii, bądź certyfikatów dotyczących stacji transformatorowej położonej na działce nr A w Baranowie. W odpowiedzi inwestor dostarczył materiały świadczące o zastosowaniu certyfikowanych materiałów m.in. małogabarytowej stacji transformatorowej typu UK 1700-28, rozdzielnicy transformatorowej niskiego napięcia do rozdziału energii elektrycznej w energetyce. Z dostarczonych protokołów sporządzonych przed całkowitym zakryciem robót ziemnych wynika natomiast, że kable zostały ułożone na głębokości 70cm, na podsypce piaskowej, przykryte folią niebieską i piaskiem, zaś same prace zostały odebrane przez osoby wykwalifikowane m.in. przez kierownika robót, inspektora nadzoru oraz przedstawiciela [...]. Po ułożeniu kabli oraz posadowieniu stacji transformatorowej wykonano pomiary rezystencji izolacji ciągłości żył, uziemienie wokół transformatora i rozdzielnicy - z powyższych pomiarów sporządzono dokumenty PU-1-01 i PR-1-01, które zawierają stwierdzenia, że badane elementy nadają się do eksploatacji. Wykonano także badanie transformatora SN/nn przy ul. W. na dowód czego wykonano szereg pomiarów, z których sporządzono protokoły 216/2006, 073/P/06, 072/P/06 stwierdzające, że urządzenie nadaje się do eksploatacji w wyniku pozytywnych pomiarów. Prócz tego sprawdzono również stan linii kablowych, co stwierdzono następującymi protokołami: nr 070/P/06, 071/P/06, które również wypadły pozytywnie. W dniu 14 października 2010 r. przeprowadzono również ponowną kontrolę zabudowy działki nr A położonej przy ul. K. i W. w Tarnowie Podgórnym, podczas której obecni byli M. i E. L. oraz przedstawiciel inwestora. W wyniku kontroli sporządzono protokół, w którym wskazano, że na działce nr A znajduje się stacja transformatorowa kompaktowa. Działka powyższa oraz stacja stanowi własność [...] S.A. Zakład Dystrybucji Energii Rejon Poznań. Natomiast działką graniczącą z przedmiotową jest nieruchomość o nr geodezyjnym B, na której pobudowany jest budynek mieszkalny należący do Państwa M. i E.L. Obie działki nie stanowią fizycznie odrębnych nieruchomości, wydzielonych ogrodzeniem – są jedynie ogrodzone od zewnętrznych granic, tj. od ul. W. ogrodzeniem murowanym, a z pozostałych stron częściowo siatką, a częściowo ogrodzeniem murowanym. Działka nr A posiada bramę wjazdową, dwuskrzydłową. Lokalizacja stacji nie uległa zamianie w stosunku do protokołu z dnia 11 sierpnia 2009 r., zaś sama stacja transformatorowa stanowi obiekt zamknięty i nie stanowi zagrożenia, a przebieg i lokalizacja kabli przedstawia inwentaryzacja urządzeń podziemnych oraz szkice geodezyjne. W dalszej kolejności organ wskazał, iż przedmiotowa stacja transformatorowa nie stanowi budynku w rozumieniu ustawy Prawo budowlane, lecz stanowi część sieci elektroenergetycznej, w której jako budowla stanowi z nią całość techniczno – użytkową. PINB podkreślił również, iż w aktualnym stanie prawnym brak jest przepisów szczególnych w sprawie warunków technicznych, jakie winny zostać spełnione przy realizacji stacji transformatorowej w aspekcie odległości tych obiektów od budynków mieszkalnych. Rozporządzenie w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie traktuje jedynie o wymogach techniczno-budowlanych dla pomieszczeń stacji transformatorowej, stanowiąc, że można je sytuować w budynkach o innym przeznaczeniu, jeżeli są spełnione łącznie trzy wskazane warunki: 1) zostanie zachowana odległość pozioma i pionowa od pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi co najmniej 2,8 m, 2) ściany i stropy będą stanowiły oddzielenia przeciwpożarowe oraz będą miały zabezpieczenia przed przedostawaniem się cieczy i gazów, 3) w pomieszczeniu technicznym, w którym są zainstalowane urządzenia emitujące hałasy lub drgania, zastosowano rozwiązania konstrukcyjno-materiałowe, zapewniające ochronę sąsiednich pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi przed uciążliwym oddziaływaniem tych urządzeń, zgodnie z wymaganiami § 323 ust. 2 pkt 2 i § 327 tego rozporządzenia oraz Polskimi Normami dotyczącymi dopuszczalnego poziomu hałasu w pomieszczeniach i szkodliwych drgań. Sama stacja transformatorowa została wykonana, według danych producenta, zapewniających jej bezpieczeństwo i trwałość. Również analiza dokumentacji budowlanej wskazuje, że przedmiotowa stacja transformatorowa uzyskała pozytywną opinię rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych st. bryg. w st. sp. inż. H.B. (Nr upr. [...]), natomiast przeprowadzony odbiór stacji transformatorowej oraz kabli zasilających przed ich zakryciem wskazują, że pomiary wyszły pozytywnie, a badane urządzenie i kable nadają się do eksploatacji. W konsekwencji brak jest podstaw do uznania, aby zachodziło niebezpieczeństwo dla życia i zdrowia użytkowników sąsiedniej nieruchomości. Ponadto posiadane certyfikaty oraz deklaracje zgodności przez inwestora na całą inwestycję wskazują, że urządzenia oraz użyte materiały zostały wyprodukowane i spełniają Polskie Normy. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli pismem z dnia 21 stycznia 2011 r. E.L. oraz pismem z dnia 26 stycznia 2011 r. M.L. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Poznaniu decyzją z dnia [...] maja 2011 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję PINB dla powiatu poznańskiego z dnia [...] grudnia 2010 r. Uzasadniając powyższą decyzję powtórzono dotychczasowy przebieg postępowania a następnie wskazano, że z uwagi na fakt, iż zabudowa działki nr A stanowi część inwestycji realizowanej na podstawie ostatecznej decyzji Starosty Poznańskiego z dnia [...] listopada 2005 r. przedmiotowe postępowanie winno być prowadzone w oparciu o możliwość zaistnienia przesłanek, o jakich mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy Prawo budowlane. Jak następnie wskazano, lokalizacja przedmiotowej sieci uzbrojenia terenu została uzgodniona w opinii Starosty Poznańskiego z dnia [...] września 2005 r., nr [...]