IV SA/Wa 965/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Protokolant ref. staż. Renata Puchalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2011 r. sprawy ze skargi P. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia - oddala skargę - Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu odwołania P. C. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach, z jednoczesnym zażaleniem na postanowienie tego samego organu z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] o odstąpieniu od przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko w pkt. 1, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 84 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm., zwanej dalej również "ustawą"), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, w pkt. 2, na podstawie art. 144 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 63 ust. 2 ustawy utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż wnioskiem z dnia [...] grudnia 2009 r. S. Sp. z o.o. wystąpiła o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na przełożeniu magistrali sieci ciepłowniczej [...] na trasę przebiegającą w pasie drogowym projektowanej ul. [...], na gruncie oznaczonym w ewidencji gruntów jako działki ewidencyjne: [...]. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r. Prezydent W., rozpoznając ponownie sprawę w związku z decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2010 r. nr [...] uchylającą wydane wcześniej w sprawie orzeczenia, orzekł o odstąpieniu od przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] listopada 2010 r. Prezydent W., podtrzymując argumentację zawartą w ww. postanowieniu, stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. Odwołanie od powyższej decyzji, z jednoczesnym zaskarżeniem postanowienia z dnia [...] listopada 2010 r. złożył P. C. Rozpoznając ponownie sprawę na skutek wniesionego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. odnosząc się do ustaleń wskazanych w kwestionowanych orzeczeniach podniosło, że o ile w przypadku planowanej inwestycji w ogóle można mówić o jakimkolwiek oddziaływaniu inwestycji na środowisko, to oddziaływanie to nie jest na tyle istotne, by konieczne stało się przeprowadzenie szczegółowej oceny jej oddziaływania na środowisko. Planowane przedsięwzięcie nie będzie polegać na budowie całkowicie nowej magistrali, nie istniejącej dotąd w tym rejonie, lecz jedynie na przełożeniu istniejącej już magistrali w miejsce, w którym nie będzie ona kolidować z planowanymi w przyszłości innymi inwestycjami budowlanymi. Przy okazji takiej zmiany lokalizacji nastąpi modernizacja magistrali, polegająca m.in. na zainstalowaniu nowoczesnego systemu alarmowego, minimalizującego ryzyko związane z eksploatacją magistrali oraz na zastąpieniu materiałów, z których jest wykonana obecnie funkcjonująca magistrala, materiałami nowymi, bardziej trwałymi i przyjaźniejszymi dla środowiska, wykonanymi według obecnie obowiązujących norm. Uzasadniając brak podstaw do uchylenia zaskarżonych orzeczeń organ odwoławczy podniósł, że stanowisko w nich zaprezentowane zbieżne jest ze stanowiskami zaprezentowanymi w toku postępowania przez oba organy opiniujące, wyspecjalizowane w kwestiach szeroko pojmowanej ochrony środowiska, tj. przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ wyjaśnił ponadto, że: - z akt sprawy wynika, iż liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, w związku z czym zastosowanie w tejże sprawie art. 49 k.p.a. było w pełni zasadne, - w zaskarżonych orzeczeniach zostały wymienione jedynie dwie z ponad 40 stron niniejszego postępowania; uchybienie to jednak nie może stanowić wystarczającej podstawy do uchylenia kwestionowanych orzeczeń, - Kolegium nie podziela poglądu odwołującego się, jakoby organ I instancji zaniechał wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, zresztą odwołujący nie wskazał, jakie jeszcze konkretnie dowody miałyby być, w jego przekonaniu przeprowadzone, zebrane i rozpatrzone, - z faktu, że niektóre z działek, na których ma zostać zrealizowane planowane przedsięwzięcie, "znajdują się poza liniami rozgraniczającymi pasa drogowego ul. [...]" (o ile faktycznie sytuacja taka zachodzi), nie da się wywieźć, iż przedsięwzięcie to "pozostaje w sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy [...]". Z charakteru planowanego przedsięwzięcia, stanowiącego jeden z elementów infrastruktury m.in. osiedli mieszkaniowych wynika, że mogą one być realizowane również poza liniami rozgraniczającymi pasa drogowego, zwłaszcza jeśli się zważy, że ma ono zostać umieszczone pod powierzchnią ziemi. W skardze wniesionej do Sądu przez P. C. od powyższej decyzji z dnia [...] marca 2011 r. zarzucono: a) naruszenie art. 71 ust. 1 i 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 84 ust. 1 i 2, art. 85 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko przez błędną