II SA/Gl 342/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant st. sekretarz sądowy Małgorzata Orman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2011 r. sprawy ze skargi Spółki "A" w S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa decyzji w sprawie pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją ostateczną z dnia [...] r. nr [...] Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił Gminie S. pozwolenia na budowę oczyszczalni ścieków wraz z obiektami towarzyszącymi na działkach o numerach geodezyjnych 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10 i 11 km. [...] na ternie S. Decyzja została doręczona inwestorowi, "A" w S. oraz pozostałym uczestnikom postępowania. Decyzja przeznaczona dla "A" została doręczona przez pocztę w dniu [...] r. w siedzibie "A" i odebrana przez sekretarkę, podobnie jak inne egzemplarze tej decyzji przeznaczone dla inwestora i wymienionych w rozdzielniku decyzji uczestników postępowania, o czym świadczą dołączone do akt sprawy potwierdzenia odbioru powyższej decyzji. Pismem z dnia [...] r., nadanym za pośrednictwem poczty w dniu [...] r., "A" zgłosiła wniosek o wznowienie postępowania zakończonego wymienioną powyżej decyzją ostateczną, powołując w podstawie prawnej art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zarzuciła, że część terenu na którym posadowiono oczyszczalnię ścieków stanowi własność "A", co sprawia, że "A" miała przymiot strony postępowaniu zakończonym wymienioną powyżej decyzją. Jednocześnie nie budzi wątpliwości, iż "A" została pominięta w tym postępowaniu, bowiem od dnia [...] r. była pozbawiona organów i nie była należycie reprezentowana. Starosta wiedział o tej okoliczności, ale pomimo tego przeprowadził postępowanie. Możliwość działania "A" odzyskała z dniem [...] r. Pozbawienie strony postępowania bez jej winy udziału w postępowaniu stanowi przesłankę wznowienia. Jednocześnie "A" podała, że w sprawie zachodzą przesłanki z art. 150 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, przyczyną wznowienia jest działanie organu, który wydał decyzję. Podniesienie przez "A" zarzutu z przywołanego powyżej art. 150 § 2 Kodeksu stało się przyczyną szeregu perturbacji procesowych, skutkujących wydaniem kilku rozstrzygnięć związanych z kwestią właściwości organu uprawnionego do orzekania w sprawie. W pierwszej kolejności Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] r. przekazał sprawę do rozpoznania Staroście [...]. Rozstrzygnięcie to zostało uchylone przez Ministra Spraw Wewnętrznych postanowieniem z dnia [...] r., a postępowanie pierwszej instancji umorzone. Postanowieniem z dnia [...] r. Wojewoda [...] wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Starosty [...] z [...] r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę oczyszczalni ścieków na wskazanych działkach w S. Następnie decyzją z [...] r. Wojewoda uchylił decyzję ostateczną Starosty [...] z dnia [...] r. w części dotyczącej działki nr 12 i orzekł o umorzeniu postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę na działce o tym numerze oraz odmówił uchylenia wymienionej decyzji w pozostałej części. Po rozpoznaniu odwołania "A", Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] r. uchylił decyzję Wojewody w całości i umorzył postępowanie przed tym organem. W konsekwencji doszło do wydania przez Wojewodę [...] postanowienia z [...] r., którym wznowiono postępowanie zakończone decyzją ostateczną Starosty [...] z [...] r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Zarządowi Miasta i Gminy S. pozwolenia na budowę oczyszczalni ścieków wraz z obiektami towarzyszącymi i wyznaczono, jako organ właściwy do przeprowadzenia postępowania, Prezydenta Miasta D. Prezydent Miasta D. decyzją z dnia [...] r stwierdził wydanie decyzji Starosty [...] z [...]r. z naruszeniem prawa i wskazał, że nie może dojść do uchylenia tej decyzji, albowiem od jej ogłoszenia i doręczenia upłynęło ponad pięć lat. W podstawie prawnej podano przepis art. 146 § 1 i § 2 i art. 151 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu Prezydent wyjaśnił, że "A" jako strona nie brała udziału w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną (z uwagi na brak zawiadomienia o wszczęciu postępowania- brak potwierdzenia jego odbioru) ale decyzja została jej doręczona prawidłowo (w dniu [...] r., co