. W powyższym świetle, w opinii organu odwoławczego, uznać należało, że na przedmiotowej działce powstała zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym kompaktowa stacja transformatorowa o przekładni "15,75/0,42kV", a ściślej: spełniająca te wymogi "małogabarytowa stacja transformatorowa typu UK 1700-28 nr fabr. 178 (Baranowo, ul. K.)". Usytuowanie tej stacji na działce jest zgodne z projektem zagospodarowania terenu, co wynika z protokółów oględzin przeprowadzonych przez PINB (w dniu 11 sierpnia 2009 r. oraz w dniu 14 października 2010 r.), lecz również z prostego porównania odpowiedniego fragmentu projektu zagospodarowania terenu z inwentaryzacją geodezyjną powykonawczą z dnia 26 czerwca 2006 r., a więc z dokumentem urzędowym, któremu przysługuje domniemanie prawdziwości tego, co zostało w nim stwierdzone. Ponadto odległości stacji od granicy działki precyzyjne wskazane w sporządzonym przez uprawnionego geodetę szkicu polowym są także zgodne z odległościami przedstawionymi na rys. E-2 ("Plan zagospodarowania dz. 12/33 - trasy linii kablowych"), stanowiącym fragment zatwierdzonego projektu budowlanego. Co więcej, również przebieg wszystkich linii kablowych (dwie linie SN i dwie linie nn) jest zgodny z zatwierdzonym projektem budowlanym, przesądzając, iż w sprawie nie zachodzą przesłanki wadliwości prowadzonej inwestycji, określone w art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane. Odnosząc się do możliwości zastosowania w sprawie art. 50 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane organ odwoławczy wskazał, iż w przypadku, gdy zatwierdzony projekt budowlany został opracowany m.in. przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane w zakresie sieci i instalacji elektroenergetycznych i został on sprawdzony przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych (stosowna pieczęć na projekcie zagospodarowania terenu), a roboty budowlane wykonano w sposób zgodny z zatwierdzonym projektem budowlanym, co potwierdzają wykonane przez osoby uprawnione do wykonywania prace kontrolno-pomiarowe badań transformatora (z dnia 24 marca 2006 r. i z dnia 13 kwietnia 2006 r.) i stacji transformatorowej (z dnia 29 marca 2006 r.), a ponadto w protokole oględzin z dnia 14 października 2010 r. organ odnotował, że "stacja transformatorowa stanowi obiekt zamknięty i nie stanowi zagrożenia" oraz, że "nie zachodzi" zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia, to należy stwierdzić, że w tym zakresie roboty budowlane nie były wykonywane "w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska". WINB podkreślił również, że kwestie związane z podnoszonym przez odwołujących się naruszeniem przepisów w zakresie ochrony przeciwpożarowej w przypadku przedmiotowej inwestycji były już szczegółowo rozpatrywane przez właściwe organy administracji architektoniczno-budowlanej obydwu instancji (tzn. przez Starostę Poznańskiego i Wojewodę Wielkopolskiego) w toku wznowionego postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę, a wznowione postępowanie zakończone zostało odmową uchylenia decyzji dotychczasowej (tj. decyzji Starosty Poznańskiego z dnia [...] listopada 2005 r.). Podsumowując swoje rozważania organ odwoławczy podkreślił, iż skoro jedynymi przesłankami do podjęcia działań przez organy nadzoru budowlanego w sprawie "zabudowy działki nr ewidencyjny A położonej przy zbiegu ul. K. i W. w Baranowie, gm. Tarnowo Podgórne" mogły być okoliczności wskazane przez ustawodawcę w art. 50 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy Prawo budowlane, a przeprowadzone postępowanie administracyjne wskazuje, iż żadna z tych przesłanek w sprawie nie występuje, to istotnie wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne było bezprzedmiotowe (art. 105 § 1 k.p.a.). Jak podkreślono w przedmiotowej sprawie roboty budowlane były wykonywane legalnie tzn. na podstawie i zgodnie z pozwoleniem na budowę udzielonym przez właściwy organ administracji publicznej. Nadto WINB wskazał, iż organ pierwszej instancji wadliwie nie objął zakresem postępowania całej inwestycji, lecz jedynie jej część dotyczącą działki nr A, to za niecelowe uznać należało uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie jej do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w dniu 22 czerwca 2011 r. M.L. (sprawa została zarejestrowana pod sygnatura II SA/Po 581/11) oraz w dniu 10 czerwca 2011r. E.L. (sprawa została zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Po 580/10) wnosząc o jej uchylenie jak i uchylenie poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu poznańskiego z dnia [...] grudnia 2011 r. W skargach powtórzono zarzuty określone w odwołaniu od decyzji organu I instancji dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego. Dodatkowo zaskarżonym decyzjom zarzucono naruszenie przepisów dotyczących planowania przestrzennego określonych w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm., dalej jako: "u.p.z.p.") oraz rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1587) oraz braku powołania w zaskarżonych decyzjach aktualnie obowiązujących tekstów jednolitych ustaw. W odpowiedzi na skargi Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Poznaniu wniósł o odrzucenie skargi E.L. z uwagi na wniesienie jej po terminie oraz o oddalenie skargi M.L. Pismem procesowym z dnia 21 lipca 2011 r. E. L. wskazał, iż jego skarga została wniesiona osobiście w siedzibie organu w dniu 10 czerwca 2011r., a więc w ostatnim dniu do jej wniesienia. Na dowód powyższej okoliczności skarżący przedłożył kopię skargi opatrzoną prezentatą urzędu z datą 10 czerwca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 06 października 2011 r. połączył skargi E.L. i M.L. do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy i dalszego ich prowadzenia pod sygn. akt II SA/Po 580/10. Podczas trwania rozprawy sądowoadministracyjnej w dniu 22 listopada 2011 r. pełnomocnik skarżących przedłożył do akt sprawy kserokopię karty stanowiącej wyciąg z projektu budowlanego stanowiącego załącznik do decyzji o pozwoleniu na budowę trafostacji, zgodnie z którym odległość stacji od obiektów z otworami okiennymi powinna wynosić 10 m, gdy tymczasem odległość ta wynosi jedynie 7 m. Również na mapie ewidencyjnej zatwierdzonej przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń, stanowiącej załącznik do projektu budowlanego brak jest obowiązujących parametrów określających odległość pomiędzy budynkiem skarżących, a stacją transformatorową. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wydając zaskarżony wyrok z dnia 8 grudnia 2011 r. uznał, iż skarga okazała się bezzasadna. Sąd I instancji stwierdził, iż E.L. wniósł skargę z zachowaniem 30 dniowego ustawowego terminu do wniesienia skargi, zakreślonego w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako: "p.p.s.a."). Sąd I instancji zaznaczył, iż budowa stacji transformatorowej na działce nr A stanowi jedynie część inwestycji objętej ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia [...] listopada 2005 r. polegającej na wykonaniu linii kablowej SN-15W, linii kablowej nn oraz zabudowy złącz kablowych ZK-3 dla kompleksu obiektów dydaktyczno-sportowych w Baranowie, która to inwestycja nie została jeszcze ukończona, a inwestor nie uzyskał decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Sąd I instancji podzielił stanowisko organu II instancji wyrażone w zaskarżonej decyzji, iż w przedmiotowej spawie postępowania kontrolne może być prowadzone jedynie pod kątem zaistnienia przesłanek, o jakich mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy Prawo budowlane. Sąd I instancji wyjaśnił, że powyższe uznanie determinuje również zakres czynności, do podjęcia których uprawnione są organy nadzoru budowlanego. W szczególności na organach nadzoru budowlanego, którymi są PINB oraz WINB spoczywał obowiązek rozważania, czy inwestor prowadzi roboty budowlane w sposób przewidziany ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę lub w przepisach prawa budowlanego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 07 czerwca 2001 r., sygn. akt IV SA/Wa 952/99, LEX 54192). Sąd I instancji podkreślił, iż w ramach prowadzenia postępowania, o jakim mowa w art. 50 ustawy Prawo budowlane, organy nadzoru budowlanego nie są uprawnione do dokonywania kontroli samej decyzji o pozwoleniu na budowę, na podstawie której realizowana jest inwestycja będąca przedmiotem czynności kontrolnych. Tak długo bowiem, jak inwestor legitymuje się ostateczną decyzją zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę jest on uprawniony do prowadzenia robót budowlanych na warunkach określonych w posiadanej decyzji. W ocenie Sądu I instancji za niedopuszczalne uznać należy ingerowanie przez organy nadzoru budowlanego w prawidłowość samego projektu budowlanego, a w szczególności rozważanie, na etapie prowadzonego postępowania kontrolnego w zakresie prowadzonych, a nie zakończonych jeszcze robót budowlanych, kwestii związanych z prawidłowym zakreśleniem w decyzji o pozwoleniu na budowę odległości od nieruchomości sąsiednich, czy też zgodności inwestycji z zasadami planowania i zagospodarowania przestrzennego obowiązującymi na terenie, na którym prowadzona jest inwestycja. Okoliczności powyższe mogą stanowić jedynie podstawę do ewentualnego wzruszenia ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę w trybie nadzwyczajnym, nie mogą zaś być przedmiotem kontroli organów nadzoru budowlanego w ramach postępowania, o jakim mowa w art. 50 ustawy Prawo budowlane. Dodatkowo Sąd I instancji podkreślił, że to nie organy nadzoru budowlanego są organami właściwymi w trybie nadzwyczajnym do wzruszenia ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Zdaniem Sądu I instancji nietrafne są również podniesione w skargach zarzuty dotyczące sposobu dokonania uzgodnień przeciwpożarowych i BHP w decyzji o pozwoleniu na budowę jak i zaniechania zbadania prawidłowości załączonych do akt sprawy dokumentów w tym decyzji o pozwoleniu na budowę pod kątem jej zgodności z przepisami technicznymi dotyczących zachowania odległości stacji transformatorowej od granicy z działką sąsiednią. Bowiem zarzuty powyższe, dotyczące wadliwości samej decyzji o pozwoleniu na budowę, nie mogą być przedmiotem postępowania kontrolnego prowadzonego przed właściwymi organami nadzoru budowlanego. Celem postępowania, o jakim mowa w powyższym artykule jest bowiem wyłącznie kwestia rozważania, czy inwestor dopuścił się samowolnego odstępstwa od warunków określonych w decyzji o pozwoleniu na budowę, w zakresie uzasadniającym doprowadzenie inwestycji do stanu zgodnego z posiadaną przez niego decyzją lub obowiązującymi przepisami prawnymi. Zdaniem Sądu I instancji analiza zaskarżonej decyzji wskazuje, iż WINB rozstrzygając przedmiotową sprawę, w pierwszej kolejności rozważył, czy roboty budowlane były prowadzone w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach. W ocenie Sądu I instancji ustalenia organów i zebrane w sprawie dokumenty przesądzają o tym, że inwestycja została wykonana na zasadach i warunkach określonych w pozwoleniu na budowę, co powoduje, iż w sprawie nie zachodzą przesłanki określone w art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane, uzasadniające podjęcie dalszych czynności w sprawie. Sąd I instancji uznał, że ustaleń tych nie podważają również zarzuty podniesione przez pełnomocnika skarżących podczas trwania rozprawy sądowoadministracyjnej w dniu 22 listopada 2011 r., gdyż zebrany przez organy administracji publicznej materiał dowodowy nie pozostawia wątpliwości, co do prowadzenia robót budowlanych w zgodzie z zatwierdzonym projektem zabudowy. Odnosząc się do możliwości prowadzenia robót budowlanych w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, Sąd I instancji podzielił stanowisko WINB, wskazując, że projekt budowlany na podstawie którego zrealizowano przedmiotową stację transformatorową został opracowany przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane w zakresie sieci i instalacji elektroenergetycznych, jak i został sprawdzony przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych. Również same roboty budowlane wykonano w sposób zgodny z zatwierdzonym projektem budowlanym. Okoliczność powyższą potwierdzają dostarczone przez inwestora dokumenty świadczące o zastosowaniu certyfikowanych materiałów jak również z dostarczonych protokołów sporządzonych przed całkowitym zakryciem robót ziemnych, zaś same prace zostały odebrane przez osoby wykwalifikowane m.in. przez kierownika robót, inspektora nadzoru oraz przedstawiciela [...]