ich wykładnię i nienależyte zastosowanie, b) naruszenie art. 74 ust. 3 ustawy przez błędne zastosowanie tej normy a także art. 7, 8, 9, 10, 11, 77 i 80 k.p.a. wskutek zaniechania wnikliwego i wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, a także naruszenia ogólnych podstawowych zasad postępowania administracyjnego, wskutek czego naruszone zostały istotne uprawnienia odwołującego się do należytego rozpatrzenia sprawy, a wynik postępowania uległ deformacji, c) naruszenie art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez zaniechanie zawieszenia postępowania w sytuacji, gdy wskutek śmierci strony w jego toku, organ nie miał orientacji co do spadkobierców zmarłego i tym samym nie miał orientacji, czy ich udział w postępowaniu jest należycie zagwarantowany. W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2010 r. oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania w sprawie. W uzasadnieniu skargi wskazano, że ocena organu, eliminująca potrzebę przeprowadzenia szczegółowej analizy oddziaływania inwestycji na środowisko nie może opierać się jedynie na wewnętrznym przekonaniu organu, lecz winna stanowić wyraz wniosków wyprowadzonych z materiału dowodowego zebranego w postępowaniu. Tymczasem owo przekonanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. pozostaje w sprzeczności nie tylko z zasadami doświadczenia życiowego, na jakie organ się powołuje, ale także z rozwiązaniami prawnymi, których nieznajomość zdradza uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Przyjęte przez organ odwoławczy założenie, że planowana inwestycja nie oddziaływuje w jakikolwiek sposób na środowisko lub że oddziaływanie to nie jest na tyle istotne, by konieczne stało się przeprowadzenie szczegółowej analizy jej oddziaływania na środowisko, pozostaje w oczywistej sprzeczności z § 3 ust. 1 pkt 34 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397, zwane dalej również jako "rozporządzenie"), kwalifikującym przedmiotową inwestycję do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko. Podniesiono także, że planowana inwestycja, wbrew twierdzeniom organu, stanowi zupełnie nową magistralę. Ustawodawca nie ogranicza rozwiązań, o jakich mowa w ustawie o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko do takich tylko przedsięwzięć, które ze względu na swój charakter i istotę w ogóle nie występowały, lecz do wszelkich przedsięwzięć o określonych cechach. To zaś, że przedsięwzięcie realizowane współcześnie będzie budowane przy wykorzystaniu współcześnie stosowanych materiałów i zabezpieczeń, nie oznacza podstaw do zwolnienie od obowiązku uzyskania oceny oddziaływania na środowisko. Realizacja każdego z przedsięwzięć kwalifikowanych jako przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko winna podlegać analizie na podstawie całokształtu niezbędnego i prawidłowo zgromadzonego materiału dowodowego, a nie na podstawie przyjętego a priori założenia, że nowe będzie lepsze, a tym samym, że nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia oceny, która w warunkach wskazywanych przez odwołującego, choćby ze względu na podlegające szczególnej ochronie sąsiedztwo przyrodnicze, winna być koniecznie przeprowadzona. Wskazano również, że szczególny tryb doręczania pism przewidziany w art. 74 ust. 3 ustawy przewidujący zastosowanie w tym zakresie art. 49 k.p.a. nie zwalnia organu od obowiązku zawieszenia postępowania w sytuacji określonej w art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a. Tymczasem w niniejszej sprawie pomimo tego, iż skarżący w toku postępowania zawiadamiał organ prowadzący postępowanie o śmierci G. G., informacja ta nie wywołała odpowiedniej reakcji organów obu instancji w postaci zawieszenia postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy stwierdzić, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną wydanych rozstrzygnięć stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, a także rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Stosownie do treści art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane m.in. dla planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z treścią § 3 ust. 1 pkt 34 powołanego rozporządzenia przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko są instalacje do przesyłu pary lub ciepłej wody, z wyłączeniem osiedlowych sieci ciepłowniczych i przyłączy do budynków. Postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia. W ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może być przeprowadzona, przez organ właściwy do wydania tej decyzji, ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W przypadku planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, ocenę przeprowadza się, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy. Organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może jednak, w drodze niezaskarżalnego postanowienia, nie stwierdzić potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Przed wydaniem postanowienia organ, stosownie do treści art. 78 ust. 1 pkt 2 i art. 64 ust. 1 pkt 1 ustawy obowiązkowo zasięga opinii właściwego państwowego powiatowego inspektora sanitarnego i regionalnego dyrektora ochrony środowiska. Wskazane organy, uwzględniając łącznie uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy (rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia; usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego; rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do uwarunkowań wymienionych wcześniej) wydają opinię co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Także organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie stwierdzając potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w uzasadnieniu postanowienia, niezależnie od wymagań wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego, powinien zawrzeć informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy, uwzględnionych przy jego wydawaniu. W kończącej postępowanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 84 ust.1 ustawy). Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga uzasadnienia. Uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, powinno zawierać - w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Następnie organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach podaje do publicznej wiadomości, w sposób określony ustawą, informacje o wydanej decyzji i o możliwościach zapoznania się z jej treścią oraz z dokumentacją sprawy (art. 85 ust. 1, ust. 2 pkt 2 i ust. 3 ustawy, art. 85 ust. 3 ustawy w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 11 ustawy). W przedmiotowej sprawie z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na przełożeniu magistrali sieci ciepłowniczej [...] na trasę przebiegającą w pasie drogowym projektowanej ul. [...] w W., w dniu [...] grudnia 2009 r. wystąpił S. Sp. z o.o. Do wniosku inwestor załączył określone w art. 74 ust. 1 ustawy dokumenty, w tym kartę informacyjną przedsięwzięcia. Jak wynika z akt sprawy Prezydent W., jako organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przed wydaniem orzeczenia zasięgnął opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. co do konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Pismem z dnia [...] października 2010 r., Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. (uwzględniając rodzaj, charakter oraz usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego) podtrzymał opinię wyrażoną w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2010 r. znak: [...] o braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Analogiczne stanowisko przedstawił pismem z dnia [...] października 2010 r. znak: [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W. Organ I instancji postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r. orzekł o odstąpieniu od przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Konsekwencją wydania wskazanego wyżej postanowienia, opartego o przepis art. 63 § 2 ustawy było wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 71 ustawy). W ocenie Sądu analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji z dnia [...] marca 2011 r., dokonana w kontekście zarzutów skargi oraz stanu faktycznego ustalonego w tym uzasadnieniu, a znajdującego oparcie w materialne dowodowym zebranym w aktach administracyjnych pozwala na stwierdzenie, że decyzja ta nie narusza ani prawa materialnego ani przepisów postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. prawidłowo ustaliło i przeanalizowało wszelkie okoliczności mające wpływ na wynik sprawy, a także wyczerpująco odniosło się zarzutów wniesionego odwołania. Rozpoznając przedmiotową sprawę organ odwoławczy, podobnie jak uprzednio organ I instancji, dysponował z jednej strony przedłożoną wraz z wnioskiem kartą informacyjną przedsięwzięcia, przygotowaną przez projektantów legitymujących się stosownymi uprawnieniami, z drugiej – twierdzeniami skarżącego, iż inwestycja będzie negatywnie wpływać na środowisko. Zajmując określone w decyzji stanowisko prawne organ, wbrew temu co podnosi skarżący, nie kwestionował tego, że planowana inwestycja stanowi nową inwestycję i zaliczana jest do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Dokonując jej analizy pod względem obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko słusznie natomiast zwrócił uwagę, że inwestycja ta, polegająca na przełożeniu istniejącej już na tym terenie magistrali w inne miejsce, nie będzie realizowana w miejscu, które dotychczas było wykorzystywane w inny sposób. Przy okazji natomiast zmiany lokalizacji magistrali nastąpi jej modernizacja, polegająca m. in. na zainstalowaniu nowoczesnego systemu alarmowego, minimalizującego ryzyko związane z eksploatacją magistrali, zastąpieniu materiałów, z których jest wykonana obecnie