potwierdza zwrotne poświadczenie odbioru decyzji). Od dnia doręczenia decyzji minęło pięć lat, zatem nie może zostać ona uchylona. O przesłance wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego rozstrzygnął Wojewoda w postanowieniu o wznowieniu postępowania. Odwołanie od decyzji wniesione przez "A", ze względu na swoją treść, stało się powodem kolejnych komplikacji procesowych. W odwołaniu tym "A" podała bowiem, że oprócz odwołania, wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta D. oraz nieważności decyzji, której dotyczyło wznowione postępowanie. W odniesieniu do tego ostatniego aktu zarzucono, że inwestor nie mógł dysponować zgodą właściciela działki, skoro "A" była pozbawiona organów i możliwości działania. W konsekwencji Wojewoda [...] pismem z dnia [...] r. zawiadomił o wszczęciu na wniosek "A" postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Gminie S. pozwolenia na budowę oczyszczalni ścieków z obiektami towarzyszącymi na wymienionych działkach w S. Nadto Wojewoda zwrócił się do "A" o wyjaśnienie, czy złożone pismo stanowi odwołanie, czy też wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji organu pierwszej instancji, albowiem nie jest możliwe jednoczesne prowadzenie obu tych postępowań w stosunku do decyzji Prezydenta Miasta D. W odpowiedzi "A" podała w piśmie z [...] r., że "wszystkie pisma budzące wątpliwości organu odwoławczego mają charakter odwołań", co nie wyklucza wskazania w odwołaniu przesłanek nieważności decyzji. Jednocześnie "A" odniosła się do faktu zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Starosty [...] o pozwoleniu na budowę. Wskazała, że organ w istocie wszczął to postępowanie z urzędu, mimo że powołał się na stanowisko "A". Doprowadzono w ten sposób do sytuacji, w której w stosunku do jednej decyzji prowadzone są dwa konkurencyjne postępowania nadzwyczajne, co nie jest dopuszczalne. W reakcji na takie stanowisko strony Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r. nr [...] umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] r. Jak wynika z materiału sprawy, w wyniku rozpoznania odwołania złożonego przez "A", Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił tę decyzję w dniu [...] r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Natomiast po rozpoznaniu odwołania od decyzji Prezydenta Miasta D. z [...] r., zaskarżoną decyzją z [...] r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji stwierdzające wydanie decyzji ostatecznej z dnia [...] r. z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu Wojewoda co do zasady uznał stanowisko organu pierwszej instancji, że upłynął termin pięciu lat od dnia doręczenia przedmiotowej decyzji. Tym niemniej zauważył, że organ pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania, w zakresie ustalenia ostatniego terminu doręczenia tej decyzji, w sposób rzetelny i wyczerpujący, powołując w decyzji jedynie datę doręczenia decyzji "A" i zupełnie pomijając i nie biorąc pod uwagę dat doręczenia tej decyzji innym stronom postępowania. Faktu doręczenia decyzji nie można domniemywać, musi on być przez organ wykazany. Uchybienie to nie może jednak przesądzać o konieczności uchylenie tej decyzji, gdyż nie ma ono wpływu na istotę podjętego rozstrzygnięcia. Odnosząc się do decyzji Starosty [...] w kontekście rozstrzygnięcia Prezydenta Miasta D. potwierdził, iż niewątpliwie decyzja ta dotknięta jest wadą z art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, albowiem "A" pozbawiona organów nie mogła uczestniczyć w postępowaniu a kurator ustanowiony w oparciu o art. 43 § 1 Kodeksu cywilnego nie był upoważniony do bieżącego prowadzenia spraw "A". W związku z tym należało uznać, że "A" bez własnej winy nie uczestniczyła w postępowaniu, w wyniku czego nastąpiło bezprawne zarządzenie jej majątkiem - działką nrr 12. Inwestor tym samym nie posiadał prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Odnosząc się do problemu upływu pięcioletniego terminu (od daty doręczenia wymienionej powyżej decyzji Starosty [...]) zauważył, że decyzję tę otrzymały strony wskazane w załączniku tej decyzji. Datą, od której należy liczyć pięcioletni termin "przedawnienia" jest dzień [...] r., gdyż w tym dniu decyzja została doręczona D. L. i było to ostatnie doręczenie tej decyzji stronie w tej sprawie. Mając zatem powyższe na uwadze należy