. Brak zagrożeń dla bezpieczeństwa ludzi i mienia została również potwierdzony podczas trwania oględzin w dniu 14 października 2010 r., kiedy to organ I instancji ustalił, iż "stacja transformatorowa stanowi obiekt zamknięty i nie stanowi zagrożenia". Sąd I instancji podkreślił, iż w przedłożonej przez skarżącego w dniu 25 marca 2009 r. opinii biegłego w istocie zakwestionowano lokalizację przedmiotowej stacji transformatorowej, wskazując, iż została ona zlokalizowana zbyt blisko nieruchomości należącej do skarżącego. Wskazuje na to sam cel opinii, którym jest "analiza prawno – użytkowa sposobu posadowienia stacji transformatorowej". Sąd I instancji stwierdził, iż z uwagi na zakres prowadzonego postępowania brak było podstaw do uczynienia zadość żądaniom skarżących, którzy wnosili o powołanie biegłego, który wyjaśniłby wątpliwości dotyczących zgłaszanych nieprawidłowości, co do lokalizacji inwestycji. Sąd I instancji wskazał, iż powołany przez skarżącego zarzut naruszenia art. 49 ust. 4 oraz art. 49a ustawy Prawo budowlane poprzez brak rozważania skutków realizacji przedmiotowej inwestycji na środowisko dotyczy jedynie inwestycji prowadzonych bez wymaganego pozwolenia na budowę, co nie ma miejsca w przedmiotowej sprawie. Odnosząc się natomiast do zarzutu powołania przez organy nadzoru budowlanego numerów dzienników ustaw, odsyłających do nieobowiązujących już tekstów jednolitych ustaw, wskazał, iż naruszenie powyższe nie miało wpływu na wynik sprawy. Sąd I instancji podkreślił, iż wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, zaskarżona decyzja WINB nie przesądza o legalności inwestycji. Wskazuje ona jedynie, iż obecnie prowadzone roboty budowlane są prowadzone na zasadach i warunkach określonych w ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Co więcej, kwestia bezpieczeństwa nieruchomości skarżących będzie przedmiotem kontroli właściwych organów administracji publicznej również w ramach postępowania w przedmiocie uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie całej inwestycji objętej decyzją Starosty z [...] listopada 2005 r. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli E.L. i M.L. reprezentowani przez adwokata. Wyrok zaskarżono w całości zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: - art. 55 ust. 3 ustawy Prawo budowlane poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, iż w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa, podczas gdy organy nadzoru budowlanego, jak również Wojewódzki Sąd Administracyjny dopuściły się przedmiotowego naruszenia albowiem błędnie zinterpretowały wskazany przepis i nie zbadały czy w przedmiotowej sprawie uzyskane zostało pozwolenie na użytkowanie, albowiem jak wskazuje Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu stacja transformatorowa umiejscowiona na działce A jest jedynie częścią inwestycji i w celu jej uruchomienia, co nie zostało przez organy zakwestionowane, inwestor powinien uzyskać stosowane pozwolenie. W toku prowadzenia sprawy przez organy I jak i II instancji, pomimo nałożonych na te organy obowiązków badania całości sprawy bez względu na zakres zaskarżenia, nie zbadały istotnych dla sprawy okoliczności, a Sąd przyjął ten stan za prawidłowy, posługując się błędną interpretacją wskazanego przepisu, albowiem zdaniem strony skarżącej, na mocy wskazanych przepisów Sąd miał obowiązek zbadać prawidłowości organów w tym zakresie, tymczasem nie uczynił tego, czym spowodował wadliwość decyzji; - art. 50 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy Prawo budowlane, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędną interpretację, skutkująca stwierdzeniem, iż organy nadzoru budowlanego są ograniczone w czynnościach nadzorczych, w które uposaża je ustawa, w tym w szczególności poprzez stwierdzenie, iż organy nadzoru na mocy wskazanych przepisów nie są uprawnione do dokonywania czynności kontrolnych w sposób wskazany w skardze i nie mają podstaw prawnych do ingerowania w prawidłowość projektu budowlanego. Wskazana wykładnia podanych przepisów zdaniem strony skarżącej stanowi naruszenie przepisów prawa materialnego mającego wpływ na treść wydanego w sprawie orzeczenia; - przepisów rozporządzenia ministra spraw wewnętrznych i administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. 