funkcjonująca magistrala materiałami bardziej przyjaźniejszymi dla środowiska. Powyższe przemawia z kolei za tym, że bez wątpienia inwestycja ta przyczyni się do poprawy warunków na obszarze, na którym funkcjonuje obecnie magistrala dotychczasowa, mniej bezpieczniejsza dla środowiska od magistrali planowanej. Przytaczając ustalenia poczynione przez organ I instancji Kolegium wskazało również, że jedynymi czynnikami mogącymi oddziaływać na stan środowiska w przypadku przedmiotowej inwestycji w fazie realizacji będzie emisja hałasu i emisje substancji pyłowych i gazowych do powietrza wynikające z pracy sprzętu budowlanego i środków transportu, jednakże biorąc pod uwagę zakres planowanych działań oraz to, że zasięg oddziaływania będzie ograniczony do najbliższego otoczenia miejsca jego realizacji, krótkotrwały i przemijający, można stwierdzić, że na etapie realizacji przedmiotowe przedsięwzięcie nie będzie miało negatywnego wpływu na środowisko. Planowane przedsięwzięcie nie będzie stanowić zagrożenia dla środowiska również na etapie jego ekspoatacji. Nie będzie powodować wzrostu emisji hałasu na przedmiotowym terenie ani nie przyczyni się do pogorszenia klimatu akustycznego w środowisku oraz nie spowoduje emisji substancji do powietrza. Na etapie eksploatacji przedsięwzięcia nie będzie również emisji do środowiska ścieków ani odpadów. Wskazać należy również, że organ postanawiając o odstąpieniu od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dokonał stosownej oceny przedsięwzięcia kierując się kryteriami wskazanymi w art. 63 ust. 1 ustawy. W treści zaskarżonej decyzji organ wskazał na ustalenia dotyczące rodzaju i charakterystyki przedsięwzięcia, przyjętych rozwiązań technologicznych, jego rodzaju i usytuowania oraz skali możliwego oddziaływania. Odniósł się również do możliwości kumulowania się oddziaływań. W związku z powyższymi uwagami, ustosunkowując się do zarzutów skargi, sprowadzających się w istocie do kwestionowania ustaleń zawartych w złożonej przez inwestora karcie informacyjnej przedsięwzięcia, podnieść należy, że karta ta została opracowana przez osoby legitymujące się stosownymi uprawnieniami w zakresie ocen oddziaływania na środowisko i zawiera wszystkie niezbędne informacje. Skoro w toku niniejszego postępowania nie został opracowany – w szczególności na zlecenie strony skarżącej – dokument odmiennie określający zakres negatywnego oddziaływania inwestycji na środowisko, to za wiążący uznać wypada ten dokument, który na potrzeby sprawy administracyjnej został opracowany i stanowił podstawę rozstrzygnięcia. O ile bowiem w toku postępowania administracyjnego strona nie zgadza się z opinią biegłego, może skorzystać z możliwości zlecenia kontrraportu we własnym zakresie i przedłożenia jego, jako dowodu w sprawie (por. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 lutego 2007 r., sygn. IV SA/Wa 2383/06, Lex Nr 316627). Wskazać należy przy tym, co słusznie podniesiono w odpowiedzi na skargę, że zarówno w skardze jak również w odwołaniu skarżący kwestionując ustalenia w zakresie oddziaływania na środowisko, nie przedstawił jakiejkolwiek merytorycznie istotnej, popartej wiedzą fachową z zakresu ochrony środowiska, argumentacji mogącej potwierdzać zasadność stawianych zarzutów. Nie wskazał również, jakich czynności dowodowych zmierzających do ustalenia wskazanych przez niego zagrożeń dla środowiska płynących z zamierzonej inwestycji Kolegium miałoby dokonać przed wydaniem decyzji. W związku z powyższym stwierdzić należy, że organ administracji, w sytuacji gdy stan sprawy został wyjaśniony, w stopniu wystarczającym do rozstrzygnięcia sprawy, nie miał obowiązku przeprowadzania innych, bliżej nieokreślonych przez skarżącego dowodów, mających na celu wyjaśnienie jedynie podnoszonych przez stronę wątpliwości. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia przez organ art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a. wskazać należy, że co prawda zarówno organ I jak i II instancji nie podjęły w sprawie właściwych działań służących prawidłowemu prowadzeniu postępowania z udziałem wszystkich stron postępowania, to jednak uchybienie to nie może stanowić postawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Sąd administracyjny, rozpoznając skargę wniesioną przez podmiot, który brał udział w postępowaniu administracyjnym, nie może bowiem uwzględnić skargi wyłącznie z powodu naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wskazana przesłanka wznowieniowa może bowiem stanowić podstawę uchylenia decyzji tylko wówczas, gdy na nią powołuje się podmiot uprawniony do skorzystania z tej przesłanki, to jest ten, który bez własnej winy nie został dopuszczony do udziału w postępowaniu. Nie znajdując zatem podstaw do stwierdzenia zasadności zarzutów skargi ani żadnych innych naruszeń praw dających podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji wyroku.