uznać, iż w dniu [...] r. upłynął pięcioletni termin od dnia doręczenia decyzji o pozwoleniu na budowę oczyszczalni. Decyzja Starosty [...] wydana więc została z naruszeniem prawa, jednakże upływ pięcioletniego okresu przedawnienia uniemożliwia jej uchylenie. W skardze do sądu administracyjnego "A" w S. wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji. Zarzuciła, że organy pominęły fakt, iż doręczenie decyzji kuratorowi "A" nie było skuteczne a daty ostatniego z doręczeń, otwierającego bieg przedawnienia, Prezydent Miasta D. nie ustalił. Datę wniosku o wznowienia należy oceniać według daty nadania, nadto wniesienie wniosku o wznowienie przerywa bieg przedawnienia z art. 146 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Podniesiono także zarzuty wobec postępowania, w którym doszło do wydania decyzji Starosty [...] o pozwoleniu na budowę. W końcu zarzucono, że w dacie wydawania decyzji przez Wojewodę toczyły się i nadal toczą postępowania nadzwyczajne o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta D. i Starosty [...], co narusza przepisy o zawieszeniu postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Podniesiono, że w ocenie organu odwoławczego organ pierwszej instancji wydał prawidłowe rozstrzygnięcie. Ocenił, iż wobec ustalenia, iż w dniu [...] r. upłynął określony w art. 146 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego pięcioletni termin przedawnienia organ pierwszej instancji nie miał możliwości uchylenia wskazywanej decyzji ostatecznej Starosty [...] (ostatnim doręczeniem tej decyzji było doręczenie dokonane w dniu [...] r.). Wbrew twierdzeniom skarżącego złożenie wniosku o wznowienie postępowania nie przerywa biegu okresu pięcioletniego do uchylenia decyzji ostatecznej, termin jest bowiem terminem materialnym. Zanegowano też tezę, jakoby prowadzone było równolegle postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji organu pierwszej instancji, wskazano, że strona skarżąca na wezwanie organu wyjaśniła charakter swojego pisma jako odwołania i w takim trybie zostało ono rozpoznane. Poinformowano także, że w dacie udzielania odpowiedzi na skargę toczy się przed Głównym Inspektorem Nadzoru Budowlanego postępowanie odwoławcze od decyzji umarzającej postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] r. . Pismem z dnia [...] r. Wojewoda [...] poinformował Sąd administracyjny, że decyzją z [...] r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił m.in. decyzję Wojewody o umorzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Gminie S. pozwolenia na budowę oczyszczalni ścieków z obiektami towarzyszącymi na wymienionych działkach w S. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wojewoda zwrócił się z zapytaniem, czy w konsekwencji Sąd dokona zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie, do czasu rozpoznania kwestii nieważności decyzji ostatecznej Starosty [...]. Pismo Wojewody zostało zakwalifikowane jako wniosek strony o zawieszenie postępowania. Sąd zwrócił się do pozostałych stron o uzyskanie stanowiska w tej kwestii. Gmina S. nie zajęła stanowiska w sprawie, natomiast skarżąca "A" w piśmie z dnia [...] r. podała, że nie wnosi sprzeciwu wobec zawieszenia postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpatrując sprawę zważył, co następuje: Przedmiotem kontroli w postępowaniu sądowym jest decyzja wydana w wyniku wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Gminie S. pozwolenia na budowę oczyszczalni ścieków z obiektami towarzyszącymi na wymienionych działkach w S. Nie jest kwestionowane, że w trakcie prowadzenia postępowania zakończonego wskazaną decyzją ostateczną "A" w S. nie brała w nim udziału, przez co spełniona została przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego. Należy przy tym zauważyć, że wadliwie organ pierwszej instancji uznał, że brak udziału w postępowaniu polegał na zaniechaniu zawiadomienia "A" o wszczęciu postępowania. Brak ten polegał na tym, że w czasie prowadzenia postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, "A" pozbawiona była organów i nie mogła w postępowaniu uczestniczyć, kurator ustanowiony w trybie art. 42 Kodeksu cywilnego nie miał bowiem prawa zarządzać majątkiem wspólnoty gruntowej i zastępować organów spółki. W konsekwencji prawidłowo organy przyjęły, że spełniona została przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, uzasadniająca wznowienie postępowania. Należytą reprezentację "A" uzyskała [...] r., zatem wniosek o wznowienie postępowania nadany w dniu [...] r. został zgłoszony w terminie. Konsekwencją zaistnienia przesłanki wznowienia postępowania, jest zasadniczo uchylenie decyzji dotychczasowej, jako wydanej w postępowaniu dotkniętym wadą, i wydanie nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego). Od tej zasady ustawodawca wprowadził jednak pewne wyjątki, polegające na ograniczeniu możliwości uchylenia decyzji dotychczasowej, nawet jeśli wydana ona została z naruszeniem przepisów. Negatywne przesłanki uchylenia decyzji ostatecznej określa art. 146 tego Kodeksu. Należy do nich w szczególności upływ czasu. Zgodnie z wymienionym przepisem art. 146 § 1 Kodeksu, uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3 do pkt -8 Kodeksu postępowania administracyjnego nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. W takiej sytuacji organ ogranicza się do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa, ze wskazaniem okoliczności, dla których decyzji nie można uchylić (art. 151 § 2 tego Kodeksu). Rozstrzygnięcie takiej treści jest tożsame z przyznaniem, że decyzja ostateczna została wydana z naruszeniem art. 145 § 1 Kodeksu i otwiera drogę do roszczeń odszkodowawczych stronie, która poniosła z tego powodu szkodę. W niniejszej sprawie argumentacja podana w uzasadnieniu wydanej przez organ pierwszej instancji decyzji nie do końca jest prawidłowa. Nie można twierdzić, że strona nie brała udziału w postępowaniu i jednocześnie utrzymywać, że została jej doręczona decyzja i od daty tego doręczenia liczyć bieg terminu pięcioletniego, o jakim mowa w art. 146 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Faktem nie kwestionowanym jest, że przedmiotowa decyzja Starosty [...] z dnia [...]r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca Gminie S. pozwolenia na budowę oczyszczalni ścieków z obiektami towarzyszącymi została przesłana pocztą na adres stron postępowania wymienionych w jej rozdzielniku. Odebrana została ona m.in przez "A", ale także i przez inne uczestniczące w postępowaniu strony. Wobec braku organów po stronie osoby prawnej – "A" w S., tego odebrania korespondencji nie można kwalifikować jako doręczenia decyzji. Zatem data odbioru przesyłki pod adresem siedziby "A" nie ma znaczenia dla sprawy. Okoliczność ta nie ma jednak wpływu na ocenę prawidłowości wydanych decyzji. W postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną brały bowiem udział inne strony- wymienione w rozdzielniku decyzji i im także doręczono tę decyzję, o czym świadczą dołączone do akt administracyjnych pisemne potwierdzenia odbioru tej decyzji. Po przeprowadzeniu analizy tych potwierdzeń, nie budzi także wątpliwości, że przedmiotowa decyzja wydana z wniosku inwestora została doręczona uczestniczącym w postępowaniu stronom, a ostatnim doręczeniem w sprawie było doręczenie skierowane do D. L. w dniu [...] r., co potwierdza dokument potwierdzenia odbioru decyzji dołączony do akt. Okoliczność ta została ustalona w oparciu o akta sprawy przez organ odwoławczy. Wadliwa argumentacja zastosowana przez organ pierwszej instancji i liczenie początku biegu terminu od daty odbioru decyzji w siedzibie "A" nie mają wobec powyższego wpływu na podjęte rozstrzygnięcie, a tylko taki skutek uchybień mógłby uzasadniać uchylenie zaskarżonej decyzji, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Ostatnie doręczenie ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia [...]r. nastąpiło w dniu [...]r. i od tej daty należy liczyć bieg terminu, a jego upływ uniemożliwia uchylenie decyzji dotychczasowej. Skutek taki wprost przewiduje art. 146 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, skoro także w przypadku zaistnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 tego Kodeksu, polegającej na pozbawieniu jednej ze stron postępowania udziału w nim, przewiduje przeszkodę w postaci upływu czasu od daty doręczenia lub ogłoszenia decyzji. Niewątpliwie w sytuacji wielości stron postępowania, chodzi o doręczenie stronom innym, niż strona pozbawiona udziału w postępowaniu. Nie można także zgodzić się ze skarżącą, że zgłoszenie wniosku o wznowienie postępowania, przerywa bieg tego terminu. Skutku takiego przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują, natomiast ograniczenie dotyczy momentu orzekania przez organ po przeprowadzeniu postępowania o jakim mowa w art. 149 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ustawa zakazuje uchylenia decyzji dotychczasowej w sytuacji upływu pięciu lat od jej doręczenia, istotny zatem dla stwierdzenia tej przeszkody jest moment orzekania po przeprowadzeniu postępowania co do przyczyn wznowienia, na etapie wydawania decyzji z art. 151 Kodeksu. Termin z art. 146 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego ma charakter materialnoprawny i dotyczy daty orzekania przez organy we wznowionym postępowaniu. Trzeba w tym miejscu dodać, że nie budzi wątpliwości fakt, iż w niniejszej sprawie zarówno wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Starosty [...] z dnia [...] r. nadany pocztą w dniu [...] r., jak również orzekanie przez organ po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego nastąpiły po upływie pięcioletniego terminu określonego w art. 146 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Jak wskazano powyżej termin ten upłynął w dniu [...] r. W tej sytuacji rozstrzygnięcia podjęte przez organy, mimo częściowo wadliwej argumentacji, są prawidłowe. Rozważenia wymaga także podnoszony zarzut wydania decyzji z naruszeniem przepisów o zawieszeniu postępowania administracyjnego, związany ze zbiegiem postępowania wznowieniowego z postępowaniem o stwierdzenie nieważności tej samej decyzji. W niniejszej sprawie postępowanie wznowieniowe zostało wszczęte wcześniej, a do wdrożenia drugiego trybu nadzwyczajnego doszło dopiero po wydaniu decyzji organu pierwszej instancji, a przy tym przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Wojewoda [...] uprzednio, bo w dniu [...]r., umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji Starosty [...]. Przepisy procedury administracyjnej nie regulują zaś kwestii zbiegu obydwu postępowań nadzwyczajnych. Stąd też w niniejszej sprawie należało dać pierwszeństwo postępowaniu o wznowienie, jako wdrożonemu wcześniej. Istotny jest też fakt, że orzeczenie o stwierdzeniu wydania decyzji z naruszeniem prawa w postępowaniu wznowieniowym (art. 146 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego), nie eliminuje wadliwej decyzji z obrotu prawnego, a zatem nie pozbawia strony możliwości żądania stwierdzenia jej nieważności jako skutku dalej idącego. Brak zatem podstaw do stawiania zarzutu, że Wojewoda [...] przed wydaniem decyzji w postępowaniu wznowieniowym zobowiązany był je zawiesić na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego do czasu prawomocnego zakończenia sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...]. Nadto, w niniejszej sprawie na przeszkodzie do wydania przez Wojewodę postanowienia na podstawie cytowanego art. 97 § 1 pkt 4 stoi fakt, że Wojewoda [...] jest zarówno organem odwoławczym w sprawie wznowieniowej, jak i organem pierwszej instancji w sprawie stwierdzenia nieważności tej samej decyzji. Natomiast uchylenie decyzji Wojewody z dnia [...] r. nastąpiło w dniu [...] r., a zatem już po wniesieniu niniejszej skargi. Tymczasem sądowa kontrola administracji sprawowana jest na podstawie stanu faktycznego i prawnego z daty wydania zaskarżonej decyzji. W tej zaś dacie, jak i w dacie orzekania przez sąd administracyjny, decyzja Starosty [...] nie została wyeliminowana z obrotu prawnego w trybie stwierdzenia jej nieważności, zaś spełnione były ustawowe przesłanki do stwierdzenia jej wydania z naruszeniem prawa w wyniku wznowienia postępowania ( art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego). Z tych też względów skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. . nr 153, poz. 1270 ze zm.). Odnosząc się zaś do pisma Wojewody z dnia [...] r., wskazać należy, że w niniejszej sprawie brak było podstawy prawnej do zawieszenia niniejszego postępowania sądowego na podstawie art. 56 powołanej powyżej ustawy, bowiem przedmiotem postępowania o stwierdzenie nieważności nie jest zaskarżona decyzja. Skład orzekający nie dopatrzył się też przesłanek fakultatywnego zawieszenia postępowania sądowego z art. 125 § 1 pkt 1 i art. 126 cytowanej ustawy, bowiem zaskarżona decyzja nie niweczy możliwości stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji Starosty [...] w odrębnym postępowaniu nadzwyczajnym.