2010, nr 109, poz. 719) poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie wskazanych przepisów prawa oraz uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej, podczas gdy w odniesieniu do przepisów niniejszego rozporządzenia niezbadanie wymagań i norm wynikających z rozporządzenia skutkowało naruszeniem dopuszczalnych sposobów i określonych warunków ochrony przeciwpożarowej przewidzianej dla budynków oraz innych obiektów budowlanych, które to naruszenia winny zostać uznane tak przez organy jak i Sąd za uzasadniające podjęcie z urzędu określonych działań, które to nie zostały podjęte. Powyższe wynikało z tego, iż tak organ I jak i II instancji, a w konsekwencji również Sąd nie zweryfikował prawdziwości podanych przez skarżących twierdzeń, ale również nie przeprowadził dowodu negatywnego, co w konsekwencji skutkowało bezpośrednio utrzymaniem w mocy decyzji wydanej z naruszeniem przepisów prawa; - art. 3 ust. 2, art. 5 ust. 1, 8 i 9, art. 33, 55, 81, 84, 84a, a przede wszystkim art. 84b ustawy Prawo budowlane z dnia 07 lipca 1994r. (Dz. U. 2010, Nr 243, poz. 1623), poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędną interpretację, która miała wpływ na wynik wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, albowiem organy dokonujące wykładni przepisów, których naruszenie jest przedmiotem skargi, nie tylko wadliwie przyjęły, że ustalony stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej, ale nawet stosując ją, błędnie odczytały dyspozycje z nich wynikającą. Powyższe natomiast doprowadziło do wydania kolejnych decyzji, które pomijały, a co najmniej nie zawierały odniesienia się do podnoszonych zarzutów. Wskazano, iż również Sąd badający podniesione w tym zakresie zarzuty oraz dokonujący wykładni wskazanych przepisów nie tylko wadliwie przyjął, że ustalony stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej, ale stosując tą hipotezę, błędnie odczytał dyspozycję, z niej wypływającą, a w konsekwencji pominął i nie przyjął określonych ustaleń, nie uwzględnił okoliczności, które, co wynika ze znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji, winny skutkować co najmniej podjęciem szerszych czynności kontrolnych Sądu, tym bardziej, że jak wskazuje na to prywatna opinia załączona do akt sprawy (również całkowicie pominięta przez Sąd przy rozstrzyganiu) są to niewątpliwie okoliczności uzasadniające wręcz wznowienie postępowania, albo uchylenie przez Sąd zaskarżonej decyzji wydanej przez organ administracji architektoniczno - budowlanej; - naruszenie przepisów ochrony przeciwpożarowej w szczególności przepisów ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz.U. z 2006r., Nr 80, poz. 563) poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. w taki sposób, że wydane przez PINB jak i WWINB, a utrzymane w mocy przez Sąd decyzje, z uwagi na swoją niezgodność ze wskazanymi przepisami prawa powodują w swej istocie powstanie realnego stanu zagrożenia dla życia i zdrowia mieszkańców sąsiednich nieruchomości, w tym przede wszystkim mieszkańców i każdorazowych użytkowników nieruchomości bezpośrednio sąsiadującej z nieruchomością, na której umiejscowiona została stacja transformatorowa typu UK-1700-28, a także poprzez całkowity brak odniesienia się organów administracji do podniesionych zarzutów w tym zakresie, przedłożonych dokumentów i zgłoszonych twierdzeń, które w ocenie skarżących, jak i biegłego sądowego są okolicznościami uzasadniającymi podejrzenie oddziaływania i zagrożenia pożarowego stacji transformatorowej na nieruchomości sąsiednie i to w taki sposób, że jej aktualne usytuowanie powoduje powstanie stanu zagrażającego bezpieczeństwu mieszkańców nieruchomości sąsiedniej. Pomimo powyższego Sąd błędnie wskazuje, iż nie ma przepisów szczególnych regulujących kwestie oddziaływania stacji transformatorowych, jak również stwierdza, iż przyjęte w sprawie stanowisko organów jest zgodnie z przepisami prawa; - naruszenie przepisów Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez utrzymanie przez Sąd w mocy decyzji naruszające; w swej istocie wskazane rozporządzenie z uwagi na błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz całkowity brak analizy terenu w przedmiotowej sprawie, brak zbadania zgodności poczynionych w tym zakresie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu poznańskiego ustaleń, co skutkowało wydaniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu decyzji obarczonej wadami tak daleko idącymi, że wpływającymi na treść wydanego przez Sąd orzeczenia; - naruszenie przepisu art. 61 ust. 1 u.p.z.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie wskazanych przepisów, albowiem jakkolwiek przepis wyraźnie o tym nie stanowi, to naruszenie prawa materialnego może polegać na niezastosowaniu danego przepisu prawa, który powinien być zastosowany, z czym bez wątpienia mamy do czynienia w niniejszej sprawie, albowiem z uwagi na fakt, iż w tym konkretnym stanie faktycznym istniały podstawy do dokonania subsumcji, to nie został on (wskazany przepis prawa materialnego) zastosowany przez sąd i wobec tego fakt ten stanowi samoistną podstawę skargi kasacyjnej, w zakresie objętym zarzutem. Przedmiotowa sytuacja wymaga także dokładnego rozważenia wszystkich kryteriów stanowiących w myśl wskazanego przepisu, stanowiących podstawę rozstrzygnięcia i dokonania ustaleń warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, pojmowanej jako całość (a nie wyłącznie w odniesieniu do części inwestycji realizowanej na działce A); oraz naruszenie przepisów postępowania, których to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez nie uchylenie decyzji Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] maja 2011r., pomimo że organ wydając decyzję dokonał szeregu naruszeń przepisów procedury administracyjnej, co bez wątpienia miało zasadniczy - istotny wpływ na wynik postępowania, a w szczególności przepisu: - art. 7 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego i dokładnego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, brak dokładnego zbadania stanu sprawy, a w konsekwencji oparcie zaskarżonych decyzji i wyroku Sądu wyłącznie na niepełnych i przede wszystkich błędnych twierdzeniach i ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia przez PINB jak i WINB, a przede wszystkim wydanie przedmiotowych decyzji i wyroku Sądu bez przeprowadzenia wymaganej przepisami prawa dokładnej analizy akt postępowania i odniesienia ich do zastanego stanu faktycznego i odnoszonych do niego wymogów prawa budowlanego, czy też innych przepisów. Ponadto w tym zakresie zarzucono Sądowi oparcie się w swym orzeczeniu na ustaleniach organów I instancji, które uznać należy za nieprecyzyjne i niedokładne, co niewątpliwie w przedmiotowej sprawie skutkuje powstaniem realnego zagrożenia podstawowych zasad praworządności i ochrony słusznego interesu społecznego, interesu obywatela, tym bardziej, że w przedmiotowej sprawie można wywieść wniosek, iż organy administracji publicznej nie wypełniły spoczywającego na nich obowiązku podejmowania wszystkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w oparciu o przepisy prawa, a co więcej opierały się w swych i tak szczątkowych i wybiórczych ustaleniach na dokumentacji dostarczonej im przez inwestora, od którego trudno oczekiwać bezstronności w toku postępowania kwestionującego prawidłowość prowadzonego przez niego procesu budowlanego; - art. 8 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonego orzeczenia Sądu z naruszeniem zasady zaufania obywateli do organów Państwa, a także z naruszeniem zasady praworządności oraz pogłębiania świadomości prawnej obywateli, wydanie decyzji w oparciu o niedokładne i nierzetelne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, oraz załatwienie sprawy bez uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, a to niewątpliwie przez wydanie orzeczenia opierającego się o postępowanie, w którym brak było zawiadomienia skarżących o toczącym się postępowaniu w sprawie wydania i zmiany warunków zabudowy, która to okoliczność w ustaleniach organu I oraz II instancji, jak również - czego nie sposób pominąć - Sądu, została całkowicie pominięta, a przede wszystkim wydanie przez Sąd orzeczenia w sytuacji, w której w ocenie skarżących samo umiejscowienie stacji transformatorowej w innej aniżeli uzgadniana społecznie lokalizacja, co wynika bezpośrednio ze znajdujących się w aktach sprawy obwieszczeń Wójta Gminy Tarnowo Podgórne z dnia 02 czerwca 2005 r., 10 czerwca 2005 r., załączonych do odwołania od decyzji PINB z dnia [...] lutego 2010 r., stanowi istotne naruszenie przepisów prawa, skutkujących co najmniej uchyleniem zaskarżonej decyzji i przekazaniem jej do ponownego rozpoznania, z uwzględnieniem wytycznych Sądu w tym zakresie; - art. 9 k.p.a. poprzez brak wykonania nałożonego na Sąd obowiązku należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, to bowiem w gestii Sądu, a na wcześniejszym etapie postępowania również organów jest obowiązek czuwania nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu organy winny udzielać im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek, których brak stanowi samoistny zarzut kasacyjny i podstawę żądania uchylenia zaskarżonej decyzji, albowiem znacząco wpłynął na wykonywanie określonych uprawnień przez strony w toku procesu. Nie sposób uznać, iż na przestrzeni całego postępowania w sprawie prawidłowości umieszczenia stacji transformatorowej na działce A, organy administracji legitymowały się tą właśnie cechą, zwłaszcza w stosunku do skarżących, a to bez wątpienia miało wpływ na pozbawienie ich możliwości skorzystania z uprawnień ustawowych i czynnego uczestnictwa w prowadzonym postępowaniu już na etapie podejmowania decyzji ich dotyczących, a postępowań, w których nie mieli oni możliwości wzięcia udziału z uwagi na uchybienia organów. Ta okoliczność nie powinna zostać niezauważona i nieuwzględniona przez Sąd, co w konsekwencji jej pominięcia w orzeczeniu stanowi naruszenie prawa procesowego i winno prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji; - art. 77 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego sprawy, a przede wszystkim oparcie zaskarżonego wyroku w oparciu o materiał dowodowy dostarczony na wezwanie organów przez podmiot bezpośrednio zainteresowany wynikiem sprawy tj. inwestora, czego wbrew podniesionym zarzutom w ogóle nie zakwestionował WINB, a co zdaniem skarżących uznać należy za istotne gatunkowo naruszenie wskazanej zasady prawa administracyjnego; w tym też zakresie zaskarżonemu wyrokowi (który winien uchylić decyzje jako wadliwe) opartemu w pełni na wcześniejszych decyzjach PINB i WINB zarzucono naruszenie przepisów postępowania polegające na braku zlecenia własnych i co do zasady niezależnych ustaleń i badań, w tym brak badań i pomiarów wykonanych przez osoby legitymujące się odpowiednimi uprawnieniami do ich wykonywania, co zdaniem strony skarżącej miało decydujący wpływ na brak obiektywnej oceny stanu faktycznego sprawy przez Sąd, a co niewątpliwie stanowi także rażące naruszenie przepisów postępowania, i czyni wydane orzeczenie nieprawidłowym i wadliwym; - art. 80 k.p.a. poprzez błędną i dowolną, a nie - czego wymaga ustawodawca - swobodną ocenę dowodów i okoliczności niniejszej sprawy, ponadto niepełne zebranie materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie skutkujące wydaniem decyzji w oparciu jedynie o nieprecyzyjnie ustalony i wybiórczy stan faktyczny, brak pełnego zebrania materiału dowodowego; - art. 84 k.p.a. poprzez wydanie wyroku bez zasięgnięcia opinii biegłego sądowego uprawnionego inżyniera budowlanego w sytuacji, w której z okoliczności sprawy wynika bezsprzecznie, iż przedmiotowa sprawa wymaga zasięgnięcia opinii osoby posiadającej wiadomości specjalne, a tym bardziej, że sporządzona na wniosek skarżących opinia biegłego sądowego dowodzi wyraźnie, iż twierdzenia i ustalenia organu I instancji są nieprawidłowe, w tych okolicznościach, choć prywatna opinia biegłego nie może stanowić samoistnego dowodu to w sytuacji opierania się skarżących na jej wnioskach, powstała konieczność konfrontacji stanowisk urzędów, na których Sąd I instancji oparł swoje orzeczenie, z opinią niezależnego biegłego sądowego, której to przeprowadzenie winien wskazać Sąd w wyroku uchylającym zaskarżoną decyzję, albowiem procedowanie w oparciu o niepełny materiał dowodowy stanowi rażące naruszenie przepisów postępowania mające decydujący wpływ na wynik sprawy; - wydanie decyzji z rażącym naruszeniem podstawowej zasady postępowania administracyjnego w zakresie ustalania, projektowania i realizacji planowanych zamierzeń inwestycyjnych, tzw. "zasady dobrego sąsiedztwa", w szczególności poprzez wydanie wyroku, w którym całkowite pomija się rażąco sprzeczne z porządkiem prawnym czynności organów polegające na braku obecności skarżących w społecznym uzgadnianiu inwestycji, realizowanej w części na działce A, a tym bardziej całkowite pominięcie przy ustalaniu warunków realizacji inwestycji konieczności dostosowania inwestycji do określonego celu zagospodarowania przestrzennego i funkcji, chociażby działki bezpośrednio sąsiadującej z działką, na której następuje realizacja inwestycji. Nie sposób więc zgodzić się z wyrokiem, który statuuje wadliwe działanie organów administracji. Wskazując na powyższe uchybienia wniesiono o: - uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania w celu uchylenia zaskarżonej decyzji WINB w Poznaniu z dnia [...] maja 2011 r., - zasądzenie od organu administracji na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów niniejszego postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, ewentualnie o: - zmianę zaskarżonego wyroku w całości poprzez uwzględnienie w całości skargi złożonej na zaskarżoną decyzję WINB w Poznaniu z dnia [...] maja 2011r. oraz uchylenie w całości przedmiotowej decyzji. W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej rozwinięto argumentację zawartą w przedstawionych wyżej zarzutach. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia, a to z poniższych względów. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), oraz naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. W przedmiotowej sprawie zarzuty skargi kasacyjnej zostały oparte na obydwu podstawach wymienionych w art. 174 p.p.s.a. Odnosząc się do podniesionego w przedmiotowej skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przepisu prawa procesowego art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez nie uchylenie zaskarżonej decyzji pomimo naruszenia przez organy art. 7, art. 8, art. 9, art. 77, art. 80 i art. 84 k.p.a., stwierdzić należy, że nie można zgodzić się z twierdzeniem zawartym w skardze kasacyjnej jakoby Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu błędnie przyjął, że organy nadzoru budowlanego nie dokonały ustaleń faktycznych. Zdaniem skarżących kasacyjnie naruszenie w/w przepisów polegało na niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy oraz niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego, m.in. na ograniczeniu materiału dowodowego do dowodów zgromadzonych przez organ w toku oględzin i dostarczonych bezpośrednio przez inwestora i pominięciu zasięgnięcia opinii osoby posiadającej wiadomości specjalne. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w tej kwestii ustalenia organów nie zostały w żaden sposób podważone przez stronę skarżącą. Bowiem zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję, uchyla ją w całości lub części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tylko więc naruszenie przepisów postępowania administracyjnego jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. W szczególności wbrew twierdzeniom skarżących kasacyjnie Sąd I instancji prawidłowo uznał, iż wydanie kwestionowanego postanowienia poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia. Podstawowym zagadnieniem dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy było ustalenie, czy przedmiotowa inwestycja budowlana była realizowana zgodnie z wydanym pozwoleniem na budowę. W tym miejscu podkreślić należy, iż przedmiotowa stacja transformatorowa została zlokalizowana na działce nr A na podstawie ostatecznej decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego wydanej w dniu [...] czerwca 2005 r. przez Wójta Gminy Tarnowo Podgórne oraz ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę wydanej przez Starostę Poznańskiego z dnia [...] listopada 2005 r. Jak wynika z akt sprawy decyzja Starosty Poznańskiego z [...] listopada 2005 r. była przedmiotem kontroli w trybie wznowienia postępowania, jednakże ostateczną decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r., Wojewoda Wielkopolski odmówił jej uchylenia, zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, wyrokiem z dnia 20 czerwca 2007 r., sygn. akt II SA/Po 86/07, skargę na powyższą decyzję oddalił. Podkreślić trzeba, iż wobec decyzji Starosty Poznańskiego z dnia [...] listopada 2005 r. nie toczyło się postępowanie w trybie nadzwyczajnym dotyczącym stwierdzenia jej nieważności. Ma to o tyle istotne znaczenie, gdyż wskazywane przez skarżących zarzuty nie mogły być przedmiotem rozważań w niniejszym postępowaniu. Wyjaśnić należy, iż bezsporny fakt wybudowania stacji na podstawie ostatecznej decyzji Starosty poznańskiego z dnia [...] listopada 2005 r. udzielającej pozwolenia na budowę, czyni bezprzedmiotowym prowadzenie postępowania administracyjnego w oparciu o przepisy art. 48 i 49 b prawa budowlanego. Zgodnie z treścią art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę. Przepis powyższy określił zakres kontroli przeprowadzanej przez organy nadzoru budowlanego. Wstrzymanie prowadzenia budowy na podstawie art. 50 ustawy Prawo budowlane jest wstępem do wydania decyzji na podstawie art. 51 ustawy Prawo budowlane. Natomiast gdy organ nie stwierdzi istnienia podstaw do wstrzymania prowadzenia robót budowlanych zgodnie z art. 50 ustawy Prawo budowlane, właściwą drogą zakończenia postępowania jest jego umorzenie. Nadto podkreślić należy, iż powodem wstrzymania robót budowlanych na podstawie art. 50 ust. 1 ustawy Prawo budowlane oraz dalszych działań organów nadzoru budowlanego nie może być wadliwość pozwolenia na budowę, a w szczególności jego sprzeczność z warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać budynki, bowiem kwestie te pozostają w kompetencji organów architektoniczno-budowlanych. Należy podzielić w pełni stanowisko zaprezentowane przez Sad I instancji, iż w świetle przedstawionej wyżej regulacji przepisów prawa budowlanego organy orzekające w niniejszej sprawie były zobowiązane do ustalenia dwóch kwestii po pierwsze, czy roboty budowlane są prowadzone w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska (art. 50 ust. 1 pkt 2 powyższej ustawy), lub też czy roboty powyższe są prowadzone w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach (art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane). Organy nadzoru budowlanego orzekające w niniejszej sprawie nie mogły ingerować w prawidłowość projektu budowlanego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że realizowana stacja transformatorowa jest zgodna z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę i brak jest istotnych odstępstw od udzielonego pozwolenia na budowę. W ramach prowadzonego postępowania ustalono, że stacja transformatorowa powstała na działce nr A zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, nadto jej usytuowanie na działce jest zgodne z projektem zagospodarowania terenu, co wynika zarówno z protokółów oględzin przeprowadzonych przez PINB (w dniu 11 sierpnia 2009 r. oraz w dniu 14 października 2010 r.) lecz również z porównania odpowiedniego fragmentu projektu zagospodarowania terenu z inwentaryzacją geodezyjną powykonawczą z dnia 26 czerwca 2006 r., a więc z dokumentem urzędowym, któremu przysługuje domniemanie prawdziwości na mocy art. 76 § 1 k.p.a. Ponadto odległości stacji od granicy działki wskazane w sporządzonym przez uprawnionego geodetę szkicu polowym są zgodne z odległościami przedstawionymi na rys. E-2 ("Plan zagospodarowania dz. A - trasy linii kablowych"), stanowiącym fragment zatwierdzonego projektu budowlanego. Również przebieg wszystkich linii kablowych (dwie linie SN i dwie linie nn) jest zgodny z zatwierdzonym projektem budowlanym. Zaznaczyć należy, iż kwestie związane z naruszeniem przepisów z zakresu ochrony przeciwpożarowej były kontrolowane przez organy administracji architektoniczno-budowlanej w toku postępowania wznowieniowego zakończonego odmową uchylenia decyzji Starosty Poznańskiego z dnia [...] listopada 2005 r., zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 20 czerwca 2007 r., sygn. akt II SA/Po 86/07 oddalił skargę na powyższą decyzję. Dodatkowo w skardze kasacyjnej wskazuje się jako zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię art. 3 ust. 2, art. 5 ust. 1, 8, 9, art. 33, art. 55, art. 81, art. 84 i art. 84 a Prawa budowlanego natomiast przepisy te w ogóle nie były przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu stosowane ani interpretowane. Sąd I instancji podzielił bowiem stanowisko organów nadzoru budowlanego co do tego, iż postępowanie administracyjne prowadzone w sprawie nie wykazało naruszenia podczas wykonywania robót budowlanych przez inwestora ustaleń decyzji o pozwoleniu na budowę, nie stwierdził natomiast, że powołane przepisy prawa materialnego w sprawie stosowano. W odniesieniu do zarzutu, iż na przedmiotowym terenie nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania terenu, lecz studium zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy Nr XXII/190/90 z 7 grudnia 1999 r., z którego wynikało, iż na przedmiotowych terenach przewidziana jest budowa jednorodzinna, a nie techniczna, stwierdzić należy, iż zarzut ten jest chybiony, gdyż studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie ma w sprawie żadnego znaczenia, bowiem postępowanie naprawcze organu nadzoru budowlanego, prowadzone w oparciu o art. 50 i art. 51 ustawy Prawo budowlane, nie jest uzależnione od istnienia bądź nie takiego aktu. Ponadto przepisy studium nie mają charakteru prawa powszechnie obowiązującego. Chybiony jest również zarzut skargi kasacyjnej dotyczący konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji i zobowiązania organów przez Sąd I instancji do zasięgnięcia opinii osoby posiadającej wiadomości specjalne w kontekście opinii biegłego sporządzonej na wniosek skarżących. Bowiem jak słusznie skazał Sąd I instancji opinia ta w istocie kwestionuje lokalizacje przedmiotowej stacji transformatorowej jako zlokalizowanej zbyt blisko nieruchomości należącej do skarżących. Wobec powyższego za prawidłowe należy uznać stanowisko Sądu I instancji, iż z uwagi na zakres postępowania określony w art. 50 ustawy Prawo budowlane kwestia ta nie mogła być przedmiotem rozważań organów nadzoru budowlanego w niniejszej sprawie, gdyż organy te nie są władne do dokonania oceny prawidłowości warunków określonych w decyzji o pozwoleniu na budowę. Jedynie ubocznie nadmienić należy, iż błędne jest stwierdzenie organu pierwszej instancji, "iż w aktualnym stanie prawnym brak jest przepisów szczególnych w sprawie warunków technicznych, jakie winny zostać spełnione przy realizacji stacji transformatorowej w aspekcie odległości tych budynków od budynków mieszkalnych", bowiem § 209 ust. 3 w związku z § 271 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie określa, iż wymagania dotyczące bezpieczeństwa pożarowego budynków oraz części budynków stanowiących odrębne strefy pożarowe, określanych jako PM, odnoszą się również m.in. do stacji transformatorowych. Ponadto jak słusznie wskazał Sąd I instancji zaskarżona decyzja nie przesądza o legalności inwestycji, lecz stwierdza jedynie prowadzenie obecnych robót zgodnie z decyzją Starosty Poznańskiego udzielającą pozwolenia na budowę. Natomiast kwestia bezpieczeństwa nieruchomości należącej do skarżących będzie przedmiotem kontroli właściwych organów w ramach postępowania w przedmiocie uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie całej inwestycji objętej decyzją Starosty z dnia [...] listopada 2005 r. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.